De stilte van

2021

Verhalen van Vlieland

De stilte van 2021

Verhalen van Vlieland

1e druk: juni 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-93233-73-7

ISBN E-book 978-94-93233-74-4

NUR 303

©2021 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Tijdens de alles overheersende stilte is Elly Godijn in 2021 op haar jaarlijkse schrijfretraite op Vlieland. Er is helemaal niemand … Dit inspireert haar, net als in 2020, tot het schrijven van twee “stille” verhalen die op het eiland afspelen. Deze verhalen zijn gebundeld met andere “stille” verhalen van diverse auteurs.

De verhalen zijn niet op bewoners van Vlieland gebaseerd, maar ontstaan uit de fantasie van de schrijvers.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Inhoud

Er is helemaal niemand

Elly Godijn

Zeevlam

Frans van der Eem

Weerzien op Vlie

Antoinette Kalkman

Afgaand tij

Babette van den Heuvel

Uitzichtloos gevangen

Ruben van Druiten

De laatste nacht

Jeroen Kraakman

De bliksem jaagt over de Noordzee

Frank Lubbers

Sam

Anita Kok

Vrij op Vlieland

Conny Hoogendoorn

De vuurtoren

Ilona Poot

Op de wadden waait het altijd

Rick Vermunt

Harms belofte

Luc Vos

Wanhoop en Hope

Lucy Neetens

Stilte tussen de noten

Annemieke de Schepper

Simone

Elly Godijn



Vlieland

Eiland vol herinneringen …

Elly

Er is helemaal niemand …

In de vertrekhal is het leeg. Geen mens. Zelfs bij de ticketcontrole is niemand. De boot ligt ongeduldig op haar te wachten. Nog tien minuten, dan vaart hij af naar haar geliefde Vlieland.

Ze besluit niet langer te wachten en ze passeert de ticketcontrole zonder haar ticket te hoeven overhandigen. De bagagekar is leeg, op enkele verdwaalde bladeren na die door de wind van de takken zijn gerukt met als eindbestemming een lege kar. Haar koffer trekt ze achter zich aan wanneer ze omhoogloopt richting de ingang van de boot. Niemand die haar welkom heet. Alle stoelen zijn leeg, zo ver als ze kan kijken. Ze gaat achterin zitten met zicht op een grote ramenpartij die haar tijdens de reis de Noordzee toont. De meest begeerde zitplaatsen zijn royaal beschikbaar. De stilte is oorverdovend.

Op het moment dat ze hevig begint te twijfelen of dit wel de juiste boot is en ze richting de uitgang loopt, gaan de deuren dicht en zet de boot zich langzaam in beweging. Tijdens de reis verdiept ze zich in een goed boek en even vergeet ze de wereld om zich heen.

Wanneer ze van de boot afstapt, lijkt zelfs de wind te zijn vertrokken. Niet het gebruikelijke briesje dat haar wangen streelt. Ook in de haven is geen mens te bekennen en zelfs de eilandbus staat niet op haar te wachten. Er zit niets anders op dan te lopen naar haar vakantieadres.

Ze besluit de route via de Dorpsstraat te nemen. Het geluid van de rollende kofferwieltjes is het enige dat ze hoort. Een somber beeld van gesloten winkels en restaurants komt haar tegemoet. Geen sfeerverlichte ramen, geen vrolijke mensen die samen het glas heffen of tijdens een goed gesprek een heerlijke maaltijd nuttigen. Er is helemaal niemand …

Halverwege slaat ze rechtsaf, langs de kerk, met de weg omhoog die haar richting het bospad brengt die haar naar haar hotel brengt. Geen geritsel van knaagdieren, geen gekrijs van zeemeeuwen.

Het pad gaat omhoog en weer omlaag, de wieltjes van haar koffer blijven rollen. Het geluid doorbreekt de stilte … Na de laatste klim omhoog ziet ze dat het “hèhè” bankje is ingestort. Wat heeft ze daar vaak gezeten met haar vriendinnen, als ze een veel te zware koffer achter zich aantrok. Ze hoopt dat de eilandbewoners het bankje herstellen.

