Verbannen magie

Verbannen magie

Rowan Merrin

1e druk oktober 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

ISBN 978-94-93233-89-8

ISBN E-book 978-94-93233-90-4

NUR 334

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Personagelijst achterin het boek

Charret-Lûd

boek twee

Proloog

Charret-Lûd - ٦٩٦ jaar geleden

Eindelijk brak de nacht aan waarnaar het volk al die jaren had verlangd. De opluchting was gedurende de dag hoorbaar in het gelach van kinderen en werd zichtbaar in de kleinste details van het leven: grassprieten richtten zich op, vogels kwamen fluitend uit hun schuilplaats tevoorschijn en het volk groette elkaar voor het eerst in lange tijd weer met een hoopvolle glinstering in de ogen en een zachte hand op de schouder. De strakke lucht en tedere wind verdreven de bittere smaak van de strijd, die niets dan as en wanhoop achterliet.

Morgen zou de wereld veranderd zijn. Het licht zou zich verspreiden en het rijk werd teruggezet alsof de etúrazar, de grootste heerser aller tijden, er met geen teen tegenaan had getrapt. Alleen de herinneringen bleven bestaan, roestend in het geheugen van elke bewoner, doorgegeven aan hun kinderen en kleinkinderen, totdat hun achterkleinkinderen slechts nog de verhalen kenden. Zij konden niet voelen hoe het werkelijk was, dat wisten ze pas wanneer ze het ervoeren.

Zoals hun voorouders het op dit moment ervoeren.

De etúrazar, Ivaldar Cen, staarde op hen neer vanuit zijn kamer in de hoogste toren van het Hof van Petjikine, zijn handen achter zijn lichaam in elkaar gevouwen. Terwijl zijn duim speelde met de oude ring om zijn wijsvinger, bestudeerde hij de witte rookpluimen die in de verte versmolten met de zwarte hemel. Het vuur had het hele dorp in zijn macht en brandde alsof het de lucht zelf in as wilde veranderen.

Ondanks het dikke glas hoorde Ivaldar elk oergeluid dat het volk en zijn soldaten produceerden. Hij nam het in zich op en voelde het via zijn poriën zijn bloedbaan in glijden alsof het hem in leven hield. Kalm keek hij toe, zelfs nu een leger van opstandelingen tegen zijn soldaten vocht aan de rand van het moeras dat het Hof van Petjikine omringde. De etúrazarse soldaten, Ivaldars onderdanen, waren verzwakt. Ze kregen veel tegenstand te verduren en hadden weinig rust om bij te komen. Ivaldar had hen aan het front vergezeld als hij zijn energie niet moest sparen om de toekomst te kunnen creëren die hij en zijn vader voor ogen hadden.

Zware voetstappen galmden door het stenen trappenhuis achter hem. Moeizaam, alsof de klimmer werd tegengewerkt en hij al zijn kracht nodig had om de ene voet voor de ander te plaatsen. Ivaldar hoorde die kracht bij elke trede verslappen.

Er werd op de deur gebonsd. Ivaldar draaide zich niet om. Zijn aandacht werd getrokken door de eerste simpele ziel, een dorpeling, die met zijn botte zwaard voor zich uitgestoken de dichte bebossing van het moeras uit struikelde en op de zandvlakte terechtkwam. Hij had schijnbaar de linie etúrazarse soldaten aan het begin van het moeras doorbroken en had het moeras doorkruist om de zandvlakte te kunnen bereiken, het laatste obstakel. Te midden van die zandvlakte bevond zich het imposante bouwwerk met de twee torens, de woning van azàr Cen.

De dorpeling gebaarde wijds met zijn vrije arm naar achteren. Meer dorpelingen strompelden de zandvlakte op, zo ver als Ivaldar vanuit zijn hoge raam kon zien. Hij tuurde door zijn telescoop. De meeste dorpelingen droegen een metalen helm en een schild die ze, gezien de ongebruikelijke vorm, zelf uit boomstammen hadden gehouwen.

‘Sire?’ klonk een benepen stem achter Ivaldar.

De stumperds aan de rand van de zandvlakte lieten hun wapens zakken, terwijl ze om zich heen keken. Ivaldar wist wat ze zagen: er waren geen soldaten aanwezig op de deinende zandzee die voor hen lag. Behoedzaamheid maakte plaats voor een hoopvolle kracht. Ze waren in staat tegen zijn hele rijk te strijden.

‘Sire?’

Azàr Ivaldar Cen draaide zich om naar zijn onderdaan. Het wit van diens beide ogen was zo dooraderd dat het van een afstand volledig rood leek te zijn. De kleur stak af tegen de donkere zakken eronder. Zijn onderdaan hijgde, bebloed van kruin tot hiel. Hij hield zijn arm schuin voor zijn lichaam. Een donkere substantie, een mengsel van aarde en zijn lichaamssappen, drupte op zijn zwartgroene laarzen en liet een spoor achter. Eenieder die hem wilde volgen, wist exact welke route hij had genomen.

‘Sire. Het moeras is doorkruist. Een driehonderdtal mannen, vanuit alle richtingen. Ze wensen het Hof te betreden.’

Ivaldar richtte zich opnieuw tot het raam en zag de dorpelingen over het zand in de richting van zijn torens lopen. Een enkeling was verwond en werd ondersteund door een ander. Ivaldar had niet gedacht dat ze de moed bijeen zouden rapen om tegen hem te strijden. Zijn oog zag niet langer de zwakke, onbenullige dorpelingen die zich enkel bezighielden met overleven. Hij zag krachtige mannen, soldaten, en dat verbaasde hem zeer. Gedurende de ruim vijftig jaar dat hij deze wereld bewandelde, had het gewone volk zich niet zo tegenover hem gedragen. Het enige wat ze deden was kruipen en buigen, met name degenen zonder magische gave. Een enkele man met een gave had krachtig geoogd, hoewel er geen een zo krachtig was als de etúrazar zelf.

‘Hoe … hoe wenst u te handelen? Sire?’

De eerste dorpeling op de zandvlakte kreeg zijn voeten niet meer vooruit. Ivaldar voelde zijn mond verbreden en licht omhoog krullen. Paniek ontstond. De knaap werd door een ander vastgegrepen, die hem uit het wegzakkende zand probeerde te trekken. Hun vastberaden moed stortte ineen, ze realiseerden zich ongetwijfeld dat ze zonder een werktuig of een magische kracht geen mogelijkheid hadden om de arme dorpeling uit het drijfzand te bevrijden. Hij zakte steeds dieper weg, verzwolgen door een golvende aarde die geen enkel spartelend wezen liet gaan. Ivaldar hoorde ze schreeuwen. Hun kracht was kortdurend; het was alsof ze een masker droegen dat na één tegenslag verschrompelde om hun ware aard bloot te geven.

‘Het is tijd.’ Hij legde zijn telescoop aan de kant en draaide zich om. ‘Begeef je naar het meer.’

Hij zag de siddering door zijn onderdaan heen trekken. De man aarzelde. Ivaldar voelde zijn schouders verkrampen, hij kneep zijn ogen samen en keek de man doordringend aan. Zijn onderdaan knikte, boog zijn hoofd en ging zo vlug als zijn benen hem konden dragen de trap af.

Als etúrazar had Ivaldar geen moment gewild wat zijn volgelingen te wachten stond. Het was op den duur echter de beste manier om zijn rijk te waarborgen. In eerste instantie zou het leiden tot een ander rijk dan vandaag, met een ander soort mens, een ander volk, geleid door een andere etúrazar.

Met stevige passen liep hij om het trappenhuis heen, dat zich in het midden van de torenkamer bevond. ‘Ehgiján,’ fluisterde hij.

De fakkels, die tegen de muur aan hoge standaarden hingen, flakkerden op en brachten de schedels aan de muren tot leven. Op het eerste gezicht zou men zeggen dat het menselijke schedels waren. De vervormingen vertelden een ander verhaal. Het waren eens gedrochten, die Ivaldar zelf had gecreëerd. Mislukkingen wier leven hij een halt had toegeroepen.

Hij pakte een van de fakkels en bracht de vlam voor zijn gezicht, terwijl hij zich tot het cilindervormige trappenhuis wendde. Hij blies de vlam tegen de muur aan. De stenen lichtten groen op en verspreidden het vuur van vloer tot plafond, waarna ze in een vloeibare substantie veranderden. Steeds dikkere druppels dropen naar beneden, totdat hele stenen in donkergroen licht omlaag sijpelden en er een gat zichtbaar werd dat zo groot was als hijzelf. Verschillende voorwerpen kwamen in het licht: twee kronkelende, bronzen kandelaren, een kistje met edelstenen, het houten beeld van een man waarvan de ledematen met touw aan elkaar gebonden waren, een inktpot met een veer en een stel dikke boeken van tirotessenleder.

Ivaldar verzamelde wat hij nodig had en zette de fakkel terug, waarna hij wachtte tot de stenen als dikke druppels terug op hun plaats waren gekropen. Hij snoof de metaalgeur op, die de torenkamer vulde. Zijn borstkas werd tegengewerkt door de magische energie die hij zelf had gecreëerd en die alleen in deze ruimte bestond.

Met een boek onder zijn arm begaf hij zich naar het raam. ‘Gagdemonin tohmora.’ Hij mompelde de spreuk alsof hij een bekend liedje neuriede. Het raam loste op. Er bleef alleen een hoopje zand achter dat deels naar binnen en deels naar buiten verstoof.

Ivaldar tuurde naar beneden, langs de grove muren van de toren naar de zwarte grond die zich ruim tweehonderd meter lager bevond. Zodra hij het kozijn vastgreep, sloop de wind als de hand van de dood door zijn donkere gewaad en raakte zijn bleke huid aan. De kou trok gelijk zijn spieren in en probeerde zijn botten te bevriezen. Zijn neus leek zich in zijn gezicht terug te trekken. Huiverend klemde hij het boek nog steviger onder zijn arm. Hij klom naar buiten, waar hij de eerste ijzeren spijl pakte, die samen met tientallen andere het enige pad naar de top van de toren vormde. Het was zo donker dat hij amper kon zien hoe smal de richel was waarop hij zijn voeten plaatste.

Hij pakte de volgende spijl vast, zijn blik gericht op het zwarte doek dat de piek van de toren omhelsde. Zijn haren wapperden wild om zijn gezicht, wikkelden zich om zijn nek en probeerden zijn mond in te kruipen. Hij trok zichzelf met één hand omhoog en plaatste de punten van zijn schoenen op de eerste spijl. Zo klom hij steeds verder, als een magere, stijve spin, die zich tegen het dak aan drukte zodat de wind geen grip kreeg. De spijlen waren glad van de nachtvorst en meerdere malen glibberden zijn voeten weg. Met zijn lange vingers bleef hij vasthouden. Gevoelloos als ze inmiddels waren, had hij geen idee of hij de spijlen werkelijk vasthad. Eén misgreep en hij zou van het torendak glijden en naar beneden storten, waar hij uiteen zou spatten op het dak van de lange gang die de twee torens verbond.

Zijn blik schoot naar de zandvlakte, waar de linie simpele dorpelingen haar weg naar het Hof probeerde te vinden. Ze liepen traag, er waren tenslotte voldoende mogelijkheden om door het zand verzwolgen te worden.

Ivaldar was zelf nooit een dorpeling geweest. Hij was opgegroeid in een hoge klasse, omringd door rijkdom. Desondanks had hij de eerste helft van zijn leven zijn best gedaan om de gedachtegang van het volk te leren kennen om zijn vader op te volgen en de beste etúrazar te worden die Charret-Lûd ooit had gekend. Daardoor wist hij waarom het volk de strijd tegen zijn regie was begonnen: ze vreesden voor het leven dat ze waren gaan vertrouwen. Ze vreesden dat de etúrazar dat leven van hen zou afnemen. Daar hadden ze gelijk in. Ze zagen alleen niet dat hij hen een beter leven ervoor zou teruggeven, ondanks dat hij dat meerdere keren had uitgelegd. Het probleem was dat ze hem niet geloofden, omdat hij nooit een van hen was geweest. Hij wilde dat hij het kon laten zien – schijnbaar maakte zien een grotere indruk dan horen – maar de huidige tijd bracht hem niet de juiste mogelijkheden daartoe.

Te laat besefte Ivaldar dat zijn voet van de smalle spijl gleed. Hij bewoog spastisch en verkrampt, zijn knie bonkte tegen het dak. Zijn vrije arm bewoog opzij en het boek eronder verschoof. Met zijn andere hand greep hij de spijl zo stevig vast dat hij haast een nagel verloor. De pijn schoot als een messteek van zijn vingertop naar zijn pols en hij stootte een verbeten kreun uit. Bijna verloor hij het boek. Bijna …

Zijn hand gleed langs het dak omhoog en voelde daar niets. De laatste spijl had hij al bereikt. Met wild bonkend hart ging hij rechtop staan, zijn buik tegen het dak aan. Met de tenen van zijn ene voet balanceerde hij op de smalle spijl, zijn andere voet zweefde in het luchtledige. Hij had al zijn concentratie nodig om niet omvergeblazen te worden. Tegelijkertijd liet hij het boek op zijn arm rusten, geopend op de juiste pagina. De akelige wind probeerde tussen de pagina’s door te blazen als om hem van zijn plan af te brengen. Hij weigerde de wind te doen slagen. Deze spreuk was noodzakelijk om zijn rijk te kunnen geven wat het nodig had. Hij moest dit volbrengen.

