De Vallois

De Vallois

Iris de Lis

1e druk oktober 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Auteursfoto: Astrid van den Kerkhof

Foto omslag: Depositphotos

ISBN 978-94-93233-98-0

ISBN E-book 978-94-93233-99-7

NUR 342

© 2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Astrid en Peter

Met speciale dank aan

Hanneke Vissers en Irina Hoffer

“Donnez de l’argent, et bientôt vous aurez des fers. Ce mot de Finance est un mot d’esclave.»

Du Contrat Social de Jean-Jacques Rousseau, 1762

“Mais une conclusion apparaît d’ores et déjà clairement: il serait illusoire d’imaginer qu’il existe dans la structure de la croissance moderne, ou dans les lois de l’économie de marché, des forces de convergence menant naturellement à une réduction des inégalités patrimoniales ou à une harmonieuse stabilisation.”

Le capital au XXIe siècle de Thomas Piketty, 2013

Deel 1: Sparring

1. Het verlies

Het glas springt met een klap uit de sponningen, de hele kamer staat nu in lichterlaaie. Haar vader trekt haar moeder in paniek door het raam naar buiten. Ze kan ze niet meer zien! De vuurzee die hen scheidt, komt met grote snelheid op haar af. Instinctief beschermt ze haar gezicht en stapt achter hen aan. Op dat moment vliegt de fauteuil naast haar in brand. De vlammen spuiten hoog voor haar uit en werpen haar omver. Ze krabbelt overeind en voelt de hitte van het vuur op haar gezicht. De angst slaat haar om het hart. Hoe kan haar vader haar hier zo achterlaten? Verdomme! Ze moet er uit! Hoe?! Koortsig schiet haar blik door de kamer, ze ziet alleen een vaag beeld van de ruimte. Ze knippert even met haar ogen. De deur! Ze schiet weg. Haar zijden rokken fladderen achter haar aan en vatten vlam. Vlug slaat ze erop. Op en neer. Ze brandt haar handen. Met enkele stevige rukken trekt ze haar onderrokken los en scheurt de roze stof van de onderkant van haar jurk. Het vuur pakt ze op en zuigt de stof dansend de lucht in. In luttele seconden brandt het tot niets. Ze stapt naar de deur en trekt aan de hete hendel. Kom op! Kom toch op! De kruk geeft niet mee, haar handen glijden half van het goud, het zweet biedt haar geen enkele grip. O, alsjeblieft. Ze knijpt haar vingers kapot, vaster, de hendel vliegt eraf. Nee! Niet zo …

“Moeder!”

Waarom? Ze zakt neer, het is hopeloos. De tranen lopen over haar hals en borst, het zout droogt bijna onmiddellijk op haar huid. Ze kijkt recht in de vlammen. Alles wordt rustig, het is leeg, uitgestorven en eenzaam. Langzaam kruipen ze haar tegemoet. De vloerplanken kraken en buigen. Ze voelt niets, alles is weg …

“Trap hem in!” De stem klinkt van ver. Met een doffe klap dreunt de deur de kamer in. Een scherpe pijn schiet door haar botten. De deur is van massief hardhout en valt pal op haar benen.

“Daar is ze!”

Twee mannen vliegen de kamer in. Wordt ze gered? Is het haar vader? Het klikken van de karabijn verzekert haar van niet. De loop wordt hard tegen haar slaap gedrukt, een koude sensatie in een zee van vuur. Ze voelt haar spieren ontspannen. Beter de kogel dan het vuur.

“Niet zij! Dat heb ik gezegd, verdomme!” Geïrriteerd steekt de eerste man zijn karabijn weg en tilt haar op. Misschien willen ze haar vader alleen een lesje leren, misschien brengt ze het er nog levend vanaf …

Terwijl de man haar in zijn armen tilt, schuurt zijn huid hard over haar brandwonden. Met grote passen rent hij door het huis, de klappen schokken door tot in haar gebroken benen. Over zijn schouder ziet ze de hal. Het vuur vreet de portretten op en brengt de grote trap met een dreun naar beneden. Van de Italiaanse inrichting is niets meer over.

Ze zijn nu bijna buiten. Haar lokken blazen uit haar gezicht wanneer ze de deur doorlopen. De zuiging van het vuur is enorm.

“Sophie!” Haar moeders stem schalt over het veld voor het chateau. Ze zit op het gras naast haar vader. De klap komt onverwachts en is oorverdovend. Haar moeder valt onmiddellijk neer.

