Prinsessen van het oosten

Garvin Pouw presenteert:

Prinsessen van

het oosten

“Prinsessen van het oosten”

Valtada

De kronieken van Azeria - deel 4

Auteur: Garvin Pouw

Eerste druk: juli 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Coverfoto: Depositphotos

Met dank aan: Digidome Arnhem

ISBN 978-94-93233-95-9

ISBN E-book 978-94-93233-96-6

NUR 334

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoud

Wat vooraf ging

Proloog

Deel I | Spoken

Hoofdstuk 1 De erfgenaam van Ilyhar

Hoofdstuk 2 Voorbij het pad der dromen

Hoofdstuk 3 Spoorzoeken

Hoofdstuk 4 Klopjacht

Hoofdstuk 5 Het hier en nu

Hoofdstuk 6 Langs elkaar

Hoofdstuk 7 De wet te veel

Hoofdstuk 8 Rusteloze nachten

Hoofdstuk 9 De wolf

Hoofdstuk 10 Koss-Mogrûl

Deel II | Prinsessen van het oosten

Hoofdstuk 11 De blinde hoek van Ingryvath

Hoofdstuk 12 De barbarentroon

Hoofdstuk 13 Motivatiestoornis

Hoofdstuk 14 Vroeger

Hoofdstuk 15 De gedwongen opdracht

Hoofdstuk 16 Zelfbeeld

Hoofdstuk 17 De paleissluiper

Hoofdstuk 18 Haar ziel

Hoofdstuk 19 De twee prinsessen

Hoofdstuk 20 Loslaten

Hoofdstuk 21 De man waarop gewacht wordt

Hoofdstuk 22 De laatste zij

Hoofdstuk 23 Iets van vroeger

Hoofdstuk 24 Een vliegend geheimpje

Hoofdstuk 25 Speurwerk

Hoofdstuk 26 Berusting

Hoofdstuk 27 Tikkertje

Hoofdstuk 28 Prinsessen in het oosten

Hoofdstuk 29 De verborgen tempel

Hoofdstuk 30 Moedeloos

Hoofdstuk 31 De wakkere god

Hoofdstuk 32 Een oude vriendin

Hoofdstuk 33 De doem van het bloed

Hoofdstuk 34 Uw elfje, meneer

Hoofdstuk 35 Onbezonnen

Deel III | Grifhexus

Hoofdstuk 36 Een ergens

Hoofdstuk 37 Zonsondergang

Hoofdstuk 38 Terug in de keel

Hoofdstuk 39 Sporen in de sneeuw

Hoofdstuk 40 Gevonden

Hoofdstuk 41 Een ongenode gast

Hoofdstuk 42 Emerins negen levens

Hoofdstuk 43 De zonde

Hoofdstuk 44 Vooroordelen

Hoofdstuk 45 Tardjaknog

Hoofdstuk 46 Voorbode

Hoofdstuk 47 Rituelen

Hoofdstuk 48 De Val

Hoofdstuk 49 De Hèridath

Epiloog

Namenregister

Over de auteur

Wat vooraf ging

Nadat de drie Sherendi Vohan, Vantraxis en Shutai, de Scheppingsgodinne hebben ontmoet op het mythische eiland Vyrendia, slaan ze alle drie hun eigen richting in.

Shutai acht zichzelf magisch niet krachtig genoeg om zijn opdracht van de Godinne uit te voeren. Hij volgt het advies op van Vantraxis en gaat op zoek naar een draagsteen. Samen met zijn kersverse vrouw Aresta en elfje Nikara reist hij naar het oosten om op basis van een schatkaart de tombe te zoeken van Sarjen de Tarmagor. Daar hoopt Shutai de legendarische “klauw van Anaya” te vinden, een potentieel krachtige draagsteen.

Vantraxis en Vohan reizen lang samen. Vantraxis spant zich in om een Azerische alliantie op poten te zetten, maar al snel blijkt dat iemand achter de schermen probeert hem een hak te zetten. In het koninkrijk Talfar ontmaskeren ze een omgekochte raadsheer, maar het spoor lokt ze verder en al gauw reizen ze in dienst van Talfar richting de Kloofburcht en de landen van het oosten. Alles wijst erop dat zowel de satar als de manipulator afkomstig zijn uit rijken van voorbij de Gordel. Een gefrustreerde Vohan heeft haast om daar te komen, maar de diplomatieke Vantraxis maakt tijd vrij voor zijstappen, zoals een bezoek aan het befaamde Orakel van Adia. Daar ontvangt Vantraxis de voorspelling dat hij in het oosten het gezicht van het kwaad zal vinden en Vohan wordt op het eiland Imrochran een wapen in het vooruitzicht gesteld.

Wanneer ze eindelijk de Kloofburcht bereiken, op de grens tussen de westelijke en oostelijke rijken van Azeria, blijkt hun vijand zijn tijd te hebben gebruikt om een val te prepareren. Het Talfarese gezelschap gaat ten onder en alleen Vohan en Vantraxis weten te ontkomen. Vantraxis levert in de Kloofburcht strijd met een Gashdaanse Kûr genaamd Gèll. Deze krijgsheer laat weten de Duistere God te dienen en is in het bezit van eenzelfde soort zwartmagische steen die de Sherendi eerder zijn tegengekomen in hun conflict met de satar. Hoewel Kûr Gèll schijnbaar in het ravijn van de Kloofburcht te pletter stort, zijn er voor Vantraxis genoeg aanknopingspunten om naar een opdrachtgever te zoeken in Gashdan. Vantraxis wil Vohan graag aan zijn zijde in die onderneming, maar de spanningen tussen de twee Sherendi zijn hoog opgelopen. Vohan weigert de Godinne te dienen en wil de wereld in zijn eentje redden. Hij verstoot zijn magische parel en kiest voor een koers door Gashdan richting Imrochran. Hij keert Vantraxis de rug toe.

Los van al die gebeurtenissen dwaalt in de Diepe Wereld een mysterieuze jonge vrouw genaamd Emerin. Emerin – die gebukt gaat onder een ogenschijnlijk psychische ziekte – worstelt met zichzelf en met haar plaats in de wereld. Onverhoeds komt ze te dicht bij de grens van het land van Ryvak, een streek in de greep van een occulte despoot. Ze weet meermaals aan Ryvaks patrouilles te ontkomen, maar zelden gaat dat zonder kleerscheuren. Het is duidelijk dat er iets in Emerin broeit. Een lange tijd vindt ze haar rust en toevlucht bij een oude man genaamd Aenrin en probeert ze zichzelf een nieuw leven aan te praten. Desondanks gebeurt er nog van alles. Ze wordt bespied door elfjes, bejaagd door een heks en ergens achter een kolk diep in haar binnenste ligt voortdurend een monster op de loer. Wanhopig klampt ze zich vast aan haar gevonden katje Fèrren en aan de droom die Aenrin haar in zijn landhuis biedt, maar de tijd dringt. Emerins dagen van respijt lijken geteld.

Proloog

De horizon was een strakke, zwarte lijn waarop grashalmen als ferme haren omhoogstaken. Een vurige zon liet zich erdoor kietelen, terwijl hij wegtrok uit de hemel. Hij liet een lucht achter waarin de eerste sterren voorzichtig twinkelden. Je kon hier tot in het oneindige kijken, maar op enig moment zou je de silhouetten betrappen van twee grazende paarden. Naast die dieren lag een bult, maar bij een nadere beschouwing zou die zich openbaren als een in dekens gewikkelde dame. Ze blies in een smeulend kampvuur. De vlammen klommen nog niet erg hoog onder de avondwind, maar de wakkerende vonken waren niet het enige licht dat de strijd aanging met de naderende nacht. Een frivool oranje vonkje danste boven de graslijn en streek neer op haar schoot.

Aresta streelde Nikara met haar pink in de nek, net onder de haarrand, daar waar het elfje het het lekkerst vond. Het oranje meisje kroop tegen Aresta’s borst. ‘Waar blijft ie nou?’

Aresta streek haar wapperende blonde haar opzij en ze tuurde over de lage heuvels. De avondschemer nam het landschap in bezit en er bleef weinig over om te zien. ‘Geen zorgen,’ zuchtte ze. ‘Hij beloofde dat hij het zou doen en wanneer hij iets belooft, doet hij het.’

‘Maar het is zo laat…’

Aresta sloot een kort moment haar ogen. Zodra ze ze weer opende, blonken ze zelfverzekerd groen. ‘Hij komt.’

Ze had die woorden nauwelijks gesproken of het gedempte geluid van voetstappen weerklonk achter hen. Nikara drukte zich diep onder Aresta’s deken, maar Aresta keek vol vertrouwen over haar schouder. Een paar meter verderop stond een man in het halfdonker. Hij trok een deken van een paardenrug en hij tastte in de zadeltassen. Aresta glimlachte. Haar man deed alles in stijl.

Het elfje verstijfde toen een mysterieuze, in een deken gewikkelde figuur plaatsnam aan de overzijde van het vuur. Pas toen hij sprak herkende ze zijn stem.

‘Ik heb gehoord dat hier een elfje is dat van verhaaltjes houdt.’

Gelukkig, hij was het niet vergeten. Nikara klom naar Aresta’s knie en knikte gretig. Ze strekte zich op haar buik met haar armpjes over elkaar onder haar kin. Aresta streek haar vleugels glad.

‘Ik ken een verhaal dat zij wellicht wil horen. Het soort verhaal waarin ze zelf een rol zal spelen…’ Nikara fronste. Was het niet wat laat om denkwerk te verwachten?

‘Ken jij het verhaal van Anfaulûk de oerdraak?’ vervolgde Shutai.

Nikara knikte en ze slikte. ‘’K heb hem zelf gezien,’ sprak ze bang en trots tegelijk.

Shutai grijnsde. ‘Zo is het ook met dit verhaal. Als alles goed gaat, wandelen wij het binnenkort binnen.’ Hij gaf Aresta een veelbetekenende knipoog. ‘Er was eens…’

Nikara sloot haar oogjes en gaf zich over aan het verhaal.

‘Er was eens een man genaamd Iriad. Iriad was een tovenaar. Al toen hij jong was, verrichtte Iriad daden die op wonderen leken. Hij kon van de ene stof de andere maken en vond geneesmiddelen voor ziektes die de landen al eeuwenlang in hun greep hielden. Hij was iemand die van alles leek te kunnen met de bouwstenen van het leven. Iriad genoot hoog aanzien. Hij begreep veel en Nara benaderden hem graag voor raad. Menig koning of krijgsheer deed een beroep op zijn inzicht en advies. Iriad bekwam een lange grijze baard en hij kreeg een tempel gebouwd op Val Vanté, een van de meest oostelijke pieken van de Gordel. Daar kon hij in alle rust werken aan verbeteringen voor de wereld. Het huis van Iriad werd een rustpunt. Een neutraal gebied in een tijd die bekendstond om zijn vele bloederige oorlogen. Al die turbulentie moest op den duur vat op Iriad hebben gekregen, want op een nacht kreeg de oude man een vreemd visioen. Iriad had een droom waarin hij heel Valtada voor zich zag als een bol die door de ruimte zweefde. Een planeet met drie manen, maar er miste iets in het plaatje. Shan had de ruimte in zijn droom verlaten. Nergens in zijn visioen was de zon te zien en het enige licht dat nog op Valtada neerscheen, was het licht van verre sterren. Iriad vroeg aan de Nara in zijn droom waar de zon gebleven was, maar ze vertelden hem dat hij was gestorven. Het grootste licht dat ooit geschenen had, was verdwenen en de overgebleven Nara sidderden in duisternis. Voor Iriads ogen vervaagden toen de sterren en een inktzwarte vlek slokte alles op. Zonder een licht dat op Valtada scheen, was het universum zoals Iriad het kende, gedoemd om te verdwijnen.

Zodra Iriad wakker werd uit zijn bizarre droom snelde hij naar zijn balkon aan de oostelijke zijde van zijn tempel. Tot zijn troost klom de zon daar boven de landen, maar Iriad liet zich daar niet meer door geruststellen. Wat als die zon op een dag eens niet zou komen? Wat als de wereld inderdaad werd gegrepen door een eeuwige nacht? Hoe koud zou het worden? Zou er nog iets in leven blijven wanneer het gegeven licht verdween?

Zijn visioen zette Iriad ernstig aan het denken. Moesten de Nara wel afhankelijk blijven van slechts één bron van licht? Was het niet de taak van de kinderen van de goden om ooit op eigen kracht te staan? De zon was een gift, maar voor Iriad was hij niet langer een zekerheid. Te veel was reeds in de strijd van goden ten onder gegaan en nooit teruggekomen. Het noorden van de wereld was gezonken. Het paradijs van Vyrendia was verdwenen achter een zee van mist en een rij onmogelijke bergen. Alle geschiedenis toonde boven alles de vergankelijkheid van de wereld. Om dat tij te keren moest hij de Nara de middelen verschaffen om onafhankelijk te bestaan. De goden hadden hun zon onbereikbaar ver van Valtada geplaatst, maar Iriad begreep dat de Nara ook een zon in hun bereik moesten hebben. Hij moest er een voor hen vinden.