Zijn vrije linkerhand omsloot bevend de bobbelige punt van het dak, bestaande uit zes ingebouwde elfenstenen, zijn vingers zo stijf dat hij ze er niet goed omheen kon vouwen. Hij trok zijn bijna bevroren lippen van elkaar en las klappertandend de spreuk op. Zijn woorden werden door de wind weggeblazen, maar de magie vloog het hele eind omlaag en boorde zich zo diep de grond in dat ze het geluid van een blikseminslag ten gehore bracht. Een trilling snelde over de vlakte en wierp het zand omhoog. De magie omhulde zijn prachtige bouwwerk en schoot van beneden terug naar het dak van de hoogste toren, waar ze een licht voortbracht dat hij achter in zijn hoofd voelde steken.

Onverstoord bleef hij de woorden prevelen, die als eeuwenoude tekens over de pagina’s dansten. De hand op de elfenstenen gloeide en een paar venijnige steken trokken door zijn vingertoppen. Zodra hij het einde van de spreuk had bereikt, klapte hij het boek dicht. Hij haalde trillend zijn linkerhand van de dakpunt en zag dat zijn vingertoppen als dunne, slappe lappen naar achteren waren gebogen, alsof zijn botten waren verpulverd. Zijn nagels kleurden zwart.

Het licht in de elfenstenen doofde en de trilling onderaan de toren verdween, waardoor hij zijn aandacht weer tot beneden richtte. Had zijn spreuk gewerkt? Hij had het niet eerder geprobeerd.

Sprak je de woorden correct uit? hoorde hij zijn vader in gedachten zeggen. Spreek, knul! Sprak je de woorden correct uit?

‘Uiteraard, vader,’ fluisterde hij.

De binnensmondse lach van zijn vader was zwaar. Leugens. Je poging is vruchteloos. Jij bent geen tovenaar!

Een ijzingwekkende schreeuw deed zijn nekharen overeind schieten. Hij zocht naar de bron. Zijn blik bleef hangen bij de zandvlakte, die opgloeide als een golvende, steeds groener wordende massa. Als de zee, verlicht door een vervuilde smaragd.

Er klonken nu meer schreeuwen, luider en hoger, het duurde niet lang voor het overging in een klank als die van duizend gillende kinderen. Hij zag de dorpelingen worstelen in de nu vloeibare vlakte, die hen langzaam de diepte in zoog. Onooglijke wezens, vormeloos, vol naaldscherpe uitsteeksels en met honderden soepele handen, grepen de dorpelingen vast en trokken hen omlaag. Ivaldar had nog nooit zoiets prachtig kwaadaardigs gezien.

Nogmaals vulde hij zijn longen met de kou en hij stak zijn neus de lucht in. Hier rook hij niets metaalachtigs. Alleen de geur van verschroeid vlees en een ongekende verdorvenheid. Hij zoog het op, proefde het op zijn tong en voelde het achter in zijn keel prikken. Speeksel kwam vrij, zijn maag borrelde. Zijn verlangen om dicht bij deze vormeloze schepsels te zijn, werd zo groot dat hij het dak losliet. Zijn voet gleed van de spijl. Met het boek tegen zijn borst geklemd, viel hij, zijn andere hand uitgestoken, een lach op zijn gezicht. De wind benam hem de adem. Het deerde hem niet. Het enige wat hij wilde, was omarmd en gestreeld worden door die vuile wezens onder de zandvlakte.

Halverwege zijn val keerde Ivaldar om, zodat hij als eerste met zijn voeten de onderwereld in zou storten. Hij voelde een warme windvlaag in zijn rug. Een tirotess, een enorm beest met lange, gevederde vleugels en een dun lijf, beschermd door dikke schubben, zweefde een stukje met hem mee, vloog onder hem door en ving hem op. Ivaldar kwam hard op de rug van het dier terecht en brak bijna zijn eigen ruggengraat. Hij gleed opzij, de stijve vingers van zijn nog intacte hand haakten achter de schubben en hij trok zichzelf met al zijn kracht terug op de rug. Hijgend keek hij voor zich uit, de kille wind in zijn tranende ogen. Slechts de machtigste tovenaars van het rijk waren in staat om deze dieren te berijden. Het had Ivaldar veel gekost om ervoor te zorgen dat hij de enige was.

Hij lachte zachtjes. Ondanks zijn brandende verlangen moest de onderwereld wachten. Even zou hij nog tot de levenden behoren. Leven. Hij voelde het. Zijn neus en oren waren weliswaar aan het afsterven, zijn handen warmden op door het lichaam van het beest en zijn gepijnigde armen ontspanden. Hij lachte zo luid dat zijn stem boven de wind uit galmde, hoorbaar voor eenieder die de strijd had overleefd.

Zijn lach stierf weg bij het zien van duizenden kleine lichtjes in de verte. Ze vlogen op verschillende hoogtes ver boven de grond en kwamen rap dichterbij.

Ivaldar boog zich voorover op de rug van de tirotess, greep die steviger vast en gromde. ‘Op naar het meer.’

Met een oorverdovend gekrijs versnelde het beest zijn vlucht.

Aan de rand van een dichtbegroeid bos liet Ivaldar zich van de laagvliegende tirotess glijden. Hij maakte een koprol over het vochtige veld en stond op. Terwijl de tirotess verder vloog, keek azàr Cen naar de stille bomen en struiken. Er was geen geluid te horen buiten zijn eigen ademhaling. Het bos van de Heuvels van Marlon leek door al het leven te zijn verlaten. Niets was minder waar; zijn soldaten hadden zich daar verzameld, klaar voor het laatste ritueel.

Ivaldar ademde diep in, zijn gedachten bij de woorden van zijn vader, voordat diens ziel zijn lichaam verliet: ‘Vrees niet, mijn zoon. Geen ander mens is in staat dit te volbrengen. Jij, Ivaldar, jij alleen dient de hogere machten. De goden kozen jou.’

Ivaldar balde zijn vuisten en beende naar het bos.

Luidkeels gelach vanaf een veld verderop verstoorde zijn gemoed. Het werd gevolgd door geklets en een geur van gerookt vlees. Hij hoorde de argeloosheid in hun stemmen. Ze waren onbevreesd, ver verwijderd van de oorlogen die woedden in zijn rijk. Geërgerd richtte Ivaldar zich tot de bron, die net buiten zijn zicht lag. Hij trok zijn zwaard uit de schede en snelde erop af.

Zodra de groep in zijn zicht kwam, bleef Ivaldar staan en keek toe hoe ze zich rondom een drietal kampvuren hadden verzameld. Er lagen flinke buidels in het gras, vergezeld door verschillende wapens. Alcohol vloeide alsof er iets te vieren was, vonken dansten als vliegjes boven de vlammen en een onherkenbaar dier hing boven het grootste vuur, gestript van zijn vacht, die nu als een bloederige massa om de schouders van een van hen lag. De man leek er geen erg in te hebben dat het bloed langs zijn rug naar beneden droop. Wellicht omdat hij zich concentreerde op zijn eigen woorden, die hij met een schorre, barse stem schreeuwde: ‘Ze weten niet wat hen te wachten staat! Het moeras is niet genadig, voor geen.’

‘Dat houdt hen niet tegen,’ schreeuwde een ander terug. ‘Het zijn imbecielen! Imbecielen, door de goede goden gezonden.’ Lachend tikte hij zijn fles tegen die van een ander en nam een flinke slok, waarna hij zijn mond met de rug van zijn hand afveegde. ‘Als wij het maar niet zijn.’

‘Imbecielen?’ riep een derde, en er werd weer luidkeels gelachen.

Ivaldar kneep woedend in het gevest van zijn zwaard. Hun onnozele gesprek en gelach was in strijd met het lijden van de rest van het volk.

‘Als wij maar niet het moeras moeten doorkruizen om die ouwe tak ten onder te brengen! Zal hij weten dat zijn einde nabij is?’

‘Hij waant zichzelf onoverwinnelijk, de arme zot.’ De man met de vacht om zijn schouders hief zijn fles op. ‘De laatste nacht, heren! Zodra het Hof is betreden, is het rijk weer van ons. Van het volk!’

‘Van het volk!’

‘Van het volk!’

Gelach en gefluit vloog het veld over.

Te oordelen naar hun simpele kleding en het ordinaire taalgebruik waren het dorpelingen. Ze bevonden zich net buiten de grens van het gewest dat had besloten zijn etúrazar met een burgeroorlog te tarten. Een burgeroorlog die zij, gebaseerd op hun gesprek, op afstand toejuichten. Met andere woorden: ze zaten op het land van de Cen-dynastie, zijn land, terwijl ze heulden met de vijand.

Ivaldars ademhaling versnelde. Voor een moment hoorde hij niets anders. Zijn blik ging naar de roerloze bomen, waarachter hij zijn soldaten in zijn geestesoog zag wachten. Geen mens mocht het bos betreden en zien hoe de volgelingen van de etúrazar hun laatste minuten doorbrachten. Dat was een delicaat proces dat hij enkel met hen wilde doormaken. Hij keek omhoog naar de volle maan, die zich bijna loodrecht boven zijn hoofd bevond. Hij was zo dicht bij zijn doel, nog enkele uren te gaan. Het was idioot om zich door deze onnozele dorpelingen af te laten leiden.

Een donkere schim vloog voor de maan langs en greep Ivaldars aandacht, tot de herrie opnieuw zijn oren bereikte. Volle bekers werden tegen elkaar gestoten en ze schreeuwden grappen naar elkaar alsof die aan de oostkust te horen moesten zijn. Dit zou zijn ceremonie in het bos verstoren.

Ivaldar liet het boek onder zijn arm vandaan glijden. In het donker, verstopt tussen de hoge grassprieten, zouden ze het niet gauw vinden. Met zijn vuist om het zwaard geklemd, beende hij naar de kampvuren. Zodra zijn voetstappen binnen gehoorsafstand kwamen, vloog het gespuis overeind. Bekers en kruiken werden opzij gegooid, wapens werden opgepakt. Ivaldar keek laatdunkend naar de houten schilden en dunne, metalen helmen.

‘Kijk aan.’ De man met de vacht over zijn schouders wees grijnzend en met een vleugje onzekerheid in zijn ogen naar Ivaldar. ‘De etúrazar zelve verheugt ons met een bezoek.’

Binnen enkele seconden was Ivaldar omringd door de dorpelingen. Hij draaide een aantal keer om zijn as om elke man in het vizier te houden. Hij telde geduldig en bestudeerde hun grimmige gezichten en stevige greep om de kromme en bebloede zwaarden. ‘Dit territorium is van mij,’ zei hij zachtjes.

‘Dacht u dat werkelijk?’ De man met de vacht lachte hartelijk en gebaarde naar de dorpelingen om hem heen, alsof hij wilde zeggen dat de etúrazar geen schijn van kans maakte. Het vuur in hun ogen vertelde Ivaldar dat zijn verlies mogelijk was. Ze wilden hem volledig vernietigen, zijn lijf uit elkaar trekken tot er niets van hem overbleef. Zijn neiging om magie te gebruiken was groot, totdat hij zag dat deze groep niet slechts bestond uit gewone mannen. De leider was niet zonder reden zo zelfverzekerd: hij had magiërs om zich heen verzameld. Magiërs die Ivaldar kende, een tweetal had hij persoonlijk opgeleid. Het stak hem dat zelfs zij zich tegen hun etúrazar hadden gekeerd. Ook zij zagen niet dat het Ivaldars doel was om een functioneel en welvarend Charret-Lûd te creëren, waarin magiërs een speciale rol zouden vervullen.

Azàr Cen stak zijn zwaard in de grond en hief beide handen op. Een magiër wikkelde snel een stel lappen, gedrenkt in anti-magie, om Ivaldars handen, die hij vervolgens met een touw op zijn rug bond. Geen magische gave kon door de lappen heen dringen, totdat de anti-magie haar kracht had verloren. Ivaldar schatte in dat dit pas bij zonsopkomst zou zijn.

‘Poëzie in mijn moedertaal,’ zei hij met een smekende ondertoon. ‘Mijn laatste woord. In ruil voor mijn vlotte ondergang.’

Ze lachten hartelijk en keken elkaar aan. Ze dachten ongetwijfeld dat azàr Cen was gekomen om te knielen.

‘Wat u wenst, etúrazar.’ Hun leider sloeg zijn armen over elkaar, een gemene grijns om zijn lippen.

Ivaldar knikte hem dankbaar toe, zijn hoofd gebogen. Hij liep traag langs de dorpelingen en magiërs. Geen van hen had deze woorden eerder gehoord: ‘Sag tem men, dirak pliee pesté …’

De twee magiërs die hij had opgeleid wisselden een blik. Een van hen boog zich naar de leider toe en fluisterde hem iets in het oor.

‘Stop,’ riep de leider. ‘Snoer hem de mond!’

