De storm van 2020

De storm van 2020

Verhalen van Vlieland

De storm van 2020

Verhalen van Vlieland

1e druk: juli 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-93157-54-5

ISBN E-book 978-94-93233-71-3

ISBN luisterboek 978-94-93157-74-3

NUR 303

©2020 Godijn Publishing

©2021 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Tijdens storm Ciara was Elly Godijn in 2020 op haar jaarlijkse schrijfretraite op Vlieland. Het heeft haar geïnspireerd tot het schrijven van een stormachtig verhaal dat zich op het eiland afspeelt. Dit verhaal heeft zij gebundeld met andere “stormachtige” verhalen van diverse auteurs.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Inhoud

Zoeklicht

Frans van der Eem

Bevallingsverbod

Debora Degreef

Bevrijdingsdag

Lucy Neetens

De schelpenketting en het mes

Liesbeth Jochemsen

Samen sterk

Anita Kok

Stormvloed

Nelleke Langendoen

Stilte na de storm

Annemarie Snels

De waternimf

Ankie Wijbenga

Haarscheurtjes

Martin de Brouwer

De lonkende zee

Elly Godijn



Tweeënveertig jaar Vlieland. Met onze “Waddenclub” - zes Utrechtse studievrienden (drie stellen) en hun kinderen - houden we een traditie in ere. Natuurlijk kwamen we ook op andere eilanden (zelfs Canarische!), maar Vlieland is … Vlieland. Het jongerenkamp op camping Stortemelk, later huisjes in Duinkersoord, de wandelingen “Om de Noord”, friet bij Siep, door de duinen naar Het Posthuys en langs het Wad terug. En aan het eind van de Badweg was (en is) daar - op het strand - altijd ’t Badhuys. Garnalenkroketten van Willem! Zou hij er nog werken? Als de storm van 2020 is geluwd, ga ik weer ’s kijken.

Frans

Zoeklicht

Het was toen de storm heviger werd, dat de zesjarige Fenna het vissershuisje in de Molenglop verliet en met haar stormlantaarn vol flakkerend vuur het Vuurtorenduin op klauterde. Fenna was bang, want een storm nam altijd meer dan hij bracht. Maar zij wilde nu eindelijk eens met eigen ogen de zeedraak zien waarover haar vader haar zo vaak had verteld. De zeedraak die uit de diepten werd gelokt door de roerige wateren boven hem. De eenzame zeedraak die zou afkomen op het warme licht van het baken van Vlieland.

Ik heb de gang er goed in, dankzij de wind die me in vliegende vaart over de Postweg jaagt. Ik hoef niet eens bij te trappen. Waar ik niet rouwig om ben, want de abdijbiertjes op het terras van het Posthuys hebben er goed ingehakt. Ik had geprobeerd contact te maken met een clubje vrolijke vrouwen. Zo te horen waren ze op een schrijfretraite. Ze hadden me lachend bekeken, alsof ik het beoogde slachtoffer was in hun nieuwe thriller.

Eenmaal voorbij het bos en de Lange Paal heeft de wind nog meer vrij spel. Het wordt nu zelfs gevaarlijk, zo hard ga ik. Op het water van het Wad dansen witte schuimkoppen. Over een paar uur is het springtij. De laatste boot is al uit de vaart, had de serveerster me verteld.

De laaghangende zon verdwijnt achter de voortjagende wolken als ik het dorp in zicht krijg. In een opwelling besluit ik nog even het Vuurboetsduin op te crossen naar de vuurtoren. Het zicht op de Noordzee moet spectaculair zijn. De naderende storm houdt al veel mensen binnen en het pad naar boven is verlaten. De vuurtoren komt in zicht. Een stalen opbouw leunt tegen de karakteristieke rode toren, die scherp afgetekend staat tegen de steeds donkerder wordende lucht. Het vuurtorenlicht flitst met ijzeren regelmaat langs. Ik vraag me af hoe ze dat vroeger deden, toen hierboven een laaiend vuur brandende moest worden gehouden. Gebruikten de eilanders bijvoorbeeld walvistraan om het wat meer kracht te geven? Als deze vraag bij me opkomt, voel ik me weer even de nieuwsgierige schrijver die ik ooit was.

Ik stap af. In de verte rukken de golven dreigend op naar de Noordzeekust. Rechts van mij speelt ook de Waddenzee op zijn eigen, maar niet minder verraderlijke wijze zijn deuntje mee op het aanzwellende ritme van de storm. Een beweging in het weiland naast de vuurtoren. Een kleine gestalte, gekleed in een lange baaien rok en een gewatteerde jas, loopt het duin af richting de Noordzee. Een meisje. In haar hand heeft zij een ouderwetse stormlantaarn.

‘Hé! Pas je een beetje op? Er komt een storm aan,’ roep ik.

Ze kijkt om. Ik kan haar gelaatstrekken niet goed onderscheiden, maar ze is bleek. Blonde krullen steken uit onder een ouderwets kapje, zoals je dat ziet op een schilderij van Vermeer. Ze loopt door en verdwijnt achter de rand van het duin.

Ik fiets verder. Het Vuurboetsduin, het brede pad waarover ik eerder omhoog reed, splitst zich hier. Het smalle Vuurtorenpad leidt naar het dorp. Het Vuurboetsduin zelf gaat over in een zandpad richting de bossen langs de Badweg. Ik kies voor het zandpad en dan met een boog terug het dorp in. Van het meisje geen spoor. Ze kan toch nog niet in het bos zijn? Ik laat mijn banden hun eigen weg zoeken in het rulle zand. De wind komt nu van opzij en ik moet er ver tegenin leunen om overeind te blijven.

