Sønderho

Sønderho

Fedor de Groot

1e druk oktober 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Foto omslag: Depositphotos

Auteursfoto:Jacqueline Louter (Jaxpix)

ISBN 978-94-93233-60-7

ISBN E-book 978-94-93233-61-4

NUR 305

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Esther

“De grootste overwinning die je kunt behalen,

is die op jezelf”

Fedor de Groot

Proloog

1 juli 1998, Sønderho, Denemarken

Liggend op haar bed kijkt Monika naar de poster van Britney Spears die aan het schuine dak is geplakt. Het stuk plakband aan de linkerbovenhoek heeft losgelaten. Het papier wappert in een luchtstroom die vanaf het wad dwars door het huis lijkt te waaien. Monika drukt een punaise door de “B” van Britney. Echt fan is ze niet van de zangeres, de poster hangt er om een andere reden. Ze heeft moeite met de titel van de hit “Baby One More Time”, omdat het nóóit bij “One More Time” blijft wanneer Vita er niet is. Dan zorgt haar vader voor haar en haar zus Isabel, maar vooral voor zichzelf. Een rilling siddert door haar lichaam als ze aan hem denkt.

‘Britney,’ zegt Monika hardop. Ze staat op en loopt naar het raam dat uitkijkt over het wad dat er grijs en saai uitziet, net als haar leven. De zon breekt door het wolkendek, de omgeving ziet er ineens een stuk aantrekkelijker uit, haar gevoel blijft echter onveranderd somber.

Wanneer ze naar rechts kijkt ziet ze de duinen waar ze vanochtend vroeg nog getraind hebben in infiltratie en verkenning. Iets wat haar klasgenoten niet doen, iets waar nooit over wordt gesproken buiten dit huis. Ze kijkt naar het schema dat naast de kalender boven haar bureau hangt. Hardlopen, krachttraining, schiettraining, psychologie. Het lijkt alsof haar vader hen, haar zus en haarzelf, wil voorbereiden op een oorlog.

Met de duim van haar linkerhand wrijft ze over de zijkant van haar rechter middelvinger. Het nummer dat er vorige week is getatoeëerd kriebelt een beetje. 5.03.2. Vooral de vijf deed zeer.

Voor het huis wordt een auto gestart, een blauwe Saab rijdt over het gravelpad richting de Gammeltoft Vej. Het is Vita die naar Esbjerg gaat om boodschappen te doen. De auto slaat rechtsaf en verdwijnt uit het zicht.

Ze hoort het geluid van voetstappen op de trap. Een van de traptreden kraakt. Ze verstijft en telt het aantal stappen. Vijf, zes … Wanneer de zevende traptrede kraakt weet ze wie er naar boven komt. Ze ruikt de geur van oud zweet en zijn rokersadem nog voordat haar vader in haar slaapkamer verschijnt. Huiverend kijkt ze naar de deurknop.

Het geluid van voetstappen nadert haar slaapkamerdeur, wordt even iets zachter, waarna het weer versterkt en dan wegebt. Een ongemakkelijk gevoel van opluchting schiet door haar heen. Er wordt een deur geopend aan de andere kant van de overloop, ze hoort de zware bromstem die haar doet rillen en een deur die weer dichtslaat. In de slaapkamer van haar zus valt iets op de grond.

Monika zucht, ze gaat op haar bed zitten en pakt het boek dat op haar nachtkastje ligt: “Survivaltechnieken”, dat ze van hem moet lezen wanneer hij bij haar zus is. Het boek kent ze inmiddels uit haar hoofd en ze legt het terug op het nachtkastje.

Ze staart naar de poster met Britney en denkt aan haar zus die nu liggend op haar rug naar hetzelfde lachende gezicht staart, net zoals zij altijd doet wanneer haar vader bij haar is. Het is een identieke poster, slechts vijf meter van haar vandaan, maar voor haar zus valt er niets te lachen.

De opluchting die Monika voelde is slechts voor even. Ze hoort de deur van de slaapkamer van haar zus open en dichtslaan. Veel sneller dan anders, ze weet wat dat betekent. Hulpeloos kijkt ze naar de poster boven haar bed.

Het geluid van voetstappen komt dichterbij. Ze pakt het cadeau dat ze vorig jaar voor haar verjaardag van haar zus kreeg uit de lade van haar nachtkastje. De deur wordt opengegooid, de kamer vult zich met een misselijkmakende geur.

‘Leg het mes maar op het nachtkastje.’

Monika kijkt verbaasd naar de politieagent die ze herkent als de vader van Bodil, een klasgenoot van haar, en dan naar haar vuist die een mes vasthoudt. Het mes schittert in het zonlicht dat door het raam naar binnen valt.

De punt van het mes is rood, net als haar T-shirt, het laken en haar vader, die achterover op haar bed ligt, met zijn broek op zijn knieën. Op de vloer naast het bed ligt een plasje bloed, een spoor van spetters loopt richting de overloop. Ze draait haar hoofd naar Britney, die haar nog steeds toelacht en vreemd genoeg rode vlekken in haar gezicht heeft.

‘Leg het mes maar weg.’

Opnieuw kijkt ze naar de agent. Ze wil iets aan hem vragen. Over de andere Monika in haar hoofd, die een veel leuker leven heeft, maar ze houdt haar mond.

Langzaam beweegt haar arm naar het nachtkastje. Wanneer ze het mes loslaat voelt ze dat het een beetje plakt, alsof het geen afscheid van haar wil nemen, haar voor altijd wil beschermen.

‘Goed zo. Beneden wacht een mevrouw op je. Zij gaat ervoor zorgen dat je ergens kunt gaan wonen waar het veilig is.’

1

26 juli 1941, 23 Cedar Gardens, Londen, Groot-Brittannië

Al de hele dag regent het aan een stuk door, de ruitenwissers kunnen de grote hoeveelheid regen amper aan. Victor kijkt vanaf de achterbank naar de vele beschadigde gebouwen en het puin dat in grote hopen bij elkaar is geschoven. Het is het resultaat van de Duitse bombardementen van vorig jaar. Hij weet dat zijn beslissing de juiste was.

De chauffeur rijdt een zijstraat van Eburystreet in en stopt de Austin voor een eenvoudig bakstenen gebouw van vier verdiepingen. De regen geselt de ramen van het gebouw, waarvan er een groot aantal gebroken zijn. De verf van de kozijnen bladdert af en er zitten grote scheuren in de muren.

‘Weet u zeker dat dit het juiste adres is?’

De chauffeur draait zich om en knikt. ‘23 Cedar Gardens.’

‘Dank je wel.’ Victor stapt uit, de regen in en klapt zijn paraplu open. De voordeur is in net zo’n slechte staat als de rest van het gebouw. Hij trekt aan de bel.

Er klinkt geknars van een sleutel die wordt omgedraaid, de deur zwaait open.

‘Goedemorgen,’ zegt Victor tegen de tengere vrouw van eind twintig die de deur opent. ‘Ik heb een afspraak met ...’