Ivaldar werd van achteren vastgegrepen en een dikke, lederen band werd strak voor zijn mond gespannen, zodat hij zijn lippen niet van elkaar kreeg. Zijn spreuk smoorde in zijn keel.

De leider spuwde hem in het gezicht en Ivaldar deinsde terug. Het speeksel prikte in zijn linkeroog en hij voelde het van zijn wang glijden. Zijn ledematen trilden van woede.

‘Wij kennen de herkomst van je moeder, heer Cen.’

Azàr Cen, dacht Ivaldar bitter.

‘Voer die bedrieger af!’ De leider keerde zijn rug naar hem toe. ‘Hij is geen etúrazar. Hij is een omhooggevallen lafaard.’

De magiërs sleurden hem aan zijn armen het donkere veld over, in de tegengestelde richting van het bos. Ze werden vergezeld door een twintigtal dorpelingen, die het niet konden laten om azàr Cen uit te jouwen.

Ivaldar gaf geen kik, hoewel hij zijn maag voelde samentrekken bij elk lelijk woord dat ze naar zijn hoofd slingerden. Hij wachtte geduldig tot hij het geluid hoorde waarop hij wachtte sinds hij zijn blik van de maan liet zakken. Het duurde lang. Te lang. In de verte zag hij een vesting opdoemen, omringd door torenhoge fakkels en beschermd door even zo hoge katapulten. De katapulten waren gevuld met brandbaar materiaal dat door het volk in regelmatig tempo naar het moeras van Petjikine werd geworpen. De daardoor veroorzaakte vuurzee was niet te stoppen. Gewoon vuur zou zijn gedoofd door het vochtige moeras. Dit vuur, tirovuur, brandde zelfs in water. Zo hadden de dorpelingen de linie etúrazarse soldaten aan de grens van het moeras verslagen: ze hadden een tirotess gevangengenomen en dwongen hem om vuur te spuwen. In gedachten zei Ivaldar een gebedje voor het arme beest.

Naarmate ze dichterbij kwamen, vreesde hij het ergste. Hij wist wat de dorpelingen in de vesting met hem zouden doen. Als ze hem niet met het vuur van een van zijn geliefde dieren verbrandden, zouden ze hem vierendelen. Of wellicht allebei. Met zijn hoofd op een staak zou het hele rijk zien dat het volk zegevierde.

Zweet druppelde langs zijn nek zijn kraag in, zijn handen werden vochtig. Doordat zijn knieën knikten, tilde hij zijn voeten niet goed op en struikelde hij over een kleine helling. Hij belandde voorovergebogen op zijn knieën. Hoewel hij een poging deed zijn lichaam zwaar te maken om tijd te winnen, trokken de magiërs hem direct overeind en sleepten hem verder.

Opnieuw versnelde zijn ademhaling, dit keer door een vleugje paniek dat hij lang niet had gevoeld. Dit was niet wat zijn vader voor ogen had. Dit kon zijn lot niet zijn! Hij was voorbestemd voor een prachtige wereld, die het hart van velen sneller deed kloppen. Niet voor dit, voor deze vroegtijdige dood. Een moment stokte zijn ademhaling en voelde hij elk greintje energie verdwijnen. Hij was zo zwak dat hij niet eens tegen magiërs op kon die hij zelf had opgeleid. Magiërs die zo onbeduidend waren dat hij hun naam was vergeten. Hoe durfden zij zich tegen hem te keren? Hoe durfden zij hem naar die vesting te vervoeren als een dier naar het slachthok?

Zijn woede deed de kracht in zijn lijf terugkeren. Hij worstelde om aan de grip van de magiërs te ontkomen. Als een kind trapte hij tegen hun schenen en hij probeerde de rechter een kopstoot te geven. Zijn pogingen faalden. De magiërs waren fysiek sterker dan Ivaldar. Het vuur in hem doofde en hij liet zijn hoofd hangen.

Zware vleugelslagen kwamen naderbij en zijn hart maakte een sprong. Het veld werd oranjeverlicht en de dorpelingen om hem heen renden in alle richtingen weg. De twee magiërs keerden om en sleurden Ivaldar mee. Ze hadden geluk dat het vuur van deze tirotess niet bij hen in de buurt kwam zolang Ivaldar tussen hen in hing. Desondanks renden ze zo snel mogelijk terug in de richting van het bos. Ivaldar greep zijn kans en verzwaarde door zijn benen te verslappen. De magiërs vertraagden en Ivaldar landde weer op zijn knieën. Dit keer viel hij door zijn vaart voorover, met zijn kin in het gras. Na het oprichten van zijn hoofd zag hij dat de magiërs verder renden, op de vlucht voor de tirotess, die inmiddels koers zette naar de vesting.

Ivaldar draaide moeizaam op zijn rug en ging overeind zitten. Hij keek om zich heen. Het tirovuur dat het veld verlichtte, bleef branden en zou dat blijven doen tot het geen brandstof meer had. De vlammen teerden lang op het speeksel van de tirotess. Dankzij het licht van het vuur zag hij dat de magiërs en dorpelingen tot bezinning kwamen en zich omdraaiden.

‘Grijp hem,’ hoorde hij de leider schreeuwen. ‘Grijp hem! Hij zal niet ontkomen.’

Ivaldar sprong op zijn knieën en duwde zichzelf omhoog, waarna hij naar de dichtstbijzijnde vlammen rende. Hij stopte pas toen de hete lucht hem de adem benam en hij zijn huid voelde branden. Hij draaide zich om en bracht zijn handen zo ver mogelijk naar achteren. Tranen sprongen in zijn ogen. Het voelde alsof zijn huid smolt. Hij weerstond de neiging om zijn handen terug te trekken, verbeet een schreeuw en zette zelfs nog een stapje achteruit. De vlammen likten aan de lappen, aan het touw en aan zijn armen. Zodra hij het touw los voelde schieten, verdween de scherpe pijn naar de achtergrond. Vrijheid had nog nooit zo verlossend gevoeld.

Hij bracht zijn handen naar voren, ontdeed ze van de brandende lappen anti-magie en fluisterde een spreuk om zijn huid te kalmeren.

De dorpelingen en magiërs die zich in zijn buurt bevonden, vertraagden hun pas bij het zien van zijn vrije handen. Terwijl Ivaldar hun leider in de ogen keek, maakte hij de gesp achter zijn hoofd los. Het kostte hem moeite nu hij zijn vingers niet meer voelde. Een genezingsspreuk zou hem te veel magische energie kosten.

Hij wierp de lederen band in het vuur achter hem en stapte naar voren. Zijn hand verdween in een verborgen zakje aan de binnenkant van zijn gewaad, waar hij een helder bolletje ter grootte van een oog uit viste, met in de diepte allerlei kleuren die door elkaar heen schoten. Hij wierp het bolletje de lucht in en haalde uit zijn verbrande vingertop een blauwe straal magie tevoorschijn die het bolletje uit elkaar liet spatten. De kleine explosie was geluidloos en het hele bolletje verdween. Enkele dorpelingen krompen ineen, alsof ze verwachtten dat er bijtend zuur op hen neer zou regenen. Toen dat niet gebeurde, keken ze ontzet van de lucht naar Ivaldar Cen.

Zodra hij de angst in hun ogen zag, grijnsde hij breed. ‘Waar was ik gebleven …? O ja. Sag tem men, dirak pliee pesté …’

De leider van de groep, die de vacht om zijn schouders kennelijk was verloren, rende met een schreeuw op Ivaldar af, zijn zwaard in de ene hand voor zich uitgestoken. In de andere hield hij een houten schild vast. Het duurde enkele seconden voordat de rest van hen ook onder luide kreten begon te rennen.

Ivaldar ontweek de eerste zwaardslag door opzij te stappen. Hij rechtte zijn rug, draaide opzij, pakte de pols van de stevige man vast en draaide die met al zijn kracht om tot hij kraakte en brak.

Onderwijl bleven Ivaldars lippen de spreuk formuleren: ‘Beraîm nadohl prixtí, kar’irag dialohr zjesnée …’

Hij trapte de leider tegen zijn enkel, waardoor die erdoorheen zakte, en sloeg hem met een opwaartse vuist tegen zijn neus. De man struikelde naar achteren.

‘Hahihanin klèrentot abensiáni …’

Ivaldars zintuigen functioneerden scherper dan ooit tevoren. Hij raapte het zwaard van de grond en bewoog vliegensvlug over het veld, de ene na de andere slag afwerend, zijn vingers zo stevig om het gevest gevouwen dat hij niet wist waar zijn handen eindigden en het zwaard begon. Kleurige magie kwam van meerdere kanten op hem af. De stralen van vuur wist hij met geluidloze, intuïtieve tegenspreuken neer te slaan, de groene stralen sneden in zijn huid, waardoor hij zijn concentratie enigszins verloor. Bloed spatte in zijn gezicht en maakte zijn ijzeren greep glibberig.

‘… prirantel …’ schreeuwde hij, terwijl hij streed. ‘… telérèril … AIMHORTUS!’

Hij liet het zwaard vallen. Uit zijn handen kwam een spierwitte mist, die vliegensvlug op zijn vijanden afschoot. Een moment was hij van zijn stuk gebracht, verrast dat deze spreuk eindelijk, na jaren oefenen, zijn uitwerking had. Ivaldar pakte de mist vast, die vreemd genoeg slijmerig voelde in zijn handen. Hij rekte hem uit tot het formaat van een deken en wierp die ter bescherming om zichzelf heen, waarna hij hem met grove armgebaren naar de magiërs verspreidde. Ze vochten ertegen en vuurden er tevergeefs hun eigen spreuken op af. De mist was afschuwelijk: hij creëerde een onnodige marteling, waar Ivaldar niet van genoot. Het duurde niet lang voordat zijn vijanden schreeuwend tegen de grond gingen.

Ivaldar wierp de mist onmiddellijk naar de dorpelingen toe, die tot een tegenaanval overgingen. De mist bood hem geen bescherming tegen wapens. Een zwaard sneed hem in zijn arm, een tweede in zijn been, een derde gleed zijn buik in en uit. Hij boog kreunend voorover, zijn concentratie volledig bij de mist, die zich een weg naar al zijn vijanden baande. Hoe verder de mist kwam, hoe doorzichtiger hij werd. De magiërs en dorpelingen stortten ter aarde, luid gillend en spartelend nu de magie elke cel van hun lichaam betrad en deze traag verbrandde.

De overige aanwezigen vluchtten. Ze zouden niet ontkomen. Ivaldar had hen geteld; zijn spreuk wist exact hoeveel mensen het leven moesten laten. Het enige dat de mist zou stoppen, was een gebrek aan magische energie om de zware spreuk te kunnen dragen. Dat was het doel van het heldere bolletje: het bestond uit geconcentreerde magische energie.

Beetje bij beetje vrat de magie hen op, zo traag dat sommigen hem tussen pijnkreten door smeekten een einde aan hun leven te maken. Eén trok gillend zijn eigen maliënkolder omhoog en probeerde zijn huid, waaraan niets te zien was, open te krabben. Hij haalde kermend en met trillende handen een dolk tevoorschijn en stak deze in zijn eigen buik. Ivaldar negeerde het gevoel van medelijden dat bij hem omhoogkwam en keurde hen geen blik waardig. Hij baande zijn weg tussen de stervenden door, strompelend en met zijn hand tegen de wond in zijn buik gedrukt, terug naar de Heuvels van Marlon, waar hij in alle stilte zijn boek van de grond raapte.

Zodra zijn volgelingen hem door het bos zagen strompelen, grepen ze hem vast en droegen hem met vier man sterk naar een zwarte vlakte, die zich in het midden van het bos bevond. Het meer. Ivaldar hoorde het water kabbelen en zag tientallen houten bootjes vlak langs de oever dobberen. Omstreeks dertigduizend soldaten stonden op de oever of tussen de bomen die het hele meer omringden.

De onderdaan die hem eerder in zijn toren toesprak, naderde hem vermoeid vanaf de waterkant. ‘Sire?’

‘Verspreid mijn bevelen,’ reageerde hij. ‘Eenieder die volgt, garandeer ik een hernieuwd leven. Voor eeuwig.’

‘Voor eeuwig, sire?’

Zijn onderdanen lieten Ivaldar op zijn bevel los. Hij trok het zwaard uit de hand van een van hen en beende krachtig naar een stevige tak, die op vijf meter hoogte over het meer hing. Hij voelde het zwaard nog in zijn buik steken, zijn ingewanden gedeeltelijk doorkliefd. Hij had niet lang meer. Opnieuw voelde hij de angst dat hij het niet zou halen, dat hij te laat was. Wat zou zijn vader daarvan zeggen?

Om het erger te maken, zag hij vanuit zijn ooghoeken een sprankelend en kleurrijk licht vanaf de overkant van het meer tussen de bomen door stralen. Het brak door het duister heen en gaf de bladeren de kleuren van het daglicht, zodat het naargeestige bos een lieve uitstraling kreeg. Een kind kon er spelen.

Met een grom klom Ivaldar op de tak. Het licht bewoog langzaam zijn kant op. Het kwam als een bundel voort uit een helder wolkendek, hoog in de lucht. Op het moment dat het op het donkere water van het meer viel, brak het uiteen in meerdere stralen die het meer aftastten alsof ze iets onder het oppervlak zochten.

