Angst voor morgen

Angst voor morgen

Nelleke Langendoen

Eerste druk juli 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-93233-93-5

ISBN E-book 978-94-93233-94-2

NUR 285/332

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Bjarne en Jasmijn

Echte liefde is onvoorwaardelijk

Moed betekent angst voelen en toch je hart volgen.

David Dewulff

Proloog

Mijn hart mist een slag. Zijn onverwachte verschijning laat me naar adem happen. Zure gal stuwt omhoog, net op tijd slik ik die weer in. Hoe kom ik hier weg? Waar is mijn telefoon? Hoewel ik rustig wil blijven, voel ik mijn benen trillen.

De glimlach op zijn gezicht, bereikt zijn ogen niet. Mijn hart roffelt nerveus tegen mijn borstkas. Hoe kom ik langs hem heen?

‘Wat doe jij hier?’ De schrille stem lijkt niet bij mij te horen.

-1-

Heden

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo slecht heb geslapen. Dit vroege tijdstip heb ik bewust gekozen, in de hoop dat het nog rustig is op de weg. Ik neem een volgepakte trekkersrugzak mee. Deze stond tijdens het afscheidsfeest klaar in de gang bij de voordeur. Het is laat geworden vannacht. Tegen twee uur vertrokken de laatste gasten. Ik heb de korte nacht er graag voor over, slapen kan altijd nog. Gisteravond nam ik afscheid van mijn familie, vrienden, buren en collega’s. Ze wensten mij een goede en veilige reis. Zoals verwacht had oma een paar goed bedoelde adviezen. Ik weet ze nu al niet meer. Lise, mijn beste vriendin, huilde ongegeneerd hard. Ze begrijpt niet waarom ik zo plotseling en radicaal mijn plannen heb omgegooid. Ondanks haar verdriet deed Lise haar best om een tof afscheidsfeest voor mij te organiseren. Op haar eigen uitbundige manier.

Met kleine slokjes drink ik de thee die mam voor me heeft klaargezet. Eten krijg ik door de spanning niet door mijn keel. Mijn zusje zit stil met een bleek gezicht naast me aan tafel, haar ogen staan dof. Zo is ze de afgelopen dagen steeds geweest, terwijl ze normaal gesproken onbevangen kletst. Ze is onder de indruk van wat er de laatste weken is gebeurd. Opeens heeft haar onbezorgde wereld een zwarte rand gekregen.

Spontaan geeft ik haar een knuffel. ‘Het komt allemaal goed, meis,’ fluister ik in haar oor.

Anouk haalt haar schouders op. Ze zit er verloren bij, ze had liever gezien dat het anders was gelopen.

Als ik eraan denk wat ik vandaag ga doen, moet ik mijzelf bemoedigend toespreken: deze beslissing is de beste optie. De gedachte dat het een risicovolle gok is, probeer ik zo snel mogelijk weg te wuiven.

‘Kom op meiden, het is tijd. We moeten gaan’.

Ik hoor aan paps stem dat hij het moeilijk vindt. Zijn gezicht toont een vriendelijke glimlach, maar zijn gebogen schouders laten anders zien. Ik neem de gezellige woonkeuken goed in me op en trek mijn gympen aan. Mam geeft mijn jas en tasje aan, met daarin mijn mobiel met een nieuw nummer, geld, zorg- en betaalpasjes en mijn paspoort.

-2-

Eerder dat jaar

Het is eindelijk vier uur. Ik pak mijn boeken en mijn jas uit mijn kluisje en loop naar mijn fiets. Buiten is de wind guur en koud, de schemering zet al in. Gelukkig is het droog. De rillingen lopen over mijn lijf van de kou. Snel rits ik mijn jas tot mijn kin dicht en sla ik mijn sjaal om. Bij het fietsenrek zoek ik in het voorvak van mijn tas mijn fietssleutel. Grabbelend over de bodem heb ik hem bij een tweede poging te pakken. Als ik met de sleutel in mijn hand omhoogkijk, kijk ik recht in de ogen van een aantrekkelijke en sportieve jongeman. Onhandig laat ik de sleutel uit mijn handen vallen. Vanaf de andere kant van het hek glimlacht hij naar me. Hij ziet er verzorgd uit en draagt goed zittende kleding. De lange vreemdeling houdt mijn blik te lang vast, voor hij wegdraait en zonder schroom de sportschool inloopt. Even ben ik van mijn stuk gebracht. Alsof het normaal is om iemand zo aan te kijken, antwoordt hij een andere jongen, die al die tijd tegen hem blijft praten. Snel herstel ik me en kijk hem na. Wat een lekker sportief typje. Ik raap mijn sleutel op, pak mijn fiets uit het rek en gooi mijn tas in de krat aan mijn stuur. Dan haast ik me achter mijn vriendin Lise aan, die al een stukje verder fietst.