De vrouw knikt en wijst met haar linkerarm naar een lange gang achter haar. ‘Het is de laatste deur aan uw linkerhand. Uw paraplu en uw jas kunt u meenemen.’ Ze draait zich om en verdwijnt achter een deur.

Victor loopt de aangewezen gang in, die er, in tegenstelling tot de buitenzijde van het gebouw, goed onderhouden uitziet. Aan het einde van de gang is zowel aan de rechter- als aan de linkerkant een deur. Recht voor hem is achter een raam een fraai aangelegde tuin te zien. Hij staart een moment naar de regen die op de beplanting klettert, zijn gedachten nemen hem mee naar de gruwelen van de oorlog waar hij met zijn werk een einde aan hoopt te maken.

De deur klemt een beetje wanneer hij hem opent. De ruimte waar hij binnenstapt is ruim en licht. Hij neemt plaats op een van de stoelen die in het midden van de ruimte zijn geplaatst. Na vijf minuten hoort hij achter zich een deur opengaan.

‘Mijnheer Nymark?’

Victor draait zich om, in de deuropening staat een vrouw in uniform. ‘Dat klopt. Mijn excuses dat ik wat verlaat ben. Het hoofd van de afdeling is hopelijk nog bereid mij te spreken?’

De vrouw wuift zijn excuus weg. ‘Ik ben Anna Bolton, hoofd van GenMedical.’ Ze gaat zitten op een van de stoelen tegenover Victor.

‘U bent het hoofd?’

Anna glimlacht minzaam. ‘Het zijn lastige tijden. Het leger, maar ook de bedrijven, hebben vrouwen hard nodig om het werk van de mannen die aan het front zijn over te nemen.’ Een moment valt er een stilte, met op de achtergrond het getik van de regen.

‘Waarover wilt u mij spreken?’

‘Voordat ik u dat vertel, moet u een ding heel goed begrijpen. U kunt nog terug naar huis. Wanneer u met mij meegaat naar de briefingroom is er geen weg meer terug. Geheimhouding is van levensbelang. Ik bedoel dat letterlijk.’

‘Dat is mij in Denemarken duidelijk gemaakt door uw collega. Geen contact met familie, vrienden of wie dan ook. Ik heb mijn keuze gemaakt.’

Anna staat op. ‘Volgt u mij.’

Ze lopen door verlaten gangen en komen uit bij een grijs geschilderde stalen deur.

‘Dit is de toegang naar GenMedical, ik ben benieuwd wat u van uw nieuwe werkomgeving vindt.’ Anna drukt op een knop.

Er gebeurt ogenschijnlijk niets, dan draait de deur open. Achter de deur staat een soldaat die een mitrailleur op hen richt. Wanneer hij Anna ziet, laat hij het wapen zakken. ‘Mevrouw Bolton, mijnheer Nymark, u bent aangemeld.’ Hij doet een stap naar achteren.

Victor kijkt langs de soldaat door de deuropening naar een betonnen trap die steil naar beneden in het donker verdwijnt.

‘Je komt hier niet zomaar binnen,’ zegt Victor.

‘Er zijn in Londen veel geheimagenten actief, vooral uit de Sovjet-Unie en natuurlijk Duitsland.’

De soldaat sluit de deur achter hen en draait een schakelaar om. Langs de trap springen meer lichtpunten aan.

Victor volgt Anna de eindeloze trap af. Hun voetstappen klinken hol tussen de betonnen muren. ‘Hoe diep is het hier? Een meter of twintig?’

‘Veertig. De in- en uitgang die u in het vervolg moet gebruiken ligt op ongeveer zestig meter diepte.’

‘Zo diep?’

‘Dat is het metrostation van Hampstead. U kunt in het vervolg via die weg van en naar het laboratorium komen.’

‘En de ingang op Cedar Gardens?’

‘Dat is een façade. Er is op nummer drieëntwintig al jaren een handelsbedrijf gevestigd.’

Onderaan de trap schuift een deur geruisloos opzij.

‘Mijn God.’ Victor loopt een groot, helder verlicht laboratorium binnen. Er is niemand, het is doodstil.

‘Dit wordt uw werkplek. Alle apparatuur hier is nieuw.’ Anna wijst naar het plafond. ‘De tl-verlichting is speciaal ingevlogen uit Amerika. Indien u nog iets nodig heeft, kunt u dat krijgen. Loopt u mee? Uw collega’s wachten op u.’

Ze lopen door het laboratorium en Victor is onder de indruk van de apparatuur. Een witte pijl met daarop de afkorting PV, wijst naar een deur.

‘Er is hier nog een andere afdeling gevestigd?’

‘De afdeling Persoonsverwisselingen. Uw werk zal dat van hen in de toekomst overbodig maken.’

‘Dat duurt nog wel even, vrees ik.’

‘Ik begreep van mijn informant dat u al ver gevorderd bent met het reproduceerproces?’

‘Het reproduceren via, ik noem het de meerlingenmethode, is inderdaad succesvol.’ Hij haalt een envelop uit zijn binnenzak en geeft deze aan Anna. ‘Dit zijn de voorwaarden waar de Duitse officieren aan moeten voldoen die u wilt verwisselen.’

Anna opent de envelop en haalt er een getypte lijst uit. ‘U vraagt specifiek om jonge officieren?’

‘Dat heeft te maken met de moeders van de officieren, zij moeten nog vruchtbaar zijn.’ Victor spreidt zijn handen. ‘Zij zijn de leverancier van de eitjes die we nodig hebben voor het proces.’

‘Zoals u het zegt, klinkt alsof u het over kippeneieren heeft.’

‘Dat spijt ... ‘

‘U hoeft zich niet te verontschuldigen. De veroudering, hoever bent u daarmee?’

‘Het verouderingsproces is nog een uitdaging. Voordat we zover zijn dat we daadwerkelijk mensen kunnen verwisselen, zijn deze jonge en talentvolle officieren opgeklommen in de hiërarchie en voldoen ze aan de tweede belangrijke voorwaarde: ze zijn Majoor, Oberstleutnant of Oberst.’

‘Ik begrijp het. De veroudering is dus een probleem, zegt u?’

‘Nog wel. In tegenstelling tot verjonging, dat is veel eenvoudiger.’

‘U kunt mensen verjongen?’

‘Ik heb het over celvernieuwing, ook op hoge leeftijd is dat geen probleem. U bent toch vooral in veroudering geïnteresseerd?’

‘Dat klopt,’ zegt Anna. ‘Hoewel verjonging voor mezelf aantrekkelijk in de oren klinkt.’

Ze lopen door een smalle gang met aan weerszijden een aantal cellen met een stalen hekwerk. Victor kijkt een van de cellen in en staat stil bij de volgende. Anna is doorgelopen en draait zich om.

Victor kijkt haar verbaasd aan. ‘Dit is één van mijn proefpersonen uit mijn laboratorium?’

Anna knikt. ‘Ze zijn hier allemaal.’

‘Dat is fantastisch. Dit scheelt mij maanden onderzoek.’ Victor kijkt weer naar de vrouw. ‘Hoe oud denkt u dat zij is?’