Ivaldar plaatste zijn ene voet voor de ander, totdat hij aan het uiteinde van de tak stond, die kraakte onder zijn gewicht. Hij viste het laatste heldere bolletje uit zijn binnenzak en wierp het de lucht in, waarna hij dit met een blauwe, bibberende straal vernietigde. Wankelend sloeg hij het boek open. Eeuwenoude tekens lichtten op in het duister. Hoe donkerder de omgeving, hoe beter de letters te zien waren. Hoewel ze dankzij het naderende licht vervaagden, waren ze voor zijn scherpe ogen nog zichtbaar. Hij mompelde langzaam de spreuk. Bij elk woord vervaagde zijn energie en kromp hij verder ineen.

Aan de oever kropen zijn trouwe soldaten in de boten. Het meer trok hen direct richting het midden en terwijl zijn volgelingen voorbijgleden, keken ze naar hem op. Een van hen ging staan en hief zijn zwaard naar zijn etúrazar. Trots stak Ivaldar ook zijn zwaard de lucht in, waardoor zijn buik via zijn wond uiteen leek te scheuren. Hij voelde geen pijn, hij dacht alleen aan zijn onderdanen, die joelden en allen hun zwaard naar hem opstaken. Het kleurige licht, dat uit de wolk voortkwam, scheen op hen neer en weerkaatste in hun stralende ogen. Hij bulderde van het lachen. Deze langverwachte dag was eindelijk werkelijkheid geworden. De dag waarop hij zou ontsnappen uit dit verloren rijk.

Hij fluisterde de laatste woorden uit het boek en zag dat het diepste van het meer uit elkaar werd getrokken. Een groene gloed kwam uit de scheur tevoorschijn en deed de kleuren van de lichtstralen verdwijnen.

‘Betreed het meer, mijn volgelingen!’

Zijn onderdanen sprongen in het water. Ze slaakten hoge kreten en spartelden om zich uit de greep van het bijtende water te ontdoen. Een voor een zakten ze naar de bodem, naar het groene licht, dat hen met open armen zou ontvangen.

De kreten verstomden in het prachtige duister van beneden en het kleurrijke licht van boven. Ivaldar zag de stralen van de witte wolk koortsachtig zoeken naar verloren zielen om vast te grijpen. Ze vonden er geen. Hij klemde het boek tegen zijn borst en wierp een laatste blik op de lucht en het donkere bos aan de overkant. Hij ademde de zilte lucht diep in, vulde zijn longen een laatste keer en voelde zich volledig kalm worden. Hij zette zich af. De tak kraakte onder de kracht van zijn benen en terwijl hij een moment in het luchtledige hing, sneed zijn zwaard stil door de lichtbundels heen.

Ivaldar schreeuwde niet toen hij het wateroppervlak raakte. Alles zou vergaan, zijn lichaam, zijn zwaard en fantastische boek incluis. Zelfs het rijk dat hij in zijn tijd had opgebouwd, zou volledig veranderen. Het deerde hem niet langer. Het eeuwige leven wachtte op hem, azàr Ivaldar Cen, de machtigste heerser aller tijden, zoon van het experiment, geliefde van de magie.

Over enkele ogenblikken zou de wereld veranderd zijn. De dag brak aan waarnaar het volk van zijn rijk al die jaren had verlangd.

Zijn laatste grijns zwol op en smolt uiteen tot er niets dan een vuile smurrie achterbleef, één met het magische water.

1

Samantha

Charret-Lûd - heden

Valogs lichaam lag op de grond in de hoek van de woonkamer. Samantha probeerde niet naar hem te kijken. Dat hoefde ook niet, ze voelde dat hij er lag en wist precies hoe hij eruitzag. Niet kalm, zoals haar oma jaren geleden in haar kist lag. Valog zag eruit alsof hij een afschuwelijke dood was gestorven. Het was alsof hij alle spieren in zijn gezicht aanspande. Zijn kaken waren op elkaar geklemd, zijn schouders waren opgetrokken en zijn hals was opgezet, de afdruk van de wortels die hem gewurgd hadden diep in zijn huid. Het was een beeld dat ze nooit zou vergeten.

Ondanks dat hij een lege huls was, vulde zijn aanwezigheid de kamer. De stilte was zo intens dat deze haar de adem benam. Het liefst ontvluchtte ze het huis van de familie Gronacx, maar waar kon ze heen? Ze kende niemand in Charret-Lûd. Bovendien wilde ze Mark niet achterlaten, hij sprak alleen Nederlands. Zijn gebroken been had rust nodig, waardoor hij niet mee zou kunnen.

Momenteel zat Mark naast haar op de bank naar zijn gebroken scheenbeen te kijken, die was omzwachteld met een bruin verband. Door de frons in zijn voorhoofd leek het alsof hij betwijfelde dat Dame Mona zijn been goed had verzorgd. Of misschien was hij diep in gedachten verzonken. Misschien duizelden alle omstandigheden en nieuwe informatie hem net zoals ze haar duizelden. Vooral het feit dat de zoon van de Grote Tovenaar niemand minder was dan Simon Groet. De Simon die Samantha naar Charret-Lûd achterna was gereisd. De Simon die van tante Myrine opdracht kreeg om Sam in Charret-Lûd te beschermen. De Simon die ze dacht als een van de weinigen te kunnen vertrouwen. De Simon die ze al maanden niet hadden gezien, terwijl hij nu de enige was die de elfensteen kon vinden om Valog terug te brengen uit zijn dood.

De gedachte aan Valog deed haar blik zijn kant op dwalen. Het gevoel dat dit niet echt was, kwam zo hard binnen dat ze het nogmaals benauwd kreeg. Ze concentreerde zich op haar ademhaling, bracht de focus naar haar buik en nam een diepe ademteug.

Ze was niet de enige die er moeite mee had om alles te verwerken. De achtergebleven Halusir, Alana en Omeli, staarden voor zich uit. De enige die een poging deed om er een gewoon bezoek van te maken, was Sunnay Gronacx, Valogs vrouw. Ze zette muziek op, een soort klassieke jazz, en verdween in de keuken. Ze kwam eruit met een paar dampende mokken chocolademelk.

Sam liep naar haar toe. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’

‘Nee, bedankt.’ Sunnay glimlachte, de tranen in haar ogen. Ze zette het dienblad op tafel en gebaarde ernaar. ‘Voor een stevige oppepper hebben we genoeg drank in de kast staan.’

‘Dit is prima, dank je wel.’ Sam pakte dankbaar een beker op en klemde deze tussen haar handen. Ze ging weer op de bank zitten, bij gebrek aan iets anders om te doen, en keek naar Dame Mona. ‘Wat doen we nu?’

‘Wachten,’ reageerde die. Ze haalde met een vermoeide blik haar hand door haar korte grijze haar. ‘Wachten tot Dalyrra is teruggekeerd en Tor aan kracht heeft gewonnen.’

Ateravon Toreg, de Grote Tovenaar, wenste Tor genoemd te worden om geen magische reactie in werking te stellen die Giarna naar zijn verblijfplaats zou leiden. Ze hadden hem uit de kerker van Giarna’s paleis bevrijd, op verzoek van Dalyrra.

Sam keek naar de ketting om haar hals, die Dalyrra haar gaf voordat ze in een mordin veranderde. Micolo en Jidy waren met Dalyrra naar de Heuvels van Marlon gereisd, waar ze haar hopelijk van die vloek konden ontdoen.

‘Denk je dat hen dat zal lukken?’ vroeg Sam. ‘Wordt Dalyrra weer de oude?’

‘Ik denk niets. Ik hoop alleen.’

‘Moeten wij niet iets doen?’ Sam blikte naar Alana, die in de hoek van de bank zat, haar armen over elkaar geslagen. ‘Giarna zit niet stil. Wat als …’ Ze aarzelde een moment. ‘Wat als ze niet terugkeren?’

Alana sloeg haar blik op, haar blauwe ogen stonden fel. ‘Ik zeg het nogmaals: we dienen het vorstenhuis te waarschuwen.’

‘Dat heb je gedaan,’ zei Dame Mona.

‘Ik wens kiv’o Miatari persoonlijk te spreken.’

‘Dat willen we allemaal,’ reageerde Omeli.

‘De kiv’anlo kent mij. Ze zal luisteren. We dienen zo spoedig mogelijk naar Ace Duraïn te reizen.’

Siscil, Dame Mona’s moeder, knikte instemmend. ‘Giarna wacht niet, vooral niet nu haar gevreesde vijand uit haar eigen gevangenis is bevrijd. Ze beseft ongetwijfeld dat de Halusir haar plannen willen dwarsbomen.’

‘Denkt u dat ze naar het vorstendorp gaat?’ vroeg Sam. ‘Om kiv’o Miatari te vermoorden en de troon te stelen?’

‘Nee, ze zal haar niet doodmaken,’ zei Siscil. ‘De kiv’anlo moet de kroon afstaan.’

‘Dat doet ze niet,’ reageerde Alana.

Siscil glimlachte. ‘Giarna heeft alles uitgedacht. Ze weet exact hoe ze de kroon in handen krijgt.’

‘Wat is Giarna daarna van plan?’ vroeg Sunnay. ‘Niemand zal haar aan het hoofd accepteren. Het volk komt in opstand.’

Sam had Siscil niet eerder zo verrast zien kijken. ‘Heeft Dalyrra jullie niets verteld over de kroon?’

Alana ging rechtovereind zitten. ‘Waar doelt u op? Wat weet Dalyrra over de kroon?’

‘Het is wellicht verklaarbaar. Het is een geheim dat maar enkelen kennen.’

‘Waar heb je het over?’ vroeg Omeli. ‘Wat is er dat wij moeten weten?’

Siscil leunde naar voren, haar slanke, gerimpelde handen op haar knieën. ‘Het gaat Giarna niet om de troon, het gaat haar om de macht die ermee gepaard gaat.’

Sam dacht na. Voor zover zij wist, was er één macht die Giarna in handen wilde hebben. ‘Om de verbannen magie vrij te laten?’

Siscil knikte.

‘Hoe?’ bracht Alana verbaasd uit. ‘Die magiesoort bestaat niet meer.’

‘Ze kon niet echt worden verbannen,’ reageerde Siscil. ‘Het enige wat gedaan kon worden, was haar door middel van een speciale spreuk gevangenzetten.’

‘Hoe hebben ze dat gedaan?’ vroeg Sam.

Siscil haalde haar schouders op. ‘Alleen de elfen hebben die kennis.’

Omeli snoof. ‘De elfen … Wie gelooft daarin? Ik heb er nooit een gezien. Jij wel?’

Een dromerige glimlach verscheen op Siscils gezicht. Haar ogen straalden, wat Sam deed denken aan een kabbelend beekje in de zomerzon, omgeven door het mooiste gezang van kleine, kleurrijke wezens. ‘De macht van de elfen is groot. O ja, heel groot. Ze hebben de beschikking tot magie die zelfs ik niet ken. Die zelfs Madyik niet kent. Wellicht is dat niet verwonderlijk. Er bestaan zo veel verschillende vormen magie, ook vormen die geen naam hebben. Wat de meesten van ons kennen, zijn onze magische gaven en de oude magie, verboden door het rijk vanwege de verslavende werking. Iets minder mensen kennen de heilige magie, slechts toegestaan te hanteren door gelovigen die heilig zijn verklaard door middel van de naofa manu, de heilige olie.’

‘Die ken ik niet,’ zei Alana.

Siscil glimlachte alwetend. ‘Het is niet voor jou bestemd. Jij bent geen gelovige, of wel?’

Alana schudde haar hoofd.

‘Nou dan.’

Ze keken haar afwachtend aan, terwijl ze kalm van haar kop thee nipte. Het leek er niet op dat ze van plan was verder te spreken.

‘De oude magie is met spreuken, toch?’ vroeg Sam.

‘Exact. De oude magie gaat gepaard met woorden.’ Siscil lachte ingetogen. ‘O, ze is al zo oud als de mensheid. Ieder mens, gave of geen gave, kan haar hanteren, zolang de spreuk op de juiste wijze is geleerd. Ze vergt concentratie en intuïtie.’

‘Simpel, dus,’ zei Montie, die zijn vlassige haar uit zijn gezicht veegde.

‘Zijn woorden werkelijk simpel? Dat woord alleen al: simpel. Makkelijk. Eenvoudig. Alle drie woorden. Alle drie met dezelfde strekking en toch verschilt de exacte betekenis. Simpel is de oude magie nooit, maar het hanteren van haar wordt makkelijker wanneer je er voldoende bedreven in bent.’ Siscil hield haar hand op en er verscheen uit het niets een pak koekjes, dat ze voor hen op tafel legde. ‘Met jaren ervaring hoeft de spreuk niet meer via de vibratie van een stem gedragen te worden.’

‘Klinkt nog steeds simpel.’ Montie grinnikte. ‘Ik zie niet waarom het verboden is.’