“Nee!!!” Haar stem sterft weg in de duisternis, met een ruk valt ze op de natte aarde, haar benen kraken onder haar gewicht. Met haar armen trekt ze zichzelf verder. Een tweede schot, vader … Ze trekt aan het gras, maar komt niet verder. Tussen de sprieten kijken haar moeders ogen haar glazig aan.

Ze is in trance. Ze zijn weg. In een seconde, weg voor altijd …

De stem van de moordenaar brengt haar weer terug.

“Help haar!” De man die net haar ouders heeft afgeknald komt op haar afgelopen. Hoewel ze zich misselijk voelt, wordt ze woest. Haar handen zetten zich af tegen het gras, terwijl ze omhoog probeert te komen.

“Zou het niet gewoon makkelijker zijn? Haar benen zijn gebroken, wat is de kans dat ze …?” De stem van de man die haar naar buiten bracht, klinkt puur zakelijk.

“Ze is nog een kind. We zijn geen beesten!” Geen beesten. De woorden klinken vreemd in haar oren. Wat geeft zij nu nog om haar leven? Alsof het zin heeft haar te redden. Toch houdt ze zich stil. Alsof haar lichaam de wijze keuze voor haar maakt, zonder haar geest daar verder bij te betrekken. De situatie verandert te snel om doordachte dingen te kunnen ondernemen. Ze kan het niet meer aan. Overleven: dat is nu het enige dat ertoe doet.

“Als jij het zegt, Jean”

“Ik zeg het inderdaad, Robert! Geef haar hier.” Ze voelt hoe de man, die Jean moet heten, haar in de koets tilt. In de deuropening tekent zijn figuur zich duidelijk af tegen de gloed van het vuur. Zijn jas glijdt langs zijn armen en hij bedekt haar benen. Waarom helpt hij haar? Hij schiet haar ouders neer, maar beschermt haar? Hij kan haar niet redden uit deze hel die hij heeft gecreëerd. Haar leven is voorbij. Het zweet parelt op zijn huid, zijn losse hemd blaast wild rond zijn borst en armen. Van binnen wordt ze uiteen getrokken door emoties: angst, woede en nog een ander gevoel. Een gevoel van onzekerheid. Waarom heeft hij haar gered?

“Rijd voorzichtig. Ze is ernstig gewond. Ik wil dat ze het haalt.” Ineens is hij weg.

De krakkemikkige koets dendert voort over een oneffen weg. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Ze voelt steeds minder en alles is zwaar. Ze kan zich niet meer bewegen. Het beeld van haar moeders ogen staat op haar netvlies gebrand. Steeds opnieuw hoort ze haar moeders stem: ‘Sophie!’ De klap, de val.



Na een lange tocht door de bossen kwamen ze eindelijk tot stilstand. Ze hoorde voetstappen aansnellen. De deur van de koets ging krakend open.

“Jezus!” Een moment bleef het stil. “De botten steken eruit man.”

“Ze mag blij zijn dat ze leeft. Waar zeik je over, Patrick?” antwoordde de koetsier kortaf. “Snel! Help me haar naar binnen te dragen. We moeten onmiddellijk opereren.” De koetsier sprong van de bok en samen droegen ze haar voorzichtig naar binnen. “Helene! Doeken! Kook mijn instrumenten!” In het huis ontstond onmiddellijk beweging. Binnen legden ze haar op een harde tafel. Haar bloed vloeide warm over haar huid. “We moeten de botten zetten. Houd haar vast.” Terwijl de andere man haar benen pakte, hield de koetsier haar stevig vast. Ze voelde hoe haar onderbeen met brute kracht werd weggerukt. Een pijnscheut trok door haar lichaam. Ze zakte weg, het werd zwart. Oneindige leegte.

“Sophie?”

“Ik kom eraan moeder, ik kom.”

“Wat ziet onze dochter er weer prachtig uit! Een prinses in het roze.” Haar moeders lach was warm. Zolang had ze geprobeerd het goed te doen en nu was het moment eindelijk daar: ze ging trouwen. Presentatie was alles. Haar ouders waren heel duidelijk geweest: een huwelijk met een buitenlander was van het grootste belang. Ze moesten hier weg.