-3-

Niek loopt blij achter zijn vriend aan naar binnen. Wat een mooie meid en wat een fantastische ogen. Hij humt wat tegen Roeland en vraagt hem om zijn laatste vraag te herhalen. Zijn gedachten gaan meteen terug naar het meisje en ook de tweede keer luistert hij niet meer naar wat Roeland zegt. Hij vraagt zich af of ze op de school hiernaast zit. Hoe kan het dat hij haar nog niet eerder heeft gezien? Hij wil haar graag vaker zien. Hoe oud zal ze zijn? Een euforisch gevoel maakt zich van hem meester. Vol vertrouwen loopt hij de trap op naar de kleedkamers. Na het omkleden checkt hij zichzelf in de spiegel, met zijn een meter negentig ziet hij zichzelf net. Zijn blonde haar is kort, strak en netjes. Hij scheert zich elke ochtend. Dat vindt hij belangrijk. Hij is personal trainer en zijn uiterlijk is zijn visitekaartje. Zijn klantenkring groeit snel. Hij heeft zichzelf doelgericht naar buiten gepresenteerd, ook heeft hij veel tijd en moeite geïnvesteerd in het contact met zijn klanten. Vooral bij dames rond de veertig jaar doet hij het goed. Zijn nieuwe klanten zijn meestal vriendinnen van huidige klanten. Ons kent ons, daar doet hij zijn voordeel mee. Hij weet inmiddels precies hoe hij met ze moet omgaan. Hij geeft de dames zoveel mogelijk het gevoel dat juist zij speciaal voor hem zijn.

-4-

Mam stapt tegelijk met mij het huis binnen. Met haar jas nog aan, legt ze de meegebrachte boodschappen in de koelkast. Anouk zit in de keuken, druk bezig op haar telefoon. Muziek klinkt vanuit de woonkamer. Ik hang mijn jas op en bekijk mijzelf in de spiegel. Mijn heldere lichtblauwe ogen evenals mijn kastanjebruine krullen heb ik ruim achttien jaar geleden van mijn vader geërfd. Ze zijn lastig onder controle te houden. Met een zucht bekijk ik mijn billen en benen. Morgenochtend ga ik weer hardlopen. Nu snak ik naar een kop groene thee en een appel. Hoe kan het toch, dat Anouk en ik zoveel verschillen van elkaar? Zij heeft in tegenstelling tot mij, lichtblond steil haar. Een extravert persoon die alles op zich laat afkomen. Terwijl ik introvert en punctueel ben, op het perfectionisme af. Ik wil graag alles onder controle hebben. Anouk heeft met haar zestien jaar al meerdere vriendjes gehad, iets waar ik eerlijk gezegd niet aan moet denken.

Mijn tas sjor ik omhoog over mijn schouder en met mijn handen vol loop ik de trap op. Halverwege de trap hoor ik mam nog net aan Anouk vragen of de muziek iets zachter kan.

-5-

Niek zit met zijn gedachten bij het meisje dat hij bij de sportschool heeft gezien. Zijn moeder vroeg gisteravond waar hij met zijn gedachten zat. Zij ziet het altijd als hem iets dwars zit. Dat was vroeger al zo. Hij gaf zijn moeder geen antwoord, hij heeft geen zin in goedbedoelde vragen.

Gisteren zag hij het meisje niet bij school, hij hoopt dat dit vandaag wel lukt. De tijd lijkt vandaag extra langzaam te gaan. Hij lacht om zijn eigen ongeduld. Ondanks zijn zelfverzekerdheid, is hij nerveus. Precies om vier uur gaat hij tegen het muurtje staan, net zoals hij gisteren deed. Binnen is het voorbereidend werk gedaan, hij heeft alles klaargezet voor zijn volgende klant. Hij werkt secuur, dat wordt op prijs gesteld.

Zodra hij haar vijf minuten later ziet aankomen, maakt zijn hart een sprongetje. Zijn lijf reageert meteen op haar. Ondanks het gure weer, is ze op de fiets. Zo cool!

Wanneer ze oogcontact hebben, zwaait hij naar haar. Als ze terugzwaait, kijkt ze geschrokken achter zich. Wat een onschuldig meisje. Met een tevreden glimlach gaat hij naar binnen. Het is bijna weekend, vanavond is hij om negen uur klaar en morgen is hij vrij. Hij denkt terug aan vroeger, toen hij klein was en hij in de weekenden met zijn vader ging vissen. Sinds de scheiding van zijn ouders heeft gebrek aan oprechte interesse van zijn vader in hem voor een grote kloof gezorgd. Zijn vader is een nieuw leven begonnen met een jongere vrouw. Niet veel later werd Niek vervangen. Zijn vader kreeg een nieuw kind. Snel schudt hij de pijnlijke gedachte van zich af en gaat aan het werk.

Het kost Niek, in de weken erna, niet veel tijd om haar lesrooster te achterhalen. Op de site van school staan de tijden van de lesuren. Met een beetje plannen had hij binnen een paar weken door hoe laat ze elke dag naar buiten komt. Het is leuk dat ze elkaar bijna elke dag zien.