Siscil keek hem streng aan. ‘Dan zal ik je dat uitleggen, jongeman. Voorheen leefde men met de magie in harmonie en hanteerde haar slechts wanneer nodig. Vuur werd gehaald in tijden van kou, water tegen de dorst.’ Ze verplaatste haar blik naar Omeli, enthousiast gebruiker van de oude magie. ‘Tegenwoordig zijn die eenvoudige spreuken bij weinig mensen bekend. Men is strijdlustig. Spreuken voor het gevecht gaan voor op de magie die de buikjes vult.’

‘Precies,’ reageerde Omeli. ‘Vuur en water is overal te krijgen, daar verspil ik mijn energie niet aan.’

Siscils blik werd somber, ze leunde achterover. ‘Exact de instelling die anderhalve eeuw geleden heerste, tijdens de Lûdse Oorlog. De oude magie werd fervent gehanteerd om de vijand te martelen, om hun wapenvoorraden en voedsel te stelen. Dodelijk was het nooit, de oude magie is niet in staat om een ander te doden. Desondanks verbood de Lûdse kiv’anlo het gebruik van de oude magie, wat tot extreem geweld leidde. Een burgeroorlog begon. Huizen, dorpen en paleizen werden vernield. Men hunkerde naar de macht die de oude magie met zich meebracht.’

‘Dankzij de verslavende werking?’ Alana zat op het puntje van de bank, terwijl ze geïntrigeerd naar Siscil keek. Haar ene arm ondersteunde de andere, die ook was ingezwachteld in bruin verband.

Siscil knikte verwoed. ‘Zoals je weet, zijn er twee zaken nodig om magie te hanteren: een magische energie in de lucht, om de magie te begeleiden, en een energiebron om de spreuk of gave tot uiting te laten komen. In het geval van je gave is de bron, de brandstof, je eigen magische energie, de energie die met elk van jullie cellen verweven is en door jullie bloedvaten stroomt. De voorraad van deze magische energie groeit dankzij de magische energie die ons omringt.

Om de oude magie te hanteren, is alleen je fysieke energie vereist en om de een of andere reden is dat verslavend. Daarom wilden de beoefenaars destijds er niet mee stoppen. De kiv’anlo zag één mogelijkheid om de opstandelingen te onderdrukken. Hij vertelde hun dat er een wereldoorlog op Aarde gaande was. Hulp van de Lûdsen was vereist, dus hij opende de poorten. Ze vochten heldhaftig, het kon hun weinig schelen tegen wie.’

Een vleugje hoop verspreidde zich door Sams borst. ‘Is er magische energie in de lucht van de Aarde?’

Siscil glimlachte en tikte tegen de zijkant van haar neus. ‘Pienter, meisje, en dat na zo’n strijd. Lûdsen brachten magische energie met zich mee, in hun kleding, in de haren. En er kon een beetje via de poorten naar de Aarde sijpelen. Net dat beetje dat nodig is om iemand naar Charret-Lûd te laten reizen. Zodra ze meer magie wilden hanteren, kwam er niets meer uit hun vingers. Ze keerden terug om erachter te komen dat de kiv’anlo de poorten had gesloten. Ze waren verbannen. Dat had ernstige afkickverschijnselen tot gevolg, wat veel Lûdsen op Aarde het leven kostte. Hier werden alle spreukenboeken verbrand. De oude magie werd verboden en eenieder die het gebruikte, werd gearresteerd.’

Er viel een stilte. Sams blik gleed naar het pak koekjes op tafel. ‘Het is maar goed dat we geen magie op Aarde hebben. Dan had ik mijn kamer volgestouwd met lekkere dingen.’ Ze keek naar Mark. ‘Dan was ik moddervet geworden.’

Pas bij het zien van zijn wazige blik besefte ze dat ze Lûds tegen hem sprak.

‘Waar denk je dat dit pak koek vandaan komt?’ Siscil wees richting de keuken. ‘Sunnay kocht het in de winkel. De oude magie reist nooit ver en maakt niets zelf. Alles is al eens door mens of natuur gefabriceerd.’

‘Zelfs die rooie en groene stralen? Dat is toch ook oude magie?’ vroeg Montie. Hij trok het pak koekjes open en stopte er twee in zijn mond. Hij kreeg zijn lippen amper op elkaar.

‘Wees beschaafd, Montie! Je bent geen beest, of wel?’ Siscil schudde afkeurend haar hoofd en verplaatste haar blik met opgetrokken neus naar Alana. ‘Als je heel goed kijkt, zie je waaruit de stralen van de oude magie bestaan. De rode bestaan uit vuur, de groene uit de scherpste bladeren. De magie is prachtig, maar wordt veelal op een vuile manier gehanteerd.’

‘Hoe werkt het magisch mechanisme, dat geactiveerd wordt wanneer iemand de oude magie hanteert? Dat mechanisme leidt tot arrestatie van de gebruiker, nietwaar?’ vroeg Alana.

‘Wat is dat toch met jullie jongelingen? Altijd een fascinatie voor het duister.’

Alana verborg haar gezicht achter haar beker, een rode gloed op haar wangen. ‘Ik bedoel enkel te zeggen dat u zojuist de oude magie hanteerde, maar er geen handhaver voor de deur staat. Zoals enkele dagen geleden eveneens het geval was, toen u mijn jurk repareerde.’

‘Dat waren experimenten. Onmenselijk!’ Siscils normaal vriendelijke blik verdween, haar gelaatstrekken verhardden. ‘Daar maak ik geen woord aan vuil.’

‘De verbannen magie dan?’ vroeg Montie.

Ze schudde ferm haar hoofd. ‘Het is het beste als die vergeten wordt.’

‘Als we niet weten wat het is, hoe kunnen we het dan tegenhouden? Hoe kunnen we onszelf ertegen beschermen?’

‘Alstublieft?’ Sunnay draaide de muziek zachter en keek Siscil met waterig oogjes aan. ‘Het leidt mijn gedachten af.’

Omeli stond abrupt op en liep naar het raam, van waar ze naar buiten staarde, Valog aan haar voeten.

Siscil slaakte een diepe zucht. ‘Goed dan. Maar alleen zodat jullie weten wat jullie te wachten staat als Giarna de kroon in handen heeft.’ Ze nam een slokje thee. ‘Niet elke Lûdse is gezegend en vervloekt met een magische gave. Veel magieloze mensen, voornamelijk oude magiërs die enkel de oude magie konden hanteren, probeerden na het verbod in het geniep een nieuw soort magie te ontwikkelen. Ze experimenteerden met de magische energie die zich hier overal bevindt, isoleerden haar in een speciale machine en lieten er bezweringen op los.

Zoals het altijd gaat met zulke gevaarlijke, mysterieuze praktijken ontstond er een tragedie. Deze nieuwe variant van de magische energie ontsnapte. Ze verspreidde zich over heel Charret-Lûd en vormde zo de verbannen magie. Dankzij deze nieuwe magische energie konden spreuken van de oude magie eindeloos met elkaar gecombineerd worden, terwijl deze combinaties voorheen geen uitwerking hadden.’

‘Het bood nieuwe mogelijkheden,’ stelde Alana vast.

‘O nee, zo mag je niet denken! De magie gehoorzaamt niet altijd, ze kan ertoe besluiten om met je spreuk te doen wat ze zelf wil. Dat maakt dat bezweringen levensgevaarlijk kunnen zijn.’

‘Heeft ze de mogelijkheid te denken?’

‘Nee, ze is enkel een vorm van energie. Zie haar als een losgebroken beest.’ Siscil gebruikte haar handen om de magie uit te beelden. ‘Ze kronkelt door de lucht als een onvoorspelbare slang en grijpt de bezweringen beet om die naar hun doel te brengen. Onderweg kan er van alles gebeuren.’ Ze schudde bedroefd haar hoofd. ‘Zoiets machtigs hoort niet te bestaan. Ze luistert niet, ze handelt. En het maakt haar niet uit wie of wat er in de weg staat.’

Montie stopte nogmaals twee koekjes in zijn mond. ‘Zo gevaarlijk klinkt het niet.’ Stukjes koek vlogen zijn mond uit, kwijl liep over zijn kin. Sam had de neiging te zeggen dat hij nu precies op zijn broer Edcar leek, die regelmatig ongewild kwijlde, maar dat vond ze niet aardig tegenover Edcar.

‘Ik heb het gezien …’

Ze wendden zich gelijk tot Omeli, die nog steeds uit het raam staarde. Ze sprak zacht, bijna alsof ze het niet durfde.

‘… de verbannen magie, die niet uitpakte zoals men had gehoopt.’

Sam ging rechtop zitten. ‘Wat gebeurde er?’

‘Het was in de tijd dat de verbannen magie al uit de lucht was gehaald, verdreven zoals ze het toen noemden. Weggegooid. Er bestonden nog enkele laboratoria, in het diepste geheim. Ze waren klein, meestal experimenteerden er een handvol mensen. Als het vorstenhuis dat had geweten, waren ze gelijk gesloten.’ Omeli liet een snik horen. Ze boog een moment haar hoofd, rechtte vervolgens haar rug en draaide zich om. Haar hals was vlekkerig en de wallen onder haar ogen waren groter. ‘Dat was beter geweest, de magiërs zagen het gevaar niet. Volgens hen was er geen gevaar, het waren doodgewone experimenten die ze dagelijks uitvoerden, al ruim honderd jaar! Om iets beter te worden in het hanteren van deze ingewikkelde magiesoort, zodat die wellicht op een dag kon terugkeren en voor het goede gebruikt kon worden. Elke dag combineerden ze diverse spreuken en wisten ze nieuwe woorden te verzinnen die effect hadden. Een enkele keer verdween een voorwerp in het niets of werd iets per ongeluk opgeblazen.’ Ze glimlachte vluchtig. ‘Eén keer kaatste de spreuk door de kamer, alsof hij magische spiegels raakte, en liepen ze huidzweren op.’

‘Huidzweren?’ vroeg Montie walgend. ‘Ziet u het voor zich, madame Monet?’

Alana bleef naar Omeli staren.

‘Dat was schijnbaar het effect van de spreuk, die ze hadden gecreëerd,’ ging die verder. ‘Enfin. Het leek vrij onschuldig, de zweren waren zo verholpen. Desondanks gingen ze voorzichtiger te werk. Ze hielden elkaar in de gaten, experimenteerden niet langer tegelijkertijd en gebruikten geen voorwerpen om de effecten te versterken. Het ging maanden goed.’

Haar stem stierf weg, haar ogen dof. Het was niet duidelijk of dit werd veroorzaakt door haar emoties of doordat ze te lang niet had geknipperd. Ze staarde in het niets alsof de gebeurtenissen zich voor haar geestesoog afspeelden. ‘Hij vertelde me dat ze probeerden om de spreuken die ze hadden gecreëerd te perfectioneren. Ze wilden de magie concentreren om de uitwerking te kunnen richten op kleinere voorwerpen. Ik waarschuwde hem dat het niet verstandig was. We kenden de risico’s niet! Maar hij beweerde dat het een spreuk was die ze al zo vaak hadden geoefend, een bijzondere variant, die hele muren tot onsmeltbaar ijs omvormde. IJs! Wat is het gevaar van ijs?’ Omeli schudde schamper haar hoofd. ‘Hij stond achter zijn collega, ver buiten de vuurlinie, toen die de spreuk nogmaals hanteerde om een plant tot ijs om te vormen. De spreuk maakte een vreemde boog, zoals de spreuk voor huidzweren, alsof die door iets werd afgeketst. Hij dook opzij, maar de straal raakte hem evengoed. Het was zo geconcentreerd, zo geperfectioneerd, dat hij volledig tot onsmeltbaar ijs werd getransformeerd. Zijn mond …’ Ze bracht een trillende hand naar haar gezicht. ‘Zijn mond in een schreeuw opengesperd … Er was slechts één verbinding voor nodig, één verkeerde letter of uitspraak of één spoortje magische energie in de lucht die besloot de spreuk een andere richting op te zenden. Ik had hem nog zo gewaarschuwd!’ Tranen schoten in haar ogen.

Sam wist dat Omeli’s man was overleden; ze sprak er echter nooit over. Het voelde vreemd dat ze dit met hen deelde. Niemand wist goed wat te zeggen.

Sunnay liep naar Omeli toe en legde voorzichtig haar hand op haar schouder.

Omeli snikte en veegde vlug de tranen van haar wangen. ‘Het is al goed. Het is een lange tijd geleden.’

‘En toch wens je iedere dag dat je het vorstenhuis op de hoogte had gebracht,’ zei Siscil. Hoewel ze streng klonk, was haar blik zacht en droevig.

Omeli knikte.

‘Bestaan die laboratoria nog?’ vroeg Sam.

‘Wie zal het zeggen?’ Siscil stond op, haar rug kraakte. ‘Het zou me niets verbazen.’ Ze liep traag naar de deur.

‘En de oude magie?’ vroeg Sunnay. ‘Die is net zo gevaarlijk als ze ook bestaat uit spreuken die iemand ooit heeft bedacht.’

Omeli haalde haar neus op. ‘De oude magie is eeuwenoud. Er is te weinig magische energie in de lucht om combinaties te kunnen dragen, dus ze kan lang niet zoveel kwaad doen. De oude magie had hem misschien gesneden of licht afgekoeld. Ze had hem nooit helemaal in ijs kunnen veranderen. Ze had nooit zo diep zijn lijf in kunnen dringen dat elke cel bevroor.’