De meest afschuwelijke verhalen deden de ronde. Afgeknipte oren en uitgestoken ogen. De adel werd in hun huizen gelyncht en in de straten opgehangen. De afstand van de hoofdstad was altijd een nadeel geweest, maar nu had het platteland hier eindelijk een voordeel. Het had zeker hun leven gered. De rijken op het land werden niet serieus genomen, ze waren simpelweg niet belangrijk genoeg. Hier liep alles altijd een seizoen achter; in de mode, de cuisine, de feesten, de mannen, en nu de revolutie. De Vallois hadden hun handen vol aan de elite in de stad, ze waren nog niet doorgedrongen tot de meer afgelegen gebieden.

Haar vader had een rijke Engelsman voor haar gevonden, iemand waarmee hij in slaven handelde. Ze verzette zich tegen haar vaders activiteiten, ze zat er niet op te wachten aan een slavenhandelaar uitgehuwelijkt te worden. Maar op deze manier kon ze in ieder geval haar moeder beschermen. Ze zou haar meenemen naar Engeland.

“Oogverblindend, Sophie. Ik zie dat je je lessen goed ter harte hebt genomen. Je vader had nog zo zijn twijfels, maar nee. Ik weet zeker dat je een fantastische indruk zal maken.”

“Pierre, rijdt de koets voor. Pierre?” Haar vader keek om zich heen. Alle bedienden waren uit de kamer verdwenen.

“Brand! Het huis staat in brand!”

Een plas water spoot over haar gezicht. Ze schrok op en knipperde met haar ogen om het water weg te werken. Ze probeerde het met haar hand weg te vegen, maar deze gaf niet mee. Ze was met touwen vastgebonden op een tafel.

“Voor je eigen veiligheid.” Een keurig uitziende man boog zich over haar heen. “We hebben je botten twee dagen geleden gezet en je mag nog niet bewegen. We willen niet dat je de hechtingen los trekt. Infectie is dodelijk.” Terwijl hij haar armen vrijmaakte, keek hij haar onderzoekend aan.

Naast hem stond een vrouw. Ze leken sterk op elkaar; allebei knap en blond. Alleen hun ogen verschilden. Die van hem waren donker, die van haar helderblauw, als de zomerlucht.

“Wie zijn jullie? Waarom helpen jullie mij?”

De man antwoordde. “Jean heeft ons gevraagd je te verzorgen.”

Jean? ... In een flits herinnerde ze zich alles. Het feest, haar moeders lach, de roze jurk, de brand en … Terwijl ze terugdacht aan die nacht en die man, werd ze overspoeld door emoties. Ongecoördineerd trok ze aan de touwen. De pijn schoot door haar heen.

“Rustig maar, je bent veilig. Wij zullen je geen kwaad doen.” Hij legde een hand op haar schouder en keek haar vriendelijk aan. Ze kalmeerde. “En daarbuiten heb je ook niets te vrezen. Jean is duidelijk geweest, niemand zal ook maar vervelend naar je kijken.”

Waarom hielp die Jean haar? Ze voelde zich ernstig verward. Ze kon niet uitmaken of haar angst en woede sterker waren dan haar verbazing over het feit dat hij haar had gered. Ze zou hem dit nooit vergeven! Haar moeder was dood. Hij had haar vermoord.

De spanning was blijkbaar duidelijk van haar gezicht af te lezen, want haar twee helpers keken haar nu uiterst bezorgd en onderzoekend aan. Ondertussen keerde de moeheid terug en zakte ze langzaam weg. Zelfs de kleinste inspanning koste haar de grootste moeite.

Terwijl twee paar ogen haar ondertussen bleven aankijken, ving ze van het gesprek dat volgde slechts een beetje op.

“Ze heeft rust nodig, Patrick, laat haar nou maar. Eerst rust, daarna begint het herstel.”

“Ik weet het niet, Helene, kan je van zoiets herstellen? Jean vertelde me dat ze alles heeft gezien. Haar eigen ouders! Ik weet niet of ik van zoiets zou kunnen herstellen. Dat is waarom haar benen er zo aan toe waren. Ze wierp zich op de grond om ze te redden. Ik heb nog nooit zulke wonden gezien.”

“Heeft Jean haar daarom gespaard? Haar moed?”

“Eh, nee, hij vertelde me van tevoren dat hij haar langs zou brengen.”

“Hoezo, van tevoren? Je hebt mij niets gezegd.”

“We doden geen kinderen. Ze had een onderkomen nodig. Ik wist niet wat je er …”

“Wij doden geen kinderen?” Dat hebben we wel gedaan! Wat dacht je van die jongens laatst? Nog geen dertien! We worden al net zulke beesten als …”

“Stil, Helene, we moeten haar niet verder in de war brengen. Je hebt gelijk. Ze moet rusten.”