Iriad ging obsessief te werk. Op allerlei manieren probeerde hij een equivalent voor een ster te creëren. Hij trachtte het met de grootste der vuren, met explosies en chemie, maar vreemd genoeg was het pas toen hij op onderzoek ging in de diepten van Valtada dat hij datgene vond waaraan het hem ontbrak in zijn experimenten. Ooit daalde Iriad af in de diepste grot en hakte daar in het hardste steen. Hij vond er een gesteente zo hard en zo sterk, dat het licht kon opnemen en vasthouden. Het vreemde van die steensoort was dat hij het licht in de duisternis juist weer liet schijnen. Iriad bracht zijn vondst naar de oppervlakte en bewerkte het brokstuk zeven lange jaren. Hij sleep het tot een bol. De perfecte nieuwe zon voor zijn volk. Iriad geloofde dat als hij de bol maar lang genoeg in het licht van de zon hield, de steen genoeg kracht zou opdoen om door iedere duisternis te schijnen. De bol zou een reserve zijn, een bewaarplaats, opdat licht nooit echt verloren ging.

Iriad riep zichzelf uit tot hoeder van licht en leven. Wanneer de duisternis het licht uit de hemel stal, zou Iriads tweede zon de Nara van Valtada blijven verwarmen.

Toen Iriads bol klaar was, plaatste hij hem op een standaard boven op zijn berg. Daar, hoog boven de wolken, stal Iriads bol dag na dag het licht van de zon en in iedere nacht scheen de bol verder en feller. In die tijd verdween rondom zijn berg de nacht. De landen baadden op ieder uur in een schijnsel. Donker werd vergeten en Iriad sliep eindelijk vrij van zijn nachtmerrie. Al was die slaap van korte duur.

In de tijd dat Iriad aan zijn zonsteen werkte, lette hij totaal niet op de wereld om hem heen. Hij hielp niemand met raad en waarschuwde niemand voor fouten. Koningen en krijgsheren om hem heen vernietigden elkaar en gezamenlijk werd het oosten van Azeria zwak. Zo zwak dat niemand weerstand kon bieden aan Sarjen de Tarmagor.

Sarjen, die ons in het westen beter bekend is onder de naam Grûnsim, was de verwoester van rijken, een barbaarse plunderaar uit de Diepe Wereld. Zijn horde was op mysterieuze wijze Azeria binnengeslopen. Men fluisterde dat hij in een strenge winter over de bevroren ijszee was gekomen, maar er gonsden ook geruchten dat Sarjen geheime wegen door de wereld kende. Wat die wegen ook waren, ze werkten voor hem, want zijn inval in Azeria kwam als een volslagen verrassing. Hij kreeg de verzwakte landjes zonder moeite in zijn greep en zij die zich verzetten, werden op brute wijze vermorzeld. Sarjen stichtte een rijk in het zuiden en hij noemde het Gashdan. Hij bouwde daar een burcht, maar de heerschappij over het lage woestijnland was hem niet genoeg. Heel Azeria lag voor hem open en zijn ruiters trokken rovend over de Gordel en weer terug. Met Gashdan als hun thuisbasis vertrokken zijn ruiters op talloze expedities. Soms plunderden ze in de Diepe Wereld, dan weer aan de westkant van de Gordel. Wat ze vonden brachten ze terug naar Sarjens troon en al spoedig zat Sarjen op bergen van gestolen rijkdom. In luttele jaren viel de volledige westelijke wereld in zijn greep. Vrouwen, goud; alles dat van enige waarde was, werd door hem beheerst. Steeds weer reed hij uit en steeds veroverde hij meer. Sarjen was onverzadigbaar en hij zou niet rusten eer de waarde van de wereld aan zijn voeten lag.

Op een nacht stond Sarjen op de muur van zijn paleis toen hij een licht zag schijnen aan de horizon. De gloed verwonderde Sarjen, want wat kon zo fel schijnen door de nacht? Sarjen kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Hij koos zijn meest woeste krijgers en reed uit. Hun hoeven denderden over de steppen, hun blik gericht op de verre gloed.

“Het moet zilver zijn, alleen zilver kan zo helder blinken onder maanlicht,” sprak een van zijn mannen.

“Nee, goud. Het is goud dat baadt in de reflectie van de duizend sterren,” sprak een tweede.

Een derde lachte alleen. “Niets dat ik ken blinkt zo helder als wat we daar in de verte zien. Het moet een nieuw metaal zijn. Een delfstof die wij allen nog niet kennen.”

Sarjen was echter stil. Hij dacht maar één ding: wat het ook is, het is van mij...

Wat waren ze verrast toen ze eindelijk arriveerden bij die torenhoge berg. Wat was het dat daar op die hoge standaard pronkte? Een bol van glas, gevuld met licht. Geen goud, geen rijkdom. Het leek alleen maar licht! Woedend zwaaide Sarjen zijn strijdbijl en hij sloeg de nieuwe zon aan stukken. Duizenden splinters regenden de diepte in en alleen een gloeiende scherf bleef aan Sarjens voeten liggen. Hij nam die scherf met zich mee en verdween naar het zuiden. Woedend vernietigde hij daar drie steden en toen keerde hij terug naar huis.

Toen Iriad ontdekte wat er gebeurd was, huilde hij vele nachten lang. Op den duur maakte zijn verdriet plaats voor wraaklust. De wijsgeer daalde af van zijn berg en reisde Sarjen na. Hij volgde het spoor van de barbaar helemaal tot de poorten van diens fort in Gashdan. Daar trof hij Sarjen aan zijn hof, omringd door zijn grootste krijgers. Zijn vrouw, Anaya, lag aan zijn voeten en zijn drie dochters keken verwonderd op toen een heuse tovenaar verscheen.

“Ik ben Iriad, wijsgeer en lichtbewaarder!” Zijn boze aankondiging echode door de hal en bracht zelfs Sarjen tot fronzen. De naam Iriad was oud en zelfs aan het barbaarse hof bekend.

De boze tovenaar wees met een priemende vinger naar Sarjen. “U heeft mij mijn licht ontstolen. Licht dat ik voor ons allen heb gedolven! Begrijpt u dan niet dat er geen leven kan zijn zonder licht en nooit een dood zolang het brandt?”

Sarjen richtte zich op en lachte. “Ik ben Sarjen de Tarmagor. Ik ben de brenger van de dood. Waarom zou ik de dood vrezen?”

Iriad glimlachte wrang. “Als iemand de dood moet vrezen dan bent u dat, heer Tarmagor. U bent immers zo dwaas geweest om vele anderen voor te laten gaan. Hoeveel vijanden zullen u voorbij deze wereld van licht opwachten? Vroeg of laat verlaat het licht ons allemaal, maar het donker zal heel wat donkerder zijn voor u…”

Sarjen luisterde naar de dreigementen van de tovenaar, maar Sarjen was geen geduldig man. Hij trok zijn zwaard en onthoofdde Iriad in het midden van zijn troonzaal. Daarna zakte hij nonchalant terug op zijn troon. Zijn krijgers lachten en men hief het glas, terwijl de resten van Iriad uit de zaal werden verwijderd. Het was het einde van een droef verhaal, althans zo leek het…

Het spookte in Sarjens nachten. De woedende woorden van de tovenaar galmden op een behekste wijze in zijn hoofd. Ze lieten hem nadenken daar waar de krijgsheer doorgaans het zwaard optilde. Had de tovenaar misschien een punt? Hoeveel lichten had hij om zich heen gedoofd? Hoeveel zielen had Sarjen wel niet van deze wereld weggestuurd? Kon het zijn dat al die zielen op hem wachtten, voorbij de dood? Een leger wraaklustige slachtoffers kon in het hiernamaals de zwaarden scherpen en wanneer Sarjen hen straks tegenkwam, stond hij alleen.

Sarjens groeiende vrees voor wat hem wachtte na zijn dood werd hem een obsessie. Al snel liet de barbaarse plunderaar zich omringen door priesters en zieners die hem van advies voorzagen. Ze hielpen hem bij het voorbereiden op zijn dood. Op een geheime plaats bouwde Sarjen een diepe, ondergrondse tombe. Hij noemde het de Koss-Mogrûl. Duizenden soldaten stuurde hij naar die verborgen plaats. Hij liet hen een eed van trouw zweren en vervolgens zette hij hen aan tot zelfmoord. Door hun sterven en de vele vloeken waarmee hij hen tot zich bond, verzekerde hij zich van een leger in het hiernamaals. Sarjen zette van alles in werking om ook na de dood te kunnen heersen, maar hoeveel krijgers hij ook voor zich uitzond, het was hem niet genoeg. Sarjen wilde ook zijn op Valtada vergaarde rijkdom niet achterlaten en in het geheim liet hij al zijn bezittingen verplaatsen naar zijn groeiende necropool. Terwijl zijn rijk op Valtada verkruimelde, prepareerde Sarjen de ultieme invasie van het hiernamaals.

Op een donkere dag waren al Sarjens krijgers verdwenen naar de Koss-Mogrûl. Zijn schatten waren tot de laatste munt opgeborgen en het rijk Gashdan was leeg. Sarjens vrouw stond op de muur van het paleis en ze tuurde door het lege land. Sarjen kwam naast haar staan en hij zag haar betraande ogen.

“Je laat ons niets na,” snikte ze. “Al wat dit land was en al wat het kon worden, rust nu in jouw graf. Ik gaf je drie dochters en ben je altijd trouw gebleven. Is er dan niets dat ik verdien?”

Sarjen glimlachte wreed. “Ik schenk je dit,” grijnsde hij. “Het is het enige dat ik straks niet gebruiken kan.”

Anaya keek neer op een lichtgevende scherf die haar man haar in de handen plaatste.

“De tovenaar van wie ik dit stal, liet mij mijn dood vrezen,” glimlachte Sarjen. “Maar ik overwon mijn angst en ik verlang nu naar mijn dood. Ik zal de dood veroveren. Een nieuwe wereld wacht op mij. De tovenaar vertelde mij dat de dood een donkere plaats is, verstoken van licht. Dit licht zal ik er dus niet nodig hebben. Ik schenk het jullie, wie ik achterlaat.”

Anaya verstarde. Haar man gaf alleen nog om de dood. Niet om haar dochters, niet om haar. Een leger wachtte hem voorbij deze wereld en de dood was verworden tot zijn brandende verlangen. Het was op dat moment dat een fluistering in de wind haar schone oor bereikte. Ze hoorde de woorden die de tovenaar ooit gesproken had. “Er kan geen leven zijn zonder licht en nooit een dood zolang het brandt.”

Haar woede was groot en in haar hand zag ze het licht liggen in de vorm van een splinter. Ze zou het gebruiken als haar klauw. “Jij laat ons niets na!” siste ze. “Nu zie ik erop toe dat ook jou niets wacht. Als de dood hetgeen is dat jij zoekt, dan ontneem ik hem je voor eeuwig!”

Ze sloeg de scherf van licht door Sarjens hart en Iriad kreeg zijn wraak. Nooit zou de ziel van Sarjen de dood nog vinden. Vanaf dat moment bleef hij gebonden aan het licht en aan zijn leven. Een leven zonder lichaam en zonder bestaan, op een plek weg van de dood, waar licht nooit komen kon…

Trouwe volgelingen namen het lichaam van Sarjen mee en omhulden het met een sarcofaag van zilver. Hij werd weggevoerd naar de Koss-Mogrûl en die necropool werd nooit gevonden. Anaya was content in de wetenschap dat Sarjen zijn dodenleger nooit zou kunnen leiden. Na jaren gingen zij en haar dochters hem voor. Sarjen bleef gebonden aan licht en leven. Tot op de dag van vandaag bestaat hij… ergens.’

Shutai’s ogen twinkelden na van de vertelling.

Aresta tilde haar wenkbrauwen verwachtingsvol. ‘Was dat het?’

Shutai keek verbaasd. ‘Niet goed?’

‘Nou, vond jij dit passend? Ik bedoel… Als welterusten-verhaaltje voor een elfje?’

Shutai grinnikte en keek naar haar schoot. ‘Ik geloof niet dat ik veel kwaad heb gedaan.’

Nikara lag uitgespreid over Aresta’s knie te slapen. Ze was waarschijnlijk al ingedommeld halverwege het verhaal.

Aresta nam het elfje voorzichtig in haar handen en legde haar op een dekentje naast het hare. Nu moest ze alleen onthouden dat ze niet mocht omrollen in haar slaap. Ze richtte zich op en nam plaats naast Shutai. Haar man tuurde weg over de nachtelijke vlakte.

‘Was dat het echte verhaal?’

Shutai haalde zijn schouders op. ‘Ik vertelde het zoals het aan mij is verteld.’

‘Oh,’ mompelde Aresta. ‘Dus wij zoeken de steen van iemand wiens geest nog ergens op Valtada rondspookt?’

Shutai trok met zijn lip. ‘Het is maar een legende.’

Aresta rolde met haar ogen. ‘Gek zeg… Waarom stelt dat mij totaal niet gerust?’

Deel 1:

Spoken

1 De erfgenaam van Ilyhar

Golven als witte bergen schoven voort en braken met een donder op de uitgestrekte rotskust van Arshana, het land van de eeuwige zon. De Orynthuszee bulderde onder de kracht van de driedaagse vloed. Sluiers van waterstof spatten uiteen tegen de statige, bruine klippen. Al een eeuwigheid probeerde het water het graniet te overwinnen. Ook vandaag zou dat niet lukken, maar het was een strijd die voort moest duren. Een woestheid die de schoonheid van het land dat eruit omhoog rees benadrukte.

