Drie Werelden

De Eerste Wereld

Marc Lommert

De Eerste Wereld

Marc Lommert

“De Eerste Wereld”

Drie Werelden

Marc Lommert

E-book april 2021

3e druk april 2018

2e druk september 2016

1e druk december 2014

www.driewerelden.nl

Uitgeverij: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Coverfoto: Depositphotos

Kaarten: Laura van Erp

ISBN 978-94-92115-54-6

ISBN 978-94-93233-58-4

NUR 334

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Bedankt

Voor het lezen van mijn concepten.

Voor jullie correcties en ideeën.

Daan, Ed, Ellen,

Marijn, Micha, Niels,

Paulien, Ramon,

Roel & Wouter

∞

Voor het nog veel vaker lezen.

Voor nog veel meer ideeën.

Voor jullie tijd en mening.

Astrid & Jeanne

∞

Bedankt, hoewel dat woord niet in de buurt komt van wat ik bedoel, voor je steun de afgelopen jaren. Voor je vertrouwen in mij en mijn dromen. Voor je motivatie en inspiratie tijdens het schrijven van dit boek. Maar vooral voor al dat andere. Als er werkelijk Drie Werelden bestonden, zou ik op alledrie bij jou willen zijn.

Rimalda

Proloog

Angstig keek hij achterom en zag de Schim. Het doodswezen liep zienderogen op hem in. Zijn sterke lichaam subtiel manoeuvrerend langs de scherpe rotsen. Zijn donkere gewaad naar achteren geslagen over brede schouders. Zijn ogen vol vuur en haat. Myndar had niet lang meer en dat wist hij.

Het laatste ravijn op zijn pad was breed en de aangrenzende afgrond diep, maar zijn haast was groot en dus sprong hij. De felle afzet pijnigde zijn uitgeputte benen en bij de landing bleken zijn knieën de kracht die zij te verduren kregen niet aan te kunnen. Kort zakte Myndar in elkaar, maar het waren zijn eigen, gefluisterde woorden die hem nieuwe energie gaven.

Mijn kennis is hun enige hoop.

Hij moest verder, hij had geen keuze. Hij verbeet de pijn en nadat zijn gehavende handen hem overeind hadden getrokken, vervolgde hij de weg naar zijn laatste bestemming. Daar, vlak voor hem, lichtte zij op in de bloedrode tinten van de opkomende zon: Aca Leëo, de hoogste piek van het Westelijke Ringgebergte. Hij was er bijna.

Het bereiken van de hoge, spitse top van Aca Leëo had in elke andere situatie als een voldoening gevoeld, maar bij zijn bovenkomst genoot Myndar geen moment van het indrukwekkende uitzicht of van de puurste en zuiverste lucht van heel Leëvion. Hij moest snel zijn. De Schim zou hem spoedig achterhalen. Gehaast haalde hij uit zijn mantel een kleine, glasachtige bol te voorschijn. Een moment hield hij het glinsterende voorwerp met twee handen voor zijn gezicht.

‘Zo prachtig…’ fluisterde hij.

Hij liet zich op zijn pijnlijke knieën zakken. Terwijl hij recht door de bol het licht van de opkomende zon in keek, sprak Myndar zijn laatste woorden.

O Sáyaddin!

Draag mijn kennis

en laat de Grootmeester

de waarheid weten.

Het korte, doodstille ogenblik dat volgde op zijn woorden, ervoer Myndar als gelukzalig. Zijn schuld was afgelost, zijn fout goedgemaakt, zijn taak op deze wereld volbracht.

De verschrikkelijke pijn in zijn borst, veroorzaakt door een scherp en glimmend voorwerp, ervoer hij als een bevrijding. Hoewel zijn lichaam verstijfde en hard voorover op de rotsen viel, had zijn gemoed rust gevonden.

De Schim

Drie tellen.

Hóóguit drie tellen.

Meer had het niet gescheeld.

Was hij drie tellen eerder geweest,

dan was het geheim nog een geheim geweest.

Was hij drie tellen eerder geweest,

dan had hij de Sáyaddin in zijn handen gehouden.

Nu was de Schim te laat geweest.

Dat maakte hem woest.

Grommend trok hij zijn zwaard uit de romp van zijn slachtoffer.

Hij veegde het bloed af aan zijn gewaad.

En keek een moment verkennend om zich heen.

Hij verliet Aca Leëo in oostelijke richting.

Er stond hem veel te doen.

Drie Kunsten

1.

Hij wist heus wel dat hij langzamer was.

Hij had echt niemand nodig om dat te benadrukken.

En zeker zijn beste vriend Eroc niet.

‘Kom je nou nog?’

Al keek Tarú bewust niet omhoog, in zijn gedachten zag hij de grijns op het gezicht van Eroc tot in detail. Breeduit lachend zou hij daar staan, in de gloed van de gouden voorjaarszon die net ontwaakte. Zijn armen zouden gehoekt op zijn heupen rusten en terwijl hij zijn adem inhield, zou zijn borst vooruit steken. Wanneer hij een cape had gedragen, zou deze, als zijnde van een generaal, wapperen in de harde wind die hier boven op de hoogste bergtop in de wijde omgeving krachtig woei. Fier en trots, precies zo zou hij daar staan. Genietend van het vermakelijke beeld dat zijn beste vriend Tarú hem voorschotelde. Zijn beste vriend Tarú, die wederom langer over de klim had gedaan dan hijzelf.

Zolang als Tarú zich herinnerde, waren Eroc en hij beste vrienden geweest. In alle herinneringen aan vroeger die hij in zijn hoofd kon oproepen, stond Eroc aan zijn zijde. Ze waren onafscheidelijk, in goede, maar ook in slechte dagen. Altijd stonden zij voor elkaar klaar en de twee werden in hun dorp als een eenheid beschouwd. Vroeg je Eroc om raad, dan kreeg je de kennis van Tarú er voor niets bij en nodigde je Tarú uit om wat te komen drinken, dan kon je er met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van uitgaan dat Eroc met hem mee kwam. Waar Tarú ging, daar ging Eroc. En andersom. De jongens dachten hetzelfde en spraken als één. Ze waren gelijken van elkaar, behalve dan op dat ene punt. Dat ene punt waar Eroc Tarú om de zoveel tijd opnieuw aan herinnerde, zo ook vandaag; Erocs fysieke overmacht.

Hij was er bijna. Nog altijd hield Tarú zijn hoofd naar beneden gebogen en beperkte zijn zicht opzettelijk tot het gesteente waarover hij naar boven klom. Hij had geen behoefte om naar de top te kijken, waar Eroc zou staan, met een grimas op zijn gezicht en met ogen vol trots. Die aanblik stelde hij zo lang mogelijk uit. Hij klom verder, zijn kin op de borst en zijn rug licht gebogen, tot hij het hoogste punt tot op een meter of tien genaderd was. Nog één diepe zucht verliet zijn keel. Toen richtte hij zijn hoofd op en sprak de woorden die hij al zo vaak gezegd had.

‘Word jij niet moe van iedere keer weer…’

Hij stopte halverwege zijn zin. Eroc was nergens te bekennen. Daar waar Tarú hem in gedachte al tot in detail had zien staan, was zijn vriend niet te zien. Verbaasd klom Tarú de laatste meters omhoog, tot hij het hoogste bereikt had. Eenmaal daar keek hij om zich heen.

De top van Neguh, de hoogst begaanbare plek van de Gevallen Rotsen, bood een fantastisch uitzicht; helemaal nu, aan het begin van een heldere voorjaarsdag. In het noorden reikten, veel verder dan Tarús zicht kon verkennen, de heuvellanden van Secin, terwijl ver weg in het oosten de Baai van Kûmada glinsterde in het gouden ochtendlicht. Ten zuiden van hem zag Tarú de donkere waas van een onverkende wildernis, Corban genaamd. Maar met voorsprong bood het westen de meest imposante aanblik: de immense pieken van het Westelijke Ringgebergte voorzagen de verre horizon aan die kant van een bijna griezelige aanblik. Hoewel Tarú de top van Neguh talloze keren bereikt had, overweldigde de schoonheid van de omringende landschappen hem ook deze keer. Hier deden Eroc en hij het voor; de mooie uitzichten en de frisse lucht.

‘Eroc?’

Zijn ogen speurden de top af naar een teken van zijn vriend. Geen spoor. Ongemakkelijk stapte Tarú verder. Hij had zich tijdens de beklimming veel voorstellingen gemaakt van zijn bovenkomst, variërend van een euforische blijdschap die hij samen met Eroc deelde, tot een diepgeworteld gevoel van ergernis, veroorzaakt door dezelfde persoon. Maar geen moment had hij zich voorbereid op vertwijfeling.

‘Eroc?’ Zijn stem leek te trillen in de wind. ‘Eroc, waar ben je?’

‘Ik ben hier,’ klonk het zachte, maar welkome antwoord.

Opgelucht draaide Tarú zijn hoofd naar rechts en liet zijn ogen de woorden van zijn vriend volgen. Heel even leek Neguh nog net zo leeg als daarvoor, tot zijn zoekende blik Eroc vond. Hij zat een eindje verder op zijn knieën, met zijn rug richting Tarú.

‘Kom eens,’ riep zijn vriend hem toe. ‘Er ligt hier iets.’

Nieuwsgierig stapte Tarú op hem af en keek verwonderd naar dat waar zijn vriend naast geknield zat.

‘Wat is dat?’

‘Ik weet het niet. Maar volgens mij… volgens mij leeft het.’

2.

Gefascineerd knielden de twee jongens op de stenen.

‘Pak het eens op,’ zei Eroc.

‘Waarom doe je het zelf niet?’

De vrienden keken elkaar aan.

‘Je durft zeker niet?’

‘Natuurlijk wel. Maar jij was hier eerst.’

‘Ik heb op jou gewacht.’

‘Nou, hier ben ik. Ga je gang.’

De ogen van de jongens glinsterden.

‘Vooruit,’ antwoordde Eroc met een knipoog. ‘Tegelijk dan maar?’

Tarú wilde tegen het voorstel ingaan, maar slikte zijn woorden bijtijds in. Wilde hij ooit van zijn terughoudende imago afkomen, dan moest hij assertiever worden. Hij gaf zijn vriend een instemmende knik. ‘Goed, samen dan.’

Nerveus schuifelde Tarú op zijn knieën dichterbij. ‘Klaar?’

‘Ja.’

Samen reikten zij naar het voorwerp dat voor hen op de stenen lag. Hun handpalmen waren klam en hun armen trilden. Gespannen gaven zij elkaar een laatste blik. Ik beweeg alleen zo langzaam, omdat jij het ook doet. Wat veroorzaakte dit rare gevoel? Zo bijzonder was dit toch niet? Oké, hetgeen hier lag, wat het ook mocht zijn, hadden zij nog nooit gezien. Op het eerste gezicht was er geen reden er angst voor te hebben. Het was klein en lag daar eigenlijk maar te liggen. Wat was dan de reden dat hun handen zo zweetten en trilden?