De dagen verstreken langzaam. ‘s Morgens en ‘s avonds kwam Helene haar verzorgen. ’s Nachts droomde ze over haar moeder. Altijd eindigde het met de knal, de ogen, waardoor ze badend in het zweet wakker werd.

Helene was haar enige troost. Sommige nachten sliep ze zelfs naast haar, in haar armen. Dan vond ze eindelijk rust. Ze praatten over van alles en nog wat. Helene was de eerste vrouw met wie ze echt kon optrekken, die daadwerkelijk over dingen na leek te denken. Dit in tegenstelling tot haar oude vriendinnen die alleen keken naar de mode van de dag. Helene had een mening. Over de maatschappelijke ontwikkelingen na de revolutie, maar ook over meer persoonlijke onderwerpen. Zoals het vinden van een lieve partner, in plaats van eentje die alleen sociale status en geld met zich meebracht.

Overdag gaf Helene les op de meisjesschool in het dorp. Op die momenten sliep ze lange uren. Haar benen heelden goed, maar ze was nog steeds erg zwak. Patrick, Helene’s broer, verzorgde haar wonden. Hij was een bekwaam arts en de meest serieuze man die ze ooit had ontmoet. Heel netjes. In tegenstelling tot zijn zus die alle regels en etiquette aan haar laars lapte. Helene gaf om ethiek, alleen om ethiek, Patrick gaf ook om de regels.

Een paar dagen geleden hadden ze haar benen van de spalken losgemaakt. Door het lange rusten en de shock waren haar ledematen volledig verstijfd en verzwakt. Het duurde dagen voor ze alles weer enigszins normaal kon gebruiken.

Het was laat in de middag en de zon scheen warm door de kleine ramen. Aan de voorkant keek ze uit over een moestuintje. Helene verbouwde hier allerlei soorten kruiden om mee te koken: tijm, rozemarijn, salie. Alle namen kende ze nog niet, maar elke avond leerde ze meer van haar vriendin. De huiskamer was uitermate gezapig ingericht. Op de schoorsteenmantel stonden een aantal kleine vaasjes met blauwe schilderingen, de gordijnen waren van wit kant, alles zag er vriendelijk en gezellig uit. Het deed haar goed de kamer zo te bestuderen. De objecten en de gedachten aan hun eigenaren vulden haar met warmte. Ze gleed terug in de fauteuil en sloot haar ogen. Een kort, krakend geluid deed haar opschrikken.

“O, sorry, ik wilde je niet wakker maken.” Helene stond als genageld in de deuropening van de keuken. Alsof iemand haar net betrapt had op een kwajongensstreek. Altijd zo attent.

“Nee, nee, ik was pas net weggezakt. Bovendien moet je toch gewoon je eigen huis binnen kunnen komen?” Ze glimlachte naar haar. Helene ontspande en stapte de deur door.

“Tuurlijk, maar je kan je rust goed gebruiken. Hoe meer je rust …”

“Hoe sneller ik zal herstellen. Ja, je broer drukt het me dagelijks op het hart. Misschien wil ik ook wel een beetje te snel. Het voelt gewoon zo asociaal hier al die tijd maar te zitten en door jullie verzorgd te worden. Ik draag graag mijn steentje bij, maar ik kan nu helemaal niets.”

“Wat deed je …” Helene stopte en keek berouwvol.

“Thuis, bedoel je?”

“Eh, ja.”

“Daar kan je gewoon naar refereren hoor. Het gaat al een stuk beter.” Niet de volledige waarheid, maar ze wilde haar vriendin niet te veel belasten met haar zielige verhaal. Daarnaast was het tijd dat ze zichzelf vermande. Dat was de enige weg vooruit.

“Thuis hielp ik mijn moeder met het bestieren van het huis. Het organiseren van grote feesten, bals, de zomeroogst, het beheer van het geld. Dat soort zaken.”

“Ah. Dat klinkt best ingewikkeld. Hoeveel personeel hadden jullie eigenlijk?”

“Zo’n tweehonderdvijftig mannen en vrouwen.”

“Jee. Ik wist niet dat je zoveel mensen nodig had om een kasteel op orde te houden.”