Hij heeft zijn klant zojuist op de spinningfiets gezet, hij kan tien minuten naar buiten glippen om haar gedag te zeggen. Als de tien minuten bijna voorbij zijn, komt ze de school uit samen met een vriendin. Zelfs haar dikke winterjas kan niet verbergen dat ze een prachtig atletisch lijf heeft. Hij heeft een hekel aan vadsige wijven, zoals die vriendin van haar.

‘Hoi. Hoe gaat het?’ Na een paar weken is het tijd voor deze brandende vraag die hij er meteen achteraan stelt. ‘Hoe heet je, eigenlijk?’

‘Goed, ik heet Tess en jij?’

‘Niek Noordmann.’ Hij is dolgelukkig dat de interesse wederzijds is. Het kriebelt in zijn buik, ze is precies het meisje waar hij op valt.

‘Doei.’ Met een verlegen zwaai trekt ze haar fiets uit het rek, ze loopt haar vriendin achterna die op haar staat te wachten.

-6-

Vandaag zag ik Niek niet bij school. De afgelopen weken stond hij er bijna dagelijks om even naar mij te zwaaien. Zou hij een ander meisje leuk vinden? De gedachte lucht me op, vlug fiets ik achter Lise aan.

‘Even een tandje minder.’

Lise heeft de elektrische fiets van haar moeder op de turbostand staan. Het is eindelijk een stuk minder koud op de fiets. Warme zonnestralen geven een prettige prikkeling op mijn gezicht, de lente lijkt begonnen. Ik sluit kort mijn ogen om mijn gedachten los te laten. Daar steekt Lise met haar gezellige gekwebbel een stokje voor. We zijn twee uitersten; ik ben de luisteraar, Lise praat voor twee.

Onderweg naar huis rijden we langs weilanden waarin paarden tevreden grazen, ook zij genieten van het groene en warme begin van het jaar.

‘Is het kampeerseizoen begonnen?’ vraagt Lise als we voorbij de hoofdingang van de camping fietsen.

‘Ja, ik moet komend weekend twee dagen werken.’

Er rijden meerdere auto’s het terrein op. De vlaggen met daarop het logo van de camping wapperen fris aan de masten, alsof ook zij klaar zijn voor dit nieuwe seizoen. Als we aan het einde van de Schapengorsedijk fietsen, zit Niek tot mijn verbazing bij de rotonde op een bankje. Hij scrolt op zijn telefoon. Zodra hij Lise en mij in het oog krijgt, verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. Ik kan het niet laten om hem zuchtend voorbij te fietsen en we slaan een zijstraat in. Ik voel zijn teleurgestelde ogen in mijn rug branden, maar kan maar aan één ding denken: wat moet hij van mij?

‘Jemig, wat een lekker ding! Volgens mij vindt hij je leuk.’ Lise neemt geen blad voor de mond, zoals altijd. Ik voel me ongemakkelijk bij Lise haar conclusie, al kan ik niet verklaren waarom.

‘Ik vind hem te oud, denk ik. Hoe oud denk jij dat hij is?’

Lise haalt haar schouders op, zijn leeftijd lijkt haar niet uit te maken.

De aandacht die ik van hem krijg is leuk en vleiend, toch mag het iets minder. Het lijkt geen toeval dat hij altijd ergens buiten is, wanneer ik langskom.

‘Ik heb hier geen zin in en geen tijd voor.’ Met een zucht die uit mijn tenen komt, denk ik aan school, het leren voor de tentamens en de aankomende examens. Bovendien ren ik graag regelmatig een rondje en over een paar dagen begint mijn vakantiewerk op de camping.

-7-

‘Ik heb liever noedels.’ Anouk kijkt met een pruimgezicht naar de spaghetti die ik in mijn handen heb.

Anouk staat al met een pakje noedels in haar handen en haar gezicht heeft binnen twee seconden een transformatie doorgemaakt. Met een schuin hoofd kijkt ze me, met ondeugende ogen smekend aan. Anouk weet dat dit werkt, dat deed het vroeger al. Ik wilde graag dat Anouk een fijnere jeugd had, dan dat ik die had. Gepest worden op de basisschool heeft duidelijke sporen van onzekerheid achtergelaten, ik heb me sindsdien over Anouk ontfermd. Ik loop terug naar de koeling en ruil het biologisch rundergehakt om voor kipfilet en wokgroenten. De courgette die in haar mandje ligt, nemen we mee en thuis hebben we nog uien.

‘Vanavond Netflixen? We zijn alleen thuis.’ Zonder haar antwoord af te wachten, pak ik een zak popcorn uit het schap. Dan zie ik hem! Vol ongeloof zie ik Niek, samen met een vriend, de supermarkt in komen. Hij staat elke dag bij mijn school, of op een andere plek op de route naar huis, maar hier heb ik hem nog nooit gezien! Wat moet ik hiermee? Ik heb geen zin om met hem te praten.

Anouk sloft achter me aan terwijl ze zich verlekkert aan de chips.

‘Kom op, we hebben alles.’ Ik geef een rukje aan de arm van Anouk.

Laat het pak melk maar zitten, denk ik, als we doorlopen richting de kassa kunnen we hopelijk ongemerkt naar buiten.