Eroc en Tarú reikten verder, tot hun vingers precies tegelijk het gladde oppervlak raakten.

Er gebeurde niets.

Voorzichtig pakten ze het op en keken er met grote ogen naar. Het was rond van vorm en ongeveer zo groot als een handappel. Het viel Tarú op dat, al leek dit voorwerp van glas te zijn, er geen enkel krasje of zelfs maar de kleinste beschadiging op zat. En dat terwijl het toch hier op de scherpe rotsen terecht was gekomen. De bol was perfect van vorm, zonder een oneffenheid en met een pure glans, zoals hij nog nooit gezien had. Hij liet zijn vingers over het gladde oppervlak glijden. Het was adembenemend.

‘Mag ik…?’

Eroc keek hem vragend aan.

‘Mag ik het even alleen vasthouden?’

‘Natuurlijk,’ zei Eroc en liet zijn handen zakken.

Tarú pakte de bol met beide handen vast. De schoonheid van hun vondst overviel hem. Zo glad en zo simpel. Maar anderzijds zo ruim en zo rijk aan details. Hij kneep zijn ogen samen en probeerde te begrijpen wat hij zag, maar zijn hoofd kon het betoverende voorkomen niet vertalen. Daarvoor in de plaats werd zijn aandacht weggezogen en verplaatst naar een dieper gelegen schoonheid in het binnenste van de bol; een schoonheid die hem enerzijds deed verlangen naar meer, maar hem anderzijds tot op het bot bevreesde. Er leefde iets, daar diep van binnen. Het bewoog, het trok zijn aandacht. Maar begrijpen wat het was, kon Tarú niet. Vol ongeloof staarde hij naar hetgeen zich binnen de bol afspeelde.

Ook Eroc had het gezien, meteen op het moment dat hij de bol ontdekte. Er leek leven in dit voorwerp te zitten. Hij herkende het, wanneer zijn ogen in de bol drongen. Hij zag vage beelden die langzaam voortbewogen en ongelooflijke kleuren die hem iets leken te vertellen. Begrijpen deed hij er niets van, in plaats van duidelijke verhaallijnen zagen zijn ogen enkel gekleurde wazen. Toch was hij geboeid. Er zat energie in deze bol. Het deed de bol onwerkelijk groot lijken, eindelozer dan een sterrenhemel op een wolkeloze nacht. En dit alles lag hier in de handpalm van Tarú.

‘Zou het echt leven?’

‘Dat kan toch niet?’

‘Nee, maar… wat is het dan?’

‘Een weerspiegeling misschien,’ zei Eroc, allesbehalve overtuigd.

‘Een weerspiegeling?’

‘Van de zon.’

‘Van de zon?’ Tarú lachte. ‘Met zoveel kleuren?’

‘Hallo, ik weet het toch ook niet.’

Een stilte brak aan. De kleuren binnenin leken feller te worden naarmate zij er langer naar keken en alles wat bewoog leek snel en dringen te verschuiven. Maar een betekenis konden de jongens er niet uit halen.

Laat staan een boodschap.

‘Hoor jij ook iets?’ vroeg Tarú.

Eroc keek op. ‘Ergens ver weg. Maar ik hoor het duidelijk.’

‘Wat is het?’

‘Het lijkt op een lied. In een taal die ik niet ken.’

Tarú keek geschrokken. ‘Zou iemand ons gevolgd zijn?’

‘Ik denk het niet. Ik denk dat het daar uit komt.’ Eroc wees naar de glazen bol. ‘Mag ik?’

‘Alsjeblieft.’

Eroc bekeek het glanzende oppervlak op zijn beurt van dichtbij.

‘Wat zie jij erin?’ vroeg hij.

‘Niet zo veel. Er lijkt een verband in te zitten, of een verhaal. Maar de betekenis ervan ontgaat mij. Jij?’

‘Ik zie ook beelden, maar begrijpen doe ik ze niet. Net zoals de liederen die ik lijk te horen, maar niet kan verstaan. Misschien…’ Zijn ogen werden groot. ‘Misschien moeten we de bol opwarmen. Wie weet wordt dan meer duidelijk!’

Tarú aarzelde. ‘Opwarmen? Ik weet het niet hoor. Misschien dat we het hier beter bij kunnen laten.’

Vermakelijk liet Eroc zijn blik opzij rollen en keek zijn vriend aan. ‘Je hebt angst, of niet?’

Tarú fronste zijn wenkbrauwen. ‘Jij niet dan?’

‘Waarvoor zou ik angst moeten hebben?’

‘Dit is toch vreemd?’

‘Vreemd? Het is prachtig, werkelijk oogverblindend. Maar vreemd? Ik vind er niets vreemds aan. Dit is vast en zeker het werk van volkeren van buiten het Ringgebergte. Waarschijnlijk is het een vorm van versiering. Hoe dan ook, we nemen het mee.’

‘Wat? Dat meen je toch niet?’

‘Natuurlijk wel. Mijn moeder zal het zeker mooi vinden. Bovendien heb ik nog iets goed te maken.’

‘Wat dan?’

Eroc haalde zijn schouders op. ‘Wat niet?’

Er ontschoot Tarú een lach. ‘Daar heb je vast gelijk in.’

De jongens stonden op en nadat Eroc hun vondst in een doek gewikkeld had en in zijn rugzak opgeborgen had, dronken zij van het water dat zij onderweg naar boven bij een waterval opgevangen hadden. De zon was inmiddels volledig opgekomen en het zicht reikte steeds verder. Maar de jongens kwamen hier vaker en kenden het uitzicht. Zij praatten nog kort over zaken waarover alleen zij konden praten en dronken tot de waterfles leeg was.

‘Zullen we dan maar?’ vroeg Tarú.

‘Goed. Wie het eerst beneden is.’

Zo verlieten Eroc en Tarú de top van Neguh aan het einde van de ochtend. De beklimming had hen bijna twee dagen gekost, maar uit ervaring wisten zij dat het afdalen nog geen dag zou duren. Bovendien was de zomer in aantocht en werden de dagen langer, dus nog voor het ondergaan van de zon zouden zij hun dorp Eyum bereiken. Maar de ambities van Eroc lagen hoger.

‘Kom op!’ riep hij, op het moment dat zij de eerste meters van de afdaling trotseerden. ‘Ik ben graag voor de avondmaaltijd terug in het dorp. Hopelijk rekent je moeder op ons met eten!’

Tarú lachte geforceerd, want hij wist precies hoe hij deze opmerking vrij kon vertalen: Kom op, langzame! Ik ren vast vooruit en zie je in het dorp wel weer.

Ach, zo was het altijd gegaan. Al sinds de dagen dat zij als kleine kinderen de wortels van de boer stalen en in de oven van de broodbakker tot ontploffing lieten komen, was Eroc Tarú op het fysieke vlak de baas geweest. Of het nu ging om uithoudingsvermogen, kracht of lenigheid, Eroc overtrof Tarú op alle fronten. Zijn bouw was breed, doch compact en zijn lichaam gespierd, maar in verhouding. Tarú had zich lang geleden al bij deze situatie neergelegd en had er doorgaans weinig problemen mee. Behalve op momenten als deze, wanneer Eroc genoot van zijn lichamelijke overmacht en de spot dreef met zijn in kracht en conditie minder toebedeelde vriend. De momenten dat hij tot op het arrogante af blijk gaf van zijn meer ontwikkelde bekwaamheden.

Tarú had het zichzelf al lang geleden voorgenomen; ooit zou er een dag aanbreken dat hij Eroc zou aftroeven. Waar, wanneer en vooral hoe, was ook hem zelf nog niet duidelijk, maar die dag zou komen. Met elke stap die hij vandaag afdaalde, kwam die dag dichterbij.

De realiteit was hem gelukkig milder gestemd dan hij aan het begin van de afdaling voorzien had. Iedere keer wanneer Eroc door de grote snelheid waarmee hij afdaalde zijn vriend uit het zicht dreigde te verliezen, wachtte hij hem, zittend op een rots of leunend tegen een eenzame boom, geduldig op. Hierdoor werd zijn sportieve superioriteit benadrukt, maar de korte, gezamenlijke momenten maakten de terugreis voor Tarú fijner en bovendien werd hij bij iedere stop geprikkeld om Eroc zo lang als hij kon bij te houden.

De weg vanaf de top van Neguh naar hun dorp Eyum was dusdanig bekend terrein dat zij het pad naar beneden vrijwel blindelings konden bepalen. Onderweg passeerden zij diverse stroompjes, evenals, naarmate zij verder daalden, een aantal dichtbegroeide boompartijen. Af en toe kwamen zij langs een berghut en daar waar de bewoners buiten op hun land aan het werk waren, groetten de jongens hen enthousiast. Ook hier, ver buiten hun dorp, waren zij zowel bekend als berucht en alle mensen die op de omringende landgoederen woonden of werkten, wisten precies wie Eroc en Tarú uit Eyum waren.

Het laatste deel van de afdaling was vlakker dan het hoger gelegen deel en vormde een minder grote uitdaging voor Eroc. Dit deed hem beslissen zijn tempo aan te passen en samen met Tarú de laatste kilometers naar het dorp te volbrengen. Vrolijk liepen de vrienden daar, zij aan zij, pratend, lachend en zingend, tot zij in hun Eyum aankwamen.

3.

Het dorp Eyum lag in het midden van het berggebied de Gevallen Rotsen en behoorde, zoals alles rondom deze rotspartij, toe aan de landgoederen van het prinsdom Kûmada. Van oudsher was Eyum een klein, gemoedelijk bergdorp, maar de laatste jaren was het aan alle kanten gegroeid. Steeds meer woningen en werkplaatsen werden tegen de rotswanden of vrijstaand gebouwd. Dat was nodig, want waar het dorp op het eerste gezicht klein en rustig leek, had het iets groots om trots op te zijn. Vanuit Eyum was toegang te verkrijgen tot een mijn.

Udêh was de naam van het mijnenstelsel dat honderden jaren geleden was ontdekt en nog steeds rijk was aan waardevolle grondstoffen en mineralen, die nergens anders in Leëvion aangetroffen waren. Udêh was belangrijk voor Eyum, veel van de bijna tweehonderd inwoners die het dorp telde, werkten in de mijnschachten.

Hoewel de zomerse zonnestralen nog rechtstreeks zichtbaar waren, kroop de dag tegen het einde op het moment dat Eroc en Tarú de eerste akkers van hun dorp passeerden. Het was enkele gepassioneerde boeren gelukt op de onvruchtbare rotsgrond kleine weilanden te doen groeien, waarop zij runderen en schapen lieten grazen en groenten en fruit verbouwden. De groene lakens verfraaiden het landschap en maakten Eyum kleurrijker. De verantwoordelijke boeren waren derhalve hoog in aanzien staande inwoners van het dorp.

‘Verwacht je moeder ons?’ vroeg Eroc op het moment dat zij de groene velden van Eyum passeerden. ‘Wij hebben niet echt iets afgesproken.’