‘Maakt de verbannen magie ook gebruik van je fysieke energie?’ vroeg Sam.

Siscil draaide zich bij de deur om. ‘Dat hangt af van de spreuk die je wenst te hanteren. Je kunt nooit met zekerheid zeggen van welke brandstof de verbannen magie gebruik zal maken. Helder is wel dat deze soort net als de oude magie vreselijk verslavend is. Nietwaar, Omeli?’

Omeli glimlachte bitter. ‘Ik hanteer de oude magie niet zonder reden zo goed.’

Siscil keek de anderen van boven haar brilletje veelzeggend aan en schuifelde de kamer uit.

Sam verplaatste haar blik naar Mark, die peinzend naast haar zat, zijn armen over elkaar geslagen en opnieuw starend naar het bruine verband om zijn been. Ze dacht eerst dat het een soort Lûds gips was, inmiddels wist ze dat het een dik verband was, stevig gemaakt met hars. Eronder zat een prutje van kruiden, waaronder Halutara bombasi en Esterio felix, samen met de olie van de wortels van een boom, de grote oujak genaamd. Het zou de zwelling doen afnemen en het helen van de breuk versnellen.

‘Wil je weten wat er is gezegd?’ vroeg ze.

‘Ik heb liever een pijnstiller,’ reageerde hij.

Ze vroeg een pijnstiller aan Dame Mona, die Simons doorzichtige ring op tafel legde. Ze had die gebruikt om Simon te lokaliseren. Sam pakte hem op en bestudeerde de groene, paarse en zwarte edelsteen, die zich onder de doorzichtige laag bevonden. Het was een mooie ring. Zou Simon hem missen? Was de ring waardevol voor hem? Zaten er bijzondere herinneringen aan? Ergens vond ze het jammer dat ze niet had besloten om met Tikolin, Ger, Kiren en Edcar mee te gaan. Ze wilde Simon graag zien, enerzijds om hem te confronteren met zijn leugens en het verzwijgen van het feit dat zijn vader de Grote Tovenaar was. Wat verborg hij nog meer en hoe kon ze die geheimen aan hem ontfutselen? Anderzijds zou ze hem graag weer zien, omdat ze hem miste. Kreeg ze ooit een kans om hem de ring terug te geven?

Ze liet hem ongezien in haar zak glijden en liep terug naar Mark, die de ring aan Dame Mona had overhandigd. ‘Hoe kwam je aan die ring van Simon?’

Hij keek haar niet aan. ‘Hij liet hem vallen op de dag van je verdwijning. Ik had net je tante bezocht om jou te zoeken.’ Hij snoof. ‘Ze vertelde me dat je niet bij haar was geweest. Wat een leugen. Ze heeft je tas verstopt en parkeerde zelfs je auto een paar straten verderop, waar ik een paar dagen later toevallig achter kwam.’

‘En daar kwam je Simon tegen?’

‘Hij liep net de tuin in, zo gehaast dat hij niet doorhad dat de ring uit zijn zak viel. Ik riep hem na, maar hij hoorde me niet. Of hij deed alsof hij me niet hoorde. Ik had geen zin om achter hem aan te gaan en door jouw vermissing ben ik het ding vergeten, hij zat al die tijd in mijn zak. Ik was veel te druk met mijn zoektocht naar jou.’

De getergde uitdrukking op zijn gezicht maakte haar bijna aan het lachen. Ze wist niet waarom. Ze wist alleen dat ze opgelucht was dat ze elkaar terug hadden gevonden, dat hij bij haar in deze vreemde wereld was. Ze was ervan overtuigd dat hun band sterker was geworden na alles wat ze samen hadden meegemaakt.

Ze sloot met een glimlach haar handen om zijn gezicht. ‘Ik hou van je, Mark.’

Hij fronste verward. Ze gaf hem geen kans om te reageren en plantte haar lippen op de zijne.

Haar hart bonkte zodra ze de volgende ochtend wakker werd. Had ze gedroomd? Het voelde levensecht. Hoewel elke droom zo voelde, kon ze zich niet herinneren dat ze voorheen zo bezweet wakker werd, met het gevoel dat ze zich moest haasten omdat ze anders te laat zou zijn.

Ze sloeg de slaapzak van zich af. Het werd godzijdank al licht buiten. Een nieuwe dag om te hopen dat een van de groepen terugkeerde. Sam kroop achter de bank vandaan en liep op haar tenen tussen de slaapzakken en matjes door die de anderen in de woonkamer hadden neergelegd. Ze lagen nog in diepe slaap. Of misschien leek dat zo. Misschien wilden ze hun ogen niet openen. Misschien wilden ze niet aan een nieuwe dag beginnen.

Haar blik werd getrokken naar Valog, die was bedekt met een dun laken dat te klein was voor zijn enorme lijf. Griezelig. Sam kon het nog steeds niet geloven. De afgelopen nacht was ze door zijn dood geteisterd. Telkens zag ze hem stikken, op verschillende manieren: met een touw om zijn nek, hangend aan een balk in een schuur; gewurgd door Giarna, met blote handen of met een zwarte streng magie die zijn keel deels doorsneed; door een wurgslang; door de teugels van een paard; met Tikolins handen. Het was zo belachelijk dat Sam erom had gelachen als Valog niet echt dood was.

Ze balde haar vuisten. Zijn dood was belachelijk, net als die van Sjeren en Paro. Het waren drie goede mannen, die hun best deden om de kwaadaardige Giarna tegen te houden, om de rest van Charret-Lûd te beschermen. Terwijl het hun enige taak was om de poorten naar de Aarde in de gaten te houden.

In de hal hoorde Sam zachte stappen van iemand die de trap naar beneden nam.

‘Mooiemorgen, Samantha.’ Siscil hield zich met beide handen vast aan de trapleuning, terwijl ze voetje voor voetje naar beneden stapte. ‘Hoe was je nacht?’

‘Uh … onrustig.’

Siscil kneep haar ogen samen en bleef op de laatste trede staan. ‘Iets dat gedeeld moet worden?’

‘Niet echt. Het waren gewoon dromen.’

‘Dromen zijn nooit gewoon dromen.’ Siscil gaf haar een knipoog, waarna ze de woonkamer in schuifelde.

Sam keek haar na en betrad toen de keuken. Alana stond bij het aanrecht. Ze droeg dezelfde kleding als de dag ervoor, haar oogleden opgezet van de slaap en haar steile, blonde haren ongekamd. De zilveren tekeningen in haar gezicht waren vervaagd. Alleen haar statige houding verried nog dat zij de dochter was van een raadsheer van de kiv’anlo.

Sam glimlachte vriendelijk en zette de waterkoker aan.

‘Die is reeds heet,’ zei Alana en ze hief haar eigen dampende mok op.

‘Oké. Dank je.’ Sam zocht in de kastjes naar een beker en schonk deze voor zichzelf in, waarna ze op zoek ging naar thee. Sunnay had meerdere potten vol gedroogde kruiden. Sam had geen idee welke lekker was. Ze rook er aan drie, mengde er twee en vulde daar een theehouder mee, die ze in het water liet zakken.

Al die tijd stond Alana achter haar in haar beker te blazen. Het voelde vreemd en onbeleefd om geen gesprek te beginnen.

Sam draaide zich om. ‘Hoe is het met je arm?’

‘Hè?’ Alana keek verrast op, alsof ze diep in gedachten was verzonken. Ze wierp een blik op haar arm. ‘O. Die geneest vlug, met dank aan Dame Mona’s spreuken en kruiden.’

‘Gelukkig.’

Er viel een stilte.

‘Is Mark in orde?’ vroeg Alana.

Sam knikte. Ze zette haar beker aan haar lippen. De thee was gloeiend heet. ‘Prima. Hoewel Dame Mona zegt dat hij minder snel geneest. Hij is geen Lûdse.’

‘Maakt dat verschil voor zijn genezing?’

‘Schijnbaar. Haar spreuken hebben minder effect. Hij heeft veel pijn, hij kan er nauwelijks op staan.’

‘Dat spijt me.’

Sam gaf haar een waterige glimlach. ‘Het komt wel goed. Ik maak me meer zorgen om Valog. Denk je dat ze de elfensteen zullen vinden?’

‘Ik hoop het.’

‘Ik zou willen dat ik kon helpen.’

‘Wij kunnen beter wachten op de terugkeer van Dalyrra. Of, indien zij niet terugkeert, dienen wij het vorstenhuis te alarmeren.’

‘Kunnen we wel op Dalyrra wachten?’

‘Nee.’ Ze glimlachte net zo flauwtjes als Sam deed. ‘Ik vroeg Dame Mona naar een mogelijkheid om het vorstenhuis te contacteren, maar dankzij de vernietiging van haar huis is die mogelijkheid vervlogen.’

‘Is het niet beter dat wij naar het vorstendorp gaan? Om de kiv’anlo persoonlijk te waarschuwen?’

Alana aarzelde. ‘Het is waar wat Dame Mona zei. Ik sprak met mijn vader over Giarna’s dreiging. Hij is raadsheer van de kiv’anlo.’

‘En?’

Ze beet op haar onderlip. ‘Hij ontkende dat Giarna leeft. Maar hij mag mij in zijn functie niets vertellen, zelfs niet wanneer hij me gelooft.’

‘Weten Jidy en Micolo dat Dame Mona’s huis niet meer bestaat?’ vroeg Sam. ‘En dat ze naar dit huis moeten?’

‘Dat weet ik niet. We zijn hier allen eens geweest. Ik hoop dat ze het hebben onthouden.’ Ze lachte zachtjes. ‘Micolo noemde dit zijn toevluchtsoord. Hij zei dat hij bij Valog zou intrekken wanneer we niet langer als Halusir nodig zijn. Je had Valogs gezicht moeten zien!’

Sam luisterde nauwelijks naar Alana’s laatste woorden. Ze dacht aan het feit dat er nog weinig Halusir over waren om naar Ace Duraïn te reizen. Wat als ze onderweg Aanhangers tegenkwamen? Of Giarna zelf? Het zou hun dood betekenen.

‘We kunnen niet weg zonder de anderen, hè?’

Alana schudde spijtig haar hoofd. ‘Ik heb gisteren een lange discussie gevoerd met Omeli en Dame Mona. Het risico is te groot. Geen van ons weet hoeveel Aanhangers bestaan. Enkel Omeli en ik zijn nog hier …’ Ze trok haar gezicht in een verbeten grimas. Sam kon niet achterhalen of dit was vanwege het feit dat ze met zijn tweeën niet sterk genoeg stonden of dat het Omeli was met wie ze was achtergebleven.

‘Wat kunnen we doen in de tussentijd?’

‘Ben je gelovig?’

‘Niet echt.’

‘Dan stel ik voor dat je in de hoop je rust vindt.’

Hoop? Wat had ze aan hoop? Hoop bracht niets, alleen een gedachte en een gevoel dat het goed zou komen. Wat had ze daaraan als het niet goedkwam?

‘Waar kan ik op hopen? Dat ze met een gezonde Dalyrra uit de Heuvels van Marlon terugkeren?’

Alana nam een slokje van haar thee en knikte.

‘Of dat Tikolin de elfensteen vindt en dat ze daarmee Valog tot leven wekken?’ Het klonk absurd. Sam geloofde in magie, dat deed ze al voordat ze in Charret-Lûd terechtkwam. Toch was zulke machtige magie moeilijk te geloven. ‘Of dat Giarna verslagen wordt?’

‘Dat wij Giarna verslaan.’

‘Of het leger?’

Alana nam nog een slokje en sloeg haar blik neer. ‘De Fiaror helpt waar hij kan. Echter zijn Dalyrra en Tor de enigen die Giarna aan kunnen.’

‘Echt? Is er niemand anders?’

Alana haalde haar schouders op.

‘En wat als Dalyrra niet terug…’

‘Zo mag je niet denken,’ riep Alana uit, thee gutste over haar beker. ‘Dalyrra keert terug. Ze keren terug!’

Sam nipte vlug van haar hete thee en verbrandde haar tong. ‘Sorry … Ik wil iets kunnen doen. Ik voel me zo … zo …’ Ze kneep zo hard als ze kon in het oor van haar beker.

‘Machteloos?’

‘Ja!’

Alana keek haar ernstig in de ogen. ‘Ik ook. Onze tijd komt nog.’

Onze tijd? Waarom zei Alana dat? Ging ze er vanuit dat Sam met de Halusir mee zou reizen? Dacht ze dat Sam samen met Mark Dalyrra het vorstendorp in zou volgen om de kiv’anlo te waarschuwen? Op welk moment zou ze zich machtig voelen in plaats van machteloos? Ze kon niets bedenken, behalve het moment waarop ze samen met Mark door de poort terug naar huis zou reizen, naar haar vertrouwde leven.

Het vreemde was dat die gedachte geen gevoel van macht met zich meebracht. Ze bracht juist het tegenovergestelde bij Sam teweeg: een gevoel van machteloosheid. Haar ademhaling versnelde. Al die tijd dacht ze dat ze graag naar huis wilde, dat het haar enige reden was om de Halusir te helpen. Waarom gaf het terugreizen naar huis haar dan zo’n machteloos gevoel?