Altijd was Arshana het continent van dromen geweest. De wouden en de zonovergoten steppen achter haar kustmuren behoorden tot de meest adembenemende van de westelijke wereld. Er waren velen die ernaar verlangden, maar slechts weinigen die ze daadwerkelijk zagen. Het Zuidland was een continent vol verborgenheid, meer bekend uit legenden dan uit de vertellingen van ooggetuigen. Vaartuigen vanuit het Noordland werden zelden nabij Arshana toegelaten. Azeriërs die de Orynthuszee trotseerden, konden hooguit hopen op een glimp van deze bruingroene klifmuren en het witte bulderen van de golven. Toch was er altijd iets om hun oog te trakteren. Een bouwwerk op deze kustlijn dat met zijn luttele aanwezigheid bevestigde dat alle wonderen die men hoorde over Arshana de waarheid waren.

Het bouwwerk werd nu gezien door een kleine, maar noeste reiziger. Een grijs vogeltje dat danste over het stof van de brekende golven. Het diertje was moe. Het had nauwelijks rust gekend op zijn verre vlucht. Met zijn gespleten staart scheerde hij langs de tenen van het Zuidland en hij volgde de kust in het licht van de opklimmende zon. Alsmaar dichter naderde hij zijn bestemming. Ilyhar. De statige noordelijke stadstoren klom als een naald naar de hemel op. Het was een betoverend bouwwerk. Eerst leek het niet meer dan een streep die eenzaam boven de wereld omhoogstak, maar eenmaal in het zonlicht verscheen een schaduwlijn om de toren te accentueren. Uiteindelijk zag de zwaluw hoe deze zuil werd gevormd door het samenvlechten van meerdere torens. Cilindrische boogvormen krulden om elkaar om als ivoorwitte spiesen de hoogte te trotseren. Daar waar de onnoemelijk hoge toren de eerste wolken bereikte, droeg hij zijn stad. Een van de elf bolwerken die het symbool waren geworden voor het licht dat nu Arshana beheerste. De zuil van witte stilte eindigde in een kroon van torenpieken, spitsen en droomkastelen. Ze ging over in schijf na schijf van witte ringen en uitstulpingen, allen bedekt met naaldachtige blauwe kegels. Het waren paradijselijke torens bovenop de grootste van allemaal. Dit was een Arocha.

De kleine zwaluw begon aan zijn laatste klim…

Wind sloeg naar binnen door een raamspleet en streek als een frisse adem langs haar gezicht. Het nam wat van haar paars-witte haren mee, maar ze veegde die met een sierlijk gebaar weg. Haar ogen bleven naar buiten turen; over de wolken en over de schittering van de zee. Ze staarde altijd naar de horizon wanneer ze aan hem dacht. Vaak sloot ze even haar ogen, een eerbetoon aan de zoon die zij verloren was. Nu ze ze weer opende, zag ze prompt het vogeltje zitten, zomaar in de spanne van het venster. De kleine, grijze zwaluw keek haar met een schuin kopje aan en pikte in zijn veertjes. Emenvi zag het kokertje aan de poot van de vogel en ze glimlachte. Hier had ze veel te lang op moeten wachten. Ze nam de zwaluw in haar handen en opende haar eigen vleugels. Met het diertje voorzichtig in haar hand gleed ze naar beneden naar de vloer van de zaal. Ze eindigde haar korte duikvlucht naast een wit fonteintje. Ze trok haar paars-witte vleugels samen en plaatste de zwaluw op de rand. Ze moedigde het beestje aan om te drinken.

Geheimzinnig keek ze op en om zich heen. Haar ogen dwaalden langs de draperieën in de troonzaal van Ilyhar. Haar blik gleed langs bogen en zuilen, maar bleef uiteindelijk rusten op haar man. Fernaxian Araxis zat bedachtzaam op zijn hoge troon. Zijn blauwe mantel golfde langs zijn rug en gleed verder daar waar zijn lange, witte haar en rode lokken stopten. Hij vond haar ogen en de hand waarop hij leunde gleed weg vanonder zijn zilveren kroon. Zijn ogen vroegen het haar en zij kon het antwoord niet verbergen. Haar vreugde straalde door.

Toch opende hij zijn lippen niet om te spreken. Hij sloot zijn ogen en gaf haar tijd. Voorzichtig knipte ze het kokertje los van de drinkende zwaluw. Het was van brons en het dopje schroefde er vrij gemakkelijk af. Al snel gleed haar blik over de regels van het bleke papier. Een huivering trok door haar lichaam en ze drukte het briefje tegen haar borst. Een traan verliet haar ooghoek.

Haar man opende zijn ogen weer.

Emenvi vermande zich. Ze rolde het briefje terug in de koker en plaatste haar voeten op de treden naar de troon. Ze besefte terdege dat ze hier in een officiële ruimte was en ze paste haar tred daarop aan. Die tred werd een waardig, lichtvoetig schrijden, zoals het de dame van een regent betaamde. Ze keerde haar blik naar beneden, maar niet uit nederigheid. Het was een gebaar van liefde. Aan de voet van de troon hield ze halt en ze knielde. Haar hand met het kokertje strekte ze naar voren.

Het was helaas niet zijn hand die het kokertje van haar overnam. Een bleke, witte hand – afkomstig uit een zwarte mouw – nam de koker weg en een zwartgenagelde tweede hand duwde haar kin omhoog. Ze werd gedwongen in de bekeurende blik te kijken van de zwarte engel die nu boven haar stond. Zo donker en kil. Emenvi voelde zich laag.

De zwarte vrouwe liep opzij en Emenvi’s smekende ogen keerden zich naar haar man. Kon hij niet ingrijpen? Hij keek haar echter niet meer aan. Zijn blik was gericht op de vrouwe van het halfduister. Hij kon niet anders.

Ze moest hem dit vergeven. Het was een deel van de donkere betovering die de zwarte engel met zich meedroeg. Ze sloot haar ogen.

Fernaxian volgde de duistergevleugelde dame terwijl ze met zijn koker wegliep door de troonzaal. Ze liep met haar rug naar hem gekeerd, totdat ze tot stilstand kwam in een van de goudgele hemelramen. Ze had de boodschap op het briefje inmiddels gelezen, maar ze keerde hem lang de rug toe. Hij zag alleen haar nachtzwarte vleugels en haar eveneens duistere haarsluier. Ze was onnodig kwetsend. Heel haar handelen leek bedoeld om hem en zijn dame te beledigen. Om wreed te benadrukken dat waar zij ook kwam, zij altijd de heersende partij zou zijn.

Zou hij daar iets aan kunnen doen? Durfde hij een halfgod om verantwoording te vragen?

Hij wist dat dit een verwrongen manier was om zijn loyaliteit te testen, maar er waren grenzen aan wat een regent mocht tolereren in zijn eigen huis. De ogen van Fernaxian werden nauwer en zijn stem klonk helder toen hij sprak. ‘Wat is de boodschap?’

De donkere ogen die zich naar hem keerden, deden hem betwijfelen of hij als regent vandaag de dag nog eisen mocht stellen.

‘Weinig van wat hier staat is voor u relevant,’ galmde haar antwoord.

Fernaxian voelde zijn gemoed zinken. De duistergevleugelde proefde zijn emotie en keek hem strak aan. ‘Hij is vertrokken vanuit Talfar. Dat is zoals ik het met hem besproken had.’ Ze zweeg een moment. ‘De andere Sherendi is nog steeds bij hem, dat is gunstig. Blijkbaar is hij in dienst getreden bij het hof van koningin Esmève. Hij verzoekt ons om politieke steun te verlenen aan aspiraties van Talfar om tot een continentwijde coalitie te komen.’ De blik waarmee de zwarte dame sprak, gaf aan dat ze niet gediend was van wat ze gelezen had. Ze stond niet open voor tegenspraak.

Toch waagde Fernaxian het om te spreken zonder zeker te weten of zij klaar was. ‘Wat is er bekend over de twijfels die hij eerder over Talfar had?’

De duistergevleugelde staarde hem aan. ‘Ik heb mij niet met Talfar beziggehouden, dat was zijn deel.’

Fernaxian vloekte in de privéruimten van zijn geest. Dat was weer typisch zoiets waartoe zij alleen besloten had. Fernaxian had altijd een goede relatie tot Talfar onderhouden, maar vanaf het moment dat de aandacht van Vantraxis zich naar Talfar keerde, had de donkere vrouwe hem ieder contact met dat koningshuis verboden. Wilde ze hem bewust in het duister houden?

‘Ik heb altijd goed contact gehad met Talfar. Wanneer u het mij toestaat om…’

Een kille woede sneed door de ogen van de duistere engel. Dit was meer dan een belediging. Dit was haar wil trotseren. Er waren weinigen die dat zo openlijk durfden te doen, nog minder die ze dat zou toestaan. Fernaxian wist dat hij over een streep was, maar nu teruggaan had geen zin.

‘De koningin van Talfar heeft mij geschreven. Ze excuseert zich voor de voorgevallen misverstanden en ze heeft ons geopenbaard dat er een samenzwering was met als doel de voornemens van mijn zoon ten gronde te richten. Dat wat ik uit haar correspondentie opmaak, verontrust mij uitermate. Het suggereert dat er nog altijd krachten in Azeria in beweging zijn die mijn zoon naar het leven staan. Het is mijn taak als vader hem daar bescherming bij te bieden.’

De ogen van de vrouwe boorden met inktzwarte irissen door hem heen. Misschien was ze kwaad, omdat hij ondanks haar embargo toch berichten uit Talfar ontvangen had, maar het kon ook puur vanwege zijn lef zijn. Om de vermetelheid dat hij haar durfde toe te spreken, alsof zijn wil een recht had in de schaduw van de hare.

‘De raadsels van het Noordland zijn aan uw zoon om op eigen kracht te doorgronden. Dat is de prijs die hij moet betalen nadat hij zichzelf naar voren schoof als de ongevraagde ambassadeur van ons volk. Het was zijn eigen keuze om zich in Azeria een van de drie te verklaren. Een keuze die rechtstreeks in strijd is met het decreet dat geen Varda zonder toestemming buiten Arshana mag treden.’

Fernaxian die tot dan toe zijn handen om de leuning van zijn troon had geklemd, balde diezelfde handen tot vuisten. ‘U hebt persoonlijk zijn keuze om in Azeria te wachten gedoogd. Waarom kiest u er juist nu voor hem af te vallen?’

De duistergevleugelde keerde een schuine blik naar boven. ‘Ik val hem niet af, Fernaxian. Misschien heb ik gewoonweg meer vertrouwen in zijn kunnen, dan jij in hem hebt als een bekwame zoon.’

Fernaxian staarde de vrouwe aan met onderdrukte woede. ‘Is het opeens een zonde om mijn bloed te willen behoeden voor de gevaren die op hem loeren? Ik geef simpelweg te veel om hem om hem alleen tegenover zijn lot te laten staan. U liet mij hem niet beschermen toen honderden satar hem op de hielen zaten. Nu vraagt u mij opnieuw mijn handen op de rug te binden? Talfar is onze bondgenoot, maar ik ben te bekend met de Noordlandse Nara om verraad zomaar uit te sluiten. Welk spel daar ook gepeeld wordt, ik weet zeker dat er gevaar dreigt. Ik kan mijn zoon niet alleen laten staan in een nest vol adders. Iemand zal hem dit keer steun moeten verlenen.’ De regent van Ilyhar sloot zijn ogen. ‘Laat die iemand alstublieft zijn vader zijn.’

Emenvi, die eenzaam onder de troon stond, wierp een geroerde blik naar haar man.

De zwarte vrouwe sprak nog niet. Haar stille blik verscheurde de zittende heerser, maar haar lippen deden geen werk. Toch zag Emenvi goed dat ieder woord van haar man de halfgodin had tegengestaan. Er hing een spanning in de lucht. De duistergevleugelde sloot haar ogen. Toen ze ze weer opende, leek iets van de dreiging te verdampen. ‘U kent onze wetten. Net als ik weet u dat de raad van Arochaheersers uw verzoek niet zal honoreren. Geen Varda-ster zal zich laten besmeuren omwille van uw zoon, Fernaxian.’

De lip van Emenvi trilde. Ze smeekte Fernaxian met haar ogen.

Fernaxian voelde zich somber worden. Hij wist dat de zwarte vrouwe gelijk had. De Arshènnanté zou hem verbieden zijn sterren naar het Noordland te zenden. Tegen hun besluit stond hij machteloos. De enigen die Vantraxis nog konden helpen, waren in zo’n geval de schemersterren. Maar alle schemersterren stonden slechts bij één iemand onder gezag. Hij keek haar aan en wist dat ze begreep wat hij dacht.

Fernaxian besloot het op de spits te drijven. ‘U dient de Godinne,’ bromde de regent. ‘U dient de vrouwe van de schepping. Zij die hoger schijnt dan Shiaya zelf. Vantraxis dient haar ook. Hoe kunt u hem alleen laten staan?’

Lang zwart haar werd naar achteren geslagen en ogen knepen nauw. ‘Hij zal niet alleen staan,’ sleepte haar stem. ‘Wanneer ik de nood hoog genoeg acht, zal er hulp van mijn hand komen. Hij hoeft er slechts om te roepen.’

Emenvi’s blik zocht weer die van haar man. Hulp uit haar hand?