‘Ik kan het je niet vertellen. Maar gewoonlijk bereidt zij meer dan genoeg eten. Wij zullen hoe dan ook wel mee kunnen eten.’

‘Ik hoop dat zij een lekker groot stuk vlees heeft klaargemaakt,’ verlekkerde Eroc zichzelf, fantaserend over een feestmaal. ‘En een puree van de appels uit jullie boomgaard. Met van dat heerlijke zilverbrood. Oh, daar geniet ik altijd zo van.’

Tarú keek zijn vriend aan. ‘Jij zou de wildernis van Corban nog trotseren wanneer er aan de andere kant een gebraden hert op je wachtte, is het niet?’

‘Heen en terug! Er zijn weinig dingen waar ik meer van kan genieten dan van een smakelijke, warme maaltijd.’

‘Nou,’ zei Tarú, terwijl zij een kleiner pad insloegen en het tegen de rotsen aangebouwde huis van zijn ouders in zicht kregen, ‘laten we dan maar hopen op een meevaller.’

‘Jongens!’ riep de moeder van Tarú op het moment dat haar zoon en zijn vriend door de keukendeur naar binnenstapten. ‘Wat zijn jullie vroeg terug.’ Verheugd omarmde ze de twee. ‘Jullie treffen het, bofhoofden, het zwijn komt net van het spit.’

‘Het zwijn?’ stamelde Eroc.

Met grote ogen keken hij en Tarú naar de zilveren schaal die het grootste deel van de keukentafel vulde. Zelfs in zijn wildste fantasieën had hij geen dusdanig eetfestijn voorzien en de twee vrienden keken elkaar vol ongeloof aan. Was het vandaag feest, dat er zo uitbundig gekookt was? Niet dat zij wisten, maar wat maakte dat uit? Het zwijn wachtte en ze namen plaats aan tafel. Nadat zij de moeder van Tarú bedankt hadden voor haar indrukwekkende maaltijd, werd het vlees aangesneden.

Die avond aten zij samen met de familie van Tarú van het zwijn en tot laat vertelden zij elkaar verhalen bij het kleine vuur dat de vader van Tarú buiten had gemaakt. De sfeer was ontspannen, de stemming was goed en geen van de twee jongens dacht nog één moment aan hun eigenaardige ontdekking op de top van Neguh eerder die dag.

4.

‘Tarú?’

‘Ja, moeder, ik ga al.’

In zichzelf mopperend stond Tarú op van de houten bank waarop hij de hele ochtend had zitten lezen en begaf zich richting de buitendeur.

‘Denk eraan: het zijn twee potten!’

‘Ja, moeder.’

Hoewel de smid van Eyum aan de andere kant van het dorp woonde, kreeg Tarú de woning dankzij een rappe pas al snel in zicht. Kort stond hij stil voor de schuifdeur die toegang bood tot de werkplaats.

Tarú kende de dorpssmid al lang en hij kwam hier vaak, meestal in opdracht van zijn moeder, die vanwege haar taak als hoofdkookster van het dorp veel pannen en potten van de smid afnam. Hij wist daarom dat de smid een belangrijk persoon was, niet alleen voor zijn moeder. De man voorzag het hele dorp van werktuigen om de mijnen veilig te betreden en hielp avonturiers met het ontwerpen van geschikte materialen om de hoger gelegen delen van het Ringgebergte te verkennen. Bovendien was de smid een wijs man, met een ongelooflijk geheugen en een verbazingwekkend verstand. Er waren weinig legenden die hij niet kende en weinig onderwerpen waar hij niets van af wist. Het was niet zonder reden, vond Tarú, dat de smid zolang hij zich kon heugen de dorpsleider van Eyum was.

Geluidloos, zoals het de schuifdeur van een goede smid betaamt, gleed de deur open en Tarú stapte de werkplaats binnen. Even moesten zijn ogen wennen aan de betrekkelijk donkere ruimte, maar al snel herkende hij de smid achter zijn robuuste aambeeld.

‘Goedemorgen smid,’ sprak hij vrolijk, terwijl hij op de kleine doch goedgebouwde man toeliep.

‘Jongeheer Tarú!’ riep de smid. ‘Jij komt vast voor de kookers waar de vrouw des huizes om gevraagd heeft?’

‘Dat klopt smid. Twee stuks.’

‘Ze staan reeds klaar, buiten bij de schuur. Ik haal ze direct voor je.’ Alsof hij een order van de prins had ontvangen, liet de smid het ijzer dat hij smeedde uit zijn handen vallen en verliet via een kleine achterdeur zijn werkplaats.

Al wachtend liet Tarú zijn ogen door de ruimte gaan. De werkplaats was groot, zeker voor Eyum-begrippen. Ruimte was immers beperkt, hier in de Gevallen Rotsen. Maar, concludeerde Tarú, de dorpsleider van Eyum was een man met aanzien en verdiende een dergelijk ruime werkplaats.

Al verkennend viel zijn oog op de planken aan de andere kant van de werkplaats, waarop potten en flessen stonden. Tarú stapte erheen, pakte een met donkerrode vloeistof gevulde flacon van de plank en hield deze voor zijn gezicht. Verbijsterd bekeek hij het gekleurde water, dat van dichtbij leek te borrelen, alsof het kookte.

‘Het is Yuva,’ klonk de stem van de smid achter hem. ‘Uiterst zeldzaam. Ik heb de bron ervan zelf ontdekt, nog geen jaar geleden, op het eiland Covea in de Baai van Kûmada. Niemand anders kent de locatie…’ Een geheimzinnige knipoog. ‘Maar pas op! Yuva is een gevaarlijk goedje.’

‘Waar is het voor, smid?’

‘Verbranding.’ De smid zette twee glimmende kookers voor de voeten van de jongen op de grond. ‘Verbranding van werkelijk alles, behalve natuurlijk van het speciale glas waar het in zit. Behalve dat laat Yuva zelfs metaal en ijzer ontvlammen, zonder een enkele vonk of vuur. Een paar druppels is genoeg om een zware pot als deze te laten smelten.’

Met zijn voet tikte de smid tegen één van de potten die hij zojuist binnengebracht had.

‘Zo zo. Dat laat ik hier nog maar even staan dan.’

Voorzichtig boog hij voorover en plaatste de flacon terug op de plank. Terwijl hij overeind kwam, viel zijn oog op een klein, rond voorwerp, dat één schap hoger gestald lag. Een moment fronste hij zijn wenkbrauwen. Toen pakte hij het voorzichtig op. ‘Zeg smid, wat is dit?’

‘Dat is een lijkenis,’ antwoordde de smid. ‘Een lijkenis van één van de drie verborgen Sáyaddin bollen. Het heeft niet veel waarde, maar is wel erg mooi om te zien, vind je niet?’

‘Jazeker. Zeg smid, heeft u deze zelf gemaakt?’

‘Nee hoor,’ antwoordde de man, terwijl hij de bol van Tarú aanpakte. ‘Dergelijke lijkenissen worden niet in Eyum gemaakt. Het is een cadeau dat ik lang geleden van een goede vriend kreeg toen ik zijn dorp bezocht. Hij hield van reizen en heeft deze bol uit het verre noorden meegenomen. Ik ben er erg blij mee, ook al is het een waardeloos stuk glas.’

Tarú keek bedenkelijk.

‘Zeg smid, kan het zijn dat wanneer je deze bol betast of beweegt, dat er dan beelden in verschijnen? Kleuren, of andere onduidelijke vertoningen?’

‘Wel verdraaid, je kent de legende. Dat klopt inderdaad, mijn jongen. Natuurlijk niet bij deze lijkenis, maar volgens de verhalen is dat bij de Sáyaddin bollen inderdaad het geval.’

‘Hoe bedoelt u dat, smid?’

‘Wel, oude verhalen en legenden spreken over de drie Sáyaddin bollen, in het geheim gecreëerd door de Alchemisten uit Mranji. De drie Sáyaddin bollen bevatten, volgens de legende althans, elk één van de drie puurste vormen van magie bekend op Leëvion: de Hoofdkunst, de Zonnekunst en de Levenskunst. De drie Sáyaddin bollen zitten barstensvol magie, maar de verborgen krachten openbaren zich enkel op de juiste wijze aan personen die weten hoe deze krachten te beheersen. Kent een persoon de juiste handelswijze van de betreffende magie, dan zijn de mogelijkheden met de Sáyaddin eindeloos, in elke zin van het woord.’

De smid leek in extase na het spreken van zijn vurige en enthousiaste woorden, maar Tarú oogde onzeker.

‘Dat met die magie zal allemaal wel smid, maar waarom zijn in deze bol niet van die mooie kleuren te zien?’

Hij wees met zijn vinger naar de lijkenis die de smid terug op de plank geplaatst had.

Even keek de smid beduusd, maar barstte toen in lachen uit. ‘Jongen, heb je wel geluisterd? De Sáyaddin bollen zijn, als ze nog bestaan of überhaupt ooit bestaan hebben, de meest krachtige magiebronnen ooit beschreven. Alleen daar zit leven in, dynamiek, beweging en energie. Maar dit hier? Dit is gewoon een geblazen bol van glas. Waardeloos, maar wel mooi.’

‘Maar deze lijkt net echt. Weet u zeker dat er niets gebeurt wanneer ik…’

Voordat de smid kon protesteren, pakte Tarú de bol van de plank en wreef met zijn handpalm over het gladde oppervlak. Er gebeurde niets.

‘Natuurlijk weet ik dat zeker! Tarú, is er soms wat mis met jouw ogen? Dit is geen echte Sáyaddin, dit is een lijkenis! De Sáyaddin bollen zijn nog nooit in het bezit van een Mens geweest. De bollen werden gemaakt en beheerd door hen uit het westen, de Alchemisten. Alleen zij kunnen de Sáyaddin bollen controleren, in het geval deze al bestaan, wat ik betwijfel.’

Tarú knikte afwezig.

‘Waar lijkt deze bol eigenlijk op volgens jou?’ vroeg de smid. ‘Heb je er eerder één gezien?’

‘Ik geloof dat ik er eerdergisteren inderdaad één gezien heb. Maar na uw verhaal twijfel ik.’

‘Dat is goed mogelijk hoor. Er zijn veel lijkenissen gemaakt in het verleden, vooral in dorpen buiten het Ringgebergte. Voor geschenken of als versiering, begrijp je?’

Tarú slikte. ‘In de bol die ik eerdergisteren zag, verschenen wel beelden. En meer kleuren dan ik ooit in mijn leven gezien heb.’

Een ogenblik was het stil.

‘Onmogelijk!’ schaterde de smid. ‘Tarú, wanneer er een Sáyaddin bol hier in de Gevallen Rotsen zou zijn, zouden alle kwaadwillenden uit Leëvion hier naartoe trekken. Het zou het einde van ons dorp, van ons land en waarschijnlijk van deze wereld betekenen. Och jongen, al dat wijn drinken doet je verstand geen goed.’

