Donkere dagen, heldere nachten

Donkere dagen,

heldere nachten

verhalen van

Jeroen Kraakman

Donkere dagen, heldere nachten

Jeroen Kraakman

1e druk januari 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Opmaak omslag: Jeroen Mies

Auteursfoto: Jeroen Kraakman

ISBN 978-94-93157-18-7

ISBN E-book 978-94-93233-70-6

ISBN luisterboek 978-94-93157-76-7

NUR 303

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor mijn ouders

Een kleine wereld

Ik heb

een kleine wereld

voor ons gemaakt

in mijn gedichten

laten we er gaan wonen

het is er prachtig.

De schilder

Het begon te regenen. Natuurlijk begon het te regenen. Het was immers al de hele ochtend droog gebleven en de voorspellers waren het er unaniem over eens; er zou geen druppel vallen deze week. En dus begon het te regenen. Precies toen hij over straat ging met zijn nieuwe schilderij. Een kunstwerk zo groots, dat hij aanvankelijk weigerde het in te pakken. Een meesterwerk zo meeslepend, dat zelfs de mensen die voorbij zoefden in bussen en auto’s en er slechts een glimp van opvingen daar dan ’s avonds uitgebreid over zouden vertellen als ze aan tafel zaten bij familie, vrienden of huisdieren. En hij wist het. De kunstenaar wist het.

Een uitzonderlijke situatie voor hem, want hij stond weliswaar wijds bekend als groot talent, zelf was hij altijd de eerste geweest om dit beeld onderuit te halen. De bedragen die hij ontving, de lofuitingen die hem ten deel vielen, zij deden hem niets. Hij wist nooit te maken wat hij wilde maken. Verpestte de schoonheid die hij voor ogen had, door haar te willen kopiëren. Tot vandaag. En met dit absolute meesterwerk onder zijn arm, zoals hij het zelf nota bene omschreef, rende hij hijgend over straat. Terwijl de weergoden zijn emoties teisterden met slagregens en windvlagen.

Urenlang had hij de weervoorspellingen nauwgezet gevolgd. Wetende vanaf de vroege ochtend dat de kans op regen nihil was. Het werd een warme, zonnige dag en het enige vocht dat zijn meesterwerk zou kunnen beschadigen, was het zweet dat van zijn voorhoofd kon druppelen terwijl hij kalm en waardig over straat liep. Een wandeling van zo’n vijftien minuten, met het doek toch maar veilig verwikkeld in enkele lappen stof van het bed in zijn galerij. Hij was onderweg naar zijn vaste kunsthal, alwaar zijn goede vriend ongeduldig op hem stond te wachten.

Geheel volgens hun zelfbedachte traditie was zijn vriend de eerste die het mocht zien. Zijn vriend was kritisch en eerlijk. Niet zelden had hij eerdere kunstwerken verder aangepast en altijd was het werk er zienderogen fraaier op geworden. Dit was echter het eerste werk sinds deze traditie had aangevangen, waarbij hij zeker wist dat de galeriehouder het werk waarschijnlijk direct aan de muur zou willen hangen. Om voor de hele wereld te aanschouwen hoe uitzonderlijk goed dit idee uit de verf was gekomen.

Hier liep hij dan, met zijn doek in de regen. Biddend tot goden, die van hem nooit enig vertrouwen hadden gekregen, dat de dekens van zijn bedbank dik genoeg waren om de slopende waterdruppels buiten te houden. Niet zweetdruppels, maar regendruppels stroomden via zijn voorhoofd en neus naar beneden. Een laatste hevige bui dreunde over de verlaten straten, terwijl het zure hemelwater zich vermengde met het zout van zijn tranen. De dekens in zijn handen kleurden rood en zwart van de doorlopende verf, terwijl er stroompjes geelblauw water tussen zijn tenen sijpelden, zich vermengend met het regenwater op de grauwe tegels.