Anna kijkt naar de vrouw die op haar bed voor zich uit staart. ‘Vijfendertig, misschien iets jonger?’

‘Ze is zeven en de best gelukte veroudering tot nu toe. Helaas blijft ze qua geestelijke ontwikkeling hangen op een leeftijd van circa tien jaar.’

‘Qua uiterlijk ziet ze er geloofwaardig uit. Zeven jaar is alleen wel te lang voor de plannen van GenMedical.’

‘Ik ben er inmiddels achter hoe ik het verouderingsproces kan versnellen. Het proces kan ik verkorten naar een aantal maanden, hooguit een jaar. De praktijktesten zullen dat moeten uitwijzen.’

‘Dat zou fantastisch zijn. Hier is het.’

Anna opent een deur. Ze betreden een vergaderruimte, die doelmatig is ingericht. Er staan een aantal aan elkaar geschoven tafels, die samen een grote vergadertafel vormen. Rond de tafel zitten een aantal personen te wachten.

‘Neemt u plaats.’ Anna loopt door en gaat voor een schoolbord staan.

Victor gaat zitten.

Niemand zegt iets.

‘Goedemiddag allen. Welkom bij GenMedical.’ Anna wijst op het schoolbord waar met grote letters “GenMedical” geschreven staat. Er komt een fotograaf naar voren lopen. Anna negeert hem. De fotograaf maakt een foto van het moment en trekt zich weer terug.

‘Vandaag schrijven wij geschiedenis. Wij starten het programma waarmee wij de vijand zullen verslaan. Het zal niet morgen zijn en niet volgende maand, maar uw werk zal een keerpunt betekenen in deze oorlog.’

2

2 oktober 1986, Sønderho, Denemarken

Het laboratorium ligt er ogenschijnlijk verlaten bij. Er klinkt een piepje, een deur slaat dicht, dan wordt het weer stil. Sean, die is binnengekomen, loopt naar een couveuse, kijkt naar de baby die ligt te slapen en draait zich naar de man die naast hem is komen staan.

‘Ze zijn op weg naar huis?’ vraagt Sean aan Oskar.

‘Ik heb ze in Kopenhagen op het vliegtuig gezet, morgenochtend zijn ze in Accra.’

‘Dit was de laatste keer dat we draagmoeders gebruikt hebben, vermoed ik?’

‘Inderdaad. De machines zijn bijna gereed. Bij een volgende serie verwacht ik dat we de ectocribs kunnen inzetten.’

Sean kijkt weer naar de baby. ‘De toestand van nummer negen is zorgwekkend. Ik vraag me af in welk stadium er iets fout is gegaan.’

‘Trek het je niet aan. Acht uit negen is een bijzonder goede score. Vergeet niet dat we nog niet zo heel lang geleden blij waren als er een op de honderd bleef leven. Dan heb ik het nog niet eens over de kwaliteit van dat leven. Nu vallen de cijfers in ons voordeel uit.’

‘Daar heb je gelijk in. Ga je haar euthanaseren? Ze is niet bruikbaar voor het experiment.’

‘Ik kan haar wellicht nog gebruiken als vergelijkingsmateriaal voor een vertrouwelijk onderzoek dat door het hoofdkantoor aan ons is gegund.’

‘Vertrouwelijk? Ons werk is sowieso vertrouwelijk.’

Oskar knikt. ‘Daar kom ik zo op terug. Iets anders. Over deze acht.’ Hij loopt langs een aantal couveuses. ‘Nummer drie en acht blijven hier.’

‘Waarom deze twee?’

‘Het zijn de sterkste. De rest zal dienen als vergelijkingsmateriaal.’

‘Ik kan niet wachten om de eerste gegevens te analyseren. Welke datum wil je aanhouden als geboortedag?’

‘14 oktober. Ze zijn dan voldoende ontwikkeld om aan de adoptieouders over te dragen.’

‘Het is echt fantastisch dat het je gelukt is.’

‘Het is óns gelukt. Vergeet je eigen inbreng niet.’

‘Dank je.’

‘Nog even over dat vertrouwelijk onderzoek dat ik zojuist noemde. Ik wil je toevoegen aan het onderzoeksteam. Daarnaast blijf je vanzelfsprekend verbonden aan het experiment met nummer drie en acht.’

‘Heel graag.’

‘Ik zal aan Londen doorgeven dat het team compleet is. Iedereen die aan het onderzoek meewerkt, zal opnieuw worden gescreend door de klant.’

‘Ze doen dat zelf? Is dat niet vreemd?’

‘GenMedical maakt sinds het begin van de Tweede Wereldoorlog deel uit van de Britse geheime dienst, MI6. Zij zullen je dat nog uitleggen. Volgende week dinsdag zal de screening plaatsvinden in Londen. In december of januari kunnen we van start.’

‘Weet u al wat het onderzoek inhoudt?’

Oskar legt zijn hand op de schouder van Sean. ‘Het is geen onderzoeksopzet zoals je hier gewend bent. Het gaat om verloren gegane kennis uit de Tweede Wereldoorlog over veroudering. Die moeten we ons weer eigen maken.’

‘Veroudering? Is daar vraag naar?’

Oskar lacht. ‘Ik snap je verbazing. Ik kan er op dit moment niet meer over zeggen.’

‘Ik sluit mij graag aan bij het team.’

‘We zullen lab vier in gereedheid brengen.’ Oskar legt zijn hand op de couveuse van nummer drie. ‘Negentienhonderdzesentachtig is het begin van een nieuw hoofdstuk in de genetica.’

3

2 juli 2001, Skodsborg, Denemarken

Het grote containerschip lijkt vlak langs haar slaapkamerraam te varen. Monika weet dat de kapitein speciaal voor haar pleegvader zo dicht langs de kust over de Sont manoeuvreert. Op de zijkant van het schip staat heel groot de naam “HCS, Hedegaard Container Shipping” geschilderd. Hoewel ze hier nog geen jaar woont, voelt ze zich verbonden met haar nieuwe familie en met de naam Hedegaard. De foto van haar pleegouders, Frederik en Eloise, hangt aan de wand, zij hebben er alles aangedaan om zich bij hen thuis te laten voelen. Het meest opgelucht is ze over het feit dat haar pleegvader nooit alleen naar haar kamer komt.

Het schip verdwijnt in een mistbank, ze draait zich weg van het raam. Ze schrikt hevig wanneer ze haar echte vader naast haar bed ziet staan. Zijn broek ligt op zijn schoenen. Het heft van een mes steekt uit zijn kruis. Er is vreemd genoeg geen bloed te zien. Ze sluit haar ogen. Er gilt iemand. Het klinkt vertraagd, ver weg. Dan wordt alles grijs, zoals de mist waarin het schip zojuist verdween.

‘Schat?’ Monika hoort een vrouwenstem, opent haar ogen en tilt haar hoofd op. Ze ligt op de houten vloer van haar kamer. Bij haar voeten zit Eloise. Links van haar zit een vrouw in een fel geel uniform op haar knieën.