‘Ik meen het. Eroc was erbij.’

De smid deed zijn best niet opnieuw in de lach te schieten. ‘Tarú, je hoeft mij echt de details niet te vertellen, maar ik neem aan dat de afgelopen nachten voor jou en Eroc wat aan de korte kant geweest zijn.’ De smid knipoogde. ‘Ga naar huis, hier, neem de kookers voor je moeder mee. En doe haar de groeten van me.’

‘Oké, dat zal ik doen,’ mompelde Tarú, terwijl hij de lijkenis van de Sáyaddin terug op de plank plaatste. ‘Een goedendag, smid.’

‘Jij ook, Tarú. En zorg vanavond voor wat meer nachtrust, afgesproken?’

‘Afgesproken, smid.’

5.

De weg terug naar huis legde hij snel af, maar nadat Tarú de kookpotten van de smid op tafel zette, liep hij direct door de keukendeur naar buiten.

‘Waar ga je heen?’ riep zijn moeder hem na, maar Tarú was al om de hoek van het huis verdwenen.

‘Wat zeg je?’

‘Geloof je me niet?’

‘Nou, jawel. Alleen…’

‘Het is echt waar! De smid heeft het me zojuist verteld!’

‘De smid kan zich toch ook vergissen?’

‘Dat is niet waar.’

Even was het stil.

‘Je hebt gelijk,’ mompelde Eroc. ‘Dat is onwaarschijnlijk. Dan moet hij je voor de gek gehouden hebben.’

‘Eroc, zijn ogen glinsterden toen hij erover praatte. Het was geen fabel. Het was de waarheid. We moeten naar hem toe.’

‘Naar de smid? Waarom? Wat kan hij er aan doen dan?’

Tarú leek stomverbaasd. ‘Dat weet ik niet, maar in ieder geval meer dan wij. Die bol is levensgevaarlijk!’

‘Levensgevaarlijk?’ Een spottend lachje ontglipte Erocs mond. ‘Luister Tarú, dat het een speciale bol is, kan ik geloven. En dat er iets van energie in verscholen zit; vooruit, dat neem ik ook nog aan. Maar levensgevaarlijk?’

‘Eroc, jij was er niet bij toen de smid over de bol sprak. Hij vertelde in volle ernst over oneindige krachten! Je hebt geen idee wat voor onheil wij naar Eyum hebben gebracht.’

‘Ik denk dat je overdrijft.’

Tarú negeerde de woorden van zijn vriend.

‘Wat heb je met de bol gedaan?’

‘Om eerlijk te zijn, niets. Ik heb er niet eens meer aan gedacht om hem aan mijn moeder te geven. Hè, wat stom! Ik denk dat hij nog in mijn rugzak zit.’

Tarú kneep zijn ogen samen. ‘Denk je dat? Of weet je dat?’

‘Ik heb er niet meer aangezeten,’ zei Eroc aarzelend. ‘Mijn tas ligt in de schuur. We kunnen…’

‘In de schuur? Waarom leg je zoiets waardevols in een schuur?’

‘Rustig jij. Ik wist toch niet dat het zo belangrijk was. Maar geen nood, mijn tas ligt zeker nog op dezelfde plek als waar ik hem eerdergisteren neergelegd heb. Als je het zo graag wilt, halen we hem wel op.’

‘Ja,’ zei Tarú, terwijl hij zich omdraaide. ‘Dat wil ik.’

Zij verlieten het dorpsplein van Eyum, de plaats waar Tarú zijn vriend zoals zo vaak had aangetroffen. Eroc had in de zon op de rand van de vijver gezeten, zijn benen bungelend in het water en zijn hoofd gebogen over een oud boek. Tarú had hem al van ver geroepen, maar pas toen hij naast hem stond, had hij de woorden van de smid herhaald. Eroc had vreemd opgekeken toen Tarú hem over de Alchemisten en de Sáyaddin vertelde en kon het verhaal maar moeilijk op waarde schatten. Desondanks rende hij nu voorop in de richting van de schuur van zijn ouders, waar hij zijn rugtas daags daarvoor had neergelegd.

‘Nou?’ vroeg Tarú, nadat zij de schuur instapten. ‘Waar ligt je tas?’

‘Daar moet hij liggen.’ Eroc wees naar een houten steunpilaar waar geen rugtas tegenaan lag. ‘Daar heb ik hem tegen aangegooid.’

‘Gegooid?’

Eroc haalde zijn schouders op.

‘Oké, geen reden voor paniek. Weet je zeker dat het hier was?’

‘Ja.’

‘Hoe zeker?’

‘Hoe bedoel je hoe zeker?’ Eroc klonk geïrriteerd. ‘Ik heb mijn tas gewoon daar neergelegd, zoals ik dat altijd doe. Dat weet ik heel zeker.’

‘Waar is hij nu dan?’

‘Geen idee. Misschien dat…’

Hij werd onderbroken door een klap op de houten schuifdeur en als op commando draaiden de jongens hun hoofd. In de opening verscheen een groot persoon, een man. Zijn laarzen knarsten hoorbaar op de kiezelstenen en zijn dunne mantel wapperde in de wind. In zijn hand rustte een speer met vier scherpe punten.

‘Eroc. Jou zocht ik.’

6.

De vrienden stonden als aan de grond genageld. Hun hart klopte in hun keel en geen van tweeën was in staat zich te bewegen. Naar adem snakkend aanschouwden zij de gestalte die met zijn brede postuur een groot deel van het zonlicht dat door de schuurdeur naar binnen scheen blokkeerde.

‘Ik laat jullie toch niet schrikken?’ vroeg de vader van Eroc, terwijl hij kalm als altijd de hooivork naast zich neerzette en de schuur instapte.

‘Vader!’ siste Eroc. ‘Ik dacht dat u…’

‘Dat ik wat? Waarschijnlijk niet goed gedacht dan. Ik heb je nodig jongen. De notenboom van oom Hayu moet gezaagd worden. Jouw kracht zou ons zeker helpen.’ Er viel een korte, ongemakkelijke stilte. ‘En jouw hulp natuurlijk ook, Tarú.’

‘Dat wordt lastig, vader. Wij zoeken de tas die ik hier eerdergisteren heb neergelegd. Hij lag hier, in de schuur. Ik weet het zeker.’

‘Een tas? Ik herinner me niet dat ik er één gezien heb.’ De man kneep zijn ogen samen. ‘Op welke manier verhindert deze tas jou om te komen helpen bij oom Hayu?’

‘Dat doet even niet ter zake, vader. De tas is…’

‘Eroc Erma!’ De stem van zijn vader klonk ineens streng. ‘Ben jij soms vergeten dat oom Hayu ons elke dag van het beste vlees van Kûmada voorziet? En dat hij jou bovendien persoonlijk de kunst van het vederjagen heeft bijgebracht?’

‘Nee vader, zeker niet.’

‘Het minste dat je voor hem kunt terugdoen, is helpen bij het zagen van een boom. Ik mag hopen dat een tas die naar je eigen zeggen niet ter zake doet, jou daar niet van gaat weerhouden.’

Eroc voelde de moed in zijn schoenen zakken. Zijn vader was een aardig, maar principieel man. Wanneer hij wilde dat iets gebeurde, dan gebeurde dat, linksom of rechtsom. Voordat hij zelf een passend weerwoord kon bedenken, sprak Tarú.

‘Het is een cadeau, meneer Erma.’

De ogen van de grote man draaiden zich naar de vriend van zijn zoon. ‘Een cadeau?’

‘Ja, de tas. Er zit een cadeau in. Voor mevrouw Erma.’

Kort fronsten de wenkbrauwen van Erocs vader zich, alvorens er een glimlach op zijn gezicht verscheen.

‘Over charmeren hoef ik jou niets meer bij te brengen, of wel Tarú? Maar waarachtig Eroc, waarom zeg je dat niet meteen? Je moeder vindt het heerlijk wanneer je iets voor haar meebrengt.’

‘Dat weet ik,’ zei Eroc aarzelend, ‘maar het cadeau zit in de tas die ik hier had neergelegd.’

‘Nu je het zegt, er lag hier vanmorgen een lederen zak in de weg. Ik heb hem naar binnen gebracht, naar de hal. Haal hem maar gauw en verras je moeder.’

‘Dank u wel vader. Gaat alles wel lukken met de notenboom van oom Hayu?’

‘Geen zorgen, geef jij je moeder eerst haar cadeau en kom daarna naar oom Hayu. Ik ben daar de hele dag. Maar Eroc, wat voor cadeau heb je eigenlijk voor haar meegenomen?’

‘Het is een glazen sieraad,’ zei Eroc, terwijl hij en Tarú zich naar de schuurdeur begaven. ‘Zij zal het zeker mooi vinden.’

Zij stapten de schuur uit en renden in de richting van het vrijstaande huis van Erocs ouders. Rook steeg op uit één van de drie schoorstenen, wat betekende dat er mensen binnen waren en dat de kans groot was dat minstens één van hen aan het koken was. Maar eten was het laatste waaraan de jongens dachten. Ze schoten het huis in en renden door tot in de centrale hal, een ronde ruimte in het midden van het huis van waaruit alle andere vertrekken bereikt konden worden.

‘Daar!’ riep Tarú. ‘De tas!’

De jongens knielden neer. Voorzichtig opende Eroc de twee houten knopen aan de bovenkant.

‘En? En? Zit de bol er nog in?’

‘Ja, volgens mij voel ik hem.’

‘Haal hem er uit!’

‘Rustig, rustig,’ zei Eroc, terwijl hij met zijn hand de tas ingleed. Daar voelde hij een klein voorwerp, rond en glad. Hij haalde het tevoorschijn.

Even oogde de bol donker als iedere andere bol. Even oogde het vreemde voorwerp mat en vaag en leek er niets van leven in te zitten; laat staan magie. Maar toen kwamen de kleuren. Diep van binnen, ver verwijderd van de nog steeds donkere, maar glanzende buitenkant. Het was prachtig om te zien, maar Eroc leek niet overtuigd.

‘Dit kan toch geen levensgevaarlijk wapen zijn? Het lijkt zo gewoon.’

‘Zo gewoon? Nee zeg! Het is precies zoals de smid het beschreef. Dit moet een Sáyaddin zijn, dat kan niet anders.’

‘Ik weet het niet hoor. Wat als het zo’n Sabbayin is? Wat kunnen wij er mee doen? Helemaal niets weten wij over hoe we de bol kunnen gebruiken.’

Tarú keek hem bijtend aan. ‘Het is een Sáyaddin. En natuurlijk gaan wij de bol niet zelf gebruiken. Wij brengen hem naar de smid, nu direct. Kom mee.’

Zonder op een reactie te wachten, trok hij Eroc aan zijn mouw overeind en samen renden zij naar de werkplaats van de smid.

‘Tarú! Ben je daar alweer? Is er iets mis met de kookers van je moeder?’

‘Nee hoor smid,’ sprak de nog nahijgende jongen. ‘Met de potten is niets mis. Er is iets anders dat ik u graag wil laten zien.’