“Niet alleen op orde houden. Er waren veel mensen in dienst in de keuken, de tuinen, de boomgaarden en landerijen. En dan tel ik de mensen die we tijdelijk inhuurden voor de oogst nog niet eens mee.”

“En dat alles organiseerden jullie met zijn tweeën? Jij en je moeder?”

“Ja, eigenlijk wel. Mijn vader was meestal op zakenreis.”

“Petje af. Jean zou nog wel …” Helene beet letterlijk op haar tong en durfde haar niet aan te kijken. “Sorry, Sophie. Het was zo’n lange warme dag. Ik ben moe.” Snel voegde ze eraan toe: “Niet dat dit een excuus is. Misschien kunnen we beter vanavond verder kletsen. Dan ben ik wat uitgerust en hopelijk wat sensitiever.”

“Niets daarvan. Helene, jij hoeft je nooit voor mij te verontschuldigen. Echt niet.” Met pijn en moeite stond ze op en pakte Helene’s hand. “Jij hebt me gered. Samen met je broer. En in huis genomen. Een wildvreemde en een vijand, tot niet lang geleden. Je bent open. En dat is goed. Als meer mensen waren zoals jij, zouden we een stuk minder problemen hebben in deze wereld.” Ze kneep zacht in haar hand en lachte haar toe.

“Dank je. En als het aan mij ligt, mag je altijd blijven. Dat weet je.”

“Ik neem je aanbod graag aan. Maar ik moet iets doen. Iets van waarde toevoegen. Als ik weer hersteld ben, help ik je graag in de school.”

“Dat zullen we te zijner tijd zeker bekijken. Ik kan me voorstellen dat je veel kennis hebt die voor ons allemaal nieuw is. Dat kunnen we goed gebruiken. Maar kom, laten we nog even in het zonnetje zitten, nu die nog schijnt.”

Helene nam haar bij de arm en leidde haar het tuintje in. Ze zegen neer in de rieten stoeltjes die rond een tafeltje stonden, naast de rozemarijnstruik. Een moment was alles rustig. Ze verzamelde haar moed.

“Nu we hier toch even zitten …”

“Ja?”

“Ik wil je al een tijdje iets vragen over Jean.”

“Jean?” Helene klonk vertwijfeld. Haar vriendin voelde zich altijd oncomfortabel als ze dit onderwerp ter sprake bracht en had tot dan toe nog geen antwoord durven geven op haar vragen. Jean was Helene’s vriend. Ze wist maar al te goed dat de spanning tussen haar en Jean Helene een uiterst onaangenaam gevoel gaf. Hoe beter Helene haar had leren kennen, hoe moeilijker dit werd. Helene’s sympathie voor hen beiden bracht haar continu uit haar evenwicht. Daarom meed ze het onderwerp als de pest. Er was dan ook een goede aanpak nodig om haar vriendin over de streep te trekken. Ze had er al een tijdje over nagedacht hoe ze haar vragen het beste kon brengen.

“Ik wil graag een plek geven aan de gebeurtenissen van die avond en dat kan ik nu niet goed. Ik weet te weinig over hem. Over Jean. Wie is hij? Waarom heeft hij mijn familie aangevallen? Wat dreef hem daartoe? Hij is jouw vriend. Jij vindt hem een goede man en je staat achter zijn acties bij De Vallois. En jou vertrouw ik als geen ander.” Ze hield even stil en keek haar vriendin aan. “Ik bekijk het graag vanuit zijn perspectief. Vanuit jouw perspectief. Zodat ik op een rationele manier de zaken kan plaatsen. Zodat ik rust kan vinden en … en door kan gaan met mijn leven.” Deze laatste woorden vielen haar zwaar. Het was al weken geleden, maar het voelde als gisteren. Ze zag hoe Helene haar wenkbrauwen fronste.

“Je hebt gelijk. Je hebt alle recht om te weten wat er gebeurd is.” Helene haalde diep adem. “Het begon met het nieuws. Zoals altijd eigenlijk. De Vallois heeft veel informanten. Een van deze informanten vertelde Jean dat jouw ouders handelden in slaven.”

“Wie?”

“Dat weet ik niet. Sorry. Ik begrijp van Jean dat hij dat zelfs niet weet. De Vallois is zo opgezet, zodat zo min mogelijk mensen van elkaars betrokkenheid afweten.”

Ze geloofde haar vriendin, ze zag geen leugens in haar ogen.

“Ga door.” Ze probeerde haar woorden zo ontspannen mogelijk te uiten.