Bij de kassa staan twee mensen voor ons in de rij. Vooraan staat een wat oudere meneer. De kassière wacht geduldig tot hij met muntstukken gepast heeft betaald.

Ik leg de boodschappen op de band en kijk achter me, geen Niek. De vrouw voor ons hoeft alleen een zakje gehaktkruiden af te rekenen.

Ik duw de boodschappentas in handen van Anouk, ik sta al klaar met mijn betaalpas. Even pinnen, ik schud nee voor de bon. Anouk is tegelijk klaar met het inpakken van de boodschappen.

-8-

Terwijl Niek met twee doosjes proteïne repen en kwark in zijn handen richting de kassa loopt, ziet hij Tess bij de kassa. Zijn hart maakt een sprongetje, wat ziet ze er weer fantastisch uit. Als hij snel is, kan hij haar volgen en weet hij waar ze woont. Haastig kijkt hij om zich heen, op zoek naar Roeland. Die is nergens te bekennen. Roeland is een kratje bier halen. Ze kijken straks de kwalificaties van de Formule 1.

‘Schiet op man,’ moppert hij als Roeland met een scheve grijns op zijn gezicht, op zijn gemak aan komt lopen. Boven op zijn krat liggen drie zakken chips. Haastig loopt Niek naar de kassa. Met een vloek zet hij zijn boodschappen op de band.

‘Momentje,’ mompelt hij tegen de kassière die hem verbaasd nakijkt.

Niek snelt door de schuifdeuren naar buiten en kijkt het pleintje over. Het zit hem niet mee, Tess is nergens te zien.

Teleurgesteld sjokt hij het plein over en gaat aan de andere kant op een bankje zitten. Na een poosje ziet hij Roeland naar buiten komen. Er bungelt een tas aan zijn pols en boven de krat bier dat hij in handen heeft, liggen de repen opgestapeld. Tussen zijn tanden houdt hij een zak chips. Niek draait zich terug en kijkt weer op zijn telefoon. Vlak voor zijn voeten spuiten fonteintjes uit de grond, ze worden verlicht in verschillende kleuren.

‘Hé man, waar was je opeens? Je kan niet zomaar weglopen.’ Roeland trekt een zak open en propt een hand vol chips in zijn mond.

Niek haalt zijn schouders op. ‘Ach, ik zag Tess, ik wilde met haar praten, maar ik was te laat.’

‘Jammer dat ik haar weer niet heb gezien. Die eerste keer voor de sportschool heb ik niet op haar gelet. Jij vertelde pas een week later over de vonk. Ik ben inmiddels nieuwsgierig. Volgende keer beter, man.’ Roeland geeft Niek een stomp op zijn bovenarm en lacht. ‘Zo ken ik je niet. Je hebt het flink van haar te pakken. Normaal gesproken heb je korte avontuurtjes met meiden. Gewoon voor de lol.’

Niek haalt zijn schouders op en staart voor zich uit.

‘Jij doet nooit moeite om een meisje te krijgen. Dit keer is het anders. Met die Tess is het serieuze shit.’ Roeland propt weer een hand chips in zijn mond en praat met volle mond verder. ‘Kom op, we gaan naar huis. De Formule 1 begint bijna.’ Roeland staat op en duwt de tas en de sportdrank in Niek zijn handen. Hij frommelt de dichtgevouwen zak chips krakend onder zijn oksel, pakt de krat bier op en loopt richting de parkeerplaats.

-9-

Heden

Vanmorgen vroeg vertrokken we: mijn ouders, Anouk en ik. Ondanks de zomervakantie is het druk in Leiden, auto’s rijden af en aan. Pap heeft twee dagen geleden de sleutels van een appartement in de Billitonstraat in ontvangst genomen. Op het laatste moment kon hij via een jeugdvriend dit gemeubileerde appartement huren. Hij laadde meteen mijn fiets en andere spullen in de auto en bracht ze naar Leiden.

Vermoeid rek ik mijn stijve lijf uit, een opgewonden kriebel verschijnt in mijn buik. Naast mij slaapt Anouk tegen het autoraam aan. Als we bij het appartement aankomen, ben ik gedesoriënteerd door de wirwar aan straten in deze stad. Vanuit mijn ooghoek zie ik iemand aan het einde van de straat staan, verschrikt kijk ik zijn kant op. Een oudere man wacht geduldig naast zijn hond tot deze zijn pootje weer laat zakken.

‘Rustig blijven,’ mompel ik in mezelf.

‘Het zal even zoeken zijn voor je de weg weet,’ merkt Anouk op, terwijl ze de slaap uit haar ogen wrijft. ‘Stoer dat je hier alleen gaat wonen.’