7.

Al dikwijls had Tarú de werkplaats van de smid bezocht en minstens zo vaak was hij de vrolijke man wandelend door Eyum tegengekomen. Ontelbare gesprekken hadden zij gevoerd, over de meest uiteenlopende onderwerpen. Altijd had de wijze smid het laatste woord gehad. Werkelijk overal wist hij van en hij had altijd een passend en bovendien geloofwaardig antwoord paraat op de momenten dat Tarú hem weer eens een ongewoon vraagstuk voorlegde. Nog nooit was de dorpsleider moeilijk uit zijn woorden gekomen en nimmer had hij zich onzeker uitgelaten over zaken die bij hem onder de aandacht waren gebracht.

Dit was dan ook, voor zover Tarú zich herinnerde, de eerste keer dat de smid niet bij machte was zijn mond te openen, laat staan woorden uit te brengen. Als versteend stond hij daar, het robuuste aambeeld aan zijn zijde, het inmiddels afgekoelde mijnwerktuig in zijn hand.

‘Dit moet een misverstand zijn.’

‘Dat dachten wij ook, smid, maar de beelden die u beschreef, de puurheid; deze bol is precies zoals die waar u over vertelde. Ik heb nog nooit zoiets gezien.’

Tarú wees met een trillende vinger naar de half in doeken gewikkelde bol in de handen van Eroc. Vele kleuren waren zichtbaar in het binnenste.

‘Natuurlijk zie ik de schoonheid van deze bol, maar dat maakt dit nog geen Sáyaddin.’

Hoewel de woorden van de smid duidelijk waren, klonk zijn stem twijfelend en leek zijn natuurlijke zekerheid geslonken. Zwijgend bekeek hij de bol die de jongens daags daarvoor op de top van Neguh hadden ontdekt.

‘Het is niet alleen dat, smid,’ zei Tarú. ‘Het is het gevoel dat ik krijg, wanneer ik ernaar kijk en de melodieuze liederen die ik ver weg lijk te horen, wanneer ik hem vast heb. En dan uw verhaal. Het klopt allemaal.’

De smid kwam wat dichterbij. Diep van binnen wist hij het: dit was een Sáyaddin. Zelfs al had hij nog nooit een dergelijke schat gezien, direct op het moment dat Eroc de bol uit de lederen schoudertas tilde, herkende hij er een Sáyaddin in. Deze schoonheid liet geen ruimte voor twijfel. De glans was oogverblindend, exact zoals in de verhalen, en de gladheid was van een dusdanig ongeëvenaarde pracht, dat zelfs de zuiverste spiegel hiermee vergeleken voor een ruwe steen doorging. Maar boven alles zag hij de kleuren, puur en fel, maar donker en discreet. Kleuren die hij daarvoor nog nooit had mogen aanschouwen, die tot vandaag niet eens leken te bestaan, vloeiden langzaam door het binnenste van de bol.

‘Je hebt gelijk,’ mompelde de smid verslagen. ‘Het klopt gewoon. Dit moet wel een Sáyaddin zijn. Hoe uitgesloten, nee, onmogelijk het ook lijkt, dit is de machtigste energiebron die onze wereld ooit gekend heeft.’

De smid klonk zeker van zijn zaak, maar had Eroc nog niet geheel overtuigd. De jongen legde zijn vondst op de houten tafel en keek er fronsend naar.

‘Smid, gaat u niet wat ver? Niemand kan toch zeggen waartoe dit glas daadwerkelijk in staat is. Misschien is het toch een sieraad? Of een zeer sprekende lijkenis?’

‘Uitgesloten. Nee, Tarú heeft gelijk. Het is een pure vorm van magie, gecreëerd door de Alchemisten uit Mranji. Deze bol is werkelijk uniek en van een onschatbare waarde.’

‘Van onschatbare waarde?’ Een lach ontsnapte Erocs mond. ‘Smid, u overdrijft. Ik heb de bol vast gehad, ik heb er in gekeken. Hoe mooi het ook was, ik zag niets van onschatbare waarde.’

‘Eroc, snap je het dan niet? Het is magie, magie waar jij en Tarú niets van af weten! Jij kan het niet lezen of begrijpen, laat staan controleren! In jouw handen is de Sáyaddin een gevaar voor iedereen in je omgeving. We moeten de bol verbergen, ergens heel ver weg.’ De smid zag er inmiddels onherkenbaar uit. Zweet stond op zijn voorhoofd en de aderen in zijn nek waren opgezwollen en rood.

‘Waarom zouden wij de bol verbergen?’ riep Eroc verontwaardigd. ‘Wij hebben hem toch eerlijk gevonden?’

‘Geloof me Eroc: aan deze situatie is helemaal niks eerlijk. Jullie hadden de Sáyaddin nooit mogen vinden.

‘Maar hij lag daar gewoon! Hij lag daar gewoon te liggen. Eerst hebben wij er alleen naar gekeken, maar toen het leek dat het geen kwaad kon, hebben Tarú en ik de bol heel voorzichtig en precies tegelijk samen opgepakt. Wij hebben er niet mee gespeeld of er raar mee gedaan, we waren juist behoedzaam en zorgvuldig. Wij hebben de bol goed ingepakt, zodat deze niet zou beschadigen op de weg terug naar Eyum. Kom op smid, wat hadden wij nog meer kunnen doen?’

‘Jullie hadden de bol moeten laten liggen. En deze zeker niet mee naar Eyum mogen nemen.’

‘Maar smid…’

‘Geen maar! De Sáyaddin moet weg uit Eyum. Er is niemand die de krachten ervan ook maar enigszins kan beheersen. Ons dorp is bij lange na niet klaar om één van de Drie Kunsten te herbergen.’

De woorden van de smid waren meer dan duidelijk en Tarú keek de man angstig aan.

‘De Kunsten? Bedoelt u…’

‘De Drie Kunsten,’ corrigeerde Eroc hem. ‘Het zijn er drie.’

‘Je weet ervan af?’

‘Nou, niet echt smid. Maar dat zei u net, toch? Dat het er drie waren?’

De smid schudde zijn hoofd. ‘Natuurlijk.’

‘U kunt ons er vast meer over vertellen, smid.’

‘Ik ben bang dat ik wel zal moeten. Maar niet hier.’

Argwanend keek de smid om zich heen. De werkplaats was buiten hen drieën verlaten, maar toch leek hij dit geen geschikte plaats te vinden om een onderwerp als de Kunsten te bespreken. Hij wees hij naar een ladder aan de achterkant van de ruimte.

‘Ga mij voor naar de zolder, maar wees stil en voorzichtig. Boven zal ik jullie alles over de Drie Kunsten vertellen. Alles wat jullie op dit moment aankunnen.’

8.

De ladder naar de zolder van de werkplaats was smal en steil en het viel niet mee om, zoals de smid nadrukkelijk gevraagd had, geruisloos naar boven te klimmen. Tarú ging voorop, gevolgd door Eroc. De smid kwam als laatste, de Sáyaddin veilig in een dikke doek opgevouwen onder zijn arm.

Qua oppervlakte was de zolder even groot als de werkplaats eronder, maar de schuine daken beperkten de bewegingsruimte aanzienlijk. Er lag hooi op de vloer en verspreid over de ruimte stonden oude werktuigen, tientallen potten en andere werken van de smid. Dikke balken, welke het dak ondersteunden, doorkruisten de open ruimte en terwijl het drietal zich een weg baande naar de andere kant van de zolder, moesten zij oppassen het hoofd niet te stoten.

‘Hier,’ zei de smid, terwijl hij voorzichtig uit het kleine, ronde raampje naar buiten keek, ‘ga hier maar zitten.’

Zijn hand wees naar een paar hooibalen, waarop de jongens gehoorzaam plaatsnamen. In spanning wachtten zij totdat de smid tegenover hen plaatsnam en zijn verhaal begon.

‘De Drie Kunsten,’ zuchtte hij.

‘Wat kunt u ons er over vertellen?’ vroeg Eroc.

‘Wat weten jullie al?’

‘Niets eigenlijk.’

‘Behalve dat wat u mij in ons vorige gesprek vertelde,’ vulde Tarú hem aan. ‘Dat het pure vormen van magie zijn.’

‘Dat klopt, maar niet zomaar pure vormen. Het zijn de puurst denkbare vormen. Er bestaan verschillende vormen van magie en al deze vormen vallen onder één van de Drie Kunsten: de Hoofdkunst, de Zonnekunst en de Levenskunst. Toen de Alchemisten van Mranji in een ver verleden de Sáyaddin bollen creëerden, vulden zij elk van de bollen met één van de Drie Kunsten, waardoor elke Sáyaddin bol eigen, onmeetbare krachten bezit.’

Een korte pauze. De smid leek sinds hun aankomst op de zolder enigszins gekalmeerd, maar de zweetdruppels stonden nog steeds op zijn voorhoofd.

‘Laat me jullie eerst over de Hoofdkunst vertellen. De Hoofdkunst is de vorm van magie die ons bewustzijn symboliseert en staat voor de vermogens van zowel onze zintuigen als onze ziel. Beheersers van de Hoofdkunst hebben de macht om alles waartoe ons verstand in staat is, te gelijken en te overtreffen. Zo kunnen zij praten in elke denkbare taal, ook zonder te spreken en kunnen zij kijken door de ogen van een ander, zonder dat dit opgemerkt wordt. Begaafde Hoofdkunstenaars kunnen personen, dieren en zelfs dingen hun eigen wil opdringen of diens gedachten beïnvloeden. Hun zintuigen zijn buitengewoon ontwikkeld, waardoor Hoofdkunstenaars met dieren kunnen communiceren en geuren kunnen herkennen waarvan de bron tientallen kilometers ver ligt. De mogelijkheden met de Hoofdkunst zijn nagenoeg grenzeloos en ook mij zijn niet alle vormen bekend. Wel ken ik een zeer gevaarlijke toepassing van de Hoofdkunst, namelijk de mogelijkheid om ongemerkt in de hoofden van anderen te kijken. Geheimen zijn zo niets meer waard en onze wijsheden kunnen tegen ons gebruikt worden.’

‘En daar merk je dan niets van?’ vroeg Tarú.

‘Helemaal niets.’

‘Dus zou er op dit moment iemand in mijn hoofd kunnen zitten?’

‘Om daartoe in staat te zijn, moet diegene zeer begaafd zijn en bovendien in de omgeving verblijven. Maar wanneer hier binnen de Gevallen Rotsen iemand de Hoofdkunst dusdanig goed beheerst, zou dat zeker kunnen.’

‘Dus als ik het goed begrijp,’ vroeg Eroc peinzend, ‘kan ik met de Sáyaddin tijdens een schaakspel in het hoofd van mijn tegenstander zijn strategie lezen?’

