Nachtmerrie in de polder

Nachtmerrie in de polder

Lonneke Kossen-Groot

Eerste druk juli 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

Auteursfoto: Rick Strooper

Proeflezers: Judith Blokker, Anita Jongsma, Esther Zoethout

ISBN 978-94-93233-91-1

ISBN E-book 978-94-93233-92-8

NUR 301

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Blacky (Black Star)

19 mei 1987 - 11 juli 2019

Black Star

‘Mam, ik moet toch nog een keertje plassen.’ Met een nerveuze blik staat Roos naast haar glanzende pony, eigenlijk is ze klaar om op te stappen.

‘Je bent bijna aan de beurt.’

‘Ik ben zo terug, kan jij Star vasthouden?’ Ze duwt de teugels in haar moeders handen en trekt een sprintje naar de toiletten.

Het is niet haar eerste wedstrijd, maar ze is altijd nerveus. Vandaag is een belangrijke; als ze voldoende winstpunten haalt, kan ze door naar een hogere klasse. Ze kijkt in de spiegel boven de wastafel, terwijl er koel water over haar handen stroomt. Een bleek meisje van twaalf jaar kijkt terug. Onder de cap vandaan piekt een blonde pluk haar, ze propt die terug in het haarnetje. Roos is een jonge, veelbelovende amazone, zij en Star zijn een gevreesd koppel op de wedstrijden. Ze gaat altijd met een prijs of met winstpunten naar huis en dat weten haar concurrenten. Als Roos en Star op een wedstrijd verschijnen, kan de rest wel inpakken. Wat niet wegneemt dat Roos nerveus is. Zij heeft haar naam hoog te houden en dat weegt zwaar op haar smalle schouders. Ze zet de kraan uit en sprint terug naar de rijbaan. De pony voor haar wordt klaargemaakt om de rijbaan te betreden. Een meisje van een jaar of zestien met een bruine paardenstaart en een klembord tussen haar benen controleert het harnachement van Roos’ voorganger. De singel wordt een gaatje strakker getrokken en de neusriem recht geschoven. Ze geeft de prachtige schimmel een klopje op zijn hals en lacht vriendelijk naar het meisje dat erop zit.

‘Veel succes,’ zegt ze.

Het meisje lacht zenuwachtig terug. ‘Dank je wel.’

Het hek van de rijbaan wordt geopend en de schimmel stapt statig naar binnen.

‘Roos Bleeker?’ Het vriendelijke meisje met de paardenstaart kijkt op van haar klembord.

‘Ja, dat ben ik.’

‘Jij bent hierna.’ Het meisje streept iets door op haar klembord.

‘Lieverd, je kan het. Ik heb er alle vertrouwen in.’ Roos voelt de lippen van haar moeder stevig tegen haar wang gedrukt. ‘Ik ga je vader en je zusje zoeken.’

Haar trotse ouders brengen Roos van wedstrijd naar wedstrijd en Roos wil hen niet teleurstellen. Thuis hebben ze voor haar een goed gedraineerde rijbak achter het huis aangelegd, met verlichting. Zo kan Roos altijd trainen. Ze vindt het heerlijk om te rijden, zowel thuis als op een wedstrijd. De ambitie om door te breken in de dressuursport, komt uit haarzelf, maar soms kan de druk, om haar ouders niet teleur te stellen, haar te veel worden. Dan wil ze op Star klimmen en met losse teugels domweg de horizon tegemoet rijden.

‘Wil je me helpen met opstappen?’ vraagt Roos aan haar moeder.

‘Natuurlijk.’

Roos krijgt een kontje en landt soepel in het zadel.

‘Braaf zijn, hè Star?’ Haar moeder haalt nog eenmaal een hand over de zwarte, glanzende hals van de pony en verdwijnt dan in de menigte. Roos recht haar rug, drukt haar schouders naar beneden en blaast actief lucht uit haar longen. Ze moet rustig ademen, anders voelt Star haar spanning, daar is hij heel gevoelig voor. Star is een zwarte dressuurpony met een wit sterretje tussen zijn ogen. Ondanks zijn wat zwaardere bouw, heeft hij prachtige gangen en is hij een bezienswaardigheid in de rijbaan. Hij heeft een fijn, koel karakter en is eigenlijk nooit ergens van onder de indruk. Dat moet ook wel als wedstrijdpony. Roos is gek op haar pony, Star is haar beste vriend, binnen en buiten de rijbaan. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld, dat het soms lijkt alsof hij haar gedachten kan lezen. Meestal glijdt de spanning weg als ze eenmaal aan de proef zijn begonnen, maar vandaag is Roos erg nerveus.

Op het teken van het meisje met het klembord, spoort Roos Star aan een paar pasjes naar voren te doen.

‘Nerveus?’ vraagt ze als Roos naast haar staat.

‘Een beetje.’

Plotseling klinkt er iets verderop tumult. Een aantal paarden springt er geschrokken van weg en ook de schimmel in de rijbaan maakt een sprongetje. Mannenstemmen klinken luid, paarden hinniken hoog, hoeven stampen dof, naar het lijkt in een trailer of op een laadklep. Kort en hevig, alles staat even stil. Star spitst zijn oren in de richting van het lawaai, maar geeft verder geen kik. Roos klopt hem geruststellend op zijn hals. Het meisje met het klembord, kijkt met een frons in haar voorhoofd in de richting van het geluid.