De zwarte dame deed het papier terug in de koker. Dreigend schreed ze naar de troon. ‘U onthoudt zich van verdere betrekkingen tot Talfar. Wanneer uw zoon u nieuws stuurt, bericht u mij. Ik zal al jullie heersers te woord staan op de komende bijeenkomst van de Arshènnanté.’ Ze kwam voor de troon en haar strenge blik dwong hem te blijven zitten, terwijl zij zich hoger dan hem verhief. ‘U loopt niet op een pad dat gelijkwaardig is aan het mijne. Vergis u daar niet nog eens in.’ Ze sloeg haar zwarte vleugels open. De brede vliezen verduisterden de troonzaal en haar sluier van zwart haar viel over haar rug, terwijl ze hooghartig haar bleke kin hief. Ze tilde zich van de grond. Met een harde slag van haar vleugels dook ze weg over de troontrappen en gleed ze door de volle lengte van de zaal. Ze verdween door het hemeloog en daar voorbij ging ze op in de verre wolken.

Fernaxian staarde haar na vanaf zijn zetel. Zijn gebalde vuist was blauw geworden door zijn onderdrukte frustratie. Hij moest zichzelf blijven herinneren dat deze vrouw het licht diende. Dat ze stond voor een huis dat al eeuwenlang de vrede in zijn land had weten te waarborgen.

Hij wilde wel met haar samenwerken, maar jaren geleden had ze hem zijn zoon ontnomen. Ze ontnam hem zijn opvoeding en ze ontnam zijn vrouw haar meest dierbare liefde. Nu ontnam ze hem de mogelijkheid om hem te helpen. De brief die zijn zoon hem gestuurd had, werd weggedragen onder haar zwarte vleugels voordat hij er ook maar een letter van had kunnen lezen. Wat gaf haar het recht om zijn zoon de hare te maken? Fernaxian broedde op zijn woede. Die vrouw mocht dan een halfgod zijn, hij verachtte haar manier van handelen. Vantraxis zou het nooit beseffen, maar de zwarte dame had hem van zijn vader weggestolen. Nooit zou hij haar dat vergeven.

Opeens was daar een hand, licht en teder. Fernaxian drukte ze tegen zijn gezicht. Met zijn traan kuste hij de hand. ‘De brief?’

‘Hij schreef hem in Adia,’ glom zijn lieve vrouw.

Fernaxian trilde. ‘Wat stond erin dat voor mij “niet relevant” was?’

Emenvi glunderde. ‘Hij mist ons en zendt ons zijn liefde.’

Haar lippen vormden de liefste glimlach die hij van haar kende.

‘Liefde voor zijn moeder,’ sprak ze, ‘en liefde voor zijn vader, Fernaxian.’

Fernaxian nam haar hand tussen de zijne en hij drukte ze voor zijn van geluk tranende ogen.

‘Deze strijd is nog niet gestreden,’ schraapte hij met bittere wrok. ‘Waar in Azeria hij ook is… We laten hem dit niet alleen doen.’

†

Hij had direct na zonsopkomst de rook gezien. Een eenzame sliert aan een verder lege horizon. Vrijwel meteen had hij zijn hoeven laten gelden op de dorre steppe. Hij was doelgericht voortgegaan door deze stille zee van geel gras en netelige struikjes. De bruine aarde was onder hem doorgeschoven en het spel van donkere wolken en voorzichtige zonnestralen was boven hem voorbijgetrokken, net zolang tot hij zijn horizon ergens achter zich had liggen. Toen hij arriveerde, was de rook allang vervlogen, maar in die plaats waren gieren verschenen om hem het laatste stuk de weg te wijzen. Onder hun cirkels vond hij de uitgebrande hutten en de verschroeide flarden van een tent. De verkoolde geraamten van nomadenhutten smeulden, terwijl de geur van de dood verwaaide met de warme wind.

Hij herkende de paarden die over de grond verspreid lagen. Allemaal waren ze geslacht op exact dezelfde manier. Het waren paarden die hij gezien had in de stallen van de Kloofburcht. Ze hadden ze stuk gereden om hier te komen en uiteindelijk hadden ze zich van de verzwakte dieren ontdaan. Het was een respectloze vorm van handelen, maar wel een die haar traditie kende in de eeuwen van krijgskunst hier op deze steppen. Paarden vertegenwoordigden snelheid en snelheid laat je niet levend achter voor je vijanden. Het waren het soort tactieken waar Vantraxis van walgde, maar de Nara die hij hier najoeg waren tot erger in staat. Terwijl Murinth aangeslagen voortging tussen zijn dode soortgenoten, vonden Vantraxis’ speurende ogen het lichaam van een vrouw. Ze lag op haar buik op de kale grond. Bruine aarde was al over haar heen gewaaid en het bloed waarop ze lag was opgedroogd. In een gebaar van respect sloot hij zijn ogen. Hij passeerde de asresten van een hekwerk en liet de hoeven neerslaan in een rokerige nevel die afkomstig was van een nog smeulend stuk doek van een koepelvormige hut. Een half verbrand samenbindsel van dierenhuiden en verkoold hout, wachtend op de wind die het weg zou nemen. Murinth hield halt. Voorzichtig duwde Vantraxis zich uit het zadel. Met nauwe ogen nam hij het tafereel in zich op. De zinloze verwoesting smaakte hem bitter. Deze krijgers hadden geen enkel respect voor zij die hen dienden.

Ergens viel een plank. In de stilte op de steppe was die klap gemoffeld te horen. Het kon een gevolg van wind zijn, maar Vantraxis’ instinct vertelde hem iets anders. Hij ging het geluid na tot in de hut. Met één hand op zijn verwaaiende mantel en een tweede zoekend naar een zwaard dat hij sinds de Kloofburcht niet meer had, zette hij behoedzame stappen naar de bouwval. Zijn blik speurde door het puin. Tussen de zwarte staken en de wapperende flarden vond hij een opening. Gebukt bracht hij zich naar binnen, in wat resteerde van de hut. Hij vond er een met de wind dansende lichtval en een bleek paar ogen dat hem aanstaarde. Een man lag verkeerd gedraaid tegen een gevlochten muurdeel. Zijn lange, zwarte haar droop over zijn bezwete gezicht en een gescheurde zwarte lap lag over zijn lichaam. Deze man leefde nog. Bevend kwam zijn hand omhoog en zijn vingers waren rood van bloed. Het leek er niet op dat hij nog kon zien. Hij kuchte wat van datzelfde spul voordat hij sprak. ‘Zijn ze gegaan?’

Vantraxis knikte statig.

‘Ze namen alles van ons af. Ze stalen onze kudde om dienst te doen als hun rijdieren. Ze hadden zo’n haast…’

Vantraxis bukte en plaatste een vinger op de lippen van de man. Het spreken was niet meer aan hem besteed. ‘Shht.’

‘Wie bent u?’

Vantraxis antwoordde niet. Er was zo weinig dat nog te doen viel.

‘Ravra?’

Niets.

Met zijn laatste kracht trok de man het zwarte doek opzij. Onder zijn behaarde linkerborst stak het handvest van een dolk omhoog. ‘Help me,’ kraakte zijn gebroken stem. ‘Help me bij een waardige dood.’ Met zijn bevende hand zocht hij naar Vantraxis, maar hij kon hem niet vinden.

Het was niet nodig. Vantraxis knielde neer. Voorzichtig reikte hij naar de dolk tussen de ribben van de man. Zijn vingers omklemden het handvest.

‘Dank je,’ fluisterde de man.

Vantraxis trok de dolk naar buiten. Het slachtoffer aan zijn voeten stierf. Zijn hand viel in het stof.

Met de dolk stevig in zijn vuist trad Vantraxis naar buiten. Naar dode dieren, puin en een uitgestrekte horizon. Ze hadden hun dieren verruild in hun zucht naar snelheid. Waren ze zich ervan bewust dat hij hen volgde? Wat was hun haast dat ze er onschuldigen voor vertrapten? Zijn ogen werden nauw. Hij zou ze vinden.

Het zonlicht viel over het staal in zijn hand en werd weerspiegeld in zijn ogen. Hij herkende de dolk. Twee nachten geleden had hij in zijn been gestaan. Dat hij die dolk hier vond, stemde hem grimmig. Zijn vijand was blijkbaar nog in leven. Verbeten greep hij zijn mantel en keerde terug naar zijn paard. Terug naar de uitgestrekte steppen van Gashdan.

2 Voorbij het pad der dromen

‘Ik dacht dat ik het goed voor elkaar had. Ik was op een prachtige plaats, ik was veilig en in goed gezelschap. Ik voelde me vrij. Eindelijk bevrijd van de dreiging die ik over mij had afgeroepen. Vrij van de vloek die mij op ieder moment van het leven weg kon stelen. Natuurlijk was het een leugen, slechts iets tijdelijks, maar het respijt voelde goed. Het voelde heerlijk.’ Emerin duwde met haar pink een traan weg uit haar ooghoek. ‘Daar met Aenrin had ik jaren willen slijten. Ik ben niet in de wieg gelegd voor grootse dingen. Een dag appels plukken was voldoende. Weet je wat het is, Fèrren? Pas wanneer je de dingen kwijtraakt, besef je wat ze voor je betekenen, vooral de kleine dingen. Dingen die je in het normale leven voor lief neemt. Je ziet pas de waarde van ademhalen wanneer je stikt. De waarde van een zonsopkomst wanneer de zon niet terugkeert. Ik trok ooit alles in twijfel en raakte alles kwijt, nu zijn het de meest simpele dingen die mij ontroeren. Het schitteren van licht op water, een bij die worstelt met meeldraden. Zonnen op een heuveltop of juist verscholen onder een deken bij de haard zitten terwijl het regent. Toen ik eindelijk die dingen terugkreeg, was ik verguld. Ik had geen verdere ambities, geen behoefte aan een toekomst. Ik was voor het eerst in mijn leven tevreden met het hier en nu. Dankbaar voor iedere dag die mij op deze plaats gegund was.

Aenrin had moeite dat te begrijpen. Hij vond dat jongelui verder moesten kijken dan de verzorging van een boomgaard, wat dieren en een oude man. Hij had zijn kinderen laten vertrekken, waarom niet mij? Maar voor mij was het zo anders. Ik vond hier iets terug. Ik vond een leven dat de moeite waard leek.’ Voorzichtig gleden Emerins vingers richting een doekje dat ze opgevouwen op haar schoot hield.

‘Aenrin nam de angst weg en met het verdwijnen van de angst verscheen wat hoop. Ik dacht echt dat het kon. Ik dacht dat ik het kon.’

Emerin wreef in haar ogen. Haar vingers klemden in Fèrrens poezenvacht en ze tilde haar kin om over het meer te kijken. Ze staarde over dat landschap tussen zon en wolken en naar de eilandjes die als donkere schaduwen tussen de schittering verbleven. Een nevelige mist schoof voort om het plaatje weg te nemen. Weg uit haar zicht, maar ook uit haar wezen. Een hoofdstuk van haar leven dat vervaagde.

‘We hielden het goed vol, hè? We lieten elke dag op de zomer lijken. We wisten dat de herfst moest komen, maar negeerden de signalen. Als we er toen over gesproken hadden, waren we de droom verloren. Daarom zwegen we en speelden we dat we gelukkig waren. Op den duur sprak ik alleen nog over dit soort zaken tegen jou.’

Fèrren keek naar haar op. De kat kneep met haar ogen en Emerin realiseerde zich hoe afhankelijk ze van het beest was geworden. Hoe vaak had Aenrin wel niet zitten vissen, terwijl zij ergens onder een boom had gezeten, fluisterend tegen de kat? Het dier was een vertrouwenspersoon geworden.

‘Natuurlijk was het nodig om met jou te spreken.’ Emerin streek weer door de poezenvacht. ‘Ik kon niet alles met Aenrin delen. Ik kon niet benoemen dat hij elke dag iets slechter liep. Dat hij steeds minder at en dat dat mij zorgen baarde. Hij hield zijn medicijngebruik voor mij verborgen, maar ik zag het toch. Ergens wist ik dat onze tijd geteld werd.

Hoe vaak heb ik hier niet gezeten met deze zakdoek in mijn handen? Hoe vaak heb ik me bedacht dat ik mijn neus er maar eens in moest stoppen? Maar ik kon het niet. Ik kon hem dat niet aandoen.’ Emerins vingers trilden. ‘Nu is het anders. Nu heeft de wereld mij weer ingehaald.’

Emerin kneep haar ogen samen. Met een brok in haar keel dacht ze terug aan het moment. Aan die avond dat ze hem gevonden had, bezweken in zijn stoel. Starend naar het plafond zoals zij het van zichzelf kende. Maar hij was niet verdwenen naar een elders. Niet naar een plaats vanwaar hij nog terug kon keren.

Ze had het verwacht, maar niet die dag. Het komt nooit op de dag waarop je het aan ziet komen. Natuurlijk kon het elke dag morgen zijn, maar stiekem was ze uitgegaan van volgend jaar. Van over een tiental jaren? Ze had langer van de rust willen genieten. Ze had langer willen aansterken. Niet dat ze op deze manier ooit sterk genoeg kon worden, maar de illusie was zo fijn geweest. De droom zo veilig.

Ze keek weer op. Voorbij. Dat was het woord dat de hele episode opsomde. Voorbij voordat het goed en wel begonnen was. Het voelde wrang en bitter. Het maakte haar keel dik en gaf haar een gevoel van misselijkheid. In haar hand wachtte het doekje. Dat doekje dat ze alleen maar onder haar neus hoefde te schuiven. Dan hield het op. Wie hield haar nog tegen?

Fèrren miauwde. Emerin keek naar haar schoot en ze zag de veroordelende blik waarmee de kat haar aankeek.