De smid fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wanneer je alle krachten van de Sáyaddin beheerst, kun je de zetten van je tegenstander manipuleren door in zijn hoofd ridicule, maar door jou geloofwaardig gemaakte, ideeën aan te dragen. Maar voor zoiets kleins zou de Sáyaddin nooit gebruikt worden. Er kunnen oorlogen mee gewonnen worden of landen mee aangestuurd. De mogelijkheden van de Hoofdkunst zijn grenzeloos. Gelukkig is er niemand die alle magische vormen van de Hoofdkunst beheerst. Echter, de Sáyaddin die door de Alchemisten is gevuld met de Hoofdkunst bevat alle denkbare mogelijkheden, zonder een enkele uitzondering.’

Tarú reageerde, maar met moeite. ‘Als ik u zo hoor smid, is de Hoofdkunst zeker de gevaarlijkste van de Drie Kunsten?’

‘Integendeel. De Zonnekunst kent minstens zo veel mogelijkheden. De energie die bij het uitoefenen van de Zonnekunst aangesproken wordt, is afkomstig van de zon, waardoor er onmenselijke krachten beschikbaar zijn voor de meest geoefende Magiërs. Voorwaarde voor het uitoefenen van deze Kunst is wel dat er direct zonlicht moet zijn op de plek waar de Kunst wordt aangesproken. In het licht van de zon zijn landsgrenzen of andere obstakels niets meer waard. Zo kan een Zonnekunstenaar zichzelf of anderen overbrengen naar alle plaatsen binnen Leëvion waar de zonnestralen op dat moment reiken. Zonder enig hulpmiddel kunnen mensen, dieren en voorwerpen, ongeacht hun grootte, verplaatst worden naar iedere uithoek van deze wereld, met als enige voorwaarde dat de Kunstenaar deze plek ooit in zijn leven gezien of bezocht heeft. Met voldoende beheersing kunnen hele legers van het ene op het andere moment verplaatst en indien nodig weer teruggetrokken worden. Maar dat is nog niet alles. Zij die de Zonnekunst machtig zijn, kunnen alles waar de zon haar stralen op laat vallen aan het zicht onttrekken. Onzichtbaar maken. Denk hierbij aan simpele voorwerpen als zwaarden en schilden, maar ook aan oorlogsschepen of zelfs aan de Kunstenaar zelf. Andersom kan natuurlijk ook: zij kunnen objecten tonen zonder dat deze aanwezig zijn; mensen, dieren of hele bergen. Dit alles maakt ook de Zonnekunst een gevaarlijke vorm van magie.’

Alweer was het stil. Tarú en Eroc zaten roerloos op de balen hooi, niet in staat zich te bewegen, niet in staat een woord uit te brengen.

‘De Levenskunst,’ fluisterde de smid. ‘Hier zit de laatste van de drie Sáyaddin bollen vol mee. In mogelijkheden is de Levenskunst misschien niet zo divers als de Hoofdkunst en de Zonnekunst, maar in zijn aard is deze gevaarlijker. Deze vorm van magie beheerst het bestaan van al het levende in deze wereld. Mensen, dieren, dingen en alles wat daar tussen in zit. Levenskunstenaars bepalen het lot van al in hun zicht. Zowel het verleden, als het heden, als de toekomst van alles wat leeft, geleefd heeft of nog tot leven kan komen, kunnen zij beïnvloeden en sturen. Ik hoef jullie vast niet uit te leggen wat deze macht betekent in de handen van kwaadwillenden?’

De jongens schudden hun hoofd.

‘Is de aard van de Kunsten jullie duidelijk?’

Nu knikten de jongens.

‘Toch hoeven jullie voor de Kunsten geen angst te hebben. Er zijn maar weinigen op Leëvion die magie kunnen hanteren en zij die hiertoe in staat zijn, worden beperkt in het gebruik hiervan. Zie, het hanteren van magie vergt een grote mate van concentratie en kost bovendien veel energie. Zelfs de meest buitengewoon geoefende Meesters hebben een moment van kalmte nodig om hun wensen in gang te zetten en dat maakt de beheersing van de Kunsten zowel begeerlijk als gevaarlijk. In een verhitte strijd kan het kortste moment van afwezigheid een Magiër fataal worden. Begrijpen jullie dat?’

‘Ja, smid.’

‘Ten tweede is het hanteren van magie uitputtend. Hoe meer en hoe intenser hij gebruik maakt van de Kunsten, hoe zwakker hij wordt. Verloren krachten sterken weer aan, maar het duurt enige tijd voordat de Magiër zijn vermogens weer kan aanspreken. Met andere woorden; gebruikt een Kunstenaar een deel van zijn krachten, dan moet hij hierna zijn verloren magie terugwinnen. In deze periode van opladen is hij zwak en dus kwetsbaar.

Magie moet met zorg gehanteerd worden. Bezit een Kunstenaar – of Magiër, hoe je het wilt noemen –de benodigde beheersing, dan begrijpen jullie dat de mogelijkheden groots zijn. Maar nogmaals, voor de Kunsten zelf hoeven jullie geen angst te hebben. Er bestaat niemand die de volledige Drie Kunsten beheersen en controleren kan. Sterker nog, er is geen persoon of ander levend wezen dat zelfs maar één van de Drie Kunsten volledig meester is. Geen van de schepsels uit het Zwarte Woud en ook de Alchemisten niet, zelfs hun Grootmeester niet.’

‘Wat is een Grootmeester, smid?’

‘Grootmeesters zijn begaafde Kunstenaars, die delen van alle drie de Kunsten kunnen aanspreken. Zij beheersen gedeelten van zowel de Zonnekunst, als de Hoofdkunst, als de Levenskunst. Grootmeesters zijn echter zeldzaam. Op dit moment leeft er maar één op Leëvion: wijsheer Myndar, een Alchemist uit Mranji.’

Eroc en Tarú zwegen.

‘Grootmeesters zijn machtig, daar hun beheersing van verschillende Kunsten vrijwel onverslaanbaar is. De Sáyaddin echter beheerst deze variëteit in Kunsten, alleen in veel grotere mate. Juist dat maakt dat veel kwaadwillenden hun leven zouden geven voor het vinden van een Sáyaddin. Wanneer bekend wordt dat een met pure magie gevulde Sáyaddin bol in Eyum ligt, zal hen dat in grote getale aantrekken. Dus moet de bol hier weg.’

‘Jaja,’ zei Eroc, ‘dat vertelde u net ook al. Maar zal het echt zo’n vaart lopen? Ik bedoel, hoe kan er ooit zoveel magie in zo’n klein bolletje gepropt worden? Dat begrijp ik niet.’

‘En dat zal je nooit begrijpen,’ sprak de smid kortaf. ‘Dat gaat jouw verstandsvermogen simpelweg te boven. Om je toch een beeld te schetsen; het waren de Alchemisten van Mranji die in een ver verleden het idee opperden om de drie puurste vormen van Kunsten te bundelen. Zij besteedden honderden jaren van hun levens aan het verzamelen van alle mogelijke vormen van magie. Vervolgens brachten zij deze samen in drie zelfgevormde schatten. Maar hoewel hun handelen enkel gedreven werd door vredelievende intenties; al snel betaalden de Alchemisten de prijs voor hun goedbedoelde plannen. De Sáyaddin bollen bleken zo krachtig dat kwaadwillenden erdoor werden aangetrokken. Daar waar de drie Sáyaddin bollen zonder kwade gedachten waren geschapen, brachten zij het voorbestaan van niet alleen Leëvion, maar ook van de andere twee werelden in gevaar. Op dat moment besloot de toenmalige Grootmeester der Alchemisten, kort na de voltooiing ervan, de schatten te verbergen. In het belang van alle goeddenkenden op alle drie werelden verborgen de Alchemisten de Sáyaddin bollen op een plek waar niemand ze ooit zou vinden.’

Radeloos bracht Eroc zijn armen omhoog. ‘Maar smid, konden zij daar niet een beschuttere plek voor uitkiezen dan de top van Neguh? De Sáyaddin lag daar gewoon in het zicht.’

Met samengeknepen ogen keek de smid de jongen aan.

‘Natuurlijk is dat niet de plaats waar de Meesters hun grootste trots verstopten. De Alchemisten van Mranji, hoewel schuw en onvoorspelbaar, zijn wijzer dan jij en ik ons samen kunnen voorstellen. Zij verborgen de bollen op plaatsen waar wij het bestaan niet eens van afweten.’ De smid ging met zijn handen over zijn kalende hoofd. ‘Toch ligt hier,’ zo sprak hij tegen zichzelf, ‘op de zolder van mijn eigenste werkplaats, een onmiskenbare, zuivere Sáyaddin. Dat kan maar één ding betekenen…’

9.

‘Dat kan maar één ding betekenen: de Sáyaddin is bewust door de Alchemisten opgegraven. Waar zij deze en de andere schatten ook bewaarden, zij hebben deze opgezocht en terug Leëvion mee in genomen. Zij moeten de bollen ergens voor nodig hebben gehad, maar waarvoor in vredesnaam?’

De jongens hadden geen antwoord paraat.

De smid stond op. ‘Of zijn de bollen gevonden? Nee, dat is onmogelijk. Wanneer de Alchemisten iets verbergen, staat dat gelijk aan onvindbaar. Niemand anders dan zijzelf kan de Sáyaddin opgegraven hebben. Maar waarom?’

Nog steeds geen antwoord.

De kleine man liep langs de jongens naar het ronde raam in de gevel. Argwanend liet hij zijn blik op straat vallen.

‘Waar zeiden jullie ook al weer dat jullie de Sáyaddin vonden?’

‘Op Neguh. Boven op de top.’

‘De bol lag aan de westkant van de berg. Zomaar in het zicht.’

‘Dat klopt niet,’ mompelde de smid. ‘Zo ver weg van hun land, zo ver weg van alles wat de Alchemisten als vertrouwd beschouwen. Waarom zouden zij een Sáyaddin naar de Gevallen Rotsen leiden, zonder deze direct te bewaken, zonder deze in het zicht te houden? Waarom konden jullie hem bezichtigen en zelfs meenemen, zonder dat de drager jullie daarvan weerhield? En wanneer de Alchemisten daar om welke reden dan ook geen prioriteit aan gaven, waarom zijn jullie dan niet opgemerkt door de kwaadwillenden van Leëvion, door de wezens die al sinds de voltooiing vele eeuwen geleden jagen op de Sáyaddin bollen? Het klopt gewoon niet.’ De smid zuchtte. ‘Of…’ Hij draaide zich om en keek de jongens in hun ogen. ‘Of…’

Eroc en Tarú keken hem vragend aan.

‘Ja!’ riep de smid. Zijn wenkbrauwen waren opgetrokken en zijn ogen stonden wijd. ‘Ja, dat kan niet anders!’

‘Wat, smid? Wat kan niet anders?’

‘Dat de locatie van de Sáyaddin bij helemaal niemand bekend was. Niet bij de Alchemisten, niet bij de kwaadwillenden, bij helemaal niemand. De bol is per ongeluk op Neguh terechtgekomen.’