‘Vind je het goed als ik even ga kijken of alles goed gaat? Ik ben zo terug.’

‘Ga maar, ik red me wel.’ Roos aait Star nog steeds over zijn hals en friemelt met haar vingers langs de strak gevlochten knotjes, die ze de avond ervoor samen met haar moeder in zijn manen heeft gemaakt. Het rumoer leidt haar af van de spanning voor de wedstrijd. Dan klinkt er applaus en ziet Roos hoe het meisje op de schimmel de jury groet en haar pony met lange teugel de rijbaan mag verlaten.

‘Dan nu, Roos Bleeker op haar pony Black Star!’ klinkt het door de luidsprekers over het evenemententerrein.

‘Veel succes!’ Het meisje met het klembord staat alweer naast haar en klopt Star op zijn hals. ‘Er was niets aan de hand.’ Ze opent de poort van de rijbaan.

Onder luid applaus stappen Roos en Star de rijbaan in. Stars vacht voelt klam van het zweet en ze moeten nog beginnen met de proef. De zon brandt op Roos’ zwarte jasje. Ze voelt zweetdruppeltjes vanonder haar cap langs haar hals glijden. Op zo’n mooie dag is er altijd veel volk op de been, veel mensen grijpen een paardenevenement aan voor een leuk dagje uit. Roos speurt met haar ogen langs de zijlijn op zoek naar een bekend gezicht. Dan ziet ze haar vader en haar zusje. Ze lachen naar haar, haar vader steekt een duim omhoog. Haar zusje zwaait, terwijl ze met haar andere hand een ijsje vasthoudt.

Haar kleine zusje, Roos is dol op haar. Ze is een nakomertje, Roos heeft lang gedacht dat ze enig kind zou blijven. Tot op een dag het heugelijke nieuws kwam dat, totaal onverwachts, het toch gelukt was. Haar zusje is zeven jaar jonger en is er altijd bij als Roos een wedstrijd heeft. Ook thuis hangt ze meestal aan de rand van de rijbak als Roos traint. Ze mag na afloop altijd Star laten uitstappen. Roos is haar grote voorbeeld.

‘Bij A afwenden, tussen X en G halt houden en groeten!’ gilt een stevige dame vanuit de hoek van de rijbaan naar Roos.

Het gaat beginnen. Roos stuurt Star keurig bij de A van de hoefslag af en laat hem net voorbij het midden van de rijbaan stoppen. Ze legt haar rechterhand achter het zadel en knikt naar de jury, die aan de korte zijde, net buiten de rijbaan, in een auto zit. Ze knikken vriendelijk terug en maken aantekeningen.

‘Voorwaarts in arbeidsstap, bij C afwenden en op de linkerhand. Tussen C en M overgaan in arbeidsdrrrraf! Tussen C en M overgaan in arbeidsdrrrraf!’ herhaalt de stevige dame.

Roos haalt diep adem en spoort Star aan.

De dame gilt welke figuren en overgangen Roos en Star moeten rijden. ‘Grote volte bij de B, overgang naar arbeidsstap bij A, gebroken lijn bij H, van hand veranderen bij …’

Roos kent de proef uit haar hoofd, toch is het altijd prettig dat er iemand is die met een luide stem voorleest. Star voelt de spanning van zijn amazone feilloos aan. Hij is nauwelijks onder de indruk van de drukte van het evenement, zoals het geschater door de luidsprekers en het applaus voor en na de proef. Alleen als zijn baasje gespannen is, dan is hij het ook. Roos blaast nogmaals haar adem uit, het lukt haar deze keer niet om te ontspannen.

‘Tussen K en A overgaan naar galop en bij B een grote volte.’

Roos spoort Star aan. Star maakt een nette overgang naar galop, maar zwiept met zijn staart als uiting van zijn spanning. Ze sturen bij B de volte op en komen keurig bij de E terug op de hoefslag.