De dikke brok die in mijn keel zit, slik ik weg. Ik laat me niet door de opmerking ontmoedigen, het is nog altijd beter dan de situatie thuis. Bovendien doet Google Maps wonderen. Ik heb een paar weken de tijd om wegwijs te worden in deze stad voordat mijn nieuwe school begint. Met een onbestemd gevoel loop ik achter pap aan een steegje door. Wat tref ik zo dadelijk aan? Mam en Anouk lopen achter mij. Pap pakt een sleutelbos en zoekt de juiste sleutel. Naast de deur zijn een aantal brievenbussen en een rij met deurbellen. Na twee trappen staan we weer voor een gesloten deur. Als pap deze opent verschijnt er een galerij met meerdere voordeuren. Mijn hart maakt een sprongetje, dit ziet er leuk uit. Als ik over de balustrade naar beneden kijk, zie ik de achtertuinen van mijn benedenburen met in iedere tuin een berging. Daarachter ligt een speelweide met speeltoestellen.

‘Dat ziet er leuk uit.’ Het is een van de eerste dingen die mam vandaag zegt.

In de speelweide is het gras kort gemaaid. Aan de overkant speelt een meisje met een roze jurk aan op haar hurken in het gras. De open poort achter haar toont een gezellige tuin. Aan het roze fietsje te zien, in de tuin achter haar, woont het meisje daar.

Bij nummer 24a geeft pap de sleutels aan mij, ik maak de grijze deur open. Dat voelt vreemd … Dit is mijn nieuwe thuis.

-10-

Eerder dat jaar

Lise en ik staan in de rij voor het toegangshek bij een enorme feesttent. Vanavond is de Hollandse avond van het jaarlijkse “Rockanje Live”. In de rij spreekt Lise met bekenden, totdat we vooraan in de rij staan. De tickets worden gecontroleerd, we krijgen een stempel op onze hand en worden gefouilleerd voordat we mogen doorlopen. De dj draait al en de muziek is luid, de bas dreunt door mijn hele lijf. Ondanks dat het druk is, voelt de sfeer, gemoedelijk en gezellig. Straks treden er meerdere Hollandse artiesten op. De tickets waren ook dit jaar snel uitverkocht, gelukkig heeft Lise ze weten te bemachtigen. Echt super! Eenmaal binnen de hekken halen we eerst muntjes voor de drankjes. Dan trekt Lise me mee de tent in. Ze doet haar spijkerjasje uit en propt het in een hoek tussen de paal en het tentdoek in. ‘Yessss!’ Gilt Lise met haar armen in de lucht, haar uitgelatenheid werkt aanstekelijk en lachend volg ik haar in de richting van de bar. Onderweg komen we nog meer bekenden tegen die we vrolijk begroeten met een omhelzing, je moet in elkaars oren schreeuwen om elkaar te verstaan. Met een rosé in onze handen mengen we ons in de dansende menigte. Ik ben blij dat ik toch mijn spijkerbroek met topje en gympen heb aangedaan. Hierin voel ik me het meest op mijn gemak. Ik schud mijn bos met krullen naar achteren, terwijl ik lachend in de ogen van Lise kijk. Lise kan zich zo makkelijk laten gaan, ze gutst per ongeluk haar halve glas over haar korte leren rokje heen. Maar zoals bijna alles, lijkt het haar niets te kunnen schelen en danst ze gewoon verder.

Als Xander de Buisonjé begint te zingen gaat de tent helemaal los. Lise maakt een selfie met Xander op de achtergrond en ik spring er lachend bij. Ik voel me vrij en ook mijn tweede rosé gaat er in een vlot tempo achteraan. De ontspanning vloeit aangenaam door me heen. Ik drink niet zo vaak en merk de effecten van de alcohol al. Als Lise haar telefoon laat zakken, zie ik hem. Alweer! Hij staat, gekleed in een strakke spijkerbroek en een strak, spierwit shirt, relaxed tegen een paal aangeleund. Met een biertje in zijn ene hand en zijn mobieltje in zijn andere hand, kijkt Niek breed glimlachend naar ons. Meteen voel ik de warmte naar mijn wangen stijgen en ik draai me ongemakkelijk om. Hoelang kijkt hij al? Nam hij een foto van mij?

‘Wat is er?’ schreeuwt Lise in mijn oor. ‘Ben je niet lekker?’

‘Kijk wie er is, achter ons,’ schreeuw ik terug. Als Lise zich omdraait, heb ik meteen spijt van mijn opmerking. Subtiliteit is niet een van de eigenschappen die Lise bezit, tot overmaat van ramp zwaait ze en loopt ze naar Niek toe. Terwijl Lise lachend met hem praat, haal ik nieuw drinken. Blij ben ik niet met deze actie van Lise, ik weet me geen houding te geven. Ik verstijf iedere keer als ik die jongen tegenkom en Lise maakt een ontspannen praatje met hem. Waarom? Ik ben blij dat ik een bekende zie en ik loop meteen op hem af. Mijn buurjongen Dennis staat een paar meter verderop met vrienden. Ik praat een tijdje met hem, we hebben het over van alles en nog wat. Af en toe kijk ik naar Lise en Niek, Niek houdt ons nauwlettend in de gaten. Als Dennis zijn vrienden weer opzoekt, twijfel ik een moment, maar loop toch op het tweetal af. Lise heeft de grootste lol met Niek.

‘Hoi,’ zegt hij meteen. ‘Wie was dat?’