‘Wat wil je nou?’ snifte ze verbeten. ‘Dat ik mijn discipline handhaaf omwille van zijn nagedachtenis? Ik weet dat hij dit niet voor mij wilde, maar wat heeft hij er nog over te vertellen? Hij ondervindt er geen schade meer van, Fèrren. Niemand ondervindt er nog schade van.’

Emerin kneep met haar ogen en terwijl ze haar woorden hoorde, besefte ze hoe onwaar ze waren. Dat doekje was geen uitweg. Het was tijd overslaan, dat was alles. Net zoals de kwaal die het afdekte. Een tijdsprong, een sprong vooruit, maar naar een wereld waarin niets was veranderd. Een bestaan waarin niets was opgelost. Dit leven hier? Dit schijnleven dat ze met Aenrin beleefd had? Het was een pauze geweest. Nu eiste het lot dat ze verder ging, ver voorbij het pad der dromen.

‘Ik ken een plaats, Fèrren, een plek waar ik naartoe glijd anders dan de dood. Ik weet niet hoe het komt dat ik steeds juist daar terecht kom. Misschien komt het doordat ik zo heftig aan het leven twijfelde, misschien sta ik daadwerkelijk meer naast het bestaan dan erin. Ik heb er hoe dan ook spijt van, Fèrren, spijt dat ik die plaats ontdekt heb. Spijt dat ik mijzelf er niet meer van weg kan sturen.’ Ze tuurde naar het doekje. ‘Dit beschermt me als het mij komt halen, maar het is altijd uitstel; niets redt mij definitief.’ Ze tuurde naar haar polsen. ‘En wat als ik die nu doorsnijd? Wat als ik een snee aanbreng en me hier langzaam laat leegbloeden? Waar eindig ik dan? Ik weet het niet en het raadsel beangstigt me. Vroeger geloofde ik in een eind dat eindig was, maar sinds ik die rare plaats ken, is het anders. Die plaats is zoveel enger dan de dood. Wat als ik – wanneer ik sterf – niet vertrekken kan? Wat als ik op diezelfde plaats terechtkom, maar dan voor altijd. Wat doe ik dan, Fèrren? Wat doe ik in die dood, die geen dood is?’

Emerin kreeg de behoefte haar neus te snuiten en ze deed het bijna in de gevaarlijke zakdoek. Ze schudde haar hoofd. Vandaag ging niet over de dood, vandaag ging over overleven.

Ze behoefde geen tijdsprong middels dat doekje. Geen experiment met zelfmoord. Ze kon hier twijfelen en worstelen met haar zelfmedelijden, maar ze wist allang wat haar te doen stond. Ze wist allang wat de stap was die ze ging zetten.

Ze richtte zich op en tuurde totdat ze het meer en het eiland door de mist zag. Natuurlijk respecteerde ze de laatste wens van Aenrin. Ze hield van hem.

Niks geen grijpen naar die zakdoek en niets geen poging om het bestaan op welke manier dan ook te ontvluchten. Ze had hem eens haar woord gegeven en dat woord was iets dat standhield.

Hij was daar nu en had zijn rust gevonden, maar zij stond pas net met haar benen op haar weg. Hij had haar niet met lege handen achtergelaten. Niet zonder richting.

Fèrren miauwde en Emerin draaide zich naar de steen waarop haar knapzak lag. Ze hoorde de hinnik van Senaya en zag hoe de eenhoorn haar wenkte met een zwiep van haar beige staart.

Aenrin had haar niet zonder middelen gelaten, noch zonder doel. Hij had haar exact datgene gegeven waar ze al die tijd het langst naar op zoek was. Hoop.

Emerin tuurde naar de eilandjes in het meer en zag ze vervagen in de mist. Het gaf niet. Ze keek naar Aenrins rustplaats en ze glimlachte. ‘Dank je wel.’

Natuurlijk ontsnapte er weer een traan, maar dit keer keerde ze zich om zonder hem weg te vegen. Laat die traan maar glijden, Emerin. Hij die daar ligt, heeft hem verdiend. Hij is het beste dat je ooit is overkomen…

3 Spoorzoeken

Het was lastig te zeggen waar Gashdan begon en waar Lundog ophield. Beide landen kenmerkten zich in hun kaalheid en een zeker gebrek aan bomen, toch waren er grote verschillen. In Lundog was het grasland zompig groen en in Gashdan dor en geel. De rotsen in Lundog waren grauw en grijs en in Gashdan waren ze juist bruin of rood. Daar waar in Lundog de lucht altijd een aaneengesloten wolkenmassa leek, brak in Gashdan vaak de zon door en zo kwam het dat wanneer in Lundog regen viel, het zuidelijker Gashdan verdorde. Eigenlijk was het hetzelfde landschap, maar de kleur, het licht en het weer maakten het verschil.

Terwijl Vohan en Vantraxis ieder een eigen pad door Gashdan zochten, reisden Shutai en Aresta naar het noorden en zij werden in het mistroostige Lundog vooral nat. De hoeven van hun paarden vonden voortdurend modder in plaats van droge aarde. Aresta staarde naar het platgedrukte gras en bedacht dat het enige andere dat ze die dag gezien had, de stronk van een eenzame boom was. Vanaf een afstand had hij op een heuse bloeiende boom geleken, maar toen vlogen de bladeren op in de vorm van een moord kraaien; Aresta’s hoop vloog met hen mee.

Het was het zoveelste slechte voorteken op hun zoektocht naar de Koss-Mogrûl en het liet haar niet meer los. Kraaien bleven cirkels boven hen trekken en Nikara, die verscholen in Dwànnons manen zat, keek er de hele dag angstig naar op. In geen enkel opzicht leek hun reis gezegend en een knorrend gevoel in Aresta’s maag wilde daar nog iets aan toevoegen. Veel proviand hadden ze niet kunnen inslaan bij de Kloofburcht. Shutai was een ramp in jagen en Lundog toonde nauwelijks prooidieren. Hun rantsoenen werden iedere dag een stukje kleiner. Iets ’s ochtends, iets ’s avonds en de rest van de dag honger.

‘Als echte krijgers,’ had Shutai haar gepest.

Zij had natuurlijk gereageerd met: ‘Pas dan maar op dat ik jou niet opeet.’ En hij had haar uitgedaagd dat wel te doen. Het resultaat was een fikse knuffelpartij in de Lundogse modder en nu voelde Aresta zich behalve hongerig ook nog eens smerig.

Toch lag het echt aan dit land dat ze zich er totaal niet thuis voelde. Het was te leeg en veel te wijd. Te verlaten en te grauw. Wanneer er eens een rotsformatie opdook aan de opgebroken horizon, duurde het soms uren voor ze die passeerden. Meestal had het dan alweer twee keer geregend en moesten ze voortdurend vechten tegen het wegzakken in de poreuze bodem.

De sombere aard van het landschap vrat aan alles om hen heen. Volgens Shutai was Lundog het rijk van de eeuwige slagvelden. Dood en oorlog hadden lang geleefd tussen de grijze rotsen en het platgeslagen gras. De pijn en het donker van de strijd waren hier als huilende wolken achtergebleven. Al twee keer hadden ze een staande steen gezien die een vergaan graf markeerde. Dat soort melancholiek greep je aan.

Een kraai kraste schel en Aresta schrok ervan. Ze tuurde omhoog en zag de vogel zijn vleugels uitslaan onder een dik, wit hemeldak. Ineens realiseerde ze zich dat de regen was gestopt. Dat maakte het de moeite om eens wat nattigheid uit haar gezicht te wrijven.

Shutai verscheen naast haar. Zijn vermoeide ogen waren zo nauw dat ze zou zweren dat hij sliep. Witte druppeltjes twinkelden in zijn baardhaar. Voorzichtig en corrigerend voor het op en neer gaan van haar paard strekte ze haar hand uit om die druppeltjes op te vangen. Hij had niets door en hij besefte niet hoe dicht ze bij hem kwam, totdat haar paard een misstap deed. Ze sloeg Shutai tegen de onderkant van zijn kin.

‘Huh?’

‘Sorry?’

Wat kon ze toch lief sorry zeggen. Aresta kon het zeggen met van die rimpels alsof ze het meende. Shutai schudde wat regen weg met zijn hoofd. Vragend keek hij haar aan.

‘Ik eh…’ Aresta wist geen zinnig woord te zeggen. Wat wilde ze op dit moment eigenlijk van Shutai?

Shutai glimlachte. Hij wenkte naar haar hand. Ze plaatste hem in de zijne en hij kuste erop.

Aresta bloosde. Zoiets was het vast.

Shutai verbrak het oogcontact en hij tuurde over zijn schouder.

‘Wat doe je?’ vroeg Aresta.

‘Ik sufte.’

‘Nee, niet dat. Ik bedoel, waarom kijk je achterom? Gisteren deed je dat ook zo vaak. Denk je dat we gevolgd worden?’

Shutai draaide zich om.

‘Toen jij gisteren weg was…’ vervolgde Aresta. ‘Je weet wel, toen Nikki en ik op jou en je verhaal moesten wachten, was je toen ook aan het kijken of er iemand achter ons aan zit?’

Shutai schudde zijn hoofd. ‘Ik zoek niet naar Gashdaniërs of Lundogrijders. Ik zoek rotsformaties.’ ‘Rotsformaties?’

Shutai knikte en ontvouwde een stuk kaart.

Aresta glimlachte. Nu leek hij tenminste een ontdekkingsreiziger. ‘Is dat onze schatkaart?’

Shutai knikte opnieuw. ‘Ik probeer al twee dagen uit te vogelen of we er al op rondlopen. Er staan namelijk heel veel rotsformaties op getekend die de route markeren. Ze zijn heel exact weergegeven, zie je?’

Aresta tilde sceptisch een wenkbrauw omhoog. ‘Maar?’

‘Nou.’ Shutai krabde in zijn nek. ‘Gisteravond kwam ik er pas achter dat deze tekeningen zijaanzichten zijn. Ik dacht dat ze van bovenaf waren weergegeven zoals gangbaar is, dus het kan goed zijn dat we al markeerrotsen gemist hebben.’

‘Gemist hebben!’ Aresta griste het stuk kaart uit zijn handen. ‘Ik zei al veel eerder dat je mij die kaart had moeten laten lezen!’ Ze nam de kaart voor haar snufferd en bestudeerde deze aandachtig. Inspanningsrimpels verschenen op haar voorhoofd. ‘Ik kan de woorden niet eens lezen. Welke taal is dit?’

Shutai zuchtte en griste de kaart terug. Hij draaide hem demonstratief om. Aresta kreeg een rood hoofd en hield verder haar mond.

‘Kijk,’ zuchtte Shutai. ‘Dit is zo’n rotstekening en eronder staat een omschrijving.’ Hij hield haar de kaart voor en wees naar een krabbel.

Door het gehobbel van de paarden zag ze nog steeds niets. ‘Wat staat eronder?’

‘Hier staat bijvoorbeeld: de rots met het holle oog en als je dus naar het plaatje kijkt, zie je een getekend silhouetje van een rots met een gat erin.’

‘Aaahh,’ knikte Aresta zogenaamd begrijpend. ‘Rots met het holle oog. Zoiets als dat daar?’

Shutai volgde haar wijzende vinger naar een steen aan de horizon. Hij staarde verbijsterd naar zijn kaart en weer naar de verre rots. ‘Verrek.’

‘Goed,’ galmde Aresta toen ze Dwànnon liet stoppen in het midden van de rotsformatie. ‘We zijn dus bij de rots met het holle oog.’ Ze staarde naar de grauwgrijze rotsplaat boven haar. ‘Ik vind het net een poort.’

Shutai hield de kaart ernaast. ‘Toch moet dit hem zijn. Hij lijkt als twee druppels water op de tekening.’ ‘Aaah, nu we het daarover hebben, vind jij echt de ene druppel water op de andere lijken?’

‘Nooit zo op gelet.’

‘Oh nee?’ Aresta stapte van Dwànnon af en raapte een steentje op. Er hingen twee druppels aan. ‘Ik heb inmiddels zoveel druppels gezien, maar er is er niet een hetzelfde. Kijk hier maar eens, die ene is dikker en peervormig en die andere probeert te ontkennen dat ie bestaat.’

Shutai wreef door zijn baard. ‘Ik denk dat ze met die vergelijking druppels van een exact gelijke grootte bedoelden.’

‘Zou het? Maar iedere druppel slaat toch anders neer?’

Een mokkend elfje vloog tussenbeide. ‘Mag ik even?’ sputterde Nikara. ‘We zijn bij de oogjesrots. Waar gaan we nu heen?’

Aresta keek verbaasd. ‘Sinds wanneer heb jij zo’n haast?’

Het elfje beet op haar lip. ‘’K wil weg.’

‘Hoezo weg?’

‘’K wil gewoon ergens anders zijn.’

‘Wat voor anders?’

‘Nou onder de grond of zo. In die doodstombe bijvoorbeeld.’

Aresta geloofde niet wat ze hoorde. ‘Meen je dat nou? Wil jij in een tombe? Waarom?’

‘Nou, daar zijn bijvoorbeeld… geen vogels?’

Aresta volgde Nikara’s bange oogjes naar de drie kraaien die op de oogrots waren neergestreken. ‘Oh.’ ‘Zal ik ze voor je neerschieten?’ opperde Shutai.

Aresta giechelde. ‘Waarmee?’

Ze had een punt. De enige boog waarmee Shutai ooit had kunnen schieten, dreef ergens in de donkere zee.

‘Hij kan het met een steen proberen?’ stelde Nikara voor.