Dan gebeurt het, iets in de hoek van de rijbaan, in het publiek … Een hond? Een wapperend lint? Een schreeuwend kind? Misschien was er niets, maar voor Star is “het” levensecht. Echt genoeg om zijn hoofd tussen zijn voorbenen te steken en met een ruk naar het midden van de rijbaan te sprinten, wild zwiepend met zijn staart en met zijn neus over de grond. Door deze plotselinge actie van Star komt Roos met haar volle gewicht in de linker stijgbeugel te hangen. Het zadel glijdt naar links en voor ze het weet, hangt Roos met zadel en al aan de linkerflank van Star. Star vindt dit uiterst onprettig en springt en bokt als een wilde. Hevig geschrokken graait Roos naar de teugels en probeert haar armen om de hals van Star te slaan, maar met haar keurige witte rijhandschoentjes, heeft ze amper grip. Paniek borrelt in haar op en haar hartslag en ademhaling schieten omhoog. Ze hangt bijna onder de buik van Star en ziet angstvallig vanuit haar ooghoek zijn voorbenen bij iedere galopsprong gevaarlijk dichterbij komen. Star probeert zich nog altijd als een wilde rodeopony van zijn last te ontdoen. Het publiek houdt zijn adem in. Roos heeft niets anders dan het zadel om zich krampachtig aan vast te houden. Ze hangt zo dicht bij de grond, dat het zand, dat door Star zijn wilde bewegingen opvliegt, gemeen in haar gezicht spat. De spieren in haar handen verkrampen, ze houdt het niet lang meer vol. Roos sluit haar ogen en besluit het zadel los te laten en de harde klap die ze zal maken te aanvaarden. Ze is vaker van een pony gevallen en weet wat haar te wachten staat. Met haar ogen stijf dicht geknepen en haar lippen strak op elkaar geperst, houdt ze haar adem in en laat het zadel los. Roos wacht op de klap en de daarbij horende stekende pijn wanneer ze de grond zal raken. Gevolgd door het contrast van de rust wanneer ze hijgend en met bonkend hart stil ligt in de rijbaan. Verlost van deze marteling. De klap komt en de pijn ook, maar de rust blijft uit. Haar linkervoet blijft steken in de stijgbeugel en Star, die nog steeds in wilde paniek is, sleept haar op hoge snelheid door de rijbaan. De angst grijpt haar opnieuw bij de keel en er ontstaan zwarte vlekken voor haar ogen. Mede door het zand dat genadeloos in haar ogen prikt, knarst tussen haar kiezen en irritant aan haar tong plakt. Het hoopt zich op achter in haar keel, wat haar in een verstikkende wurggreep houdt en ervoor zorgt dat ze moet hoesten en kokhalzen. Het publiek begint verschrikt te gillen en te schreeuwen. Roos wil ook gillen, maar ze krijgt geen lucht doordat haar longen worden leeggeslagen bij iedere hobbel waar Star haar overheen laat stuiteren. Ze heeft het gevoel dat ze ieder moment kan stikken. Dit gevoel overheerst de stekende pijn in haar enkel, het pijnlijke, stuiterende gebonk van haar hoofd over de grond en het schuren van haar lichaam door het scherpe zand. Nog een hobbel en een vliegensvlugge bocht naar rechts. Er knakt iets in haar rug en dan gaat ze out en voelt ze helemaal niets meer. Als een slappe pop stuitert ze enkele rondes aan het zadel van Star door de rijbaan, tot Star met wijd opengesperde neusgaten en pompende flanken zijn snelheid vermindert. Als door een wonder raakt Roos haar voet los uit de stijgbeugel en blijft ze roerloos liggen in het midden van de rijbaan. Star is verlost van zijn angstaanjagende last en draaft een paar rondes om haar heen, zijn kletsnatte vacht, glanst van het zweet en zijn ogen staan zo wijd open dat het oogwit zichtbaar is. Het stof dwarrelt neer en de verstijfde toeschouwers komen langzaam in beweging.

Melissa

‘Goedemorgen, mannen!’

Melissa sluipt de trap af en begroet de twee honden die beneden in de gang liggen. Ze heeft haar best gedaan de oude trap niet te veel te laten kraken zodat de rest van het gezin nog kan slapen, maar de honden hebben haar door. Met opgeheven koppen staan ze kwispelend naast hun mand en kijken omhoog de trap op. Bas, de labrador staat met zijn voorpoten op de onderste trede.

‘Terug jij,’ spreekt Melissa hem streng toe. Eenmaal beneden aait ze hem over zijn grote kop. ‘Brave hond. Hé, Guusje!’ Melissa bukt en aait de ruigharige teckel, die zich gapend uitrekt.

Melissa opent de deur naar de koegang, trekt haar jas van de kapstok en schuift haar voeten in haar laarzen. Met de honden op haar hielen loopt ze de koegang door naar de schuifdeur. Van de grote stolpboerderij is de oude koegang het enige dat zich nog in de originele staat bevindt. De rest van de boerderij is verbouwd en aangepast aan de moderne tijd, met al zijn gemakken, grote ruimtes en de gewenste lichtinval. Wanneer je de koegang binnen stapt, ga je een paar honderd jaar terug in de tijd. Het weinige, spookachtige, licht dat door de kleine, halfronde glas-in-loodraampjes naar binnen schijnt, verlicht de originele mestgreppel en het lage plafond. Hoewel de koeien al jaren geleden plaats hebben gemaakt voor de fietsen en skelters van de jongens en het oude, nostalgische hobbelpaard, kun je nog steeds hun aanwezigheid ruiken en hun zachte geloei voelen brommen in je buik.

‘Verrekte wind hier altijd!’ Een koude windvlaag brengt Melissa uit balans wanneer ze de schuifdeur naar buiten opent. Hierdoor gaat ze twee passen achterwaarts terug de koegang in. Ze zet zich schrap om met samengeknepen ogen opnieuw haar eerste schrede in deze storm te zetten. De wind heeft de hele nacht rond de boerderij geraasd. Herfst in de polder! Ze opent de schuifdeur niet verder dan strikt noodzakelijk, zodat zij en de honden zich nog net door de opening kunnen wurmen.