Voor de deur van het atelier aangekomen, bleek deze gesloten. Een laatste uitdaging, omdat hij het doek met beide handen vast diende te houden. Hoewel hij vreesde het meesterwerk voor eeuwig verloren te hebben, was hij vastbesloten het aan zijn vriend te tonen, alvorens hij het verslagen achter zich aan zou slepen, terug naar het atelier. Om het aldaar aan gort te trappen, zoals hij dat deed met de vele mislukte kunstwerken die zijn oeuvre rijk was. Terwijl hij het geelblauwe spoor bekeek, dat eindigde tussen zijn voeten, zwaaide de deur open. Ook zijn vriend zag het spoor en een korte grijns sloeg om in een blik van afgrijzen, toen hij besefte dat de felle kleuren van het doek afkwamen dat zijn doorweekte vriend nog steeds tussen zijn vingers geklemd hield.

Snel trok hij de schilder over de drempel en sloot de deur achter hem. Hij deed deze op slot en draaide het bordje dat achter het raam hing met de kant waarop “gesloten” stond naar buiten. Hij leidde zijn vriend naar binnen, pakte een klaarstaande ezel en keek gespannen toe hoe de schilder zijn doek uitpakte en bibberend op de ezel plaatste. Met open mond aanschouwde hij het meesterwerk, terwijl de schilder zijn natte haren naar achteren veegde en onzeker afwachtend naar de galeriehouder keek. Een uur ging voorbij. Beiden spraken geen woord. De galeriehouder staarde, inmiddels met gesloten mond. De schilder wachtte af.

De spanning wordt doorbroken door geklop op het raam. Twee oudere dames met grijze haren en rode paraplu’s turen ongeduldig naar binnen. Beide mannen kennen de dames maar al te goed. Fervente kunstminnaars en vaste bezoekers van de galerie, alsook aanbidders van de schilder en zijn werk. De galeriehouder knikt naar zijn vriend en wijst op een fles rode wijn en een tweetal glazen op de bar, terwijl hij naar de deur loopt. Een kort gesprek volgt en tegen de verwachtingen van de schilder in, laat zijn vriend de dames binnen. Terwijl zij voorzichtig naderbij komen en het kunstwerk aanschouwen, zet de galeriehouder zijn deur wagenwijd open. De zon schijnt weer uitbundig, de zomer is teruggekeerd.

De schilder schenkt twee glazen wijn in en twijfelt wat hiermee te doen. Deze de twee dames aanbieden of zelf een glas nemen en de andere reserveren voor zijn goede vriend. De galeriehouder komt aangelopen en neemt alle twijfel weg door een glas aan te pakken en er direct een forse teug van te nemen. Vragend kijkt de schilder zijn vriend aan en fronst zijn wenkbrauwen. Hij wijst op de openstaande deur, waar alweer twee mensen voorzichtig over de drempel stappen.

‘Ze volgen jouw blauw-gele spoor vanaf het einde van de straat naar hier.’

De schilder loopt naar de voordeur en ziet twee halve voetafdrukken op de tegels voor de deur van de galerie. Opgedroogd in de warme zomerzon. De wereld lijkt de korte bui alweer vergeten; de straten zijn droog, de hemel strakblauw. De schilder steekt zijn hoofd naar buiten en ziet twee dansende lijntjes over straat lopen, blauw en geel, met hier en daar een druppeltje rood. Een vrouw achter haar kinderwagen kijkt er geboeid naar. Haar dochtertje klauterde zojuist uit de wagen en huppelt voorzichtig over de speelse lijntjes. De schilder blijft nog even kijken en wandelt dan weer naar binnen, alwaar inmiddels vier mensen verbouwereerd naar zijn nieuwste creatie kijken. Hij kijkt met hen mee, maar ziet slechts de mislukking, de schade van het stromende water, de afdrukken die zijn handen hebben achtergelaten bij de randen van het doek. Bij wat een oog op het doek was, druppelt een waterig straaltje blauw naar beneden. Een zucht klinkt, gevolgd door een stem: ‘Ik kan ook wel huilen. Zo mooi is dit.’