‘Dat lijkt me sterk,’ zei Tarú. De Alchemisten lijken mij geen types die onzorgvuldig omgaan met dergelijke schatten. Laat staan dat zij deze verliezen op de top van Neguh.’

Eroc snifte. ‘Dat klinkt inderdaad niet erg waarschijnlijk smid.’

‘Nee, nee, zo is het ook niet gegaan. De Sáyaddin is kwijtgeraakt, onderweg ergens naartoe. De bol is waarschijnlijk verzonden, door iets of iemand, maar nooit aangekomen. De weg of baan van de Sáyaddin is verstoord, waardoor de bol zijn oorspronkelijke bestemming nooit bereikt heeft, maar ergens onderweg is blijven steken. Op Neguh!’

Net zoals die ochtend, toen de smid Tarú vertelde over zijn eigen lijkenis en de legende van de Sáyaddin bollen, verkeerde de kleine dorpsleider tijdens zijn verhaal in een roes en was zijn dromerige blik gericht op het oneindige.

‘Er moet iets van een boodschap in zitten. Een verstuurd bericht of een andere vorm van bekendmaking. De Grootmeester der Alchemisten, of wie het ook was die de Sáyaddin op dat moment bewaakte, had in ieder geval belangrijk nieuws en durfde dit enkel toe te vertrouwen aan de krachten van de Sáyaddin.’ Zijn blik verplaatste zich van het dak van de zolder terug naar de bol. ‘In deze schat zit dusdanig omvangrijke en belangrijke informatie, dat met het overbrengen ervan geen enkel risico genomen is. Tenminste, dat dacht degene die het verstuurde. Maar hoewel de vlucht van de Sáyaddin verstoord is, feit blijft dat er een energieke boodschap in deze bol verscholen zit, die zo snel mogelijk bevrijd moet worden.’

‘Daar zegt u wel wat interessants, smid,’ riep Eroc. ‘Toen Tarú en ik de bol vast hadden, zag ik beelden die ons een verhaal probeerden te vertellen. Alleen begreep ik de taal niet.’

‘En ver weg hoorde ik klanken, lijkend op liederen. Maar ook daar kon ik niets uit opmaken.’

‘Er zijn weinigen die een dergelijke boodschap vertalen kunnen, Tarú. Wat jullie zagen en hoorden is duidelijk van groot belang, wanneer zelfs onbekwame jongelingen uit Kûmada het kunnen waarnemen.’

‘De boodschap was dringend, smid. Mijn ogen bleven ernaar kijken en mijn oren bleven ernaar luisteren.’

De smid zuchtte en er verscheen een emotionele glimlach op zijn gezicht. ‘Precies zo spreken de legenden hierover. Jullie hebben, naar het zich laat aanzien, een klein, maar zeer machtig onderdeel van de Hoofdkunst ervaren. Deze bol is naar alle waarschijnlijkheid de eerste van de drie Sáyaddin bollen en bezit de eerste van de Drie Kunsten: de Hoofdkunst. Zonder dat jullie het zelf door hadden, probeerde de Sáyaddin jullie een verhaal te vertellen. De juiste vertaling ontbrak echter.’

‘Maar,’ vroeg Eroc zich hardop af, ‘stel dat deze bol inderdaad ergens tussen de bron en bestemming is blijven steken, dan hebben de Alchemisten dit toch onmiddellijk ontdekt? Wie weet hoelang de Sáyaddin al op Neguh lag? Waarschijnlijk zijn de Alchemisten de bol al op het spoor en kunnen zij ieder moment hier in Eyum arriveren om deze terug te nemen.’

‘Wellicht heb je gelijk,’ sprak de smid na een lichte aarzeling, ‘maar wanneer dat het geval was, waren zij hier al lang geweest. Zij waren hier gekomen en hadden Eyum meteen weer verlaten, met de Sáyaddin. De Alchemisten uit Mranji zijn Mensenschuw en staan niet bepaald bekend om hun vriendelijke bezoekjes. Het zijn geen kwade gedaanten, begrijp me niet verkeerd, maar contact met Mensen hebben zij niet graag. Zij hebben nog nooit een zijde gekozen in onze oorlogen en verliezen nog liever hun wijsheid, dan dat zij leven of strijden aan onze zijde. Echter met de Sáyaddin op het spel waren zij zonder twijfel gekomen, nog sneller dan de wind. Dat zij hier niet zijn, betekent dat zij de locatie van de Sáyaddin niet kennen. Wat suggereert dat zij de schat niet als vermist beschouwen.’ De smid schudde zijn hoofd. ‘Het kan haast niet, maar moet eigenlijk wel. In dat geval vrees ik dat wij ons meer zorgen moeten maken om de kwaadwillenden van Leëvion. Wie weet hebben zij weet van deze verloren Sáyaddin en hebben hun zinnen gezet op deze krachten. Wanneer één van hen ons dorp bereikt…’ De stem van de smid sloeg om van een gepaste vorm van enthousiasme, naar aan wanhoop grenzende vertwijfeling. ‘Dan ruimen zij alles wat tussen hen en hun doel staat zonder enig mededogen uit de weg.’ Zijn blik draaide naar de jongens. ‘De Sáyaddin moet weg uit Eyum. Nu meteen.’

Voor het eerst verscheen er angst in de ogen van de jongens. ‘Waar moeten wij de bol dan heen brengen, smid?’ vroeg Tarú. ‘Moeten wij deze terug op Neguh plaatsen?’

‘Nee, nee, dat is veel te riskant! Die locatie is vast al bij de zoekenden bekend. Nee, de Sáyaddin moet in het geheim gebracht worden naar iemand die weet wat ermee te doen. Naar iemand die de oude legenden kent en begrijpt.’

‘Hoe vinden wij zo iemand, smid?’

‘Geen zorgen, ik weet bij wie wij hiervoor terecht kunnen. Het is al even geleden dat ik deze persoon gesproken heb en de weg naar zijn huis is zwaar, maar ik vrees dat het de enige mogelijkheid is.’

‘Een zware weg?’ vroeg Tarú. ‘Hoe zwaar?’

‘Erg zwaar, voor mij in ieder geval. Maar we hebben geen andere keus. Wij moeten naar Damûn reizen.’

‘Wat?’ riep Tarú. ‘Damûn? Zo ver kunnen wij toch nooit gaan! Is er niemand binnen de Gevallen Rotsen die weet wat met de Sáyaddin te doen?’

‘Niemand in deze streek bezit meer kennis over de Sáyaddin dan ik. En zelfs ik heb geen idee wat met deze krachten te beginnen.’

Eroc en Tarú keken verward. De smid was inderdaad de meest geleerde persoon die zij kenden. Wanneer hij al geen idee had wat hen te doen stond…

‘Bovendien is het lastig bepalen welke Leiders in de nabijheid van dergelijke krachten nog te vertrouwen zijn. Bij de Leiders van Secin en het Westelijke Ringgebergte durf ik zeker niet aan te kloppen, laat staan bij de Heerser over Corban. Er rest ons geen andere keuze; wij moeten reizen naar een plek waar de Sáyaddin veilig is en waar wij ons kunnen wenden tot een betrouwbaar persoon.’

‘Maar,’ vroeg Tarú, ‘hoe weet u zeker wie er nog te vertrouwen is met een Sáyaddin in de buurt?’

De smid klonk zeker van zijn zaak. ‘De persoon waarheen wij reizen heeft mij in het verleden vaker dan eens overtuigd van pure oprechtheid en een grenzeloze loyaliteit aan het prinsdom Kûmada. Ik weet zeker dat hij te vertrouwen is en ons zal helpen.’ De smid keek de jongens recht in de ogen. ‘Ik spreek over prins Kûdam, Leider van ons land. Ik weet zeker dat hij ons met open armen zal verwelkomen.’

‘De prins?’ stamelde Tarú. ‘Wat weet de prins nou van deze Uitlandse magie af?’

De smid boog zich voorover en gebaarde de jongens dichterbij te komen. ‘Niet veel mensen weten hiervan,’ fluisterde hij, ‘dus luister goed, maar spreek er nooit een woord over, met niemand.’

Eroc en Tarú knikten twijfelend maar gehoorzaam.

‘Goed.’ Nog een keer keek de smid om zich heen. Toen sprak hij bijna onhoorbaar, zo zacht. ‘Prins Kûdam is de enige persoon levend binnen het Ringgebergte die een deel van de Levenskunst beheerst. Hij is één der krachtigste Magiërs van Kûmada, misschien wel van heel Leëvion. Als iemand weet wat wij met de Sáyaddin moeten doen, is het prins Kûdam wel.’

10.

De Grootmeester der Alchemisten kon zijn ogen bijna niet geloven. ‘Onvoorstelbaar, wat is de wereld toch klein,’ zuchtte Myndar. ‘Ik kan je onmogelijk vertellen hoe goed het voelt jou hier na zo’n lange tijd weer te zien, mijn vriend.’

De vriend knikte. ‘Dat gevoel is wederzijds.’

‘Wat brengt je hier, midden in de winter, naar het westen? Welke wanhoop brengt je naar de Muur?’

Er ontschoot de vriend een lach en even draaide hij zijn hoofd opzij. Hij was inderdaad beangstigend om te zien: de robuuste, stenen rotswand die zowel links als rechts pas voorbij de horizon uit het zicht verdween. De vriend wist dat de Muur veel verder liep dan zijn zicht reikte: in het westen tot de Zwarte Dym en in de andere richting door tot het Westwater. Hij was hoog, wist de vriend, overal. Er was slechts één punt waar hij beklommen kon worden, slechts één manier om de besneeuwde wouden die de top van de Muur vulden, te betreden. Hoe? Een touwbrug; smal, maar sterk. Olifanten konden er over gaan, met velen tegelijk. De brug zou hen moeiteloos houden. Toch zouden zij het einde nooit halen, want enkel zij die genodigd waren, bereikten de top van de Muur van Mranji. Al het andere dat de touwbrug betrad, levend, dood of daar tussenin, had geen schijn van kans. De Alchemisten bepaalden de regels hier.

‘Moet ik wanhopig zijn om naar de Muur te komen?’ vroeg de vriend. ‘Bewoners van de Inlanden kunnen zichzelf best in leven houden hoor. Ook hier, en ook in de winter.’

‘Dat betwijfel ik in geen geval,’ zei Myndar vluchtig. ‘Maar het is een gegeven dat de weg naar hier zelden gekozen wordt.’

Nogmaals bestudeerde de vriend de gigantische steenpartij die in twee richtingen zijn zicht bepaalde. Daarna richtte hij zijn oog op de touwbrug die niet ver bij hem vandaan begon. De met sneeuw bedekte, in elkaar gevlochten loopplanken leidden geleidelijk omhoog tot ze ver daarboven in de wouden verdwenen. Dit was de enige manier om de Muur te passeren, de enige manier om het land der Alchemisten te betreden. Maar Mranji betreden, was allesbehalve zijn bedoeling.