Vijf jaar geleden verhuisden Melissa en haar man Joost van het hippe Amsterdam naar de winderige polder van de Noordkop. Ze kochten een oude, rietgedekte stolpboerderij, die door de vorige bewoners volledig was opgeknapt. Dat kwam goed uit, want Melissa en Joost hebben vier linkerhanden. Ze wilden meer ruimte voor hun tweeling Sjoerd en Jasper die toen twee jaar oud waren. Wonen in de stad is leuk als je met zijn tweeën bent, maar met twee van die doerakken erbij werd hun appartement te klein. Ze hadden ook voor een doorzonwoning in een buitenwijk van de stad kunnen kiezen, maar Melissa wilde terug, terug naar haar roots. Die liggen hier, in de polder van Noord-Holland Noord, die ze na de havo halsoverkop heeft verlaten voor een studie in Amsterdam. Heel even heeft ze zich daar, met recht, als een wereldvreemd meisje uit de polder gevoeld, verdwaald in de grote stad. Overal mensen, verkeer, geluiden en geuren. Alles in Amsterdam leeft, beweegt en alles heeft kleur. Het stopt nooit! Ze genoot en verzoop tegelijk. Totdat ze Joost leerde kennen en hij haar redder in nood werd. Als echte stadsjongen was hij duidelijk meer ervaren met het leven in Amsterdam. Hij nam haar mee naar de leukste restaurants, de hipste clubs en de mooiste musea. Melissa heeft haar jaren in de stad als heerlijk en probleemloos ervaren. Helemaal toen ze hun twee studentenkamers omruilden voor een klein appartement. Met slechts één slaapkamer en een klein dakterras, maar wel met een eigen badkamer en keuken! Een ware luxe, als je uit een studentenhuis komt.

Ruim twaalf jaar woonde ze in Amsterdam waar ze het heerlijk heeft gehad, maar is ze blij dat ze terug is. Naar de rust en de ruimte en het groen. Met haar laarzen in de klei en haar haren in de wind. Waar de meeuwen krijsen en de kieviten roepen. Waar het volk nuchter is en ze je altijd groeten, ook al kennen ze je niet. De twaalf jaar in de stad hebben haar goed gedaan, toch is haar verlangen naar de polder altijd gebleven. Je kan het meisje wel uit de polder halen, maar de polder niet uit het meisje.

Met de kraag van haar jas rechtop en haar handen diep weggestoken in haar jaszakken, steekt Melissa het erf over, op weg naar de paardenstal. Oranje, gele en bruine bladeren dansen wild om haar heen en de honden rennen enthousiast voor haar uit. Dit alles blijft niet onopgemerkt door drie pony’s die aan de andere kant van het erf in de paddock staan. Melissa betreedt de stal via de kleine zijdeur en wordt meteen begroet met zacht gehinnik. De herfstwind raast om de stal en laat de houten balken kraken. Met grote kracht dreunt er zo nu en dan een fikse windvlaag tegen de zijgevel, alsof de stal ieder moment kan opstijgen.

‘Wat gaat het tekeer hè, jongens? Willen jullie evengoed naar buiten vandaag?’ vraagt ze aan de nieuwsgierige paardenhoofden die over de boxdeuren steken en elke beweging van haar volgen.

Er bevinden zich vier paardenboxen in de stal die Melissa allemaal heeft verhuurd. De kleine sportpony Isabelle kan net haar hoofdje over de rand steken. Haar grote, bruine ogen kijken Melissa verwachtingsvol aan.

Melissa aait haar zachte neusje. ‘Ik heb gehoord dat Kim jou vanmiddag komt halen voor een ritje’ fluistert Melissa haar toe.

De scherpe geur van paardenmest en urine overheerst in de kleine stal. Dat kan ook niet anders na een nacht met de deuren dicht, maar met deze harde wind is er geen andere keuze. Toen Melissa en Joost deze boerderij kochten, zaten de vier paardenboxen al in deze stal, maar was er enkel een kleine deur die hier toegang toe verschafte. Nadat het idee was ontstaan om de boxen te verhuren, stond Melissa erop dat er aan de korte zijde van de stal een grote schuifdeur zou komen. Ze wilde meer frisse lucht in de stal en de mogelijkheid om de deur de hele dag open zetten. Ze is erg blij met die keuze. Het maakt de kleine stal, ruimtelijk en frisser.

‘Eerst die deur open,’ mompelt ze voor zich uit. Stevig omklemt Melissa met twee handen de hendel van de grote schuifdeur. Ze weet dat dit zwaar gaat en dat ze haar volle gewicht in de strijd moet gooien. Joost zou de deur smeren, maar ja, er moet zoveel op een boerderij gebeuren. De zware deur schuift langzaam open en herfstbladeren dwarrelen de stal in. Het metaal drukt koud in Melissa’s handen wanneer ze zich schrap zet voor een laatste stevige ruk aan de hendel. Plotseling lijkt de deur zijn weerstand te verliezen en schuift die moeiteloos verder open. Hier had Melissa geen rekening mee gehouden en ze geeft geschrokken een gil als ze met een grote zwaai achterover met haar billen op de harde betonnen stalvloer klapt. Traag schuift de deur naast haar helemaal open en de koude wind blaast herfstbladeren in haar gezicht.