De schilder neemt nog een slok wijn en loopt naar de fles om zichzelf opnieuw in te schenken. De druppel blauw regenwater bereikt de onderkant van het schilderij en terwijl deze de kracht opbouwt om de sprong naar beneden te wagen, steekt het kleine meisje haar hand uit en vangt de druppel op met haar wijsvinger. Ze kijkt ernaar en laat de druppel trots aan haar moeder en alle andere aanwezigen zien. Ze lacht er uitbundig bij. De galeriehouder gaat naast zijn vriend staan en slaat een arm om hem heen.

‘Een meesterwerk, waarde vriend.’

Nachtzuster

Martha loopt door de verlaten gangen van het hospitaal. Het is de laatste ronde van haar nachtdienst. Haar eerste sinds ze hier een maand geleden is komen werken. Ze vond het erg spannend en moest gisteravond wel even slikken toen de andere verpleegsters de afdeling verlieten, maar ze wist dat het een kwestie van doorzetten zou zijn. En doorzetten kan Martha als geen ander.

Ik lig in mijn bed. Alweer. De muren komen op mij af. De gordijnen bewegen. Mijn bed schuift steeds dichter naar het raam toe. Als het straks helemaal tegen de muur aan staat, zal het zich weer omkeren. Mij naar buiten willen gooien. Gelukkig zitten er tralies voor de ramen. Ik kan hier niet weg. Maar nog veel beter, zij kunnen er niet in. Ze proberen het wel, hoor. Ja, ze proberen het echt wel.

Martha werkt in een klein hospitaal, toch is er vierentwintig uur per dag leven. Ze is geen enkel moment echt alleen geweest deze nacht. Er zijn bewakers en op de Eerste Hulp zijn altijd artsen en verpleegsters aanwezig. Ze heeft de noodtelefoon altijd in haar broekzak en als ze het nodig heeft, is er binnen drie minuten hulp. Maar die eerste drie minuten, die maken haar onrustig.

Ik was even ingedommeld. Dat komt door de medicijnen. Ze willen dat ik slaap. Natuurlijk is dat wat ze willen. In de nacht is de slaap. In de slaap zit de zwakte. In de zwakte ligt een kans. Een kans om mij te grijpen. Een kans om mij aan mijn enkels mee te sleuren naar de dieptes van de hel. Om mij daar onder te dompelen in kamers vol schreeuwende clowns en bijtende hoeren. Maar ik laat mij niet zomaar meenemen. Ik blijf wakker, ik vecht tegen de slaap. Zelfs als mijn hoofd niet meer vecht, vecht mijn hart om wakker te blijven.

Martha is vannacht alleen geweest. Ze houdt van de stilte in de nacht; ze kan goed alleen zijn. Dit is het perfecte baantje voor iemand zoals zij, die de slaap zelden kan vatten als het donker de wereld regeert en het lange wachten begint. Het aftellen naar de zon. Martha is alleen. Alleen op een gesloten afdeling vol psychiatrische patiënten die wachten op hun plekje in de perfecte kliniek. Als zoiets al bestaat. Zouden ze zelf weten dat dit slechts de wachtruimte van hun verdere leven is? Martha weet het niet, Martha wil het graag aan ze vragen. Maar iedereen slaapt vredig deze nacht. Nou ja, bijna iedereen.

Ik wil op het belletje drukken. De rode alarmbel naast mijn bed. Ze hebben mijn handen vastgebonden, ik kan er niet bij. Ik strek mijn vingers uit, ik ruk aan de banden, maar het helpt niet. Ze zitten te strak, de knop is te ver weg. Ze begrijpen niet wat er in deze kamer gebeurt. Ze lachen allemaal zo vriendelijk. Ze knikken allemaal zo begrijpend. Ze snappen er helemaal niets van. De poorten van de hel openen zich in deze kamer. Ik ben de enige die het ziet. En ik wil ze waarschuwen, vertellen over het naderende einde. Maar ze horen me niet. Ze willen me niet meer horen.