‘Gaat het weer? Deze mevrouw is van de ambulance en gaat je even onderzoeken,’ zegt Eloise.

‘Waarom?’

‘Je was bewusteloos, lieverd. Ik hoorde je gillen. Ben je ergens van geschrokken?’

‘Hij was hier.’

‘Alweer?’

‘Wie bedoel je?’ vraagt de ambulancebroeder.

‘Mijn vader, hij stond naast mijn bed.’

‘Ze bedoelt uw man?’ De ambulancebroeder kijkt naar Eloise.

‘Haar biologische vader. Ze heeft ...’ Eloise zwijgt even om de juiste woorden te vinden. ‘een bepaalde achtergrond. Haar vader zit daar een gevangenisstraf voor uit.’

‘Ik begrijp het. Ik kan de crisisopvang inschakelen?’

‘Ik heb haar psychologe gebeld. Ze is onderweg.’

‘Heeft ze dergelijke flauwtes wel meer?’

Eloise knikt. ‘Ze heeft ook aanvallen waarbij ze niet meer weet wie ze is.’

De vrouw staat op. ‘Ze lijkt niets lichamelijks te mankeren. Haar hartslag en bloeddruk zijn wat verhoogd. Mijn collega zal haar zo iets geven waar ze rustig van wordt.’ Er kraakt een traptrede. ‘Daar zal je hem hebben.’

Monika, die nog steeds op de vloer zit, kijkt naar de man die de slaapkamer binnenkomt. Ze verstijft, deinst terug, kruipt achteruit naar de hoek van haar kamer. ‘Nee!’ schreeuwt ze en ze sluit haar ogen.

‘Monika?’ De stem klinkt zacht en vriendelijk. ‘Ik wil even met je praten.’

Monika herkent de stem en kijkt de vrouw aan die voor haar op de planken vloer zit. Naast haar zit Eloise. Monika gaat tegen de rand van het bed zitten. ‘Sorry.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen, lieverd. Agnes wil even met je praten. Goed?’ vraagt Eloise.

‘Ja.’

Eloise wrijft een traan weg en laat ze alleen.

Agnes gaat naast Monika tegen het bed zitten. ‘Over de aanval van daarnet. Had je het idee dat je in een ander lichaam zat? Misschien ergens anders was?’

‘Nee.’ Monika pulkt aan een nagelrand. ‘Dit keer was het alleen mijn vader die ik zag. En later weer. Het was mijn vader niet, hè?’

Agnes schudt haar hoofd. ‘We maken ons zorgen. De therapie die je krijgt lijkt niet voldoende te helpen. Een keer in de week is misschien te weinig.’ Agnes pakt de hand van Monika en kijkt haar aan. ‘Hoe zou je het vinden om een paar maanden intern op Hovedborg te wonen? We kunnen je daar beter helpen.’

‘En Frederik en Eloise? Ik vind het hier fijn.’

‘Dat is goed om te horen. Je pleegouders kunnen je iedere dag opzoeken. Zij willen graag dat je beter wordt.’

‘Oké.’

‘De eerste tijd blijf je de hele week bij ons. Later mag je in het weekend naar huis.’

‘Ik hoef niet naar school?’

Agnes lacht. ‘Niet naar je gewone school. Je volgt de lessen bij ons en moet gewoon huiswerk maken.’

Monika laat zich van de brede vensterbank afglijden en kijkt de kamer rond die de komende maanden haar thuis is, maar het nooit echt zal worden.

De grote ramen laten veel daglicht toe, het maakt de kamer niet minder kaal en grijs. Het enige dat haar herinnert aan haar fijne slaapkamer in Skodsborg is de poster van Anastacia. Ze kijkt ernaar en haast automatisch begint ze de melodie van “Paid my dues” te neuriën.

Agnes komt de kamer binnen. ‘Goedemorgen Monika. Zullen we verder gaan met waar we vrijdag gebleven zijn?’

‘Dat is goed.’

‘Heb je het weekend nagedacht over mijn laatste vraag?’

‘Ja.’

‘En?’

‘Ik wil later bij de politie.’

4

3 maart 2015, Malmö, Zweden

Vanuit het raam van haar slaapkamer kijkt Isabel naar het parkeerdek van het winkelcentrum dat in het gele licht van de lantaarnpalen is gehuld. De parkeervakken zijn leeg, de winkels zijn gesloten. Wat is achtergebleven zijn de olievlekken en bandensporen op het grijze beton. De strepen en vlekken doen haar denken aan een schilderij van Jackson Pollock. Ze heeft dat vorig jaar in het Guggenheim Museum in New York gezien.

Ze legt een laatste stapel boeken in een verhuisdoos en plakt de kleppen dicht met bruin tape. Volgende week is de verhuizing. Haar pleegouders gaan naar een nieuw appartement aan de rand van de binnenstad, zij naar een huurappartement in de Turning Torso, een wolkenkrabber die hoog boven Malmö uittorent. Nog een keer kijkt ze uit het raam naar het winkelcentrum. Dit uitzicht gaat ze in ieder geval niet missen.

In de gang wurmt ze zich langs een stapel verhuisdozen naar het toilet. Daarna loopt ze de woonkamer in. Gitte kijkt televisie, Elin leest een boek. Het is tijd voor Fika, denkt ze, koffie met wat lekkers. Dit keer zijn het kaneelbroodjes. Niet de kleine van Ikea, maar de door Gitte zelfgemaakte grote.

Isabel neemt een hap.

‘Smaakt het?’ vraagt Gitte.

Isabel knikt, slikt het laatste stuk van het broodje door en likt haar vingers af. ‘Echt lekker. Zal ik de kast straks leeghalen?’

‘Graag. Er staan nog dozen naast. Die kun je gebruiken,’ zegt Elin.

Isabel neemt een slok koffie. ‘Je kaneelbroodjes, die ga ik missen.’

Gitte draait haar hoofd weg. ‘Ga die dozen maar vullen.’

Isabel staat op, loopt naar haar pleegouders en omhelst ze een voor een. ‘Bedankt. Voor alles.’ Isabel veegt een traan uit het gezicht van Gitte. ‘Ik woon straks drie straten verder. Jullie zijn altijd welkom.’

‘Het voelt toch anders.’ Ze blijven nog even gezamenlijk zitten, mijmerend over de tijd samen.

Isabel staat op. ‘Ik ga de kast in jullie slaapkamer leeghalen.’

Ze vouwt een verhuisdoos open en zet hem voor de kast. Wanneer ze de deuren opent, ziet ze mappen, boeken en losse papieren opgestapeld op de planken liggen. De eerste vier mappen verdwijnen in de doos. De volgende map blijkt een fotoalbum. Ze gaat op het bed zitten en bladert er doorheen. Het zijn foto’s uit de tijd dat ze nog in Aalborg woonden en Gitte getrouwd was met José Alonso, haar pleegvader. De enige man waar Gitte van heeft gehouden, overleed vlak voor ze naar Zweden zouden verhuizen. Het is voor haar gevoel een eeuw geleden.