De schuifdeuren van het hotel zoeven open. In de foyer zit er niemand achter de meterslange receptie.

‘Hallo?’

Niets …

‘Hallo?’

Helemaal niets …

Ze besluit zich te melden in het restaurant die een paar treden hoger gelegen ligt dan de lobby. In het anders zo sfeervolle restaurants is het schemerig. Geen verlichting, alleen een kille verlatenheid. De uitgedoofde open haard lijkt al lange tijd niet meer in gebruik te zijn.

‘Hallo?’ galmt haar stem over de donkerhouten bar richting de keuken.

Niets …

‘Hallo?’

Helemaal niets …

Wanneer ze teruggaat naar de receptie ziet ze op de balie een zwarte glimmende envelop. Ze weet zeker dat die er zojuist niet lag.

In de envelop vindt ze een kamersleutel en een handgeschreven kaartje.

Welkom in ons hotel. Ga direct naar je kamer, draai de deur op slot, laat de gordijnen gesloten, maak geen enkel geluid en laat het licht uit! Als je vier kloppen op de deur hoort, twee keer snel en twee keer langzaam, doe dan je kamerdeur zo snel mogelijk open.

Ga in godsnaam meteen naar je kamer en houd je aan de regels. We wensen je een heel fijn verblijf op Vlieland.

Geen ondertekening. Niets … een fijn verblijf?

Haar hart roffelt inmiddels een ongekend ritme aan de binnenkant van haar borstkas. Zo snel als ze kan, rent ze de eerste trap op. Het zijn maar een paar treden. Dan de volgende trap en dan nog een. Meteen rechts de gang in en aan de linkerzijde is haar kamer. Ze heeft voor het eerst een kamer met zeezicht. Dat de gordijnen gesloten zijn, is erg wrang. Ze weet dat het uitzicht van deze kamers fenomenaal is. Een kamer aan landzijde geeft uitzicht op de parkeerplaats. Oké, als je verder kijkt, zie je vakantiewoningen, het bos en nog veel verder prijkt de vuurtoren aan de horizon!

Snel sluit ze de deur achter zich en draait de deur op slot. Nog geen vijf minuten later hoort ze iemand aan de deur, de deurklink gaat enkele keren omlaag. Een vaag gebrom klinkt aan de andere kant van de deur.

Ondertussen jaagt de paniek als een dolle door haar lijf, waardoor haar hartslag versnelt tot een ongekend snel tempo. Wat gebeurt hier?

Ze zit doodstil op de rand van haar bed, haar telefoon als een anker in haar hand. Als er iets gebeurt, belt ze meteen 112. Ze mag geen enkel geluid maken, wat als ze nu belt en … snel dwingt ze haar hysterische gedachten een halt toe.

Dan wordt er op haar deur geklopt. Eén keer snel en twee keer langzaam. Ze wil al opspringen, maar bedenkt zich net op tijd. Weer gaat de deurkruk meerdere malen omlaag en klinkt er een vaag gebrom.

Daarna is het stil. Niets. Ze hoort niets meer.

Ze durft zich niet te verroeren, maar ze moet plassen – eigenlijk al vanaf het moment dat ze van de boot kwam. Haar blaas staat inmiddels op knappen. Het duurt niet lang meer en dan zal het zwavelachtige aroma van urine over haar benen glijden. Ze kan het niet langer ophouden. Voorzichtig schuifelt ze naar de badkamer en wanneer ze de deur opent ziet ze hem. Een schaduw, hij heeft iets weg van een manspersoon, maar is niets meer dan een donkere schim. Hij lijkt te vegeteren. Smekend kijkt hij haar aan en uit een opening, van wat waarschijnlijk een mond moet voorstellen, klinkt een klaaglijke brom.

De “schaduwman” ligt in de badkuip en probeert overeind te komen, maar het lukt hem niet, alsof hij vastgeplakt zit.