‘Hoe zit het eigenlijk met de zoektocht naar de reden dat ik hier terecht ben gekomen? Dat is waarom ik hier moest blijven, waarom ik niet naar huis mocht.’ Ze klonk bozer dan ze zich daarover voelde.

Alana trok haar wenkbrauwen op. ‘Uitstekende vraag. Ik geloof dat er zaken zijn die op dit moment dringender zijn.’

De eerste keer dat Sam met Dalyrra daarover sprak, die allereerste dag in Charret-Lûd, baarde Dalyrra’s mededeling dat ze voor onbepaalde tijd moest blijven haar vooral zorgen. Nu voelde ze zich kalmeren, want het betekende dat ze nog niet naar huis hoefde. Dat ze nog iets langer in Charret-Lûd mocht blijven om de wereld te leren kennen. Om misschien nog een vleugje magie te zien …

‘Het is vreemd hoe …’ Alana’s stem stierf weg.

‘Hoe wat?’ vroeg Sam.

Alana schudde haar hoofd. ‘Niets.’

Sam bleef haar nieuwsgierig aankijken.

Alana ontweek haar blik. ‘Wat ik wil zeggen, is dat het vreemd is hoe jouw komst in Charret-Lûd ons leven veranderde. Voorheen hadden de Halusir onderling weinig contact. We kwamen enkele dagen per maand bijeen voor trainingen, om de poorten in kaart te brengen, om Aardse talen te leren en om elkaar te leren kennen. We waren er vooral voor de poorten, terwijl we daarnaast deden waar we goed in waren.’ Ze glimlachte, haar blik op de tegels gericht. ‘Micolo repareerde van alles, van houten stoelen tot machines. Tikolin trok de wereld door om stammen te helpen waar nodig. Valog …’ Ze haperde, haar glimlach stierf weg. ‘Valog werkte achter de bar in zijn dorp, terwijl hij daarnaast de beschermende eenheden ondersteunde. Jidy studeerde. Kiren was dakwerker, Sjeren was elektricien en Paro gaf sportles op een school met magisch geschade kinderen, kinderen die een gave hadden die henzelf schade toebracht wanneer ze die hanteerden. Ik gaf leesles op een eerste school in Oost-Dakratus. We hadden allen waardig werk, dat we enkel onderbraken wanneer Dalyrra ons opriep.’

‘Ging dat altijd voor op jullie andere baan?’

Alana knikte. ‘Het was echter een enkeling die werd opgeroepen, afhankelijk van de situatie. Dalyrra was er altijd bij, zij spreekt de meeste talen. Ons wisselde ze af. Totdat jij door de poort kwam, waren we enkel samen voor trainingen. Of Dalyrra opende de poort om ons iets bij te brengen en om ons kennis te laten maken met Aardlingen.’

Sam fronste. ‘Waarom wilden jullie kennismaken met Aardlingen? We zijn niet veel anders dan Lûdsen.’

‘Jullie zijn heel anders. Andere culturen, andere taal, andere gewoonten. En vooral Micolo was zeer geïnteresseerd in jullie technologische ontwikkelingen.’ Ze schudde kort haar hoofd. ‘In elk geval, dat moment dat jij door de poort kwam, waren we allen per toeval aanwezig. Als de Koápo ons niet had aangevallen, waren we vertrokken en had Dalyrra een paar van ons bij jou achtergelaten. Sinds jouw komst is alles anders.’ Ze nam Sams gezicht even in zich op. ‘Het betekent wellicht niets, maar het is ook mogelijk dat je wel degelijk van groter belang bent dan je nu vermoedt.’

Voordat Sam daarop kon reageren, vloog de deur zo ver open dat hij tegen de muur aan knalde. De Grote Tovenaar beende naar de koelkast. Hij keek om zich heen en knikte naar Alana. ‘Mooiemorgen.’

‘Mooiemorgen,’ reageerde ze.

Hij liep Sam straal voorbij. Alsof ze niet bestond. Hij verzamelde een stuk kaas, wat vlees, een rood stuk groente en een half brood, en verliet gehaast de keuken. De “mooiemorgen” waarmee Sam hem begroette, negeerde hij volkomen.

Ze keek hem fronsend na, zelfs toen de deur al achter hem was dichtgeslagen. Waarom negeerde hij haar? Ze dacht terug aan hun reis door Giarna’s paleis, nadat ze hem uit de kerker hadden bevrijd. Ze kon zich niet herinneren dat ze iets verkeerd had gedaan of gezegd. Hij gaf haar hetzelfde gevoel als ze op de middelbare school had, alsof ze onzichtbaar was, onbelangrijk. Ze had twee vriendinnen die ze buiten school om weinig zag en met wie ze daarna het contact was verloren. Verder leek niemand haar te zien staan, behalve die armoedige jongen met de knalrode puisten en flaporen. Ze had hem compleet genegeerd toen hij haar tijdens het kerstfeest met het schaamrood op zijn kaken vroeg of ze met hem wilde dansen. Nu ze ouder was, keek ze anders naar hem. Onder die puisten had hij een knap gezicht en misschien was hij wel heel lief voor haar geweest. Gelukkig veranderde haar leven in de bovenbouw; zodra Mark haar zag staan, voelde ze zich niet meer eenzaam en onzichtbaar.

‘Mijn vader vertelde me eens dat alle grootse tovenaren een natuurlijke afkeer hebben van magielozen.’ Alana staarde in haar mok, haar wijsvinger streelde de rand. ‘De Grote Tovenaar is geen uitzondering.’

‘Bedoel je dat hij me haat, omdat ik geen gave heb?’

‘Haat is wellicht een verkeerd woord.’

‘Dan lijkt hij meer op Giarna dan ik dacht.’

Alana schrok op. ‘Hij is niet als Giarna! Zijn hart is goed, de hare is zwart, verdorven. Ondanks zijn aversie doet hij je geen kwaad.’

‘Hij negeert me alleen.’

Typisch. Hij behandelde haar precies zoals de Halusir hadden gedaan toen Sam net in hun wereld was beland. Ze hoorde er niet bij. Sinds hun reis naar het paleis was ze meer deel gaan uitmaken van het team. Ze deden zelfs hun best om haar daar te beschermen. Hadden ze haar eindelijk geaccepteerd? Was dat waarom Alana het had over “onze tijd”?

‘Ik ken je gevoelens, Samantha. Wees blij dat jij als magieloze wordt omringd door ons. Er zijn plaatsen waar het kwaad aanzienlijk groter is.’ Alana knikte haar toe en verliet de keuken.

Zodra Sam de keuken uitkwam, liep ze tegen een gespannen tovenaar aan.

‘Ik kan mijn werk niet uitvoeren als ik mijn kamer word uitgeschopt,’ riep hij tegen Dame Mona.

Dame Mona versperde hem de weg naar de trap. ‘Sunnay heeft haar man verloren.’

‘En meer mensen volgen zijn lot als ik geen rust en ruimte heb om te doen wat ik moet doen!’

Sunnay kwam ook de hal in. ‘Laat maar, Dame Mona. Het is goed. Ik slaap vannacht weer in de woonkamer, bij Valog.’

‘Het is onacceptabel,’ zei Dame Mona tegen Ateravon. ‘U hebt geen woord met uw gastvrouw gewisseld en eist van alles. Neem van mij aan dat een beetje respect en vriendelijkheid u meer zullen brengen.’

‘Ik ben niet uit op meer, ik ben uit op snel. Giarna gaat haar slag slaan, er is geen tijd voor beleefdheden.’ De tovenaar richtte zich tot Sunnay. ‘Het spijt me, Sunnay. Ik voel met je mee. Het verliezen van je man … Ik ken je pijn. Maar nu Dalyrra in een hopeloze en ongetwijfeld verloren toestand verkeert, moet ik elk moment aangrijpen om aan krachten te winnen.’

‘U mag mijn slaapkamer gebruiken zolang u hem nodig heeft,’ zei Sunnay.

Tor keek triomfantelijk naar Dame Mona. Hij draaide zich om en beende naar buiten. ‘Ik verwacht dat de slaapkamer van haar spullen is ontdaan wanneer ik terugkeer! De komende dagen zal niemand behalve ik die ruimte betreden.’

Sam zag dat hij de tuin naast het huis inging. Ze liep de woonkamer in en gluurde uit het zijraam naar buiten. De tovenaar stond in het midden van de tuin, zijn gewaad wapperde om hem heen alsof hij vol in de wind stond. Hij hief één hand op, wenkend. Sam zag niets in de tuin veranderen. Hij hief zijn andere arm op. Er gebeurde nog steeds niks. Probeerde hij het weer te veranderen? Ze tuurde naar de lucht, die net zo blauw was als daarvoor.

‘Wat is er aan de hand?’ Mark ging overeind zitten en wreef de slaap uit zijn ogen.

‘Tor staat buiten.’

‘Wat doet hij … Au!’

Sam keek om. Mark zat half uit zijn slaapzak en hield zijn gebroken been vast.

‘Gaat het?’ vroeg ze.

‘Ja … ja, het gaat. Ik moet hem niet zo bewegen.’ Voorzichtig schoof hij achteruit. ‘Ik vraag me af of het wel stevig genoeg verbonden is. Dat kruidenbrouwsel helpt geen zier.’

‘Misschien moet je nog een pijnstiller vragen.’

‘Goeie grap, Sam. Ik denk niet dat ze me verstaat.’

‘Je kunt toch gebaren naar het potje?’

Ze tuurde weer naar buiten. Tor stak zijn kin de lucht in en ze bestudeerde zijn omgeving nauwkeurig. Er was niets waaruit bleek dat hij magie gebruikte. Stond hij te mediteren? Ze wilde zich net zuchtend omdraaien toen Tor haar recht aankeek. Met een gebaar van zijn hand klapte het raam dicht en schoven de gordijnen ervoor.

‘Je mag niet kijken, Sam,’ zei Mark. ‘Goed moment om voor mij een pijnstiller te vragen.’

2

Simon

Een verfrissende windvlaag begroette Simon zodra hij de hoek omging. Zijn bezwete, warme huid koelde af en hij ademde diep in. Het was een verkoeling waar hij lang op had gewacht, al sinds hij vanaf de Aarde terug naar Charret-Lûd was gereisd, voor de tweede keer in amper een maand tijd.

Hij passeerde een groep lachende studenten. Twee onderbraken hun lach om hem onderzoekend in zich op te nemen. Hij negeerde hen. Hij hoorde hier, kwam hier elke dag. Als hij dat in gedachten tegen zichzelf bleef herhalen, straalde hij het vast uit.

Hij schoof de band van zijn rugzak verder op zijn schouder. Zijn blik gleed naar het eeuwenoude gebouw, dat hij met een kalme tred naderde. Het liefst rende hij erop af om de deuren open te trekken en naar binnen te stormen, precies zo ongedurig als hij zich voelde. Maar zo’n actie zou nog meer ogen zijn kant op doen kijken en dat mocht hij niet riskeren. Als ze erachter kwamen dat hij geen student was of geen afspraak had, mocht hij niet naar binnen. Dan kon hij rechtsomkeert maken en zou zijn lange, moeizame reis voor niets zijn geweest.

Het gewelfde bouwwerk had drie verdiepingen en drie korte torens, die op de hoeken en in het midden prijkten. Op de top van de torens zag hij mensen zitten of languit liggen, hun benen staken uit de strategisch gevormde gleuven in de stenen balustrade en bungelden ontspannen in de lucht. Het leek hem een prettige universiteit om te studeren. Hij stelde het zich voor: hoe hij na een welverdiende wandeling met zware boeken in zijn rugzak terugliep naar het gebouw dat al enkele jaren een belangrijk deel van zijn leven was. Hoe zou hij anders het bedrijf van zijn hypothetische vader, een verkoper van magische experimenten in de breedste zin, kunnen overnemen? Of een wetenschapper worden in de automatieve technologie, om een nieuw soort brandstof te ontdekken, zodat heel de wereld goedkoop met een auto kon rijden? Er was geen universiteit ter wereld die een mens beter kon opleiden dan deze. Men vocht voor een plekje. Letterlijk.

Simon gaf een jongeman met een koptelefoon een vriendelijk knikje. ‘Hé, man.’

De jongen keek hem bevreemd aan. Dat zou ik ook doen, dacht Simon, als ik iemand niet kende. Hij legde zijn hand tegen de eerste pilaar aan, gemaakt van blank, Lûds leisteen. De verkoeling trok door zijn hand. Zodra hij de pilaar losliet, keerde de hitte terug. Hij keek omhoog naar de blauwe bloemen, die uit de top van de pilaar naar beneden groeiden, en voelde zich kalmeren. Het aangezicht van de Amurocia baresto was ontspannend. De bloemen kostten een kapitaal. Dat de universiteit ze speciaal voor de studenten en docenten had aangeschaft, was prijzenswaardig.

Nadat hij de rij van drieëntwintig pilaren was gepasseerd, richtte Simon zijn blik weer op de indrukwekkende universiteit aan de andere kant van het met gekleurde armeillen bedekte plein. In het midden van het plein stond de Velipin umritsch, de boom met de zwarte bast. Op twintig meter afstand wierp hij zijn schaduw al over Simon. Die was blij met de verkoeling, het zweet prikte in zijn nek en zijn waterkruik was al uren leeg.