Het album legt ze in de doos en pakt een stapel kartonnen mapjes uit de kast. Op de bovenste staat op een wit label “Isabel Nymark”. “Nymark” is doorgehaald. Iemand heeft er “Alonso” onder geschreven, ze herkent het handschrift niet. Nieuwsgierig opent ze de map. Het zijn papieren over het pleegouderschap en geprinte mails van de pleegzorginstantie. Isabel bladert de mailwisseling door. Het betreft een interne mailwisseling van het pleegzorgbureau die is meegestuurd. In een overzicht staat haar naam, die van Monika en van iemand die Siobhán heet. Verbaasd kijkt ze naar de derde naam. Siobhán? Ze draait de pagina om. Haar hart gaat sneller kloppen. Bovenaan staat de naam van Monika en de naam van de familie waar ze aan is toegewezen: Hedegaard. Eindelijk heeft ze een naam gevonden waar ze naar op zoek kan. Deze informatie komt direct van pleegzorg, is weliswaar van lang geleden, maar wel uit de eerste hand. Ze tempert haar hoop op succes. De rest van de pagina’s levert geen nieuwe informatie op.

‘Wat heb je daar?’ vraagt Gitte, die de slaapkamer is binnengekomen.

Isabel geeft de papieren aan Gitte. ‘Ik kwam deze mailwisseling tegen. De naam van de familie waar Monika aan is toegewezen staat erin.’

‘Echt? Ik ken deze papieren helemaal niet.’ Verbaasd bladert Gitte door de papieren. ‘Deze mails zijn voor intern gebruik. Ik denk dat iemand ze per ongeluk in het verkeerde dossier heeft gedaan.’

‘En ik vond deze naam: “Siobhán”. Zij is in een tehuis geplaatst.’

‘Je hebt één zus, Monika, géén Siobhán. Daar is ons nooit iets over vertelt. Dit lijkt me meer een intern overzicht van de kinderen die uit huis geplaatst gaan worden. Er staat geen achternaam bij.’

‘Dat zou kunnen. Mag ik dit meenemen?’

‘Wil je Monika gaan opzoeken?’

‘Misschien. Ooit.’

5

12 augustus 2015, GenMedical HQ, Londen

Soren legt een officieel uitziend document voor zich neer. Hij kijkt Vita aan die tegenover hem op de bank zit. ‘Hoe kom je hier aan?’

‘Via Siobhán. Het is dat ik haar tegenkwam in de gevangenis waar Oskar zat, anders zou ik sowieso nooit gehoord hebben over zijn nalatenschap. Ik heb die klootzak altijd nagelopen, maar wordt niet eens genoemd in dit stuk.’

‘Ik wist helemaal niet dat Oskar zich bezig hield met meerlingen. Met hoeveel zijn ze?’

‘Negen.’

‘Jij wist daarvan?’

‘Ik bemoeide me in die tijd alleen met het huishouden. Siobhán is altijd een zorgenkindje geweest. Naar de andere twee had ik geen omkijken. Totdat Monika …’

‘En de andere? Waar zijn die gebleven?’

‘Geadopteerd. Ik heb in 1998 op verzoek van Oskar, die toen al vastzat, zijn archief vernietigd. Ik heb voor Monika en Isabel een lijstje gemaakt met de namen van hun zussen en een dossier over Anna Bolton naar hen toegestuurd dat ik in Oskars kantoor vond. Dat klinkt nu heel naïef. Siobhán was heel snel buiten beeld. Als ik had geweten van deze nalatenschap …’ Vita schudt haar hoofd. ‘Ik had die papieren zelf moeten bewaren.’

Soren geeft een foto van Siobhán aan Vita. ‘Ze lijkt als twee druppels water op Anna.’

‘We weten in ieder geval hoe ze er nu uitzien.’

‘Ze krijgen allemaal deze brief en instructies?’

‘Daar ga ik wel vanuit. Van de notaris begreep ik dat ze de andere acht nog niet hebben gevonden.’

‘Je hebt hem gesproken?’

‘Hij was in eerste instantie wat terughoudend, zoals alle notarissen zijn, inmiddels heb ik hem kunnen overtuigen dat ik Siobhán’s voogd ben vanwege haar psychosociale problemen.’

‘Weet hij van dit plan?’

‘De envelop was verzegeld. Hij heeft van Oskar de instructie gekregen dat degene die zich op 13 december 2018 meldt, de nalatenschap krijgt.’

Soren tikt de datum in op zijn laptop. ‘Een donderdag. Waarom die specifieke datum?’

‘Het is tien jaar na zijn overlijden.’

‘En als niemand anders dan Siobhán zich die dag meldt?’

‘De hele nalatenschap vervalt dan aan Siobhán.’ Vita lacht. ‘Aan ons dus.’

‘Deze instructies lijkt hij later te hebben toegevoegd, het is een ander lettertype.’ Soren houdt een A4-tje omhoog.

‘Dat weet ik niet. De envelop was, zoals ik net al zei, verzegeld. Siobhán kwam naar mij toe, omdat ze niet goed begreep waar het over ging. Ik heb samen met haar de envelop geopend en de papieren met haar doorgenomen.’

‘Over hoeveel geld hebben we het eigenlijk?’

‘Vijftig.’

‘Duizend?’

‘Miljoen dollar.’

‘Jez… Vijftig miljoen.’

‘Op dit moment. Het stijgt nog steeds in waarde, vooral het vastgoed en het Apple-aandelenpakket.’

‘Ik begrijp nu waarom je door de telefoon zo enthousiast was.’

Vita glimlacht. ‘Je laat je scrupules varen?’

‘Voor vijftig miljoen dollar zou ik mijn eigen kind verkopen als ik die had.’ Soren gaat staan en kijkt uit over de Theems.‘Denk je dat ze het plan aan kan?’

Vita gaat verzitten. ‘Er zijn bij Siobhán verschillende psychische aandoeningen gediagnosticeerd, ze is aan de ene kant heel slim, maar ook naïef, empathieloos en ze leeft soms in haar eigen wereld. Daar kunnen we gebruik van maken. We moeten haar wel duidelijk vertellen wat er van haar wordt verwacht.’

‘Ben je niet bang dat de verdenking op jou valt als ze onverhoopt gepakt wordt?’

‘Dat zal niet snel gebeuren wanneer we haar goed begeleiden. Bovendien heeft niemand na ‘98 ooit nog naar mij omgekeken. Siobhán kent mij trouwens alleen bij voornaam. Ze herkende mij niet van vroeger.’ Vita kijkt op haar horloge. ‘Ik denk dat ze hier zo wel zal zijn.’

Soren kijkt naar een foto van Siobhán die voor een vervallen appartementenblok staat. ‘Ze woont nog steeds in dit vreselijke gebouw in hoe heet het ook alweer?’

‘Odense, de wijk Vollsmose. Ik begrijp niet dat je daar kunt wonen.’

‘Ze woont er alleen?’

‘Het is niet iemand waar een partner het lang bij uithoudt. Dat ze zelfstandig woont, is al heel wat.’

Er wordt op de deur geklopt, een oudere vrouw met kort grijs haar steekt haar hoofd om de deur. ‘Soren? Je bezoek is er.’