‘Hé Melis, gaat het?’ Een wilde bos dansende, donkere krullen steekt om het hoekje van de deur. Frank grijnst. ‘Ik dacht, laat ik die arme dame helpen met die zware deur.’

‘Frank! Ik schrik me rot.’ Melissa kan er niet om lachen.

Frank reikt Melissa de hand en helpt haar overeind. Hij blijft grijnzen, terwijl Melissa over haar pijnlijke billen wrijft. ‘Gaat het?’ vraagt hij nogmaals.

‘Ja, het gaat wel. Wat doe jij hier zo vroeg?’

‘Ik moet zo naar een patiënt, maar Max moest uitgelaten worden en we liepen toch deze kant op om bij Ollie te kijken.’

Melissa kijkt langs Frank het erf over, de grote Duitse herder rent samen met Bas en Guus over het land.

‘Ben je lang weg?’ vraagt Melissa.

‘Valt mee. Als ik geen files heb, ben ik begin van de middag terug.’

‘Je mag Max hier laten. Daar was je vast op uit.’

Frank kijkt schuldbewust. ‘Daar hoopte ik inderdaad een beetje op.’ Hij slaat een arm om Melissa’s nek en hij geeft haar een zoen boven op haar hoofd.

Melissa’s hart maakt een sprongetje.

‘Bedankt Melis, ik zeg Ollie gedag en dan ben ik weg!’ Frank geeft haar nog een knipoog en loopt haastig naar de paddock, waar de drie pony’s ongeduldig voor het hek heen en weer lopen.

‘Geef je ze meteen hooi?’ roept Melissa hem na.

Frank steekt zijn duim in de lucht.

Melissa kijkt hem na. Dokter Frank, ouwe charmeur en de beste vriend van Joost. Hij laat menig vrouwenhart sneller kloppen met zijn grote, groene ogen en wilde bos donkere krullen. Zelfs Melissa is niet ongevoelig voor zijn verpletterende lach. Toch weet ze maar al te goed dat Frank de liefde van zijn leven is verloren met de scheiding. Sindsdien is hij kind aan huis bij Joost en Melissa. Ollie is de fjord van zijn dochter Marieke, die sinds de scheiding bij haar moeder in Amsterdam woont. Ondanks dat ze maar een keer in de twee weken een weekend bij haar vader is, stond Frank erop dat Ollie niet werd verkocht. Als Marieke bij haar vader is, gaan ze rijden. Frank op de fiets, Marieke op haar pony en Max die voor het drietal uit rent. De rest van de tijd zorgt Melissa voor Ollie en neemt ze hem af en toe mee voor een ritje.

Melissa draait zich om en loopt terug de stal in. Uit de vier boxen klinkt ongeduldig geschraap, gesnuif en zacht gehinnik.

‘Jullie hebben honger, hè?’ Ze aait de warme paardenneuzen en pakt de eerst voerschep. Tot haar verbazing is deze leeg. Dat is gek! Omdat de tijd ‘s ochtends beperkt is, zet ze de avond ervoor altijd alle voerscheppen klaar. Ieder met zijn eigen soort en hoeveelheid krachtvoer, maar deze ochtend zijn de voerscheppen leeg. Hoe kan dat? Is ze het gisteren vergeten? Of was Frank er al eerder en heeft hij de paarden gevoerd? Dan zou hij dat toch hebben gezegd? Bovendien weet hij niet welk voer voor welk paard is. Melissa kijkt naar de grote statige Friese paarden, die driftig met hun voorbenen schrapen en bijna door hun boxdeur heen komen. Isabelle laat constant zachte gehinnik horen en draait rondjes om haar as. Herbey, de bejaarde draver, volgt met gespitste oren iedere beweging die Melissa maakt. Het is overduidelijk, ze hebben geen voer gehad. Dan is ze het gisteravond vast vergeten, denkt ze en haalt haar schouders op. Ze loopt naar de voertonnen om de scheppen te vullen.

‘Sorry jongens, het duurt wat langer,’ verontschuldigt ze zich naar de hongerige paarden. Met volle voerscheppen loopt ze enkele ogenblikken later terug naar de boxen en vult de voerbakken. Dan gooit ze de volle hooinetten over de boxdeuren, die heeft ze gisteravond wel klaargelegd. Ze controleert de waterbakken en klopt haar kleren af.

‘Zo, jullie redden het voorlopig. Tot straks.’

Wanneer Melissa terugloopt naar de boerderij werpt ze een korte blik op de paddock. Frank doet een dappere poging om met een goed gevulde hooikruiwagen tussen drie hongerige pony’s door te lopen. De missie mislukt volledig. Van alle kanten trekken sterke ponygebitten hooi uit de kruiwagen. Bovendien lopen ze hopeloos in de weg. Met als gevolg dat het grootste deel van het hooi sneuvelt alvorens het de eindstreep bereikt. Als de wind het daarna overneemt, is de chaos compleet. Dikke plukken hooi waaien horizontaal door de hele paddock en de hooiruif blijft nagenoeg leeg. Frank rent als een bezetene achter het losgewaaide hooi aan. Zo nu en dan vangt hij een pluk hooi uit de lucht om te redden wat er te redden valt. Uiteindelijk kijkt hij met twee handen in zijn zij hulpeloos toe hoe drie pony’s zich rond de half lege kruiwagen scharen, ontspannen kauwend op een plukje hooi dat langzaam tussen hun kaken verdwijnt. Wanneer Melissa overweegt Frank te helpen, kijkt hij haar aan, steekt zijn duim omhoog en begint opnieuw het hooi bij elkaar te rapen.