Martha kijkt op haar horloge. Kwart voor zeven. Nog drie kwartier tot de zon opkomt. Een half uur daarna begint de ochtendploeg. Dan kan ze ontspannen. Een uur daarna zal ze thuis in bed liggen. De zon zal haar welterusten kussen en spoedig zal ze in een vredige droomwereld belanden. Het is een mooi vooruitzicht, maar nu moet ze zich nog even concentreren op haar taak. Ze loopt nogmaals langs de kamers en blijft even stilstaan bij de enige kamer waar vannacht beweging is geweest. Ze kijkt naar binnen door het raampje en ziet hetzelfde beeld als tijdens de vorige rondes. Wat haar de eerste keren deed schrikken, is nu al gewoon geworden. Zo snel kan het gaan tijdens de eerste nacht.

Ik roep haar. Ik schreeuw om haar hulp. De vrouw achter het raam is de enige die mij kan helpen. De enige redding voor de wereld. De poorten openen zich en ik zie het voor mijn neus gebeuren. Iedere nacht gebeurt het opnieuw. En wat eruit tevoorschijn komt, gaat ieders beeld van diepe angst te boven. Maar zij, zij kijkt minzaam op mij neer. Haar liefdevolle lach is vriendelijk, doch in haar ogen glinsteren zorgen en medelijden. Ik weet dat zij het goed bedoelt, maar dat helpt mij niet. Ik schud met mijn hoofd, probeer haar aandacht te brengen op de poorten die zich openen achter het raam. Zij ziet het niet, zij kijkt alleen naar mij en loopt uiteindelijk weer verder. Zij laat mij eenzaam achter.

Martha maakt zich zorgen om hem. De man in kamer 37. Ze mag niet alleen de kamers binnen gaan, dat is haar heel duidelijk gemaakt. Tenzij de patiënt in direct levensgevaar is. En dan nog moet ze eerst om hulp vragen, daarna pas mag ze naar binnen. Dan beginnen de drie minuten te lopen waar ze zo bang voor is. Martha hoeft nergens naar binnen vannacht, er is niemand in levensgevaar. Ook niet in kamer 37. Maar ze wil daar wel heel graag naar binnen. Ze wil deze man geruststellen. Ze wil zijn hand vastpakken en zijn arm strelen. Het zweet van zijn voorhoofd deppen en hem vertellen over de zon. De zon die onderweg is naar hen samen. Om hen beiden verlossing en warmte te brengen. Maar het mag niet, de kamer blijft gesloten. Dus loopt ze regelmatig naar zijn kamer en kijkt naar hem, probeert via haar ogen het kleine beetje liefde dat ze meedraagt op hem over te brengen en loopt dan weer verder. Martha doet wat ze kan.

Ik begrijp het niet. Ik begrijp niet waarom dit mij overkomt. Iedere nacht pijnig ik mijn hersens met deze vraag. Wat is er zo speciaal aan mij dat ik dit moet ondergaan. Waarom moeten ze altijd mij hebben? Zijn er geen slechtere mensen op de wereld dan ik? Ja, ik heb pijn gedaan. Maar hij die zonder zonde is, moge de eerste steen werpen. En de duivels die mij iedere nacht bezoeken, hun peuken op mijn armen uitdrukken en er dan gierend van het lachen hun zelfgestookte drank overheen gieten. Die duivels zijn niet zonder de zonde. Zij kunnen niet degene zijn die mij mogen veroordelen. Iedere nacht stel ik opnieuw deze vragen. Antwoorden komen er nooit. De duivels lachen. De clowns huilen. De hoeren bijten. En zo gaat er weer een nacht voorbij. Ik begrijp het niet.