‘Dank je, Jeannette.’ Soren gaat staan. ‘Dag Siobhán, kom verder, ga zitten.’

Schuchter komt Siobhán de kamer binnen. Ze fleurt op wanneer ze Vita ziet. ‘Hej!’

‘Hej. Goede reis gehad?’ Vita kust Siobhán op haar wang.

‘Ja. Wat kom ik hier doen?’

‘We gaan uitleggen wat er van je verwacht wordt.’

‘Het plan van papa.’

‘Van Oskar inderdaad. Als je meedoet, kun je deze week nog verhuizen naar een mooi appartement in Kopenhagen en hoef je nooit meer de toiletten op het station schoon te maken,’ zegt Vita.

‘Nooit meer? Dat zou fijn zijn. Het is zulk smerig werk. Van de week zat de poep tot aan het ...’

Soren komt tussenbeide. ‘Je hebt mijn broer de laatste jaren van zijn leven vaak gesproken in de gevangenis. Je kon het goed met hem vinden?’

‘Hij dacht dat ik Monika was. Dat was altijd zijn lievelingetje, ik heb het maar zo gelaten.’

‘Misschien was hij een beetje in de war?’ Soren buigt zich naar Siobhán. ‘Hij heeft een plan opgesteld, waardoor jij zijn enige erfgenaam kunt worden.’

Soren zit achter zijn bureau, de deur van zijn kantoor gaat open. Vita komt de kamer binnenlopen.

‘Ik heb Siobhán even bij Jeannette achter een laptop gezet.’

‘Het lijkt wel alsof je tegen een betonnen muur praat.’ Soren schudt zijn hoofd.

‘Siobhán is uitgekookt. Ze heeft Oskar jarenlang voor de gek gehouden door zich voor te doen als Monika.’

‘Of hij haar.’

‘Het belangrijkste is dat ze geen enkel bezwaar heeft om de anderen eh … uit te schakelen.’

‘Ik blijf het een bizar plan van hem vinden,’ zegt Soren. ‘Je moet ziek zijn om zoiets te verzinnen.’

Vita knipoogt. ‘Het was je broer. Ik hoop niet dat het in je genen zit.’

‘Ik vraag mij echt af waarom hij dit plan zo heeft opgesteld.’

Vita lacht. ‘Wat maakt het uit. We hebben vijftig miljoen redenen.’

‘Hoe gaan we verder?’

‘Het opsporen van de acht kan veel tijd kosten. We hebben geen achternamen, geen woonplaatsen, we weten eigenlijk alleen de voornamen en de geboortedatum. Van Monika en Isabel heb ik een adres van pleegzorg gekregen. Ik heb er een doos heen gestuurd, gevuld met informatie over Oskar, een oude map die ik in zijn bureaulade vond en wat persoonlijke spullen van hun kamer.’

‘De adressen heb je zeker niet meer?’ vraagt Soren.

‘Een van de twee woonde in Zweden, Umea als ik het mij goed herinner. Monika is in een Deens pleegouder gezin opgenomen. De adressen … geen idee.’

‘We kunnen Siobhán naar dit probleem laten kijken. Autisten zijn, dacht ik, heel gefocust op een taak?’

‘Ze is niet alleen autistisch, maar heeft ook een gedragsstoornis. Ze zal door ons begeleid moeten worden. Anders vinden we die anderen nooit,’ zegt Vita.

‘De notaris ook niet.’

‘Ik wil het risico niet lopen, we moeten ze vinden en ons aan Oskars plan houden.’

‘Je bent er nogal op gebrand dat ze worden gedood.’

Vita loopt naar Soren. ‘Ik wil dat geld.’ Ze kust hem. ‘En samen met jou …’

Soren drukt Vita tegen het bureau. Zijn handen glijden langs haar lichaam. ‘Je bent zo lekker.’

Vita laat zich achterover op het bureau zakken. ‘Dankzij jouw medicijn.’

Soren stroopt de rok van Vita omhoog, knielt en trekt een wit kanten slipje opzij. Net als hij voorover bukt gaat de deur van het kantoor open. Soren schiet omhoog.

‘Wat zijn jullie aan het doen?’ Siobhán staat in de deuropening met een stuk papier in haar hand.

Vita trekt haar rok naar beneden. ‘Eh … Soren keek even wat er kriebelde op mijn dijbeen.’

‘Oké. Ik heb Monika gevonden op de computer.’

‘Dat meen je niet,’ zegt Soren.

‘Echt wel! Ik zal het jullie laten zien op de laptop.’

‘Monika Hedegaard.’ Vita kijkt naar een foto waarop Siobhán lijkt te staan. De vrouw op de foto is echter gekleed in een dure galajurk. ‘Ken je die familie?’

Soren knikt. ‘Ik heb de naam een keer op een container zien staan.’

‘Die familie bedoel ik inderdaad, steenrijk en zeer gesteld op hun privacy. Dit is bij de première van een musical in 2013, een van de weinige keren dat de familie in de media is verschenen.’

Soren steekt zijn duim omhoog naar Siobhán. ‘Goed werk.’

Siobhán bloost. ‘Dank u.’

‘Monika is rechercheur in Kopenhagen,’ zegt Vita. ‘Misschien kunnen we het plan iets aanpassen. Als het lukt, gaat ze voor ons op zoek naar de andere zussen.’

‘Er bestaat een kans dat die notaris erachter komt. De moorden komen ongetwijfeld in de media,’ zegt Soren.

‘Monika doen we als laatste, daarnaast weten we niet of de anderen in Denemarken wonen, waarschijnlijk kraait er geen haan naar. Het enige probleem is hoe we Monika kunnen motiveren om ...’

Siobhán toont een andere foto op het scherm. ‘Ze heeft een vriend, Jens. Dat staat hier.’

‘Ik begrijp geloof ik wat je bedoelt. Probeer meer informatie over hem te vinden,’ zegt Vita.

‘Volgens papa hebben ze allemaal een nummer.’

Vita bestudeert het gezicht van Siobhán. Ze lijkt het te menen. ‘Wie hebben er een nummer?’

‘Mijn zussen, op een van hun vingers.’

‘Ik heb bij jou geen nummer gezien.’

‘Ik ben … geestelijk mislukt volgens papa. Daarom heb ik geen nummer gekregen volgens hem.’

Vita trekt Soren mee. ‘Ik denk dat we serieus met Siobhán in gesprek moeten. Ze weet meer dan ik dacht.’

‘Jij hebt een vertrouwensband met haar. Maak daar gebruik van.’

‘Dat ga ik zeker doen. We moeten rekening houden met haar geestelijk vermogen. Haar trainen gaat maanden duren.’

6

15 oktober 2017, Kopenhagen, Denemarken

Vanuit de auto kijk ik naar de vrouw, die op de stoep voor het centraal station om zich heen kijkt: Maja Fedorova. Ze heeft hetzelfde DNA als ik, aan het dure designerjurkje en de Prada-rolkoffer zie ik dat haar leven anders is verlopen dan dat van mij. Heel anders.