Het verbaasde Shutai hoe bloeddorstig zijn elfje was geworden.

‘Laat maar, Nikara,’ grimaste Aresta. ‘Shutai kan met zijn mikvermogen nog geen koe raken op twee meter afstand. Ik denk dat we je beter kunnen helpen bij het vinden van die tombe.’

Aresta sprong achter hem op zijn paard en ze probeerde over zijn schouder op de kaart te kijken. Met zoveel armen en lichaamswarmte durfde hij zich niet te verzetten. Vrouwen misbruikten hun charmes en hij was het misbruikbare soort man.

‘Hoe gaan we nu verder?’ fluisterde ze in zijn oor.

Shutai liet de onder het gewicht klagende Censea onder de rotspoort stappen. ‘Vanaf het oog moeten we de drie tanden van de slang kunnen zien.’

Aresta keek op en langs zijn oor. In de verte zag ze drie scherpe rotspilaren. ‘Daar heb je wel veel fantasie voor nodig.’

‘Voorbij de slangentanden moeten we het slagveld van Gôr-Ti-Am doorkruisen helemaal tot aan de brug bij Gîve.’

‘En bij dat veld heeft vast niemand een bordje geplaatst?’

Shutai negeerde de opmerking. ‘Vanaf Gîve volgen we het spoor van de slang. Dat voert ons als het goed is naar de Im-Rad-Volné. Daar moeten we volgens onze kaart de tombe zoeken.’

Aresta probeerde het met haar lippen te herhalen. ‘Im-Rad-Volné. Wat betekent dat?’

‘Het is oud Lundogs. De drie borsten van de vrouw.’

Aresta keek sarcastisch naar beneden. ‘Vertel jij het de maker van die kaart of doe ik het?’

Shutai kreunde.

Aresta steeg van Censea af en ze klom weer op Dwànnon. ‘Nou, kom je nog? Die tanden halen we wel voor het donker.’ Ze dacht even aan de drie tanden en de drie borsten. ‘Kan men hier in Lundog eigenlijk wel tellen?’

Aresta schudde haar hoofd en begon te rijden. Shutai zuchtte en besloot hetzelfde te doen. Nikara blokkeerde hem echter het pad. Het elfje knipperde liefelijk met haar oogjes en ze knikte naar de grond. Een geniepige lach gleed bij Shutai rond zijn lippen. Hij gaf de elf een knipoog en raapte de steen van de grond. Met een onverwachts felle slingerworp wierp hij de kei naar boven. De steen trof de middelste kraai vol onder de snavel. Het beest brak zijn nek en duvelde achterover op de poort. De andere twee kraaien klapwiekten krassend weg. Nikara keek extatisch. Shutai zelf was niet minder trots. Lachend van vreugde keerde hij zich naar Aresta, maar die reed al tientallen meters verder.

†

Ergens aan de rand van Ryvaks landen lag een pad. Als een donker spoor van losgewoelde aarde kronkelde het door het landschap. Het kroop door stroken bos waar niemand meer ging en over zacht glooiende heuvels. Het was er stil, verlaten in de zin dat er per dag niet meer dan twee of drie Nara gebruik van maakten. Maar ja, toeval houdt zich niet graag aan de regels van gisteren en zo kwam het dat op deze zonnige morgen de losse aarde werd opgeworpen door de hoeven van een snel grijzig ros. Het trappelende en schuimbekkende dier vervoerde een geharnaste ruiter naar een onbekende bestemming. De vlag die aan zijn speer wapperde, was zwart met groen en onderstreepte zijn dienst aan Ryvak. Gelukkig was de man moe en hij lette absoluut niet op zijn omgeving. Zijn ros galoppeerde voort en ruiter en paard verdwenen uit het plaatje. Wat ze achterlieten, was een nog verder open gewoelde plas en een verlaten bosrand.

De hoefafdrukken die al langer op het pad hadden gestaan, waren gelukkig niet gezien. Ergens werd opgelucht ademgehaald. Toen het geluid van Ryvaks verkenner was weggestorven, ritselde het struikgewas. Een zwart-grijs katje nam een sprong en landde midden op de weg. Het diertje draaide met haar driehoekige oortjes en ze speurde met grote, ronde ogen om zich heen. Gerustgesteld krabde ze met een poot achter haar oor.

Opnieuw klonk geritsel, maar de poes keek niet om. Dat had tot gevolg dat het beestje twee tellen later van de grond werd gegrist en dat Emerin het stevig tegen haar borst drukte. Emerin begroef haar neus in de poezenvacht. De knuffel was haar manier van omgaan met de schrik. Haar blik volgde angstig de weg tot aan een bocht. ‘Waar zijn we toch mee bezig, Fèrren?’

Het katje mauwde veelbetekenend.

‘Ja, ik weet dat ik moet ophouden me dat af te vragen. Op den duur kost dat me te veel zakdoekjes.’ Emerin wreef langs haar gezicht. ‘Maar kom op, dit is het land van Ryvak. Dit zou de laatste plaats moeten zijn waar ik mij waag. Ik heb hier iemand gedood, geloof ik, en daarvoor voelde ik me hier ook niet welkom. Had ik niet beter zuidwaarts kunnen gaan? Naar Anluquiva of naar het IJzeren rijk?’

Fèrren keek naar haar op, maar mauwde niet. Het beestje wist blijkbaar beter dan zijzelf dat ze dit pad niet zomaar had gekozen. Toch vond Emerin het nodig een stap te zetten richting de houten richtingaanwijzer die ze had bekeken voordat die hoefroffel van zojuist haar had laten schrikken.

‘Zie je wat daar vermeld staat als liggende richting het Noorden? “De zwarte heuvels”. Dat is mijn geboortegrond en het ligt niet eens zo ver van hier. Vroeger was dat mijn thuis. Er is sindsdien het nodige veranderd. Denk je niet dat het verstandiger is het daar te proberen? ‘

Fèrren mauwde sceptisch.

‘Nee? Jij denkt dat Aenrins plan beter is?’ Emerin schudde haar hoofd. Wie hield ze voor de gek? Ze had al dagen geleden besloten dat dit was wat ze doen zou. Deze hele dialoog in het verlaten bos was puur theater. ‘Jij wint,’ keerde ze zich naar haar kat. ‘Ik stel mezelf geen vragen meer. Genezing ligt achter de berg en we nemen geen genoegen met minder. Niet meer twijfelen, niet meer zoeken naar een motivatie. We gaan gewoon en ik luister niet meer naar mijzelf. Afgesproken?’

De poes keek naar haar met een geloof-je-het-zelf blik. Emerin tuurde door het gebladerte naar de zon en klemde haar armen onder haar borst. Waarom woonde die woudgodin in de moeilijkste richting denkbaar?

‘Het is nu eenmaal niet anders,’ vermande ze zich. Vastberaden knoopte ze haar haar in een staart. ‘Het land van Ryvak ligt ons in de weg dus we gaan er dwars doorheen.’

Ergens verwachtte ze hernieuwd commentaar van Fèrren, maar de poes begon zich kalm te wassen. Emerin keek het dier met een schuin hoofd aan. Ze likte haar hand en ze wreef over haar gezicht. De poes keek raar naar haar op en Emerin stak haar tong uit. ‘Als jij denkt dat je je als een Nara moet gedragen door mij steeds te corrigeren, dan ga ik me als een kat gedragen, oké?’ Emerin lachte om haar eigen grap, maar terwijl ze in het struikgewas stapte om Senaya op te halen, schudde de kat haar kopje. Emerin had geen flauw idee…

†

Shutai kon het niet helpen. Hij bleef maar terugdenken aan zijn tijd met Vohan en Yivenna. Die tijd waarin ze een vlakte probeerden te doorkruisen met als enig vervoer hun afgematte paard. Die vlakte in het noorden van de wilde gebieden had eeuwig geleken. Oneindig in haar lengte, maar wat was het nou werkelijk geweest? Met fitte rijdieren had het oversteken van die vlakte hen nog geen dag gekost. Het was het lopen wat het zo zwaar had gemaakt. Neem dit Lundog. Hoe zou het hier zijn wanneer ze hadden moeten lopen? Hij en Aresta waren hier al weken. Soms reden ze uren in draf zonder een glimp van wat dan ook. Er waren momenten dat de grauwe rotsformaties de wereld om hen heen openscheurden, maar wanneer er ineens zo’n monstruositeit van gesteente op hun pad verscheen, veranderde dat niets aan het gevoel van desolatie. Meestal hielp het hen alleen om zich nog kleiner te voelen.

Op deze late middag trokken ze over de vlakte van Gôr-Ti-Am. Het was de locatie van een legendarisch slagveld, het vergane toneel van een glorieuze veldslag uit een verdwenen wereld. Een veld dat veel van de dood had gezien en de echo van pijn leek vast te houden in de wind. Je zag hier geen speren of schilden boven het gras uitsteken, daarvoor was de strijd te lang geleden, maar de lucht boven de grashalmen voelde dikker. Er heerste een benauwdheid tussen de staande stenen en er weerklonk iets van een klaagzang, die verdween zodra je je oor in de richting ervan keerde. Iedereen die maar half gevoelig was voor melancholie werd hier door een onzichtbare hand gegrepen.

Shutai was er niet immuun voor. Dood en verwoesting waren ooit dicht bij hem geweest. Hij had er affiniteit mee. Misschien reed hij daarom steeds dichter op Aresta en Dwànnon. Hij had haar lach en die glinsterende groene ogen nodig.

Een bundel van laag zonlicht brak door de grauwe wolkentorens en scheen over de uitgestrekte groene platen. Druppels fonkelden, evenals de natte rug van Aresta’s rijdier. Voor hen uit viel de weerschijn over een rommelige horizon. Hij tekende kartels langs de enorme rotsuitstulpingen die ver voor hen opdoemden. Donkere torens van steen vol spleten en oeroude geheimen. Geheimen die hij en Aresta nooit zouden zien. Niet nu, want er waren andere mysteries om na te jagen.

Aresta sloeg haar haren opzij en wees naar iets dat voorbij de opstapelingen werd onthuld. Shutai tuurde en probeerde haar vinger te volgen. Aan de voet van de rotstenen zag hij waarop ze doelde. Zwarte stippen die omhoogklommen voor de plaatranden. De enige levensvorm die ze hier ooit zagen. Kraaien. Hun verre gekras kwam pas laat aanwaaien, gedragen op de wind. Tegen die tijd wist Shutai allang wat de vogels dit keer markeerden.

Dat was een van de regels van dit land die hij zich al eigen had gemaakt. Als de leegte hier iets verborg, dan waren de zwarte krassers er om het te verraden. Het was gelukkig wat ze zochten. Aan de voet van een glooiing draaide Aresta haar ros en ze weerlegde haar koers richting de klapwiekende vogels. Shutai trok aan een teugel en deed hetzelfde. Door hun draai verschoven de opgestapelde gesteenteplaten en ineens werd een kloof zichtbaar die door alle horizontale lijnen verborgen was gebleven. Een tevreden glimlach gleed over zijn gelaat. Deze trieste tocht was niet vergeefs geweest. Hun pad ontvouwde zich exact zoals de kaart hem had voorgespiegeld.

†

Ergens die middag reed Emerin met haar dieren het daadwerkelijke domein van Ryvak binnen, maar er stonden geen bordjes en de half met gras en half met bos bedekte heuvels oogden veelal hetzelfde. Senaya bracht Emerin precies waar ze moest gaan. Eenhoorns waren zeer speciale dieren, ook zonder hoorn mocht Emerin haar intelligentie niet onderschatten. Zou Aenrin het dier iets hebben ingefluisterd? Hoe kwam zo’n oude man eigenlijk aan een eenhoorn? Was het dan toch waar wat hij die nacht gezegd had? Emerin snoof. Ze wilde niet graag terugdenken aan dat moment, maar net zoals de hoeven van de eenhoorn nu, verschafte het haar richting. Overtuigend genoeg om er gevaar voor te trotseren. De weg die Senaya volgde, kwam parallel te lopen aan een stroom. Het pad werd steeds breder en kende zelfs een stenen bruggetje. Het voerde haar naast een heuvel en tussen velden alwaar de zon heet op haar schouders brandde. Wat dat betrof, was het een verademing toen er weer bomen rond haar opdoemden, maar de overgang van al dat licht naar een donkerder bospad maakte dat ze te laat zag dat er een erf naast haar verscheen. Een langgerekt hek flankeerde haar route en voor haar uit liep midden op de weg een wandelaar. De brandhout torsende vrouw was zo dichtbij dat teruggaan geen zin had. De draai met Senaya zou gehoord worden. Maar wat moest ze dan? Het was onmogelijk om nog ongezien te blijven. Er zat niets anders op dan doorrijden alsof er niets aan de hand was. Blik op oneindig en hopen dat ze zich op die arrogante wijze niet verdacht maakte.

Ze deed haar best om kalmte en zelfvertrouwen uit te stralen, maar in werkelijkheid was Emerin doodsbang dat de vrouw haar gedag zou zeggen. Ze was al zo lang niet meer onder andere Nara geweest dat ze vreesde voor haar eigen stemgeluid. Tegen jezelf of tegen een katje praten, was wezenlijk anders dan contact met echte personen. Even leek het haar mee te zitten. De oude vrouw keek in het passeren nauwelijks naar haar op en zelfs Fèrren was zo verstandig om haar imitatie van een volgend hondje uit te voeren aan de andere kant van de weg. Emerin kneep hem, totdat ze de vrouw zo’n tien meter voorbij was. Toen liet ze opgelucht haar adem los.