In een reflex grijpt ze de doucheslang, alsof ze onbewust weet wat ze moet doen. Op het moment dat zij de kraan wil opendraaien, omklemt zijn schaduwhand haar rechterpols. Ze zet door en in een impuls richt ze de harde douchestraal op de “schaduwman”. Zijn grip om haar pols verslapt, maar laat een brandende kring achter. Waar hij eerst nog leek te vegeteren, lost hij nu op daar waar het water hem raakt en vermengt hij zich met het stromende water dat richting de afvoer glijdt. Binnen een minuut is de “schaduwman” verdwenen, enkel een afgrijselijk lage brom galmt nog na door de afvoerput de badkamer in.

Haar armen bungelen lusteloos langs haar lijf en in haar hand houdt ze de druppende doucheslang vast, niet in staat zich te verroeren. Wat is hier gebeurd … Een schreeuw weet ze binnen te houden, maar heel haar lijf is in een staat van complete hysterie.

Dan hoort ze het … geklop … twee keer snel, twee keer langzaam. Zo snel als ze kan, rent ze naar de deur en opent deze. Voor haar staat Bram, een van de vaste medewerkers van het hotel. Al die jaren dat ze in dit hotel logeert, is hij er ook. Honkvast werkt hij hier als een van de meest trouwe werknemers.

‘Het diner,’ klinkt zijn zoetgevooisde stem. In zijn handen draagt hij een breed plateau met daarop een bord met een zilverkleurige stolp. ‘Mag ik binnenkomen?’

‘Eh … ja, natuurlijk.’

Bram plaatst het dienblad op een tafel bij het raam in haar hotelkamer en steekt het aanwezige kaarsje aan dat het geheel een sfeervolle aanblik geeft.

‘Diner op de kamer, zoals je hebt besteld.’

‘O, ja?’

‘Ja, bij aankomst heb je dit doorgegeven aan Jacqueline van de receptie. Daarna kwam je mij nog gedag zeggen in het restaurant.’

Ze kijkt hem meewarig aan. ‘Wat is hier aan de hand?’

‘Niets, ik breng je je diner. Zoals je hebt gevraagd.’

‘Maar … ik kreeg een brief … Hè? Waar is die zwarte envelop gebleven? Daarin stond dat ik op mijn kamer moest blijven zitten, deur op slot en alleen mocht opendoen bij vier keer kloppen. Twee keer snel en twee keer kort.’

‘Ik denk dat je in de war bent. Je hebt dat eerder gehad, een paar jaar terug. Toen dacht je dat er een “schaduwman” in je badkamer lag. Weet je nog?”

‘Ja, die was er nu ook. Kijk maar.’ Ze loopt naar de badkamer, maar de vloer is droog. ‘Het was hier een groot waterballet.’

‘Je bent in de war. Je vertelde toen al dat je af en toe waanbeelden hebt, je hebt er medicijnen voor. Kijk even in je tas.’

Vertwijfeld zoekt ze in haar handtas. Inderdaad onder in de tas vindt ze een drukstrip met daarop de tekst “Haloperidol”. ‘Heb ik het mij verbeeld?’

‘Ik denk het. Je vertelde mij dat je soms zo opgaat in je fantasie. Ben je toevallig een boek aan het lezen?’

‘Ja, Schaduwkoningin. Ik vrees dat de titel mijn hoofd op hol heeft laten slaan,’ lacht ze grimmig. ‘Sorry! Je wilt niet weten wat voor avontuur ik heb beleefd.’

‘Hier,’ hij reikt haar een glas water aan, ‘voor je medicijnen.’

‘Dank je wel.’

Na het diner besluit ze een avondwandeling te maken, de zon is nog niet onder. Terwijl ze het duin oversteekt, waarop het hotel is gesitueerd, streelt de wind haar gezicht. Ze snuift de zeelucht op, het voelt als thuiskomen. Waanbeelden, nu weet ze het weer. Ze heeft al jaren last van bizarre fantasieën.

Het strand is bijna verlaten. Enkele wandelaars genieten van de avondrust op het strand, een hond rent blaffend de zee in, een zeemeeuw krijst boven haar en laat zich dragen door de wind.

Hoewel, de wind? Ze voelt niets meer, geen zuchtje. Hoe kan dit? Waar is de wind gebleven? Ze draait om haar as, op zoek naar … naar wat eigenlijk; de wind? Hulp? Maar de wandelaars en de hond zijn plotsklaps verdwenen.