Tijdens de bezoeken aan mijn, en haar vader, in de gevangenis, ben ik erachter gekomen dat er acht van hen zijn. Of eigenlijk negen. Acht geslaagd, één mislukking. Dat ik, de mislukking, bij hem was leek Oskar niet te interesseren. Technisch gezien is hij onze createur. De bouwstenen van het leven had hij naar eigen inzicht gemodelleerd naar zijn moeder, Anna Bolton. Na die eerste ontboezeming vertelde hij me alles. Over mijn andere “zussen”, de steekpartij en de reden dat hij in de gevangenis zat. Ik bleek niet de enige te zijn die regelmatig zijn volle aandacht kreeg. Weer voel ik een steek van jaloezie als ik daaraan denk. Dat gaat mij niet nog een keer gebeuren, hij is nu van mij alleen. Net zoals het geld.

Ik stap uit en zwaai. Ze glimlacht als ze me ziet en komt bevallig op me afgelopen. Het slanke lichaam, de lange benen, het is alsof ik in de spiegel kijk. Ik pak haar rolkoffer aan.

‘Stap in. Het is nog een stuk rijden,’ zeg ik tegen Maja.

In de auto praat ze honderduit. Over haar ex-man, een Russische oliecharg, haar penthouse in Moskou en het werk als model voor de grote modemerken uit Parijs en Milaan. Ik hoef niets te zeggen, heb ook niets te melden. De wegen raken langzaam maar zeker uitgestorven, de omgeving is kleurloos en saai. Zoals mijn leven, de perfecte plek voor mij. Het alleen zijn bevalt me.

‘We zijn er bijna,’ zeg ik, wanneer we de veerboot afrijden.

‘Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik hier ben geboren.’

Ik hoor iets in Maja’s stem waar ik grote moeite mee heb: emotie, gevoel. Volgens papa ben ik geboren zonder gevoelens, ben ik een ding. Niettemin voelde ik iets voor hém en hij maakte er dankbaar gebruik van. Bij Maja voel ik afkeer, misschien is het wel jaloezie.

We rijden een gravelpad op dat naar het afgelegen huis leidt, ik parkeer de auto voor de deur.

‘Het is niet zo goed onderhouden. Het valt me een beetje tegen hoe het eruit ziet,’ hoor ik haar zeggen. Energiek stapt ze uit.

Ik zie papa op de bank in de woonkamer zitten. Zo te zien heeft hij zijn plas niet kunnen ophouden. Het ducttape op zijn mond heeft losgelaten, het hangt nog aan een kant aan zijn wang. Papa schreeuwt om aandacht. Dat lukt. Maja blijft stokstijf staan.

Even sluit ik geërgerd mijn ogen. Ik ben vanochtend vergeten de gordijnen dicht te doen. Hetgeen in gang is gezet toen Maja in de auto stapte wordt er alleen maar door vervroegd. Ik pak mijn wapen uit het dashboardkastje en draai de demper erop. Haar gezicht toont in korte tijd verschillende emoties: verbazing, walging, angst. Bitch. Met je succesvolle perfecte leven. Hij is van mij alleen. Ik stap uit, het wapen in mijn rechterhand. Het voelt met de demper erop wat uit balans. Ik richt en haal de trekker twee keer over.

Het display op het dashboard met de vier digitale cijfers geeft aan dat het bijna zeven uur in de ochtend is. Ik zet de auto uit. Op slag is het stil. Ik ben weer terug in de stad waar ik vanochtend met Maja ben vertrokken. Een dag eerder dan ik gepland had. Het heeft geen consequenties voor het plan.

In de haven is het nog rustig om deze tijd. Er komt een kleine boot voorbij gevaren. Ik wacht tot hij uit het zicht is verdwenen en stap uit.

Ze is zwaar, letterlijk dood gewicht, terwijl ze niet meer dan vijftig kilo weegt. Ik heb erop getraind, wekenlang, tot ik die zakken met zand soepel kon verplaatsen. Een menselijk lichaam is iets anders dan een zak zand, zo blijkt. Hijgend zet ik Maja op het bankje. Na vijf minuten ben ik tevreden en pak de spuitbus. “5.05.2” en “01.04¨ spuit ik op de rugleuning. Voor degene die het aangaat is de boodschap overduidelijk.

Ik stap in de auto, die achter de kiosk staat, en rijdt weg. Het is eindelijk begonnen. Wanneer ik opzij kijk, zie ik haar aankomen. De fietser die iedere ochtend langs het beeld van de zeemeermin rijdt, is precies op tijd.

7

16 oktober 2017, Kopenhagen, Denemarken

De zon komt pas over drie kwartier op. Mishel Rodriguez voelt dat het een mooie dag gaat worden. Net zo mooi als de afgelopen dagen en het weerbericht geeft ook voor de komende dagen heerlijk weer aan voor de tijd van het jaar. Ze houdt van de warmte van de zon, die in Puerto Lopez in Ecuador, waar ze is geboren, bijna altijd schijnt. In Denemarken gaat de zon vaak achter de wolken schuil.

Ze fietst langs een paviljoen en vervolgt haar weg naar de Langelinie Allé, waar ze sinds een aantal maanden iedere dag een aantal appartementen schoonmaakt. Ze stopt. De wandelboulevard ligt er zo vroeg in de morgen nog donker en verlaten bij. Ze geniet van de stilte. Er wordt verderop een auto gestart, in het licht van de straatlantaarns ziet ze een oude stationcar wegrijden bij de kiosk. Ze blijft nog een aantal minuten staan, stapt weer op haar fiets en rijdt verder naar de bekendste zeemeermin ter wereld. Al fietsend kijkt ze naar het beeld. De eerste keer dat ze het zag, vond ze het nogal klein.

Op een bankje, dat om een grote boom is geplaatst, zit een jonge vrouw. Ze fietst langs en groet de vrouw, die niets terugzegt. Een vreemd gevoel overvalt haar, ze moet denken aan de dag dat ze haar oma dood in haar stoel vond. De lege ogen. Een moment twijfelt ze, kijkt op haar horloge en draait zich dan om. Langzaam fietst ze naar de vrouw, remt en stapt af.

‘Goedemorgen,’ zegt ze weer.

De vrouw reageert niet. Lege grijze ogen.

Ineens wil Mishel het liefste weg, maar wil de vrouw niet alleen achterlaten.

Haar blik valt op een aantal cijfers die links en rechts van de vrouw op de rugleuning van het bankje zijn gespoten. Het blauw van de cijfers steekt fel af tegen het donkergroen geschilderde hout.

“5.05.2” en “06.14” staat er. Vertwijfeld kijkt ze om zich heen. In de verte komt een auto aanrijden. Het is een taxi. Zwaaiend met haar armen rent ze op de auto af. Achter haar klettert haar fiets op het asfalt. De taxi stopt en de chauffeur stapt uit.

Mishel gebaart hijgend naar de vrouw. ‘Ze is dood.’