‘Prima joh, grote jongen,’ mompelt ze grijnzend en ze vervolgt haar weg naar de boerderij.

Black Star

Roos opent voorzichtig haar ogen. Door een witte waas herkent ze het bezorgde gezicht van haar moeder. De mond van haar moeder beweegt, maar door een oorverdovend gesuis in haar hoofd kan Roos haar niet verstaan. Dan verdwijnt het gezicht van haar moeder en komt dat van een onbekende man naar voren. Ook zijn woorden bereiken haar niet. Alles is wazig, alsof het in de verte gebeurt.

‘Ik hoor jullie niet.’

Ze probeert de woorden van haar lippen te laten rollen, maar haar tong blijft steken in de prut die ze in haar mond voelt. Bij een diepere ademhaling schiet er zand in haar keel wat een hoestbui opwekt. Een ijzingwekkende pijn gaat door haar hele lichaam wanneer deze schokt van het hoesten. Tranen springen in haar ogen. De onbekende man legt een hand op haar schouder en op haar voorhoofd, als teken dat ze zich rustig moet houden. Roos sluit haar ogen en warme tranen glijden langs haar oren. In de verte hoort ze het loeiende geluid van een naderende ambulance. Heel even open ze haar ogen, haar oogleden zijn zwaar. Plotseling is ze zo moe, haar hele lichaam voelt als zwaar gewapend beton. Net voordat ze zich hier aan overgeeft en haar ogen weer sluit, ziet ze vanuit een ooghoek een meisje staan. Haar rode wangetjes glimmen van de natte tranen en langs haar arm glijden glanzend, gekleurde sliertjes gesmolten ijs.

Melissa

Als Melissa de deur naar de woonkeuken opent, wil ze hem het liefst meteen weer sluiten. Het geluid van ruziënde kinderstemmen komt haar tegemoet. Ze overweegt om rechtsomkeert te maken en weer naar buiten te gaan. Zal ze toch Frank helpen? Het geloei van de razende wind over het erf, spreekt haar meer aan dan de herrie van gillende kinderstemmen aan de keukentafel. Dan buldert een luide mannenstem over al het geraas heen en sommeert iedereen tot stilte.

Melissa glimlacht en stapt naar binnen. ‘Gaat alles goed lieverd?’

‘Mama!’ De kleine Maud rent op haar af en springt in Melissa’s armen. ‘Iew je stinkt!’ gilt ze vervolgens en trekt haar neus op. Maud spartelt als teken dat haar moeder haar neer moet zetten.

In tegenstelling tot de oude koegang is er in het woongedeelte weinig over van de originele staat van de grote stolpboerderij. Daar waar in oude tijden de woonkamer klein was en de keuken separaat, is vandaag de dag alles opengebroken. Hierdoor is er een grote woonkamer en een ruime woonkeuken ontstaan. De houten balken in het plafond herinneren aan vroeger. Ondanks dat de ruimtes groter en lichter zijn dan origineel, is er met respect voor de oude stolp verbouwd. De woonkeuken is voorzien van alle gemakken, maar heeft zijn oud-Hollandse stijl behouden. De witte tegeltjes boven het aanrecht zijn voorzien van Delftsblauwe afbeeldingen met kinderen in klederdracht spelend met hoepel, kaatsen en tol. Het grote, zwarte fornuis met koperkleurige knoppen, staat onder de originele schouw waar een moderne afzuigkap met verlichting in is verwerkt, keurig uit het zicht. Op de keukenvloer liggen zwart-wit tegels die ter hoogte van de en-suite deuren naar de woonkamer, overgaan in de donkere, eikenhouten woonkamervloer. De favoriete plek van Melissa is de woonkeuken. Hier ontbijten ze met het gezin, drinken ze koffie, doen ze spelletjes of hebben ze etentjes met vrienden. Bovendien heeft deze ruimte het beste uitzicht. Turend door het grote keukenraam krijg je echt een gevoel van vrijheid, van nederigheid. Zelfs de grote stolpboerderij is een stipje in het weidse landschap wat zich voorbij het erf openbaart. Met het kozijn als omlijsting is het uitzicht net een levend schilderij wat geen dag hetzelfde is, omdat het met de jaargetijden meebeweegt. De open weides waar in de zomer Melissa’s paarden grazen, gaan over in akkers met bloembollen of andere gewassen, naargelang het seizoen. Daarachter aan de horizon liggen de duinen, waarachter elke avond de zon verdwijnt en de vlakte een zacht oranje gloed geeft. Scheef hangende knotwilgen verraden dat een polderweggetje de velden doorkruist. Melissa vindt het een cadeautje, dat ze elke morgen als ze wakker wordt van dit uitzicht mag genieten.