Verbaasd kijk ik hem aan. Het gaat hem niets aan met wie ik praat. Met tegenzin beantwoord ik zijn vraag. ‘Dat is een goede vriend van mij.’

Niek staat vlak bij me, zijn geur is bijna bedwelmend. ‘Oké.’ Hij kijkt me doordringend aan. ‘Hoe gaat het met je?’

Na een kort antwoord neem ik snel een grote slok van mijn derde wijntje. Te snel. Ik draai me om naar het podium, door mee te deinen op de muziek wil ik verbloemen dat ik geïrriteerd ben en geen zin heb in een gesprek.

Even later tikt Niek me op mijn schouder, hij maakt een drinkgebaar. ‘Nog wat drinken?’ vraagt hij er overbodig achteraan.

Als ik nee schud, voel ik mijn wangen gloeien.

‘Zeker weten?’ vraagt hij nogmaals. Zijn adem ruikt naar bier en zijn aftershave slaat op mijn keel.

‘Ja … ja … ik weet het zeker.’

‘Oké, zelf weten.’ Niek haalt glimlachend zijn schouders op en loopt naar de bar. Getver, doe toch normaal, vervloek ik mezelf. Ik lijk wel een stotterende kleuter.

‘Wat is er met je aan de hand?’ Lise tettert schel in mijn oren. Mijn gestuntel is haar blijkbaar opgevallen. ‘Vind je hem niet aardig?’

‘Jawel … maar …’

‘Zeg, als jij hem niet wilt, probeer ik het hoor. Echt een lekkere vent, vind je dat goed?’ Ze kijkt me vragend aan. Ze overvalt me. ‘Ja …ja, natuurlijk is dat goed.’ Ik knik bevestigend en gooi opgelucht het laatste slokje uit de plastic beker achterover.

Als ik in bed lig, kan ik niet slapen, ik denk terug aan de woorden van Lise op de terugweg. ‘Je was zo ongezellig en flauw, het is echt een leuke jongen, ik denk dat ik verliefd ben.’ Ze sprak met dubbele tong.

Was ik flauw? Waarom voel ik me zo ongemakkelijk bij hem?

-11-

Na lekker uitgeslapen te hebben spring ik op de fiets naar Oostvoorne, mijn hardloopschoenen zijn hoognodig aan vervanging toe. Als ik de straat uit ben, zie ik Niek op het bankje bij de rotonde. Meteen krijg ik het warm. Ik schaam me dat ik gisteravond flauw heb gedaan. Was ik maar wat spontaner, zoals Lise.

‘Goedemiddag schoonheid.’ Niek kijkt me stralend aan.

Ik stap van mijn fiets af. ‘Hoi, wat ben jij vrolijk. Vond je het leuk gisteravond? Ben jij eerder in de feesttent geweest?’ Ik staar naar mijn voeten. Jemig, het lijkt wel een ondervraging. Is dit mijn poging om spontaan te doen?

‘Dit was de eerste keer, ik kon een kaartje krijgen via een klant. Ik hoopte dat jullie er zouden zijn.’ Niek wrijft over zijn achterhoofd. Is hij verlegen?

‘Ik ga alleen op vrijdagavond, nog een avond houd ik niet vol.’

Wat ben ik toch een suffe doos!

‘Waar ga je naartoe?’

Dankbaar voor de verandering van onderwerp kijk ik hem aan. ‘Ik ben op weg naar Oostvoorne, naar Van Buuren. Mijn hardloopschoenen zijn aan vervanging toe.’

‘Zal ik meegaan? Dat zou ik erg leuk vinden. Misschien kan ik je adviseren?’ Niek kijkt me verwachtingsvol aan.

Wat moet ik hiermee? Ik doe nooit iets spontaans. ‘Dat is goed, gezellig.’ Waarom zeg ik dat?

‘Zet je fiets bij de bushalte.’ Niek loopt over het voetpad naar de rotonde om over te steken. Ik volg hem naar de overkant en fiets het laatste stukje naar de halte. Daar zet ik mijn fiets op slot en ik loop terug naar de zwarte auto waar Niek is ingestapt.

‘Kom.’ Hij opent de deur aan de binnenkant.

Heel even twijfel ik, dan stap ik in.

We rijden naar Oostvoorne over de Westvoorneweg. Onderweg stel ik vragen over zijn werk, die hij vol enthousiasme beantwoordt. Zelf stelt hij ook een paar vragen, ze gaan allemaal over sporten. Dit heeft duidelijk zijn interesse, net als zijn werk.

Bij van Buuren hebben we in twintig minuten goede schoenen uitgezocht. Niek is behulpzaam en vriendelijk. Zijn deskundige mening maakt het kiezen makkelijker. Voldaan loop ik met een schoenendoos onder mijn arm naar buiten.

‘Heb je vanmiddag iets te doen?’ vraagt hij, terwijl hij de autodeur voor me openhoudt.

‘Niet echt.’

Mag ik je dan iets leuks laten zien?’ Hij kijkt op zijn horloge. ‘We zijn mooi op tijd.’

‘Wat wil je laten zien?’ ‘Wacht maar af, je vindt het vast gaaf.’