8

16 oktober 2017, Kopenhagen, Denemarken

De wekker laat de tonen van First Aid Kits “Ghost Town” horen, eerst zachtjes, dan steeds luider. Met een achterwaartse zwaai met haar rechterarm legt Monika de wekker het zwijgen op. De stilte doet vreemd genoeg pijn aan haar oren, net zoals geluid en licht pijn doen. De hoofdpijn pulseert achter haar ogen. Het is alweer bijna achttien jaar geleden dat ze voor het laatst deze hoofdpijn had, die na een aanval kwam opzetten en een aantal dagen in haar hoofd bleef rondtollen.

Ze richt zich op en drukt twee ibuprofens uit het stripje dat op het nachtkastje ligt. Ze slikt de pillen door met een slok water en laat zich weer achterover op het bed vallen. Een moment blijft ze roerloos liggen, terwijl de geluiden van buiten, een vliegtuig dat opstijgt en de oude diesel van haar buurman die gestart wordt, haar hoofd in denderen. Geërgerd blaast ze uit, wetend dat de ergernis de hoofdpijn verhevigt.

Het bed kraakt wanneer ze zich omdraait en naar de lege plek naast zich kijkt. Het dekbed ligt nog strak over het kussen alsof Jens er nooit heeft gelegen. De plek zal ooit worden opgevuld. Het zal anders worden nu ze voor het eerst in haar leven haar gevoelens de ruimte heeft gegeven. Een keuze heeft gemaakt waar Jens geen deel vanuit maakt.

Hoofdschuddend richt ze zich weer op en kijkt naar de wekker. Vijf voor half zes. Ze pakt haar iPhone en stuurt een appje naar haar collega Torsten met de vraag of hij haar over een uur kan ophalen.

Wanneer ze zich weer op haar bed laat terugvallen, voelt ze iets ruws in haar rug. Verbaasd schuift ze opzij, er steekt een witte enveloppe onder haar kussen vandaan. Even twijfelt ze, trekt dan voorzichtig de enveloppe onder het kussen vandaan. ”5.03.2” staat er in grote blauwe letters op geschreven. Met haar linkerduim wrijft ze over hetzelfde nummer dat sinds haar twaalfde op haar rechter middelvinger staat getatoeëerd.

Op die bewuste dag in 1998 werd alles anders, toen haar vader weer naar haar kamer kwam. Het is negentien jaar geleden, het lijkt gisteren. Vertwijfeld denkt ze terug aan die dag, nooit heeft ze meer iets van hem gehoord, ze heeft hem verbannen uit haar hoofd. Nee. Ze heeft geprobeerd hem te verbannen. Dat is nooit gelukt.

De envelop is niet dichtgeplakt. Ze haalt een foto en een brief uit de envelop. Een gevoel van afkeer maakt zich van haar meester. Tegelijkertijd is ze nieuwsgierig naar haar vader die haar zoveel leed heeft berokkend, haar leven voor een groot deel heeft bepaald.

Haar hand begint te trillen wanneer ze de man op de foto herkent. Ze schiet overeind.

‘Nee!’ Op de foto is Jens te zien die op een stoel zit vastgebonden. Zijn ogen zijn gezwollen, zijn neus staat in een vreemde hoek en boven zijn rechter wenkbrauw zit een snee. Bloedvlekken sieren het blauwe Okimono T-shirt met een opdruk van een grijze muurplug. Het T-shirt heeft ze hem gegeven voor zijn laatste verjaardag, vlak voordat ze het uitmaakte.

Bruusk vouwt ze de brief open, hij scheurt daarbij. Ze kijkt naar de ondertekening. De brief is inderdaad van haar vader. Weer pakt ze de foto.

Ze zoekt op haar telefoon het laatste appje dat Jens stuurde. “Ik hou nog steeds van je. Ik weet ook dat het voorbij is”, staat er op het scherm. Ze heeft gekozen voor zichzelf en haar gevoelens voor Eva laten prefereren boven haar relatie met Jens. De gevoelens voor Eva bleken niet wederzijds.

Ze gaat op de rand van het bed zitten, pakt de brief en leest hem opnieuw door.

‘Een opdracht?’ mompelt ze en kijkt naar de wekker. Nog tijd genoeg om te douchen. Ze stopt de foto en de brief in de envelop. Besluiteloos blijft ze zitten.

Invulformulier cliënt

________________________________________

Lieve 5.03.2,

Het heeft mij veel tijd gekost om te herstellen van de steekwonden die je mij hebt toegebracht. Ik ben niet boos op je, tenslotte heb ik je gecreëerd, dus hoe zou ik ooit boos op je kunnen zijn?

De straf die ik voor ons fijne samenzijn heb gekregen, heb ik uitgezeten. Ik ben vrij en ik wil de tijd die wij van elkaar gescheiden zijn geweest inhalen.

Ik heb een opdracht voor je uitgezet, zodat je mij kunt vinden, net zoals wij vroeger deden. Je was er destijds erg goed in. Deze opdracht zal vast geen probleem voor je zijn.

Om er weer in te komen zal ik de eerste code om het sleutelwoord te vinden, achterlaten in Kopenhagen.

Ik kijk naar je uit en zal op je wachten. Samen met Jens.

Liefs,

Je vader

De code van mijn verblijfplaats is:

BSXXR KTWBJ VQHVU WFRRN ICKSJ

Hovedborg Psykiatrisk Institution

Toldbodgade 1033, DK-1253, København-K, Danmark

9

16 oktober 2017, Kopenhagen, Denemarken

Torsten kijkt naar de foto en leest de brief nogmaals door. Monika’s collega schudt zijn hoofd.

‘Laat mij eens lezen.’ Luna, die naast Torsten op de passagiersstoel zit, steekt haar hand uit. Ze pakt de envelop aan van Torsten en leest de brief snel door. ‘Vreemd, zeker in combinatie met die foto. Je weet zeker dat het Jens is?’

‘Ja.’

Torsten draait zich naar de achterbank. ‘Je vader spreekt je aan met een nummer.’

Monika wrijft met haar duim over het nummer op haar rechtermiddelvinger terwijl ze Torsten in de binnenspiegel aankijkt en haar hoofd schudt. Hij dringt niet verder aan.

‘Wat bedoelt je vader met “gecreëerd”?’ Luna wijst op het woord in de brief.

‘Misschien dat hij mijn moeder zwanger heeft gemaakt? Niet dat ik weet wie dat is.’

‘Vreemde omschrijving.’

‘Hij is ook vreemd.’

‘En die opdracht, deed je die vroeger al?’

Monika zucht. ‘Mijn zus en ik kregen thuis een soort commandotraining. Fysiek en mentaal. In de duinen op Fanø moesten wij een route volgen aan de hand van codes. Pas als we aan het eind van de route waren, kregen we te eten en mochten we naar huis. Ik heb menig nacht alleen doorgebracht in de duinen.’

‘Bizar,’ zegt Luna.

Monika knikt. ‘Met mooi weer was het niet zo erg, soms vond ik het zelfs wel spannend, alleen met sneeuw en kou was het afzien, dan schuilde ik in een bunker.’

‘Waar trainden jullie voor?’