Martha is blij dat haar eerste nacht er bijna op zit. Het is goed gegaan. De hele nacht is het stil en rustig geweest op haar stukje van het hospitaal. Ook nu is het stil in kamer 37, ondanks de woeste bewegingen van de man daarbinnen. Hij lijkt het uit te schreeuwen. Zijn mond wijd open, zijn kaken stijf gespannen. Van woede, verdriet en wanhoop. Maar vooral van angst; zijn bloeddoorlopen ogen puilen haast uit zijn kassen. Hij kijkt alsof de poorten van de hel voor hem openstaan en de duivel met zijn voltallige gevolg is uitgelopen om hem te martelen. Maar hij geeft geen kik. Martha doet het luikje open, kijkt en luistert naar wat er binnen gebeurt. Ze hoort een rustige ademhaling, de man mompelt wat onverstaanbare woordjes. Ze verstaat het niet, maar het klinkt niet als iemand in levensgevaar. Dus weer sluit ze het luikje en loopt verder.

Ik roep haar nog eenmaal, ze hoort me niet meer. Ik besluit geduldig de zesenzestig minuten en zevenendertig seconden af te wachten tot ze weer terug is. Ik wikkel de tijd geduldig af in mijn hoofd. er komt enige berusting over mij. Lucifer en zijn clowns roepen en gillen. Branden en roken. Ze drinken en zingen. Maar nu ik mijn hoop heb gevestigd op haar, deren ze mij niet meer. Ik onderga het gezang en het gekrijs. Ondertussen wandelt de klok in mijn hoofd zachtjes verder naar het moment dat zij weer terug is. Het moment dat er even rust komt diep van binnen. Omdat zij mij begrijpt, zonder dat we elkaar snappen. Omdat zij mij kent, zonder dat we kennismaakten. Toen ze het luikje net opendeed, zag ik haar naambordje. Ik riep haar, maar ze hoorde me niet. Nog achttien minuten en zeven seconden tot ze terugkomt.

Martha staat voor het raampje van kamer 37 als haar collega’s enkele minuten voor acht inklokken. Als aan de grond genageld staart ze naar binnen. Er komt iemand naast haar staan. Het is de hoofdzuster.

‘Alles goed gegaan vannacht?’ vraagt ze met zachte stem, terwijl ze zachtjes een hand op Martha’s schouder legt. Martha reageert niet. Ze kijkt nog altijd de kamer in. Het luikje heeft ze open, ze heeft het sleuteltje nog in haar hand. Dan draait ze zich om naar de hoofdzuster en wil iets vragen over de man in deze kamer. De hoofdzuster leidt haar aan de hand terug naar haar plek en vraagt dan:

‘Waarom stond je eigenlijk in die lege kamer te staren, verlangde je zo erg naar een bed?’

Martha kijkt de hoofdzuster in de ogen en knikt zachtjes. In haar oren hoort ze nog altijd het zachte gefluister van haar naam.

Ik heb het gehaald. Ondanks de martelingen nog gruwelijker dan anders. De tijd is om, ze kan ieder moment voor het raam verschijnen. Dan zal ze naar me lachen. Ik hoop dat ze het luikje opendoet. Ik wil haar bedanken. Aan haar vragen of ze morgen weer terugkomt. Ze was als een mooie droom in de donkerste nachten. En nu de nacht ten einde is, kan ik eindelijk rustig slapen. Nu de zon over ons waakt en de duivels op een veilige afstand houdt. Daar is ze dan. Ze stelt me niet teleur. Ze opent het luikje en met alle kracht die ik het afgelopen uur in mijn longen verzamelde, brul ik luid haar naam. Het hospitaal beeft op haar grondvesten. Ik voel hoe de vloer kraakt en de muren scheuren. Het raam versplintert, de tralies breken als luciferhoutjes en dan grijpt de duivel mijn arm. Wat ik dacht dat mijn redding zou zijn, bleek uiteindelijk mijn ondergang. Achter mij verdwijnt het licht voorgoed, terwijl ik in de eindeloze diepte van het niets val. Vaarwel wrede wereld. Vaarwel zuster voor één nacht.