Aan de rand van het bos is de grond steviger. De kracht van de wind wordt hier enigszins gedempt. Ik durf op te kijken van het pad. Links van me, zo’n twintig meter verderop, staat het meisje tussen de bomen. In de stormlantaarn die ze omhoog houdt, brandt een licht dat haar gezicht in een gouden gloed zet.

‘Hallo, jij bent snel beneden!’ zeg ik. ‘Is alles goed?’

‘Heeft u de zeedraak gehoord? Hij roept ons.’

Haar stem is helder, maar ik kan het dialect moeilijk verstaan. Plotseling vult een diep gekreun de laagte tussen de bosrand en het duin, gedragen door een windvlaag. Van schrik val ik om, met fiets en al. Als ik vloekend weer overeind kom, is het meisje verdwenen.

Het vuurbaken heeft de zeedraak naar de kust gelokt. Het is erg donker geworden. De wolken zijn nu zo dik dat de avondzon er niet meer doorheen kan prikken. Het kreunen van de zeedraak wordt steeds meer overstemd door de bulderende wind. Fenna haast zich tussen de bomen door naar het Noordzeestrand, de stormlantaarn slingerend in haar hand. Hopelijk is de zeedraak er nog als ze daar aankomt.

Het is al aardig vol in de Nicolaaskerk als ik binnenkom. Dat zal niet voor mij zijn, maar voor de coryfee van de voorleesavond, een BN’er die een stulpje heeft op het eiland. Ik verzilver een van mijn consumptiebonnen. Eigenlijk had ik me moed willen indrinken in mijn appartementje achter Hotel Zeezicht, maar de organisatie had duidelijk gemaakt dat ik geacht werd me onder het publiek te mengen. Ik bestudeer het programma. Ik ben als zesde aan de beurt, na een uitgeefster die volgens de info elk jaar met haar schrijfvriendinnen in retraite gaat op Vlieland. Dat zullen de vrolijkerds uit het Posthuys zijn. Ik besluit een fragment voor te lezen uit mijn thriller “Maaiveld”, waarvoor ik nog steeds geen uitgever heb kunnen strikken.

‘Hallo? Jij treedt straks ook op?’

Ik draai me om. Achter me staat een van de schrijfsters. Nog net niet middelbaar. Kort, zwart haar. Lachende ogen en een wipneus. Kleine borsten in een zijden blouse.

‘Klopt. Ik kom na jou, denk ik.’

‘Niet ik, Eliza. Onze uitgever. En schrijver.’

‘Sorry.’

‘Geeft niet. Ik ben Annechien.’

Ik noem mijn naam.

‘Ik had je al herkend. Verrassend dat je hier optreedt.’

Ik maak een bijna verontschuldigend handgebaar. ‘Zover ben ik dus afgezakt.’

‘Je bent in goed gezelschap, hóór!’

‘Ik bedoelde jou natuurlijk niet,’ haast ik me te zeggen. ‘Het is …’

Ze legt haar hand op mijn arm. ‘Ik plaag je alleen maar. Je hebt best wel een paar goede boeken geschreven. In ieder geval je debuut. Dat speelt toch op Lanzarote?’

‘Ja, in betere tijden had ik daar een huis.’

‘Ik kom er ook vaak. Mooi eiland. Vulkanisch. Kaal.’

Onbewust strijk ik met mijn hand over mijn hoofd. Ze lacht. Ik vind het niet erg.

De avond verloopt ontspannen. Een paar keer komt een van Annechiens goedlachse vriendinnen met ons praten. De eerste voordrachten zijn matig. Ik veer pas op als Eliza begint voor te lezen uit haar roman over een bijna verloren kind. Een indringend verhaal. Het gulle applaus is terecht.

Ik besef dat ik hierna niet kan aankomen met een exposé van de gruwelen in mijn thriller. Terwijl de wind rond de kerk loeit, reciteer ik mijn dromerige verhaal “Aphrodite”, dat gaat over de zomerwind en een verloren liefde. Ik krijg een onverwacht hartelijk applaus. Annechien knijpt zacht in mijn dijbeen. ‘Geweldig!’

Ik stel haar voor om het optreden van de BN’er te laten voor wat het is.

Het Kerkplein is een inferno van stormvlagen en rondvliegende takken. Fietsen zijn op een slordige stapel gewaaid. De straatverlichting is uitgevallen. Even verderop, in de Dorpsstraat, is het niet veel beter. Beschutting zoekend tegen de muur van Waddencentrum De Noordwester zoenen we gretig.

‘My place,’ hijgt Annechien. ‘Ik heb een appartementje gehuurd aan de rand van het dorp.’

Tegen de wind in strompelen we de Dorpsstraat uit richting de vuurtoren. Aan het eind overvalt de storm ons in alle hevigheid. Terwijl Annechien haar sleutel zoekt, kijk ik naar het Vuurtorenduin. De zoekende lichtbundel weer-kaatst tegen de kolkende zwarte wolken en zet de top van het duin even in een diffuus schijnsel.

‘Jezus!’

‘Wat is er?’

‘Daar op het duin!’

Net onder de top staat een kleine gestalte, in de hand een brandende stormlantaarn, schijnbaar onberoerd door de wind.

‘Ik zie niks.’

‘Een meisje. Ik heb haar eerder gezien. Heel ouderwets gekleed.’