‘Hé!’ riep de vrouw en Emerin verstijfde. Nu kon ze twee dingen doen. Schuw wegstormen of… Emerin draaide Senaya dwars over het pad. Zo hooghartig mogelijk keek ze de vrouw aan.

De oude vrouw bleek allesbehalve geïntimideerd. Haar ingevallen lip verzakte en haar ogen vlamden streng. ‘Dat is niet jouw paard.’

Emerin twijfelde en dat was direct te lezen in haar blik. Hoe kon die vrouw dat weten? ‘Dit is het paard van…’

‘Aenrin,’ snerpte de vrouw.

Opeens herkende Emerin haar. Ze had zich ooit voor deze vrouw verborgen gehouden in een bootje. De vrouw had haar nooit gezien.

De omrimpelde ogen trokken nauw. ‘Ben jij zijn dochter?’

‘Ik was degene die hem verzorgde,’ sprak Emerin open.

De oude vrouw knipte even met haar ogen. ‘Verzorgde?’

Emerin beet op haar lip. ‘De tijd heeft hem genomen.’

Die mededeling brak iets in de starre houding van de vrouw. Haar blik versoepelde en haar mond vertrok. ‘Ze neemt altijd de verkeerden,’ mompelde ze met een zucht. Betreurd tuurde de vrouw naar de boskant van de weg.

Emerin had moeite om haar eigen droefenis te bedwingen. Ze gaf Senaya een zachte duw en draaide haar weer naar de weg. Klaar om verder te rijden.

‘Jij bent niet van hier, hè?’ galmde de vrouw.

Emerin keek vragend over haar schouder.

‘Je kent de regels niet.’ De vrouw leek haar oprecht te willen waarschuwen. ‘Er gelden regels hier en jij verbreekt ze. Niemand mag hier reizen zonder toestemming van Ryvaks heren. Zelfs ik mag mijn erf niet verlaten.’ Ze knikte naar Senaya. ‘Bezit mag nooit en al helemaal niet bij een jonge vrouw. Dat paard is niet van jou, misschien wel volgens onze regels, maar niet volgens die van hen. Ze zullen het van je afnemen.’

Wat wilde deze vrouw bereiken door haar bang te maken?

‘Denk niet dat ze je niet zullen vinden, want dat doen ze wel. Zeker met zo’n dier. Te voet en weg van de paden heb je misschien een kans, maar zittend op zo’n ros zal niemand je laten passeren.’

Emerin slikte. De belerende toon die ze hoorde, zinde haar niet. ‘Heeft u nog meer wijze raad?’

‘Eén ding…’ siste de oude vrouw. ‘In nagedachtenis van Aenrin. Rijd terug naar waar je vandaan kwam.’

Emerin sloot haar ogen, maar ze voelde de blik branden op haar gezicht. ‘Het is ter nagedachtenis aan hem dat ik dit doe.’

Ze liet Senaya het pad afdraven en Fèrren volgde haar. De oude vrouw stond stil en keek hen na.

4 Klopjacht

Een forse bui goot haar vruchtvolle water over het frisgroene woud van Ryvak. Blaadjes van berken en ander loof vingen een hoop op, maar dunne stralen vonden hun weg naar de met varens bedekte bosvloer. Ze veranderden het aarden pad in een drassig modderspoor.

In galop sloeg Senaya haar hoeven neer. Emerin bleef de eenhoorn aansporen en ze tuurde schichtig achterom. De kat in haar rugtas deed dat ook, maar beiden zagen niets. Dat zei helaas niks over hun veiligheid. Wie goed in Emerins hazelbruine ogen keek, zag daar een onmiskenbare vonk van angst.

‘Hiyaa!’

Voor de zoveelste keer versnelde Senaya haar tempo. Modder spatte opzij en sloeg tegen de buik van het dier. Het pad slingerde over de flank van een beboste heuvel. Links verscheen een dal vol dicht loofwoud en rechts stapelde zich een wand vol struiken en afbrokkelende aarde. Tussen die kronkelende boomwortels was het onmogelijk omhoog rijden.

Te voet, en weg van de paden, heb je misschien een kans, maar met zo’n ros laat niemand je passeren. Emerin kon wel vloeken om de waarheid in die pas gesproken woorden. Hun gelijk zat haar op de hielen. Met Senaya voortdenderen leek volslagen zinloos. Ze zouden haar inhalen of afsnijden. Van het pad af konden ze door alle dichte begroeiing ook niet snel. Alles wees erop dat ze afscheid moest nemen van haar eenhoorn. Dat deed pijn, maar voor pijn bestond allang geen tijd meer. Met de snelheid van haar paniek trok ze de teugels strak naar achter. Haar rijdier steigerde en hield halt. Emerin greep naar haar wogai, haar opgerolde mantel en haar tas. Ze sprong op de grond en gleed direct uit in de modder. Rotregen! Ver weg hoorde ze geblaf. Ze kwamen eraan.

Haar afscheid van Senaya werd niets meer dan een pets. Emerin schreeuwde er nog iets bij, maar de eenhoorn had haar al begrepen. Het dier rende verder over het pad.

Emerin verdween met haar spullen de begroeiing in. Het idee was dat ze een stuk zou rennen, maar de praktijk liet zoals gewoonlijk veel te wensen over. Ze schatte de hoek van de helling verkeerd en haar rennen werd een rollen. Het werd een verslepen van aarde, natte bladeren en vervelende takken. Een jong boompje hield haar tegen en het stak haar daarbij lelijk in de zij.

Fèrren was uit de tas gesprongen en het diertje zocht onder de varens naar beschutting tegen de regen. Alsof regen Emerin op dat moment iets kon schelen. Ze wreef de modder van haar lippen en raapte zichzelf van de grond. Boven het geritsel van de druppels klonk de donder van talloze hoeven. Emerin drukte zich plat tegen de helling met haar kin in het mos. Meters boven haar passeerden zo’n zes groenzwarte ruiters en twee donkere honden renden zijdelings mee aan riemen.

Emerin sloot haar ogen en hield zich stil, terwijl het concert van blaffen en hoeven haar passeerde. Was dit dan dat bordje met “Welkom in het land van Ryvak” dat ze gemist had?

De herrie stierf weg. Emerin ademde weer, wat werd onderstreept door een wolkje condens. Krampachtig richtte ze zich op. Uit het hoge gebladerte vielen alleen nog afzonderlijke druppels. De zon brak door en regenboogachtige schijnsels tekenden in de neveldamp. Al dat groen was, glansde. Emerin rechtte haar rug. Ze wreef de regen uit haar haar en haalde haar schouders op. Dan maar het dal in. Nadat ze haar opgerolde mantel onder haar rugtas had gebonden, ging ze op pad. Voor Fèrren was dit gemakkelijk terrein, maar Emerin ervoer de afdaling als pittig. Valgevaar was er niet, maar wegglijden kwam regelmatig voor. Door wortels van bomen en varens te grijpen, ploeterde Emerin richting het vlakkere deel van de dalvloer. Ze sprong over een beekje, glibberde over een wegrottende boomstam en kwam weer overeind met een extra blauwe plek. Te gek.

Dit was de derde keer dat ze zich liet opjagen door patrouilles van heer Ryvak. Het was ook de derde keer dat ze ontkwam. Als ze dit volhield, werd ze nog eens een plaatselijke legende.

Toch zat het haar dwars dat ze eens zo’n man had moeten doden. Wellicht had die onverlaat het verdiend, maar die daad had haar vast en zeker berucht gemaakt. Als ze op dit moment herkend werd, hoefde ze op geen enkele vorm van genade te rekenen. Nee, alleen op de meest gedeisde wijze zou ze door dit land kunnen reizen. In dit geval betekende dat, dat ze zich door al dit modderige groen moest ploegen. Dat was dan maar zo. Ze had een volle tas met proviand en als het niet dagen aaneen ging regenen dan kwam ze er wel. Of niet? Fèrren zette een bolle rug op en siste. Emerin legde vlug haar oren te luister en kreunde. Ze hoorde het ook. Stemmen en gegrom.

‘Ik weet zeker dat ik daar iets zag,’ klonk een door de afstand gedempte stem. ‘Laat de honden het uitzoeken.’

Geblaf weerschalde en boompjes kraakten, terwijl twee paarden probeerden langs de helling af te zakken. Fèrren racete onder de varens weg. Emerin wierp haar haar over haar schouder. Ook zij kon zich beter uit de voeten maken.

Emerin schoot vooruit door het drassige woud. Ze sloeg de takken voor haar gezicht opzij en schopte zich door de druipende varens. Voor een schichtige blik achterom was geen ruimte. Het was rennen, rennen, rennen. Groen flitste voor haar ogen en haar hart bonsde uit haar borst. Tot tweemaal toe gleed ze onderuit, maar ze klom snel weer overeind en bleef doorgaan, opgejaagd door het geblaf. Dat geblaf leek altijd dichterbij dan de honden zelf, maar dat deed niets af aan de angst. Emerin haatte honden. Niet alleen omdat ze haar dreigden te verscheuren, ze had het nooit op de vervelende beesten gehad. Hun slaafse gedrag ten opzichte van hun baasjes vond ze afstotelijk. Een hond onderwierp zich doorgaans aan de meest stomme Nara en keerde zich altijd tegen de goeden. En dan dat voortdurende gekwijl en gehijg! De enige diersoort, behalve een kikker, die zijn tong niet bij zichzelf kon houden. Bah! Op dit moment was het echter vooral belangrijk te bedenken hoe ze de honden van haar spoor kon krijgen. Ging dat niet op dezelfde wijze als bij wolven? Je moest ervoor zorgen dat ze je geur kwijtraakten, maar hoe deed je dat?

Ze hoorde geritsel. Nu ging het mis. Tot overmaat van ramp koos ze haar koers door een stuk bos met bramenstruiken. Haar mouw bleef hangen in de doorns en toen ze zich lostrok, verdraaide ze haar voet. Ze struikelde en plonsde met haar hele hebben en houden in een ijzig koude beek. Verdomme! Ze had nog niet gevloekt of ze zag iets. Een trapachtige rotswand vol brokkelige steenplaten klom steil tegen een helling. De beek ontsprong in die richting middels een waterval en de fonkelende waterstralen toverden een glans van hoop over haar gelaat. Klimmen was iets dat honden niet konden! Paarden trouwens ook niet. Het water zou haar geurspoor verdoezelen en wellicht had ze zo een kans. Het was het proberen waard. Emerin nam een aanloop en ze wierp zichzelf tegen de muur. Haar vingers grepen over de gladde richels en ze trok zich tegen het bijtende water in naar boven. Een zwarte hond stormde naar voren uit het struikgewas, maar het beest kwam heimelijk laat. Zijn sprong miste Emerins enkels en de stompe hondennagels kregen op de gladde stenen geen enkele grip. Met een jank viel het mormel terug en Emerin glimlachte trots. In haar linkerhand nam ze haar wogai. Met de klimhaak als haar hulpmiddel werkte ze zich een heel stuk sneller omhoog. Ze tilde zich over een rand en kwam op een glad stenen plateau boven de beekval. De klim zat er nog niet op, maar het was wel een moment om uit te hijgen. Een ‘Prrr’ geluid aan haar zijde deed haar opkijken.

‘Zo, jij bent snel,’ fronste ze richting Fèrren. Wat er ook gebeurde, dat katje bleef altijd in haar buurt. Fèrren krabbelde omhoog naast de rotstrap. Emerin grijnsde. Met haar haak tussen de rotsplaten, worstelde ze zich hoger. Het hondengejank stierf steeds verder achter haar weg.

Zoals verwacht zat Fèrren zich opgewekt te likken toen Emerin zich minuten later over de laatste rotsplaat hees. Ze bleef even op handen en voeten zitten. Was ze eindelijk veilig? Ze stond op en besloot haar succesvolle ontsnapping af te sluiten met iets doms. Ze stapte naar de rand en wierp een nieuwsgierige blik naar beneden. Het resultaat was een kruisboogpijl die een halve meter naast haar gezicht voorbijschoot. Ze slaakte een kreet en viel achterover. Nadat ze direct overeind krabbelde, zette ze het weer op een rennen. ‘Ik weet wat je wilt gaan zeggen!’ snauwde ze naar haar kat. ‘En je houdt het voor je!’

†

Emerins voetafdruk was nog maar net in de modder achtergebleven, toen een kleine schaduw een landing waagde naast de rand van de beekval. Een vingertje voelde even aan het water. Ze werd met een klagende rilling teruggetrokken. ‘Dit water is ijzig.’

Een kleine schaduw naast de eerste knikte. ‘Dah weet jij, dah weet ik...’

Twee groene oogjes draaiden zich om naar twee anderen. ‘Ze merkt het nie, hè?’

De ander knikte. ‘Daar heeft ze te veel voor aan haar hoofd.’

‘Maar ze zou nu ergens moeten liggen rillen van de kou. Ze zou hypofermisch moeten zijn, of hoe heet dah ook alweer?’

‘Hypothermisch. Maar daar gaat het nu niet om. Dit is maar een van de vele symptomen die ze al laat zien.’ Er werden vingers geteld op een handje. ‘Ze had al dood moeten zijn toen ze al die dagen in het Rode Woud lag. Ze had moeten sterven van de kou in dat dassenhol, moeten omkomen van ondervoeding. Die middag in die boot had haar ziek moeten maken. Ze neemt sprongen die ze niet hoort te kunnen en zou ze zelf hebben gezien hoe ze hier tegen de muur opklom?’