De volgende avond begint Martha’s tweede nachtdienst. Als de overige zusters vertrokken zijn, opent ze de deur naar kamer 37 en inspecteert de ruimte grondig. De kamer is leeg, afgezien van een kleine sigarettenpeuk op de vloer naast het bed. Precies onder het raam.

Jouw geest

Ergens vannacht

diep in het donker

draaide jij rondjes om mijn ziel

de gordijnen bewogen

het licht knipperde

je fluisterde zacht

maar wilde niet

dat ik je horen zou

ergens vannacht

in peilloos zwart

zacht als een deken

hoorde ik je wel

het is niet wat je denkt

ik ben je niet vergeten

je fluisterde zacht

en wist niet

dat ik je zou horen

ergens vannacht

bij wankel straatlicht

draaide je rondjes

om mijn hoofd

vind je het goed zo

als ik je hier achterlaat

ik fluisterde zacht

maar wist wel

dat je het zou horen

ergens vannacht

vreselijk gekrijs

ijzingwekkend gegil

om mijn hoofd

ik schrok wakker

jouw geur, jouw warmte

heel even was je hier

en ik wist meteen

dat ik je nooit meer zou horen.

Vederlicht

Kamer 7

De grote dag is aangebroken. De mooiste dag van Marianna’s leven. Zonnestralen piepen al vroeg door de gordijnen. Het belooft een stralende, bloedhete dag te worden. Niet ideaal voor een dag in een grootse witte jurk, maar ze zal zich er moedig doorheen slaan. Dit is de laatste keer dat ze alleen wakker wordt. Na vandaag is alles anders. De koffers zijn gepakt, de huur is opgezegd. De weinige meubels die ze had, blijven achter voor een volgende bewoner. Ze verdwijnt in het leven van haar geliefde, haar aanstaande. Terwijl een verhuisbedrijf de koffers komt halen, maakt Marianna zichzelf mooi in de badkamer. Ze kijkt nog eenmaal om zich heen, zegt haar woning gedag en trekt de deur met een zucht in het slot.

Gekleed in haar bruidsjurk staat ze weifelend op de stoep. Gelukkig is daar de taxi al om haar op te halen. Ze wilde een glanzende witte limousine, maar het geld was op. Zodoende staat er een stoffige, gedeukte, gele auto voor haar deur. Het maakt niet uit. Het grote feest, de grote dag, daar gaat het om. Ze stapt in, sjort met enige moeite haar bruidsjurk de taxi in en de chauffeur sluit met een klap de deur. De rit zal een uur duren en het is erg warm op de achterbank. Marianna trekt haar schoenen uit. Aan de andere kant van het raam ziet ze mensen die naar hun werk vertrekken. Een kat jaagt tevergeefs achter een vogel aan. Als ze stilstaan bij het laatste stoplicht, alvorens ze de grote stad definitief achter zich zal laten, staart ze uit het raam zonder nog iets te zien. De hitte maakt haar loom, al snel moet Marianna vechten tegen de slaap. Ze geeft de strijd tenslotte op en nestelt zich, zo behaaglijk als de plakkerige banken toelaten, tegen het versleten leder. Ze voelt haar kracht verslappen, de geluiden uit de omgeving vervagen tot een zoemende brij. Het laatste wat ze hoort, alvorens ze in slaap valt, is het krassen van een kraai. Een schel en gemeen geluid. Lachend, uitdagend. Ze droomt onrustig, van haar aanstaande die wild lachend bij haar wegrent. Hoezeer ze ook haar best doet om hem tegen te houden, hij blijft rennen. Hij verdwijnt in een veld zonnebloemen, groter dan zijzelf. Ze wil hem volgen, maar ze weet niet waarheen.

