Wederzijds Verlangen

Wederzijds Verlangen

Oli Veyn

Wederzijds Verlangen

Oli Veyn

1e druk: november 2018

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

Foto’s omslag: Shutterstock

ISBN 978-94-92115-82-9

ISBN E-book 978-94-93233-69-0

ISBN luisterboek 978-94-62551-75-6

NUR 340

©2018 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

©2018 Oli Veyn | www.oliveyn.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

1

Voor de zoveelste keer kijk ik op de klok, de wijzers gaan echt veel te snel. Met een ruk trek ik een zwartleren rokje van het kledinghaakje, dat door de bruuske beweging met een klap in tweeën breekt.

‘Kak!’ Met trillende vingers friemel ik het verminkte haakje van de rok en smijt het met een flinke zwaai onder in de kast. Ik ben mijn panty nog aan het aantrekken, als ik al met mijn rechtervoet in de rok stap, maar door de beperking van mijn benen, die het broekgedeelte van de panty uitrekken, verlies ik mijn evenwicht en val ik opzij. Een doffe pijn dreunt via mijn heup naar mijn stuitje. ‘Driedubbele shitzooi!’

Rens is een kwartier geleden binnengekomen en ik kan de pijnlijke stilte die de gezamenlijke woonkamer bezwangerd haast door de houten verdiepingsvloer voelen. Kamergenoot Ilona zit hem waarschijnlijk dood te zwijgen of te ondervragen in een kruisverhoor. Ik hoop het eerste.

‘Diiiihiiii?’ Iloons stem loeit als een brandweeralarm door het trapgat naar boven. Mijn hart mist een slag. Rens heeft haar, of op de kast gejaagd, of uit de tent gelokt. Ik gok het laatste.

‘Bijna, ik … kak, ik … kom eraan!’ Mijn nagel breekt af en trekt tegelijkertijd een ladder van een paar centimeter vanaf mijn knie naar mijn linkerdij. Ik kijk naar mijn vinger. De bloedrode nagellak die ik een half uur geleden zo zorgvuldig heb aangebracht, is gescheurd en het wit van mijn afgebroken nagel steekt als een besneeuwde bergtop boven mijn vinger uit. ‘Verdomme.’

Stampende voeten op de trap. Met trillende vingers schik ik de rok en strijk het leer in model. De deur vliegt met een zwaai open. Iloon blijft als een briesend paard in de deuropening staan. De rode vlekken in haar hals zijn een waarschuwing dat ik maar beter als de wiedeweerga naar beneden kan gaan.

‘Wat een ongelooflijke hufter!’ gromt ze.

‘Alsof die van jou zoveel beter zijn,’ kaats ik terug.

Ze schudt haar hoofd waardoor de dreads die her en der in haar haren zijn geknoopt heen en weer zwiepen en tegen haar volle wangen met zomersproeten tot stilstand komen. Het purper, turquoise en indigo versterkt de kleur van haar violetkleurige ogen. ‘Het is niet zozeer wat hij zegt of doet. Het is zijn … aanwezigheid!’ Ze maakt een weids gebaar met haar linkerhand om het laatste woord kracht bij te zetten.

Ik schud mijn hoofd. ‘Je moet hem niet afzeiken.’

‘Ik moet hem …’ Ze perst haar lippen in een smalle streep en kruist haar armen voor haar borsten. ‘Tuurlijk! Rot op, Di.’ Met gebalde vuisten draait ze zich op haar hakken om, beent de gang in, blijft dan abrupt staan en gluurt met een dodelijke blik over haar schouder. ‘Nog één minuut. Dan vermoord ik hem.’ Zonder mijn reactie af te wachten, verdwijnt ze naar beneden.

Met een diepe zucht draai ik me naar de lange spiegel naast mijn bed om het totaalplaatje te keuren. Ik zie er belachelijk uit. Als een schoolmeisje van een deftig, Brits college. Te netjes. Te braaf. Allesbehalve sexy. Het rokje laat mijn benen misschien langer lijken, het strakke truitje met V-hals en de witte blouse maken het veel te truttig. De ladder is het enige gedurfde aan de hele outfit. Moet ik mijn haren in een staart dragen of los? Of misschien nonchalant opgestoken? Ik pak een paar chocoladebruine plukken en duw ze omhoog. Nog meer keuzes. Ik trek een pruillip en besluit dat een paardenstaart de beste optie is.

‘Tien, negen, acht …’

Van alle outfits, die ik na de afwijzing op mijn bed heb gegooid tot er een kleine Mount Everest is ontstaan, is dit de slechtste keuze. Misschien moet ik snel een spijkerbroek aantrekken. Mijn vingers glijden over de band van mijn rok op zoek naar de knoop.