De ander knikte. ‘Maar hoe kunnen al die dingen zo aan haar voorbijgaan?’

Twee schoudertjes werden kalmpjes opgetrokken. ‘Zoals ik al zei. Ze heeft het veel te druk met alle andere dingen in haar hoofd. Wat we nu zien, zijn dingen die gebeuren vanuit haar onderbewustzijn. Zolang ze er niet te hard bij nadenkt, gebeuren ze gewoon.’

De ander keek met een moeilijke blik. ‘Heb je dah zelf zo verzonnen, of is dah hoe de meesteres erover denkt?’

‘De meesteres,’ gaf de tweede schaduw met een mopper toe. ‘Ze zegt dat het niet niets is om zomaar naast de realiteit te staan.’

‘Is dah echt hoe ze het zei?’

Er volgde een knikje. ‘Eerlijk gezegd snap ik er helemaal niks van, maar ik kan me dus ook wel voorstellen dat zij daar het niet snapt.’ Twee groene oogjes tuurden naar waar Emerins voetsporen in het groen verdwenen.

Een kat keek naar hen terug.

‘Ik ben blij dat de meesteres eindelijk besloten heeft haar te roepen.’

De ander wilde dat beamen, maar bedacht zich. ‘Ik snap alleen nie waarom ze er zo lang mee heeft gewacht.’

Een handje frunnikte aan een zilveren ring die aan een kettinkje hing. Twee groene oogjes keken weer in de andere twee. ‘Wij hoeven niet te snappen, Siver, wij moeten kijken. Kijken is alles wat we mogen doen.’

†

Op een bepaald moment in je leven gaat alles bergafwaarts, maar in Emerins geval was het vooral heuvelafwaarts. Na al haar moeite om op de laatste heuvelrug te komen, was wat ze nu deed op zijn zachtst gezegd frustrerend. Ze deed haar uiterste best om weer beneden te komen en rende haar benen voorbij. Haar spurt door het struikgewas was er vooral een van rennend springen, een aaneenschakeling van krampachtige pogingen om niet de controle over haar tempo te verliezen. ‘Wow!’ was er het goede woord voor, maar wow kon geen ho worden. Op de helling achter haar klonk het gekraak van jonge boompjes opgevolgd door gehinnik. Emerin had er geen idee van hoe die paarden daar zo snel wisten te komen.

‘Ik zie iets!’ riep iemand.

Voor Emerin betekende dat, dat ze nog steeds niet hard genoeg ging. Ze dwong zichzelf tot het uiterste en nam nog grotere stappen. Ze vernielde een kring vliegenzwammen en wist maar net onder een gevallen boom door te duiken. Gelukkig vlakte de grond iets af en ze kreeg weer wat controle over wat haar voeten deden. Het nadeel daarvan was dat het terrein vast ook makkelijker zou zijn voor de haar volgende ruiters. Emerin hield nog geen seconde stil.

Bij wijze van spot boorde een breed web van zonnestralen zich door het bladerdak. De bosvloer blonk en sterretjes dansten waar druppels op blaadjes rustten. Iemand daarboven zag haar blijkbaar graag ten onder gaan bij mooi weer.

Plotseling werd alles nog helderder en Emerin realiseerde zich dat een laatste sprong haar uit het woud had gebracht. Voor haar lag een glooiend dal. Er stonden hekjes en er lagen verdwaalde rotsblokken, maar het gras stond er hoog. Zo hoog dat ze de zanderige weg in het midden bijna niet zag. Schichtig wierp Emerin een blik naar rechts. Wat was dat? Een honderd meter verderop stond een eenzame huifkar midden op de weg. De eigenaar – een bejaarde kerel – probeerde met een stok een kudde schapen van de weg te krijgen en hij keek vooralsnog niet in haar richting. Een gouden kans. Achter haar schreeuwde iemand en vanuit het woud weerklonk geblaf. Emerin griste Fèrren van de grond en ze klemde het poezenmonstertje onder haar arm. Ze zette het op een lopen om de afstand over het open terrein te overbruggen. Dat ging verbazingwekkend snel. De oude kerel worstelde nog met de schapen en zag haar niet. Ze kwam veilig bij de kar. Het was een behoorlijk grote wagen, zo breed dat je vanaf de achterkant de twee ervoor gespannen ossen niet eens kon zien. Om erin te komen, moest Emerin klimmen. Ze nieste. Blijkbaar vervoerde deze kerel hooi. Grote balen lagen onder een gespannen zeil op haar te wachten. Met een snelle beweging rolde ze onder dat zeil en bleef er op de balen liggen. Met de zeillap over haar rug getrokken, kon ze via de naad een blik achter de wagen werpen. Daar zag ze hoe drie gezadelde soldaten uit het woud naar buiten stapten en zich probeerden te oriënteren. De ruiters reden in een rechte lijn naar de huifkar. Joepie.

Emerin maakte zich plat en trok het doek volledig strak. Ze luisterde hoe de hoefslagen naderden, maar ook hoe ze weer verdwenen. Ze reden haar voorbij! Een zucht van verlichting gleed door haar heen.

Pas op dat moment realiseerde Emerin zich dat haar benen niet op het hooi lagen. Ze bungelden ergens achter haar in het luchtledige. Was daar dan geen lading? Emerin wurmde zich naar achteren en tot haar verbazing plofte ze in een ruime holte. Iemand had midden in het hooi een kuil gegraven. Twee iemanden. Emerin verstijfde. Ze zat recht op de lip van een jongen en een meisje. Het tweetal dat een jaar of zestien oogde, zat weggedrukt tegenover haar. Ze keken geschrokken naar Emerin het moddermonster. Emerin voelde de spanning. Zenuwachtig trok ze een grimas. ‘Waar, eh, gaat de reis naartoe?’

Dat “Waar gaat de reis naartoe?” was niet eens zo’n slechte openingszin. Emerins eerste vraag had ook iets kunnen zijn in de trant van: “Goh, wat doen een jongen en een meisje hier verstopt in een hooiwagen?” maar dan had ze al haar kansen op het winnen van hun vertrouwen waarschijnlijk meteen overboord gegooid. Dit was redelijk neutraal en net het soort open houding die een wederzijds aftasten mogelijk maakte. Dat dat aftasten geheel fluisterend plaatsnam, gaf aan beide partijen de kennis dat ze tenminste een gemeenschappelijk belang hadden. Ze wilden allen niet ontdekt worden.

Wat deze jongen en dit meisje deden, was niet het soort dingen waaraan de meeste koppeltjes in een hooiberg zich schuldig maakten. Ze keken bang en ernstig. Emerin wilde de gemoederen kalm houden en ze stelde dan ook alleen de vragen die ze nodig had. Iedere lastige vraag was er eentje die ze kon terugverwachten, maar nadat duidelijk werd dat ze alle drie verstekelingen waren, durfden ze voorzichtig wat informatie uit te wisselen.

Nadat de kar knarsend in beweging kwam, durfde het meisje tegenover haar het aan om haar een antwoord op haar eerste vraag toe te fluisteren. ‘Ik weet niet precies waar deze kar naartoe gaat. Deze weg doorkruist de door heer Ryvak geclaimde landerijen in een oostelijke richting, maar ik weet niet hoeveel plaatsen of dorpen deze man gaat aandoen.’ De blonde jeugdige keerde even een blik over haar schouder. ‘Hij lijkt zijn hooi voor een lange reis te hebben opgebonden. Hij spreekt een uitheems accent en is zelfs al een keer van ossenpaar gewisseld.’

Haar vriend keek haar bekeurend aan en Emerin begreep wel waarom. Er lag nogal een schril contrast tussen het eerdere zwijgen en dan deze waterval aan informatie.

‘Dus jullie reizen mee met een wagen zonder te weten waar hij naartoe gaat?’

‘Alles is beter dan hier,’ kreunde het meisje en haar vriend sloeg een beschermende arm om haar heen.

‘Weet jij waar hij naartoe gaat?’ staarde de vriend Emerin aan.

‘Nee.’

Even keek de jongen haar wantrouwend aan. Ja, Emerin was net zo dom. Hij wilde daar iets van zeggen, maar de wagen kraakte en allen keken ze schichtig op. Het was waarschijnlijk de oude man die op de bok verschoof, maar de herinnering aan zijn aanwezigheid spoorde hen aan om extra zacht te fluisteren. Het was Emerin duidelijk dat dit tweetal haar niet zou verraden en met dat gemeenschappelijk belang ontstond een onbesproken pact. Terwijl de wielen piepend draaiden en de kar hen heen en weer schudde, werden ze het erover eens dat minder praten wellicht beter was dan meer.

Het enige dat Emerin nog nodig vond, was een korte voorstelronde. ‘Emerin.’ Ze stak haar hand uit. ‘Bedankt dat ik jullie stek mag delen.’

Die toestemming had haar niet geweigerd kunnen worden, maar aan het meisje met de blonde paardenstaart te zien, was dat nooit gebeurd. Dat kind straalde zoveel warmte en onschuld uit, dat Emerin nu al voor haar door het vuur zou springen. Het meisje identificeerde zich gretig als Vwen en daarna introduceerde ze haar vriend als Ruwan. Hij was heel wat achterdochtiger dan zijn vriendin en zijn blik bleef angstvallig steken bij de bewegingen in Emerins tas.

‘Dit is Fèrren.’ Emerin toonde hen het poezenhoofdje door de naad van haar tas. ‘Ik zorg ervoor dat ze blijft waar ze nu zit.’

Als de knul daar een probleem mee had, dan verdampte dat zodra Vwen naar voren dook om het schattige, kleine ding te aaien.

‘Wat een poepie!’ Ze krulde haar lippen zonder dat ze geluid maakte.

Ruwan rolde met zijn ogen en Emerin grinnikte. Of hij haar bezoek nu leuk vond of niet, hij had het er maar mee te doen.

Na dat moment waren ze zo verstandig allen stil te blijven. De kar reed gestaag over het hobbelige pad en in de wiegende beweging, ontkwam zelfs Emerin niet aan een gaap. Ruwan en Vwen kropen dicht tegen elkaar. Ze hadden gelijk. Deze rit kon nog heel wat uren duren.

5 Het hier en nu

De brug naar Gîve overtrof hun beider verwachtingen. Van een afstand had het een rommelig wrak geleken. Zelfs toen alle kraaien zich klapwiekend van de lijnen hadden verwijderd, was Aresta’s angst voor de touwbrug niet minder geworden. Ze had het ravijn groter zien worden. Ze was de diepte van de kloof gaan vrezen en werd niet teleurgesteld. Dit miserabele excuus voor een brug bracht geen verlossing. Zou zo’n gammel ding stevig genoeg zijn om een paard te dragen?

Eenmaal bij de zware, opgerichte hangbalken bleek er ruimte voor wat opluchting. De brug was breder dan hij van een afstand had geleken, maar wat evenzo geruststellend was als wonderbaarlijk, was dat de planken tussen de touwen gloednieuw oogden. Dankzij een godswonder werd deze eenzame brug door iemand onderhouden. Het hielp, maar het zorgde er niet voor dat Aresta op haar gemak was.

De brug behield een spookachtig karakter. Iemand had het leuk gevonden om de twee palen waaraan de brug was opgehangen te decoreren met dierenschedels. Het waren monsterlijke bothoofden van iets waarvan Aresta de soort niet kon achterhalen. Het gaf de brug een barbaars karakter, alsof het een poort was naar het hiernamaals. Dat de kloof diep zou zijn, had ze wel bedacht, maar zo diep? Aresta had zich nooit eerder betrapt op hoogtevrees, zelfs niet in de pas van de Gordel, toch ging dit te ver. Misschien zat het hem in dat enkele koord aan weerszijden, dat de enige balustrade voor de brug vormde. Het duizelde Aresta nog voor ze een voet op het touwwerk plaatste. Ze was al een tijdje eerder uit het zadel gestapt, maar hier op de drempel wankelde ze en ze greep zich aan een van de twee palen vast. Wow.

Diep, dieper, diepst. De platte rotsplaten waar Lundog uit was opgebouwd, zonken als duizenden traptreden naar beneden. Ze lieten een kuil na die zo breed was dat alles daarbeneden klein werd, alsof je het bezag vanaf een bergtop. Iets daarbeneden moest een rivier zijn, maar het leek op niet veel meer dan een wit lijntje. Aresta’s ogen werden wijde, bevroren schijven. Ze voelde het nauwelijks toen Shutai de teugels van Dwànnon losmaakte uit haar hand. De held. Shutai nam zowel Dwànnon als Censea bij het halster en waagde dappere stappen op de brug. Hoe ver was het wel niet naar die overkant? En waarom moest zo’n hangbrug helemaal inzakken?

De paarden deelden Aresta’s mening, maar Shutai negeerde hun protesten en leidde ze verder. Hoe durfde hij dit toch? Aresta keek om zich heen. Waarom moest dit juist haar overkomen? Achter haar lagen wat heuvels en een vlakte, maar voor haar… Achterblijven kon ze niet. Shutai had het haar al gemakkelijk gemaakt door haar Dwànnon uit handen te nemen. Wat moest ze nu? Aresta hield haar adem in. Ze plaatste haar eerste voet op een plank.

Ze kon door de spleet tussen deze en de volgende plank naar beneden kijken. Nu was dat maar een meter of zeven diep, maar ze moest er niet aan denken dat ze straks… Het werd haar even zwart voor ogen.