Joost zit aan de keukentafel en doet een poging de jongens aan weerszijde van hem tot bedaren te brengen. ‘Alles onder controle!’ zegt hij en verzoekt Maud te gaan zitten en haar broodje op te eten. Melissa wast haar handen, geeft Joost een zoen en schenkt een kop thee in voor zichzelf. Vervolgens gaat ze bij het gezin aan tafel zitten.

‘Hebben jullie gym vandaag mannen?’

‘Ja,’ roepen ze in koor.

‘Dan zal ik maar opschieten, want dan moeten jullie op de fiets en er staat een flinke woei.’

‘Nee hè, alwéér!’ mopperen de jongens en kijken elkaar verveelt aan. De sporthal, waar ze gymmen is in een ander dorp twee kilometer verderop. De kinderen worden er met een busje naartoe gebracht, maar vanaf groep vijf gaan ze op de fiets. Melissa vindt dat prima, als ze straks naar de middelbare school gaan, moeten ze veel verder fietsen. Melissa heeft in haar kindertijd heel wat kilometers door storm en regen fietsend naar school afgelegd.

‘Ik zag Frank alweer voorbij komen,’ zegt Joost.

‘Ja, hij moet zo naar een patiënt en laat Max hier. Onder de voorwaarde dat hij de pony’s voert,’ zegt Melissa grijnzend.

Joost kijkt naar buiten, de plukken hooi waaien horizontaal over het erf. ‘Dat is dan gelukt.’

‘Ach, het meeste zit in de ruif ik ruim het straks wel op,’ zegt Melissa.

De ontbijtboel wordt opgeruimd en de kinderen poetsen hun tanden. Twintig minuten later fietst Melissa met Maud achterop de fiets, achter de jongens aan naar school. Tja, als zij fietsen, kan zij niet achterblijven.

‘Vanmiddag hebben we wind mee,’ zegt ze tegen Sjoerd, terwijl ze hem voortduwt. Op school loopt Melissa met Maud mee de klas in. Maud vindt het leuk haar moeder de creaties van de dag ervoor te laten zien. De jongens zijn op een leeftijd dat ze vooral niet willen dat hun moeder in de klas komt. Dan fietst Melissa met de wind in de rug, terug naar de boerderij.

Eenmaal thuis loopt Melissa eerst naar de paardenstal. De paarden hebben hun hooi op en ze kunnen lekker naar buiten de paddock in. Melissa zet wat schrikdraden om zodat er een pad vanuit de stal, door de grote schuifdeur, rechtstreeks naar de paddock ontstaat. Als eerste zet ze de boxdeur van de kleine Isabelle open. Deze stuift in een lichte draf, briesend en wild schuddend met haar manen naar buiten. Daarna zet ze de boxdeuren van de twee Friese paarden open, die vervolgens samen statig de paddock in stappen. Tegen de tijd dat zij er zijn, heeft Isabelle al drie rondjes briesend en bokkend door het zand gerend. Melissa doet de schrikdraden dicht en controleert de waterbak. Terug in de paardenstal doet ze de oude draver Herbey een halster om. Herbey is van Nicky, een jonge vrouw die hem een fijne oude dag wil bezorgen. Hij staat nog maar een paar maanden bij Melissa in pension, maar het voelt al heel vertrouwd. Omdat de pittige Isabelle iets te druk is voor deze schuchtere goedzak, staat hij overdag bij de pony’s in de paddock en dat gaat heel goed. Vooral met Ollie kan hij het goed vinden.

Herbey wordt met zacht gehinnik begroet wanneer hij rustig achter Melissa aan het erf over sjokt. Melissa kroelt hem tussen zijn manen voordat ze het halstertouw los klikt.

‘Wat ben je toch een lieverd,’ fluistert ze hem toe. ‘Je hebt het getroffen met Nicky en zij met jou.’ Wanneer ze hem loslaat wordt hij aan alle kanten door de pony’s besnuffeld, alsof ze hem voor het eerst zien.

Hangend over het hek slaat Melissa het tafereel gaande. Een tevreden zucht ontsnapt uit haar longen, terwijl ze over de weilanden de verte in tuurt. Ze is helemaal in haar element op deze plek, met haar gezin en met de paarden. Zelfs deze herfstwind heeft zijn charme. Ze waant zich in de gelukkige positie dat ze haar meisjesdroom heeft mogen verwezenlijken en daar is ze elke dag dankbaar voor. Een duw tegen haar elleboog brengt haar uit balans en Melissa ontwaakt uit haar dagdroom. Vriendelijke, zwarte ogen kijken haar vanonder een dikke pluk manen verwachtingsvol aan.

‘Wat denk je Pablo, heb ik nog een snoepje in mijn zak?’ Melissa graait in haar jaszak en vindt inderdaad een paardensnoepje. ‘Nog zo’n mazzelaar.’ Ze houdt het snoepje met vlakke hand onder zijn neus.

Ook hier controleert Melissa de waterbak en gooit er twee emmers water bij. Terwijl ze de volle emmers het erf over sleept, ziet ze de plukken hooi in de stuiken wapperen.