Hij was zo halsoverkop van de Aarde vertrokken dat hij geen moment dacht aan zijn voorraden. Roekeloos. Hij had niet verwacht dat hij zelfs op Aarde Aanhangers tegen het lijf zou lopen. Hij dacht dat hij daar veilig zou zijn, zoals hij er jarenlang veilig had gewoond. Zijn naïeve ik dacht dat hij op Aarde zijn oude leven weer kon oppakken, ver weg van de ellende in Charret-Lûd. Hij zou tuinieren om de kost te verdienen. Misschien kon hij tegelijkertijd zijn passie voor koken naar buiten brengen. Hij had er zin in. Er was geen plek waar hij liever was dan in het huis in Nederland waar hij de afgelopen drie jaar had doorgebracht. Waarom zou hij ervan uitgaan dat hij bij zijn terugkomst op Aarde aangevallen zou worden door Giarna’s volgelingen? Hij ging ervan uit dat die zich op de Halusir concentreerden, aangezien ze het team ook in Brikdim aanvielen. De Halusir waren niet op Aarde, noch andere fanatieke volgelingen van het vorstenhuis. De Aanhangers hadden niets op Aarde te zoeken.

Ze waren er wel en hun aanwezigheid leidde tot een aantal vervelende ontmoetingen. Simon gebruikte zijn beste Aardling-accent om ze om de tuin te leiden. Dat werkte de eerste keer. De tweede keer belandde hij in een gevecht dat hem een nagel kostte en een gekneusde arm opleverde. Giarna’s aanhangers waren opvliegend, agressief. Ze bevonden zich vermoedelijk te lang in een magieloze omgeving.

Hoewel Simon bij de poort op Aarde aan de Aanhangers wist te ontkomen, dwong hun aanwezigheid hem om terug naar Charret-Lûd te gaan. Dat, en de gedachte aan Samantha die zijn hoofd niet wilde verlaten. Hij had informatie nodig om zijn malende gedachtestroom een halt toe te roepen. Informatie, die hij na lang wikken en wegen besloot te halen bij professor Siegbred Yekam.

Al met al was Simon dagenlang onderweg om bij de grootste universiteit van Vilniljar aan te komen, ondanks dat zijn nachten kort waren en hij nauwelijks een moment rust nam. Een reden voor zijn lange reis was dat hij onderweg meerdere malen van zijn pad werd gebracht door een golvende schaduw in zijn kielzog. De schaduw leek op die van zijn vader, die gevangen was genomen door Giarna. Ze had hem ongetwijfeld jarenlang gemarteld en Simon wist niet of het haar was gelukt om hem te breken. De schaduw kon Giarna’s spion zijn. Helaas had Simon niet de juiste drankjes bij zich om zich ervan te ontdoen. Dat moest wachten tot hij Siegbred had gesproken.

Simon bewoog zijn kaken en liet zijn tong door zijn mond gaan om die te bevochtigen. Als hij in de universiteit was, kreeg hij eindelijk de kans om zijn kruik te vullen. Mits het lukte om binnen te komen. Het bestuur van de Hoge Universiteit van Maxsus vertrouwde niets of niemand buiten de eigen professoren en toezichtsraad. Zelfs de studenten werden vaak met wantrouwen tegemoet getreden. Een enkeling, die zich niet aan de extreem strikte regels hield, werd zelfs aangevallen door de bewaking – dat was in elk geval het gerucht. Simon hoopte dat dit lot hem bespaard bleef.

Zodra hij de boom met de zwarte bast bereikte, liet hij zijn blik zakken tot de donkerrode tegels onder zijn voeten, die bij elke stap een kleine, doffe galm verspreidden. De zon werd erin gereflecteerd. Simon viste een zonnebril uit zijn tas, zette deze op zijn neus en wandelde kalm naar de ingang. Vanuit zijn ooghoeken zag hij een tweetal studenten naar buiten komen. Een van hen had haar armen vol met brochures. Ze stak er een onder zijn neus en hij pakte die met een zuinige glimlach aan.

De stenen deuren van de ingang stonden wijd open en Simon zag in de hal twee wachters staan. De zoekende blik en de onrustige vingers maakten duidelijk dat het magiërs waren, die klaarstonden om elke verdachte vreemdeling te betoveren.

Met zijn blik op de brochure gericht, stapte hij de koele hal in. Hij vertraagde geen moment, zelfs niet toen het even duurde voordat zijn ogen gewend waren aan het donker. Hij liep tussen de twee magiërs door, nonchalant. Hij hoorde hier. De zware boeken in zijn rugzak bewezen het. De magiërs leken hem niet in de gaten te hebben. Ze hielden hun blik gericht op vier meiden, die zojuist vanuit de universiteit de hal betraden. Hun rokjes kwamen tot net over hun billen en een van hen droeg een top, uitgesneden tot haar navel.

‘Dames.’ De stem van een van de magiërs echode tegen de muren. ‘Dat is ongehoorde kleding.’

De meiden draaiden zich gelijk om en schoten ietwat panisch terug de deur door. Simon hoorde ze uitgelaten lachen. Hij vroeg zich af waar ze heen gingen. Bevonden de studentenkamers zich in het universiteitsgebouw zelf in plaats van op een campus in de buurt? Waarom mochten ze niet in die kleding naar buiten?

Hij stapte moedig verder, alsof hij precies wist waar hij moest zijn. Ondertussen had hij geen flauw idee waar hij heen ging. Aan beide kanten van de kale, stenen balie bevond zich een deur. De meiden verdwenen door de linker deur. Simon liep automatisch naar de rechter. Wat als de ene deur voor docenten was en de andere voor studenten? Dan ging hij de verkeerde kant op. Dankzij zijn jeugdige uiterlijk zouden de magiërs hem niet in het team van docenten plaatsen. Zijn benen aarzelden, hij vertraagde zijn pas.

Hij mocht nu niet verslappen. Een spoortje twijfel pikten ze op. Hij negeerde de baliemedewerker en strekte zijn arm uit, zijn handpalm naar voren om de klapdeur open te duwen.

‘Jongeman,’ klonk een stem achter hem.

Inwendig vloekend trok Simon zijn hand terug. Hij draaide zich op zijn hakken om. De magiër aan de rechterkant van de ingang had zijn arm naar Simon uitgestrekt en wees met zijn wijsvinger naar hem alsof hij een bezwering Simons kant op wilde sturen. Zijn mondhoeken hingen omlaag, zijn wenkbrauwen diep gefronst. Hij nam zijn werk bloedserieus, geintjes werden onder geen beding getolereerd.

Simon liet met een kuchje de brochure zakken. ‘Meneer?’

Traag bracht de magiër zijn hand terug naar zijn gezicht en hij wees naar zijn eigen ogen. Ondanks zijn vermoeide uitstraling, de gekromde rug en de dikke wallen, stonden zijn ogen kraakhelder. ‘Ik zie dat je verkeerd bent.’

‘Hè? Sorry?’ Simon glimlachte nerveus. ‘Ik uhm … Wat bedoelt u precies? Meneer?’

De magiër antwoordde niet, wat de aandacht van de andere magiër trok. Die nam Simon nauwkeurig in zich op en vernauwde zijn ogen.

‘Je hoort niet in dit gebouw,’ zei de eerste magiër. ‘De zon is buiten.’

Simon keek hem verward aan, een zweetdruppel liep langs zijn slaap naar beneden. Pas toen zijn blik weer naar de magere hand van de magiër ging, realiseerde hij zich waar die naar wees. Vlug trok hij de bril van zijn neus. ‘Mijn oprechte excuses, meneer,’ zei hij met een lichte hoofdbuiging. ‘Ik had het niet in de gaten.’

De magiër wuifde hem weg en wendde zijn blik af, waarop Simon zich omdraaide en de deur door ging.

Van buiten leek de universiteit een immens gebouw. De helft van die indrukwekkende buitenkant was echter een illusie. In deze gang konden net aan drie mensen naast elkaar lopen. Doordat hij een hem tegemoet lopende groep studenten moest passeren, schuurde hij met zijn schouder langs de muur. Geërgerd keek hij opzij, naar de tientallen foto’s die met de muur waren versmolten, naar al die duizenden studenten die deze universiteit door de eeuwen heen had opgeleid. Niet alleen dat was duizelingwekkend, ook het plafond duizelde hem. Het was laag en gebogen en toonde de gang op de verdieping boven hem, waar studenten – naar het scheen – op de kop doorheen liepen. Het tafereel zorgde ervoor dat Simon zijn pas vertraagde om het goed te kunnen zien.

‘Irritant, hè?’ klonk een stem achter hem.

Hij draaide zich om. Een jonge vrouw keek hem nieuwsgierig aan, een zwarte tas in haar hand. Ze streek haar donkere haren achter haar oor en glimlachte.

‘Vooral erg bijzonder,’ reageerde hij.

‘Je ziet eruit alsof je hier niet hoort. Ben je langs de bewakers geglipt?’

‘Nee, ze hebben me vriendelijk doorgelaten. Ik heb een afspraak met professor Siegbred Yekam.’

Ze nam hem in zich op alsof ze er geen woord van geloofde. Desondanks wees ze hem naar het juiste lokaal. Hij bedankte haar en vervolgde zijn weg. De professor was de enige bekende die Simon de juiste informatie kon geven. Er waren te veel vragen in hem naar boven gekomen sinds hij de Halusir achterliet, sinds hij vluchtte voor de Aanhangers in Brikdim. Zijn vader had hem opgedragen altijd zo ver mogelijk bij problemen vandaan te blijven. Daarom negeerde Simon in eerste instantie alle vragen en ging hij terug naar de Aarde. De Halusir waren ver weg. Sam was ver weg. Haar problemen waren niet de zijne. Wat er ook gaande was, hij had er niets mee te maken.

Dat vertelde hij zichzelf net zolang totdat de vragen hem in zijn dromen achtervolgden . Hoe langer hij ze negeerde, hoe heftiger ze werden. Uiteindelijk kon hij de nachtmerries niet langer ontkennen. Hij moest weten waarom de Halusir Samantha in de groep hadden opgenomen. Hij moest erachter komen waarom Dalyrra en Paro Samantha met hun leven beschermden en haar samen door de poort naar de Aarde trokken.

Bij een dubbele deur hield hij stil, naast een bordje met de woorden “Somosolong Zaal”, vernoemd naar de tovenaar die de illusies van de universiteit had ontworpen. Het was zijn gave om zijn fantasieën te verwezenlijken. Hoewel ze vreselijk echt leken, bleven ze helaas illusies.

Simon duwde de deur zachtjes open en bleef een moment boven in de vierkanten collegezaal staan. Het leek erop dat die zich deels ondergronds bevond. De zaal had dertig rijen stoelen, elke rij lager dan die ervoor. Het dakraam, van minstens vier bij vier meter, wierp zo’n hoeveelheid licht op het midden van de zaal dat het schoolbord licht leek te geven. De rest van de zaal was donker, op een enkel lampje tussen de stoelen na dat door de aanwezige studenten was aangeklikt om op hun schriften en boeken te schijnen.

Op zijn tenen liep Simon langs de eerste tien rijen en nam op een stoel halverwege de zaal plaats, zodat hij een uitstekend zicht had op de docent, die onderaan lesgaf.

‘… is het enige juiste antwoord op die cruciale vraag.’ Siegbreds stem galmde door de diepe ruimte. De professor liep traag om het bord heen, dat de vorm had van een kubus. Aan elke zijde van de kubus, zelfs aan de bovenkant, zag Simon iets geschreven staan. Zodra Siegbred zijn vinger tegen het bord zette en er iets op schreef, werd zijn tekst aan de overige vier zijden overgenomen.

‘Nu ik jullie dit heb bijgebracht, ga ik verder met leerjaar twee,’ zei Siegbred. ‘Leerjaar een slaat het boek open op pagina vijfhonderddertig en ontcijfert de eerste vier opgaven ter voorbereiding op de praktijklessen van aankomende week: ontgiftende nectars voor mens en dier.’

Een studente stak haar vinger op. Ondanks dat Siegbred aan de andere kant van het bord stond, zei hij: ‘Mejuffrouw? Gaat u me werkelijk opnieuw vragen wanneer we de nectars van en voor de liefde behandelen?’

De studente trok aarzelend haar hand terug. ‘U zei vorige week da…’

‘Ik ben op de hoogte van mijn woorden van vorige week. Het lesmateriaal verandert nu en dan, afhankelijk van de omstandigheden in ons prachtige rijk. Ontgiften is op het moment iets belangrijker dan de liefde.’ Siegbred liep naar de andere zijde van het bord, zodat hij haar aan kon kijken. ‘Voor u op het moment klaarblijkelijk niet. Geloof me: over een tiental jaren denkt u er anders over.’ Hij keek om zich heen naar de andere eerstejaars. ‘Verder nog vragen? Nee? Goed. Sla jullie boeken open en zet de geluidsafschermer op. Tenzij jullie gefascineerd zijn door de kunst van sapberekeningen. In dat geval zou ik het komende uur zeker blijven luisteren.’

Vlug schoven de studenten hun geluidsafschermer over hun oren.