‘De Muur is slechts een passage op mijn pad,’ zei de vriend. ‘Ik ben op weg naar de kust, waar ik mee zal varen met de Dymvaarders van Degrymaha. Wij zeilen noordwaarts, dwars door het ijs van de Oude Baai en om de wateren van Erfdal. Pas bij de monding van de Schoonwell meren wij aan. Vandaar reis ik huiswaarts, terug naar Kûmada.’

‘Een prachtige reis, zeker in dit jaargetij. Je hebt er vast lang naar uitgekeken.’

De vriend knikte.

Myndar zuchtte.

‘Wat is er?’ vroeg de vriend. ‘Het lijkt alsof iets je dwars zit.’

‘Dat klopt.’

‘Vertel het mij. Wellicht dat ik helpen kan.’

‘Jij mij helpen?’ Het was een optie die Myndar nog niet overwogen had. Hij sprak desondanks snel. ‘Nee, dat kan ik niet van je vragen.’

De vriend spreidde zijn armen. ‘Jij kunt mij alles vragen, Myndar. Dat zou je moeten weten.’

Een glimlach, geforceerd. ‘Ja, maar toch…’

‘Deel op z’n minst je gedachten. Dan bepaal ik daarna zelf of ik je helpen kan.’

Even twijfelde de wijze Alchemist, terwijl hij zijn misschien wel enige Mensenvriend bestudeerde. Toen richtte hij zijn hoofd op en sprak zachte, maar duidelijk gemeende woorden. ‘Mijn vriend. Wij kennen elkaar goed en al lang bovendien. Daarom denk ik dat je me inderdaad kan helpen. Ik realiseer me dat het bevaren van de Dym veel voor je betekent en dat je aanstaande tocht je veel zal brengen. Toch zou ik je graag aan mijn zijde hebben op mijn reis naar het zuiden.’

‘Naar het zuiden?’ vroeg de vriend. ‘Waarheen wil je reizen dan? En voor hoelang?’

‘Mijn reis zal mij brengen naar…’ Myndar slikte zijn woorden in en keek argwanend om zich heen. De sneeuw was verlaten. Toch nam hij geen risico. ‘Kom hier,’ fluisterde hij uiteindelijk. ‘Dan vertel ik het in je oor. Niemand mag mij horen, zo dicht bij mijn thuis.’

De vriend trok zijn wenkbrauwen op. ‘Myndar, waar gaat dit over?’

‘Kom hier, dan vertel ik het je.’

De vriend haalde zijn schouders op, maar gehoorzaamde en boog naar voren. Daar fluisterde de Alchemist woorden in zijn hoofd; woorden die de vriend verwacht had, maar hem toch troffen.

‘Weet je het zeker?’ vroeg hij toen Myndar uitgesproken was.

‘Wanneer ik hier niet van overtuigd was, zou ik het nooit met je delen. Nee, het is waar. Ik moet direct naar het zuiden, naar het Zwarte Woud. Je begrijpt dat ik binnen de grenzen van Mranji niemand kan vragen met mij mee te gaan. Maar jou, mijn oude vriend, zou ik graag aan mijn zijde hebben.’

Nu was het de vriend die zuchtte. ‘Maar een voettocht naar het Zwarte Woud en weer terug, dat gaat lang duren.’

‘Een half jaar. Minimaal.’

‘En zij uit Degrymaha verwachten mij.’

‘Ik zal woord brengen naar de Dymvaarders. Zij zullen begrip hebben voor het verhaal dat hen bereikt, geloof mij. Ga met me mee, alsjeblieft.’

Een moment pretendeerde de vriend na te denken. Een moment liet hij Myndar, wijsheer der Alchemisten, Grootmeester der Kunsten, in twijfel en onzekerheid verkeren. Maar in zijn hoofd wist hij het al lang; natuurlijk ging hij mee naar het Zwarte Woud.

‘Goed,’ sprak de vriend. ‘Ik zal mee reizen.’

Myndar keek opgelucht. ‘Dank je, mijn vriend. Dank je voor je steun en loyaliteit. Je bent een man van je woord en dat waardeer ik oprecht.’

‘Mij bedanken is onnodig Myndar, je weet dat mijn hulp aan jou geen grenzen kent. Dank liever het toeval, dat maakt dat ik hier in de buurt ben op het moment dat je mij nodig hebt.’

Myndar glimlachte en klopte zijn oude Mensenvriend op de schouders. ‘Nee,’ zei hij, terwijl hij een glazen bol onder zijn gewaad vandaan pakte. ‘Ik geloof niet in toeval. Dit moet voorbestemd zijn.’

De vriend grinnikte. ‘Voorbestemd? Dat zou zo maar kunnen.’

De Schim

De dag was bijna voorbij.

De avondzon scheen over de Baai.

De kustweg waarop hij stond oogde stil en verlaten.

Hij zakte door één been en knielde op het pad.

Het zand voelde rul en warm.

Alsof het net bewandeld was.

Maar de Schim wist dat hij alleen was.

Want net als op Aca Leëo,

en net als op de top van Neguh,

was hij te laat geweest.

Dus sloot de Schim zijn ogen.

Hij legde zijn hoofd in zijn nek.

En vertrok.

Al snel vond hij de twee jongens.

Hij bekeek ze.

Hij lachte naar ze.

Hij praatte met ze.

Alsof ze zijn vrienden waren,

vertelden zij hem precies wat hij wilde horen.

Dwars door Secin zouden zij gaan.

Via Jenza zouden zij reizen.

Hij wist genoeg.

Nog één blik in de glinsterende Baai.

Toen trok hij de heuvels in.

Op weg naar de Sáyaddin.

Schaduw over Secin

1.

Hun laatste middag in Eyum ging snel. Nadat Eroc, Tarú en de smid via de ladder terug naar de werkplaats geklommen waren, namen zij afscheid. De smid zou zich inlezen over de dieper gelegen eigenschappen en mogelijkheden van de Sáyaddin, terwijl de jongens huiswaarts gingen om zich voor te bereiden op hun tocht naar Damûn.

‘Wees voorzichtig en discreet,’ had de smid hen bij het afscheid benadrukt. ‘Niemand mag weet krijgen van de schat die jullie bij je dragen.’

‘Wij zullen zorgvuldig zijn, smid.’

‘Goed. Dan zie ik jullie vanavond. Ga snel en maak je gereed. Jullie treffen mij na zonsondergang bij de schuur achter mijn werkplaats. Zorg dat jullie alle benodigdheden meenemen.’

Na deze woorden knikte de smid de jongens toe, om vervolgens de schuifdeur van zijn werkplaats te sluiten. Een moment keken Eroc en Tarú elkaar aan, onbegrijpend en in de war. Alles was zo snel gegaan! Eerdergisteren nog was er niets aan de hand geweest en hadden zij onbezonnen en onbevreesd dwars door de ruige natuur van de Gevallen Rotsen gestruind. Nu stonden zij op het punt om hun dorp te verlaten en richting niemand minder dan de prins van Kûmada te reizen. Een intrigerende gedachte, zowel opwindend als beangstigend.

Zwijgend waren de jongens ieder naar hun eigen huis gewandeld. De smid had hen verzekerd dat het in ieders belang zou zijn wanneer niemand te weten kwam met welke bestemming zij Eyum verlieten, dus zelfs tegenover hun familie hadden zij de waarheid enigszins verdraaid.

‘Waar gaan jullie naar toe?’ vroeg de moeder van Tarú op het moment dat haar zoon vertelde dat hij samen met zijn beste vriend de relatief onbekende noordelijke delen van de Gevallen Rotsen wilde verkennen. ‘Jullie zijn toch net terug van Neguh?’

‘Dat klopt,’ antwoordde Tarú, terwijl hij een kleine rugzak dichtknoopte en over zijn schouder slingerde, ‘dus we zitten lekker in het ritme. We blijven niet te lang weg, moeder.’

‘Denk je er wel aan dat wij over vier dagen het jaarfeest van je vader vieren?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Tarú, vechtend tegen emoties. ‘Dan ben ik er zeker weer.’ Hij schonk zijn moeder een laatste glimlach, verliet de keuken en zocht zijn weg in de richting van de werkplaats van de smid. De zon was inmiddels achter de omringende rotspartijen verdwenen en Tarú wist dat de nacht spoedig over de straten van Eyum zou vallen. Toch liep hij rustig, want het gevoel dat hij diep van binnen had, was hem onbekend. Was dit angst of juist spanning? Of misschien iets daar tussen in? Verzonken in gedachten stapte hij verder, tot hij bij de werkplaats van de smid aankwam. Zo stil als hij kon, opende hij het houten hek en liep over het zandpad naar de wat afgelegen schuur.

‘Hoi,’ zei Eroc, die al stond te wachten. Tarú groette hem terug. ‘Hoe reageerden ze bij jou thuis?’

‘Ik heb beloofd over vier dagen terug te zijn. Hoe ging het bij jou?’

‘Mijn moeder was bepaald niet blij, maar gelukkig was mijn vader nog bij oom Hayu. Ik heb beloofd latermorgen weer in Eyum te zijn.’

‘Vroeg ze nog naar haar cadeau?’

Eroc schudde zijn hoofd. ‘Mijn vader heeft het haar gelukkig nog niet verteld. Maar ik denk dat dat het laatste is waarover ik in hoef te zitten wanneer ik weer thuiskom.’

Tarú lachte geforceerd.

‘Ach, voorlopig hoef ik me daar geen zorgen om te maken. Het zal wel een tijdje duren voordat wij terug in Eyum zijn.’

Tarú herkende de humor in Erocs opmerking. Hij wilde reageren, maar op dat moment draaide de achterdeur van de werkplaats open en stapte de smid naar buiten.

‘Goedenavond,’ fluisterde Tarú hem toe. ‘Eroc en ik zijn gereed.’

‘Mooi. Hebben jullie alles gepakt?’

‘Jazeker, smid.’

‘Is de Sáyaddin veilig?’

‘Hier in mijn tas,’ zei Eroc. ‘Gerold in een stoffen doek en een leren zeem. Maar smid, waar is uw tas? Heeft u niets nodig voor onderweg?’

‘Voor onderweg…’ De smid aarzelde. ‘Mijn tas, die is…’

‘Wat is er smid?’ vroeg Tarú. ‘Waarom heeft u geen tas om?’

‘Jongens, ik…’ De smid zuchtte en Eroc kneep zijn ogen samen.

‘U gaat niet met ons mee, of wel?’

Er leken vochtige plekken te ontstaan in de ooghoeken van de smid. ‘Sorry jongens. Ik heb nagedacht over mijn rol in deze tocht en ben tot de conclusie gekomen dat mijn aanwezigheid enkel nadelig is. Ik zal jullie tempo vertragen en het aantal stops verhogen. Ik zal niet over alle heuvels mee kunnen en niet door alle rivieren heen komen. Mijn bijzijn zal enkel als een vracht ervaren worden, als een zware belasting die een snelle aankomst in Damûn zal bemoeilijken. En dat is waar het uiteindelijk om gaat; de Sáyaddin zo snel mogelijk in Damûn krijgen.