Er is helemaal niemand …

Het is zo stil. Haar rechterpols kriebelt. Ze voelt geen wind, enkel een tinteling die zich omzet in een hevige jeuk. Zonder erbij na te denken, krabt ze op de kriebelende plekt, totdat de jeuk explosieve vormen aanneemt.

En dan ziet ze het …

Rond haar pols zit een donkere schaduw die zich langzaam uitbreidt over de rest van haar arm. Ze hapt naar adem. Hier helpt geen “Haloperidol” tegen.



Ruim veertig jaar Vlieland. De “Waddenclub” – zes Utrechtse studievrienden (al snel drie stellen) – werd daar opgericht. Nog steeds komen we er graag, inmiddels met kinderen en kleinkinderen. Het jongerenveld op Kampeerterrein Stortemelk trekken we niet meer (bestaat dat nog wel?), maar we kennen zo onderhand alle comfortabele appartementen en duinhuisjes. Mijn highlights van Vlieland zijn wandelen “Om de Noord”, door de duinen fietsen naar Het Posthuys, daar lunchen met garnalenkroketten en witte wijn, en aan het eind van de dag borrelen in ’t Badhuys. Vorig jaar woedde er een storm, dit jaar brengt het eiland eens temeer rust. De stilte kan er weldadig zijn.

Frans

Zeevlam

Alle geluid lost op in de binnentrekkende mist. Mijn hoofd slibt dicht met stilte. Waar is het rustgevende ruisen van de branding? Het arrogante gekrijs van de meeuwen? Zojuist nog wervelde een vrolijke lach vanaf het strand omhoog naar mijn duinpan. Ik ben weer even het jongetje dat zich onder een deken terugtrekt uit de wereld. Alleen is het nu andersom. De wereld sluit mij buiten.

Ik sta op het duin en kijk richting het oosten. Rechts van mij zijn camping Stortemelk en het bos onzichtbaar geworden. Links is de Noordzee verdwenen. De mist is dooraderd met een brandgeur. Ik adem diep in door mijn neus. Bitter. Scherp. De geur doet me denken aan het klappertjespistool dat ik als kind had. Waarin je dan zo’n rood rolletje met kruit gevulde blaasjes deed en waarmee ik me vervolgens de boeven van het lijf hield.

In de grijze mistbank ontstaat een lichtvlek. Hij zakt naar de horizon, als een toneellicht dat over het achterdoek glijdt op zoek naar de hoofdrolspelers. Het licht vangt een vloot die in halvemaansformatie richting het Vlie vaart, de doorgang tussen Vlieland en Terschelling. Hun voorste kanonnen braken geluidloos vuur. Het fregat in het midden heeft een bekende vlag in top. Het is de Union Flag, de vlag die Engelse admiraalsschepen voerden in de zeventiende en achttiende eeuw.

De lichtvlek verbreedt zich. Het Vlie is bespikkeld met boten. Ik herken Oostzeevaarders en twee oorlogsfregatten. Alsof ik lees in mijn eigen boek-in-wording, “Holmes’ Bonfire”. Augustus 1666. Een Engelse oorlogsvloot onder gezag van admiraal Richard Holmes vernietigt een Hollandse handelsvloot van ruim honderdvijftig schepen die hier wachten om te kunnen uitvaren.

Nog steeds is het doodstil. Veel Hollandse schepen staan in brand. Vuurballen die even tevoren nog mensen waren, springen in zee. De geur van geschroeid vlees vermengt zich met die van ontstoken buskruit. Ik keer me af van het gruwelijke schouwspel en kijk neer in de duinpan. Daar zie ik mezelf zitten, geconcentreerd schrijvend in een notitieboek. Naast mij ligt de halve fles wodka die ik tussen de middag heb gekocht bij slijterij De Branding.

‘Dus jij slaat je notitieboek dicht en opeens is de mist helemaal weg en alle geluid weer terug? Stralende zon, een ruisende zee, blije mensen op het strand?’