Marianna knijpt haar ogen tot spleetjes tegen het felle zonlicht en schrikt wakker. Ze wil haar ogen dichtdoen, maar het lukt niet. Overal waar ze kijkt, is licht. Met een schok beseft ze dat ze niet meer in de taxi zit. Met een zachte klik valt de duisternis.

Kamer 307

In een kamer in een stad gaat een deur open. Een man loopt naar binnen. Honderden peertjes hangen aan dunne draadjes vanaf een hoog plafond. Ondanks de vele lichtbronnen is het er donker. Het licht is zwak, warm en zacht. Een serene rust omhult hem. Hij is hier niet eerder geweest, toch voelt het vertrouwd. De wereld buiten deze kamer is ver weg. Hier is hij alleen, alleen met een onbekende vrouw.

De onbekende vrouw staat in het midden van de kamer op een kleine verhoging. Ze is oogverblindend mooi en ze straalt, alsof ook zij een lichtbron is. Ze draagt een witte bruidsjurk. Haar gezicht is naar hem gekeerd en haar ogen staan wijd open, toch lijkt ze niets te zien. Hij wordt naar haar toe gezogen, doch is bevreesd dichterbij te komen. Op de plaats waar haar hart zit, is een grote stekker aangesloten op haar lichaam. Eraan vast een dikke zwarte kabel richting plafond. Hij kijkt naar boven en ziet de pulserende lichtbollen. Nu pas merkt hij dat ze niet constant zacht licht uitstralen. Ze knipperen zachtjes op de maat van haar hartslag. Ze worden gevoed door haar energie.

Met elke stap die hij dichterbij komt, knipperen de lichten sneller. Hij is nog slechts enkele meters van haar verwijderd als ze plotseling beweegt. Zijn hart klopt in zijn keel, terwijl ze langzaam van hem wegdraait op haar sokkel. Haar jurk is aan de achterkant open. Haar rug is naakt en glad. Hij staart ernaar, heeft geen idee of ze weet dat hij hier is. De knipperende lampen hypnotiseren hem. Hij staat nu bij de sokkel, zonder te weten hoe hij die laatste stappen gezet heeft. De lampen pulseren zo heftig dat ze elk moment kunnen ontploffen. Ook de vrouw geeft licht. Haar huid is zo dun als haar jurk, er schijnt een gloed doorheen die zowel uitzonderlijk mooi als onbegrijpelijk angstaanjagend is. Nu hij daar staat, weet hij niet wat hij moet doen. De lampen knipperen onverstoorbaar verder. Zonder te weten waarom, beweegt hij zijn arm omhoog. Hij kijkt ernaar alsof het de arm van een ander is. Hij strekt zijn hand uit en legt deze op haar schouder. Ze voelt koud aan, toch is haar lichaam zacht. Heel even voelt hij puur geluk. Het stroomt door zijn arm heen en verwarmt zijn hele lijf. En dan gaat het licht uit.

Kamer 207

De avond is gevallen. De wereld komt langzaam tot rust. Met een grote tas boodschappen onder haar arm wurmt ze zich door de deuropening van haar kleine appartement op de tweede verdieping. Het gebouw waarin ze woont, is goed beveiligd. Toch is ze blij dat ze binnen is. De grote stad is voor haar een plek vol geheimen en buiten voelt ze zich verre van prettig.