‘Oh ja, dat was niet helemaal goed gegaan.’ Ze gooit de emmers leeg in de waterbakken, plukt het hooi uit de struiken en propt dit zo goed en zo kwaad als het gaat in de hooiruif. Ze doet er wat extra hooi bij, zodat ze de komende uren genoeg hebben.

‘Tijd voor koffie, jullie redden het.’ Melissa geeft de kleine Shetlander Sven een klopje op zijn billen en loopt terug naar de boerderij. Hier wordt ze opgewacht door drie honden.

‘Jullie willen zeker ook eten?’ In de koegang staan de voerbakken. Melissa vult de bakken van Guus en Bas met brokken en geeft Max voor de vorm ook een handje voer, in de wetenschap dat hij thuis zeer waarschijnlijk al ontbeten heeft. Ze laat de schuifdeur van de koegang op een kiertje staan, zodat de honden er zelf in en uit kunnen lopen.

Haar vingers ontdooien langzaam wanneer Melissa ze warmt aan een grote mok dampende koffie aan de keukentafel. Buiten blijft het waaien en de bladeren worden in rap tempo van de bomen gerukt. Vanuit het keukenraam kan ze net de drie harige ponybillen zien in de paddock. De pony’s staan met hun neuzen onder het afdak van de schuilstal, knabbelend van het hooi. De grote Fries Thomas rolt in het zand van zijn paddock. Melissa weet nog goed hoe de kinderen vroeger uit hun dak gingen als zo’n groot en machtig paard zich door zijn benen liet zakken om met een plof in het zand te landen. ‘Hij valt om!’ gilden ze dan. In de speeltuin gaan twee schommels als vanzelf heen en weer in de wind. Tussen de schommels door scharrelt een toompje kippen door het gras, als pluizenbollen op pootjes. Zo nu en dan wordt het toompje door een rukwind uit elkaar geblazen, waarna de kippen haastig weer naar elkaar toe dribbelen. Melissa moet lachen als boerderijkat Phoebe uit de hooischuur komt. Met sprietjes hooi in haar vacht en snorharen, rekt ze zich gapend uit en zet koers naar de boerderij. Wederom wordt Melissa overvallen door een warm gevoel van gelukzaligheid. Het is hard werken met een jong gezin en een pensionstal aan huis, toch kan ze zich geen beter leven wensen.

Ze vond haar terugkeer naar de polder spannend. Tegenover Joost heeft ze zich altijd groot gehouden, het verleden lag achter haar en ze was klaar voor een nieuwe start, precies op deze plek. Zo dacht ze er echt over, maar haar gevoel en onzekerheid brachten haar vaak aan het twijfelen. Wat als ze haar hier onmiddellijk herkenden? Of dat ze meteen over de tong zou gaan? Gelukkig is het volk hier net zo nuchter als zij, laat men het verleden achter zich en heeft ze zich van meet af aan welkom gevoeld. Ze is blij met haar terugkeer naar de polder. Dit is haar thuis, waar ze geniet van de kleine dingen die om haar heen gebeuren, zoals het ontwaken van een luie boerderijkat. Ze neemt de laatste slok koffie, trekt haar oude jas en laarzen aan en bindt de losgewaaide plukken haar terug in haar paardenstaart. Tevreden stapt ze de wind in. ‘Aan het werk.’

Melissa kijkt op van haar uitmestwerk als er een grote four-wheel drive met knarsende banden over het grindpad het erf op rijdt. De honden vliegen er blaffend op af, maar als het portier open gaat en er ‘goed volk’ wordt geroepen, zijn ze snel stil. De stem van de oude man wordt direct herkend en het waken gaat over in begroeten. Kwispelend drentelen ze om hem heen, terwijl Jan een verwoede poging doet ze alle drie te aaien. Als aan de andere kant van de auto nog een portier dichtslaat, vliegen ze blaffend om de auto heen. Marijke wordt ook snel herkend en na wat aaien en klopjes verliezen de honden hun interesse en druipen af.

De twee Friese paarden in de paddock stoppen met kauwen op hun hooi en spitsen hun oren in de richting van het tumult. Ook zij hebben de stemmen herkend en sloffen verder kauwend naar de rand van de paddock. Jan en Marijke aaien hun warme neuzen en delen zachte klopjes uit op de gespierde halzen.

‘Hoi Melissa, alles goed hier? Wat een wind, hè?’ roept Marijke.

Melissa schept de laatste hoop mest in de kruiwagen en loopt naar de rand van de paddock. ‘Ja, het lijkt steeds harder te waaien. Jullie durven het evengoed aan om een ritje te maken?’

‘Als ik elke keer dat het waait de koets op stal moet laten staan, komen we nooit meer buiten. Deze jongens waaien niet zomaar weg hoor.’ Jan kroelt Jelle door zijn manen.

‘We gaan niet zo ver en ik heb een extra dekentje mee,’ zegt Marijke. ‘We willen toch even een frisse neus halen en voor de jongens is het lekker om de benen te kunnen strekken.’

‘Groot gelijk,’ beaamt Melissa, ‘Veel plezier en voorzichtig, hè?’

‘Ja, mam!’ roept Jan grijnzend en loopt de zadelkamer in om de halsters te halen.