We rijden Oostvoorne uit langs het tankstation, nemen de rotonde driekwart en rijden in de richting van de Europoort. Als Niek mijn verbaasde blik ziet, glimlacht hij. ‘Ik breng je hierna keurig thuis, het is maar een kwartiertje rijden.’

Mijn nieuwsgierigheid wint het, zwijgend leun ik achterover en ik laat mijn blik door de auto glijden.

‘Het is een 335 CI.’ Trots klinkt door in zijn stem.

Mij zegt het niets. Het enige dat ik weet, is dat de auto sterk naar leer ruikt. We rijden voorbij camping Park Kruininger Gors. In het Brielse meer, dobberen bootjes. Aan het einde van de weg slaan we linksaf naar de Maasvlakte. Niek zet de radio zachtjes aan. Fijn, het doorbreek de ongemakkelijke stilte. Het is alweer even geleden dat ik hier ben geweest. De fabrieken, loodsen en kranen die we tegenkomen, zien er onaantrekkelijk uit. Wat hebben we hier te zoeken? Had ik nee moeten zeggen? Niek zingt ondertussen mee met de muziek. Hij lijkt ontspannen en op zijn gemak. Is dat niet genoeg reden om iets meer vertrouwen te hebben?

Een stuk verder rijden we met de bocht mee naar rechts. We passeren een aantal vrachtwagens en naderen stoplichten. Daar slaan we linksaf. “Maasvlakte strand” staat er op een van de vele bordjes die de havennummers aangeven. We slaan weer af. De omgeving ziet er opeens totaal anders uit. We rijden langs duinen waarvan het helmgras net aangeplant is, het staat keurig in rijtjes. Naast ons is water en er draaien volop windmolens in de verte.

‘We zijn er bijna.’ Verderop staat een toren, donkerrood tot bruin van kleur. Hij heeft de vorm van een uitgerekte zandloper. Heel apart. Er zit een molentje op dat ronddraait. We rijden nog een stukje rechtdoor en passeren de kazerne van de brandweer.

Dan zie ik rode vlaggen wapperen en we slaan af. “Balkon van Europa” staat er op de reddingsboei die de piraat, die de ingang van een friettent flankeert, vasthoudt. We rijden een enorm parkeerterrein op. De autobanden knerpen over de grote kiezels. Meerdere auto’s staan geparkeerd op het terrein.

‘We zijn er. In het handschoenenvak ligt een verrekijker, neem je die mee?’

Verbaasd kijk ik voor me, we kijken uit op de Nieuwe Waterweg. Twee helikopterplatforms prijken hoog uit het water. Eén groen met witte strepen en één rood met witte strepen. Niek klikt zijn gordel los en stapt uit. ‘Dit is het uiterste puntje van de Maasvlakte, kijk eens daar, helemaal rechts. Dan zie je als het goed is in de verte de Columbus al aankomen.’

We lopen over grote keien die een helling vormen naar beneden. Onderaan de helling is een strook met kiezels. Golven zeewater klotsen met witte schuimkoppen tegen grote rotsblokken die de kade van de open zee scheidt. Aan de overkant van het water ligt Hoek van Holland. In de verte vaart een wit cruiseschip onze kant op. Er staat flink wat wind op de punt, maar het is helder. Meteen haal ik de verrekijker uit zijn hoes en kijk nogmaals. Mijn haren waaien voor het beeld. Het schip heeft aardig wat verdiepingen, indrukwekkend om te zien.

‘Mooi, hè?’ Niek zacht. ‘Ik ga hier regelmatig even kijken, zeker als er een bijzonder schip te zien is.’ Hij stapt de rotsblokken op en loopt een paar meter in de richting van het water. Verderop zit een vogel, hij pikt met zijn snavel iets eetbaars van de rotsen. De vogel trekt zich niets van de klotsende golven aan. Niek tuurt over het water. Als ik hem een paar meter achterna ga, zie ik tussen de rotsblokken kiezels liggen. Het water stroomt er bij elke golf brutaal tussendoor en trekt zich vervolgens bescheiden terug. Witte schuimbubbels blijven achter en worden een paar seconden later weer weggespoeld.

Als ik me omdraai en terugloop, komt Niek achter me aan. We lopen naar de zijkant van de parkeerplaats en kijken over de rotsblokken heen die daar liggen. Ze hebben bijna allemaal een stalen ring, ik raak er een aan.

‘Die ringen gebruiken ze om de blokken hierheen te verplaatsen.’ Niek geeft antwoord op de vraag die door mijn gedachten ging.

Erachter ligt een lagergelegen strandje, vol met kiezelstenen. Er staan een man en een jongen te vissen.

‘Dat deed ik vroeger met mijn vader. Toen voeren er schepen voorbij, daar kon ik eindeloos naar kijken. Mijn vader wist er veel over te vertellen. We namen lekker eten mee. Of we haalden een patatje, daarboven bij John.’ Niek wijst naar de friettent. Hij klinkt verdrietig.

‘Is je vader er niet meer?’