‘Vijf, vier …’

‘Shit.’ Ik heb geen tijd meer. Zo snel als ik kan, schiet ik in mijn Adidas gympen, plof naast de kledingberg op het bed en knoop de veters met trillende vingers vast. Ik verzamel moed door een paar keer diep in en uit te ademen, voordat ik over de treden naar beneden vlieg. Met een zwaai open ik de deur en in een reflex springt Rens op, niet blij om mij te zien, maar blij dat hij eindelijk van de indringende ogen van Ilona is verlost.

‘Nul.’ Iloon zit als versteend op de bank naar hem te staren, armen over elkaar gevouwen, een diepe frons ontsiert haar voorhoofd. ‘Boem.’ Met haar vingers maakt ze een schietgebaar naar Rens.

‘Ga je zo?’ Rens is nauwelijks onder de indruk en richt al zijn aandacht op mij. Hij kan het meestal niet laten om over mijn kledingkeuze te zeuren. Het maakt niet uit wat ik aantrek, hij heeft altijd commentaar. Zijn ogen glijden afkeurend van mijn borsten naar mijn schoenen. ‘Je hebt een ladder.’

‘Het is een statement.’ Iloon verbergt de scherpte in haar stem niet.

Rens draait met een verveelde blik zijn hoofd naar Ilona en trekt zijn wenkbrauwen op in een onuitgesproken vraag.

‘Het laddertje loopt door naar boven. Benieuwd waar het je zal brengen?’ Ze heft haar kin iets op. ‘Nieuwste mode.’ Ze grist de afstandsbediening van de salontafel. Het glazen blad is bedekt met doffe kringen, de laatste resten die zijn overgebleven van de gezellige spelletjesavond van gisteren.

Rens draait zijn hoofd naar mij. ‘Serieus?’

‘Klimkousen,’ zeg ik met opeengeklemde kaken. Ik moet zo mijn best doen om mijn gezicht in een verveelde plooi te houden.

‘Klimoppers.’ Iloon went haar gezicht af. Haar schouders schokken.

Ik slik de schaterlach weg en schraap mijn keel. ‘Zullen we gaan?’ Mijn stem klink allesbehalve vast. ‘Laters, Iloon.’

Sjoerd komt binnen, mompelt een begroeting die meer op een kreun van een zombie lijkt en probeert vervolgens Rens neer te schieten met zijn fantoom Star Wars laserpistool.

Rens doet alsof hij hem niet ziet, maar de rimpel tussen zijn wenkbrauwen geeft aan dat hij het allesbehalve grappig vindt.

‘Warpspeedsex ze.’ Ik geef Sjoerd een high five.

‘Eén gil en ik beam haar onmiddellijk op,’ zegt Sjoerd met een uitgestoken vinger naar Rens. Hij probeert vals te kijken, maar de kuiltjes in zijn wangen in combinatie met zijn zwarte, sluike haar dat langs zijn smalle gezicht valt, verraden dat hij de schattigste game-nerd van de universiteit is, die nog geen eendagsvlieg neer mept al gaat die boven op zijn controller zitten.

‘Wat ben jij een loser.’ Rens heeft zijn grens bereikt. ‘Sneu.’

‘Laters,’ zeggen zowel Iloon als ik tegelijkertijd, terwijl we proberen een Vulcaanse groet met onze handen te maken. We grinniken naar elkaar, voordat Rens en ik de gang in verdwijnen.

Zodra we uit het zicht zijn, geef ik hem een por. ‘Wil je een beetje aardiger zijn tegen mijn huisgenoten?’

‘Als je niet zo goed kon kussen, had ik je allang gedumpt.’

‘Dito,’ zeg ik op snerende toon en beuk hem met een schouderduw tegen de muur.

2

‘Dit is Dindi. Chique de Friemel, wist niet wat ze moest aantrekken,’ voegt Rens er zuchtlachend aan toe.

Wat een introductie! Bedankt, Rens. Ik lach beschaamd als mijn wangen gloeiend reageren op de afkeurende blikken. Totally overdressed voor een personeelsfeest van de supermarkt waar Rens vakkenvuller is. Bij de groep staat zelfs een jongen die niet eens de moeite heeft genomen om zijn kluspak uit te trekken. Of is dat de nieuwe werkkleding?

‘Hoe laat komt de bus?’ Rens trekt zeurend zijn bovenlip op als hij een stap naar voren zet en naar het einde van de straat gluurt. ‘Jo, schiet eens op man!’ Hij wuift naar een fietser die met hoge snelheid op ons af komt gestormd. Rens staat net zo ongeduldig te huppen als op een zaterdagavond aan de bar, wachtend op zijn bier. Hij wil zijn studententijd optimaal benutten, oftewel ieder weekend zuipen tot hij erbij neervalt. Zijn rijke pa weigert te betalen voor de hoge promillage-uitspattingen van zijn zoon, dus is hij genoodzaakt wat bij te verdienen.

En zo hebben we elkaar ontmoet. Hij aan het vakkenvullen en ik op zoek naar mijn favoriete maaltijdsalade met zalm, die achteraf gezien uit het assortiment was verdwenen.