Samantha is blij dat ze eindelijk thuis is. Ze doet de deur op het driedubbele slot en slaakt een zucht van verlichting. Al het onheil van de wereld is buitengesloten. Het is warm in huis. In de mand bij de verwarming rekt de kat zich uit. Klaar voor een verse maaltijd en een avondje bij het baasje op schoot. De kat is al net zo gehecht aan de veiligheid van hun appartement als Samantha zelf. De radio speelt luid. Samantha kleedt zich langzaam uit en met de badkamerdeur halfopen stapt ze onder het stromende water. Stoom vult de kleine, raamloze ruimte. Ze neemt rustig de tijd voor haar moment onder de douche. Ze wil de vernederingen van zich afspoelen. De pijn vergeten en het verdriet wegspoelen met het water dat door het doucheputje naar beneden kolkt. Net als elke avond, stromen ook vandaag de tranen over haar wangen als het hete water over haar naakte lichaam spoelt. De warmte brandt in de wonden op haar rug. De verse littekens lijken open te splijten onder het warme water. Ze krimpt ineen, maar blijft rechtop staan. Als de pijn minder wordt, draait ze de warme kraan verder open. Ze moet het voelen, tot het volledig verdwijnt.

Plots knipperen de lampen. Het duurt maar kort. Een hapering, meer is het niet. Opnieuw een korte storing. De lampen knipperen, ze hoort de peertjes knetteren onder de omslag van honderd volt naar nul en terug. Dan branden de lampen weer. Ze voelt de angst over haar rug naar boven kruipen en beseft plotseling dat ze naakt is. Geschrokken verlaat Samantha de badkamer. Haastig draait ze de kraan dicht en slaat een handdoek om. Als ze druppend van het water de woonkamer instapt, ziet ze dat ze niet langer alleen is.

Kamer 107

In een donkere kamer in een gebouw gaat een deur open. Een jongen stapt aarzelend naar binnen. Hij kijkt nogmaals op het briefje in zijn hand om te controleren of hij hier goed is. Het adres klopt. Met de deurknop in zijn hand tuurt hij de duisternis in. Zwarter dan zwart, zo lijkt het. Het contrast met de zachtjes slingerende tl-bakken boven zijn hoofd kan niet groter zijn.

‘Hallo?’

Hij herkent zijn eigen stem bijna niet. Hij klinkt bibberig en onvast. Er is geen echo te horen, het zwart dat hem aanstaart vanuit de kamer zuigt zijn stemgeluid op. Hij steekt zijn vrije hand uit en voelt om het hoekje naar de lichtschakelaar. Een seconde twijfelt hij of hij deze knop wel moet omzetten. Weglopen kan nu nog. Angstig, maar nieuwsgierig, drukt hij op de schakelaar. In de kamer voor hem begint iets te zoemen. Het klinkt ver weg, maar komt snel naderbij. Het geluid neemt ook toe in volume. Niet storend, wel merkbaar. Langzaam begint er licht te komen in de duisternis. Komt het door de gewenning van zijn ogen aan het duister of ontsteekt er eindelijk een lichtbron? Boven zijn hoofd knipperen de tl-bakken zacht op het ritme van zijn hart. Ook in de kamer voor hem pulseert het licht. Het is inmiddels sterk genoeg om dingen te zien, te herkennen. De jongen staart verbaasd de kamer in. Niet alleen heeft hij nog nooit zoiets gezien. Hij heeft er zelfs nog nooit aan gedacht. Niemand zou dit kunnen bedenken, denkt hij bij zichzelf. ‘Maar,’ zegt hij hardop, ‘iemand heeft dit bedacht.’ In de kamer openen honderden ogen zich. Allemaal kijken ze naar hem. Hij ziet ze glinsteren in de nog altijd halfzachte duisternis van de kamer en de gang. Zijn adem stokt. Als zijn hersens de schok hebben opgevangen, beginnen ze weer langzaam te draaien. Weg! Weg! Weg! Dat is alles wat hij kan denken. Hij laat de deurknop los, draait zich om en gilt. Een ijzingwekkende seconde staart hij in twee grote, zwarte ogen. Hij krijgt een duw en valt achterover de kamer in. Het briefje in zijn hand dwarrelt zachtjes naar de vloer als het licht verdwijnt.

Kamer 107