‘Soort van …Kom mee, we gaan naar de Columbus kijken.’ Niek loopt met grote passen terug naar de plek waar we eerder stonden.

Het schip glijdt met zijn spitse boeg soepel door het water heen, de vorm doet me denken aan een steur. Met de verrekijker probeer ik alle details te bekijken, hoeveel kamers heeft dit schip?

‘Groot en indrukwekkend.’ Ik laat de verrekijker zakken.

‘Dit is nog niet eens echt groot. The Harmony of the Seas was geweldig om te zien. Dat is het grootste cruiseschip dat er is. Hij is zeventig meter hoog en heeft achttien dekken. Deze hebben een totale oppervlakte van meer dan tachtig voetbalvelden groot. Er passen achtduizend mensen aan boord. Wat een fantastisch schip om te zien. Toen was het hier heel druk.’

We kijken het schip na. Niek zijn gevoeligheid verrast me, wat zou er zijn gebeurd met zijn vader? Niek komt dicht naast me staan en wijst recht vooruit. ‘Kijk daar eens met de verrekijker, recht naar voren.’

Even weet ik niet waar hij op doelt, maar opeens zie ik wat hij bedoelt. ‘De pier van Scheveningen! Serieus? Is dat de pier van Scheveningen?’

‘Ja, dat klopt.’ Niek lacht om mijn enthousiasme en ongeloof.

‘Nooit geweten dat je die vanaf hier kan zien. Wat gaaf.’ Ik laat de verrekijker zakken, maar kijk meteen weer.

‘Alleen bij helder weer. Kom we gaan.’ We stappen weer in de auto en rijden een stuk terug over de Maasvlakteweg, waarna we over een parallelweg langs het duin rijden. Als we voorbij de parkeerplaats van het surfstrand zijn, zet Niek de auto stil langs de kant.

‘Heb jij je rijbewijs al?’ Niek zet zijn auto uit.

‘Nee, nog niet. Ik wil er volgend schooljaar mee beginnen.’

‘Wil jij je eerste rijles nu van mij hebben?’ Niek maakt zijn gordel los. ‘Kom op, dan ruilen we van plekje.’

Hij overvalt me, ik denk niet dat ik dit wil. Voordat ik het weet, is hij al uitgestapt en loopt hij om de auto heen. Hij trekt het portier aan mijn kant open. Ik blijf zitten, ik wil niet. Mijn ouders vermoorden me als ze hierachter komen.

‘Het is echt leuk, probeer het eens. Er is hier niemand, alleen jij en ik. Hoe vaak krijg je de kans om in zo’n auto te rijden? Ik zorg ervoor dat er niets gebeurt.’

Aarzelend klik ik mijn gordel los en ik stap uit. Hoe erg kan het zijn? Ik loop om de auto heen en ik neem plaats achter het stuur. Ik kan amper met mijn voeten bij de pedalen en lig bijna achterover in de stoel. ‘Ik kan amper wat zien door de voorruit.’ In mijn buik voel ik een rare kriebel.

Niek buigt zich over me heen en hij zet de stoel in een betere stand. Hij komt te dichtbij, ik vind het niet fijn.

‘Ik wil niet.’ Mijn stem klinkt vreemd, als sneu gepiep. ‘Sorry, wil je me naar huis brengen?’ Ik durf hem niet aan te kijken.

Hij zucht. ‘Ja, natuurlijk, stap maar weer uit.’

Opgelucht doe ik wat hij vraagt. Als hij achter de auto loopt, loop ik vlug langs de voorkant. Niek zet zijn stoel weer naar achteren en start de auto. Nog voor ik mijn riem vastgemaakt, rijden we met piepende banden weg. We draaien de Maasvlakteweg weer op. Niek geeft plankgas en schakelt in een rap tempo door naar de zesde versnelling. Ik hoor de motor tussendoor flink geluid maken.

‘Je weet niet wat je mist. Weet je dat hij in vierenhalf seconden van nul tot honderd kan?’

Ik zit stijf in mijn stoel en ik houd me aan de deurgreep vast. Niek demonstreert meteen de snelheid van zijn auto. Er zullen ongetwijfeld vele meiden zijn die dit geweldig vinden. Ik hoor daar niet bij.

‘Ik zal hem even op zijn staart trappen. Dat is gaaf, dan ben je zo thuis.’ Niek lacht om zijn eigen opmerking en trapt het gaspedaal nog dieper in.

Mijn keel is droog en mijn tong voelt dik. We vliegen over het asfalt en ik durf niet naar Niek te kijken. We halen vrachtwagens en auto’s in. Ik denk dat wij twee keer zo snel rijden. We vliegen onder een viaduct door en komen uit op de Europaweg. Ik vind het levensgevaarlijk, maar durf niets te zeggen, laat staan me te bewegen. Dan laat Niek zijn gaspedaal los. Hij laat de auto helemaal uitrollen tot hij weer honderd rijdt en rijdt rustig verder totdat hij afslaat naar Oostvoorne.

‘Heerlijk die adrenalinekick.’ Nieks ogen zijn groot, hij straalt helemaal.