“Nu ja. Jean hoorde dat jouw ouders de lading van een vloot schepen overboord hadden gegooid om zo de verzekering op te lichten.” Helene bracht het diplomatiek.

“Een lading slaven, ja.” Ze zuchtte. Ze wist hiervan. Ze wist wat voor gruwelijks haar vader had uitgevreten. De slaven waren ziek geweest. Hij voelde zich opgelicht en lichtte daarom graag een ander op om zijn verliezen weer goed te maken. Dat daarbij vijfhonderd slaven omkwamen, was voor hem een kleinigheid. Hij was een bruut. Een crimineel van de ergste soort. Toch was hij ook haar vader.

Emotioneel voelde ze zich uiteen getrokken, maar rationeel kon ze niet anders dan toegeven dat Jean vanuit maatschappelijk oogpunt goed had gehandeld. Ook zij vond dat de maatschappij moest streven naar het afrekenen met criminelen.

De situatie in het land was bijna onhoudbaar geworden, met name voor de zwakkeren in de maatschappij. Elke keer dat ze buiten het chateau kwam, werd ze daar op harde wijze mee geconfronteerd. Haar vader was een nietsontziende slavenhandelaar en veel mensen hadden geleden onder zijn zucht naar geld. Maar haar moeder had daar niets mee te maken.

“En mijn moeder, waarom dachten ze dat zij erbij betrokken was?”

“Jean had het over je beide ouders. Hij leek zeker te weten dat ze beiden betrokken waren geweest.” Helene’s stem klonk steeds zachter. Het was duidelijk dat ze vermoedde dat er iets mis was.

“Juist. Dat laatste, vrees ik, was niet het geval.”

“O, Sophie…” Helene sloeg een arm om haar heen.

“Maar ik begrijp het,” vervolgde ze met zekere stem. Ze wilde nu niet zwak lijken. Haar vriendin had haar verteld wat ze wilde weten en dat stelde ze op prijs. “Natuurlijk ben ik verdrietig over het onrecht dat mijn moeder is aangedaan. Hoe ik haar ook mis, ik moet toegeven dat ook mijn gevoel van gerechtigheid mij in de positie van Jean tot dezelfde acties zou hebben gedreven. Dat waar hij mijn ouders van verdacht, zijn onmenselijke misdaden.”

Helene keek haar aan met een blik vol bewondering voor ze antwoordde: “Ik denk niet dat ik ooit iemand als jij heb ontmoet. Zo rationeel en afgewogen. Jean heeft geluk. Om eerlijk te zijn, sta ik niet altijd achter het snelle handelen van De Vallois. En dat zeg ik ze ook vaak genoeg. Het is te makkelijk onschuldige slachtoffers te maken als je te snel handelt en de feiten niet goed checkt.”

“Zeker, dat wil ik ze ook vertellen, maar in dit geval had hij het denk ik niet kunnen weten.” Ze voelde nu tranen komen. Het gesprek had haar te veel energie gekost. “Ik ga vroeg naar bed denk ik. Dank je, Helene.”

“Heb je nog iets van me nodig?”

“Nee, nee, ik red het wel. Dank je.” Ze liep terug het huisje binnen en zakte op haar bed in de keuken.

Ze werd de volgende middag pas wakker. Na wat uurtjes in de tuin gezeten te hebben met wat eten en drinken keerde ze terug naar de keuken. Ze keek op de klok. Zeven uur. Het duurde nog een paar uur voor Helene terug zou zijn van haar bezoek aan het kasteel. Ze wilde graag nog een paar uurtjes rusten voor ze haar verhalen zou horen over de knappe graaf. Lucien had hun al een aantal keer bezocht en leek erg geïnteresseerd in Helene. De verhalen waren een welkome afleiding.

Ze dommelde weer in slaap en verkeerde tussen een soort half slapen en waken toen het strijken van zachte handen over haar benen haar wakker maakte. Helene kon het niet zijn. Ze was de liefde zelve, maar op haar handen zat eelt van het werk in de tuin. Elke avond masseerde ze haar om het herstel van haar spieren te bespoedigen. In het begin deed dit vooral pijn, maar nu was het heerlijk. Deze handen gleden langzaam en aandachtig over haar kuiten, ze waren groot en warm. Loom strekte ze haar benen uit. De handen schoven mee.

“Is dat wel goed, ik wist niet dat je je benen al kon strekken?” Ze schrok van de zware stem. Het was Jean! Ze was zo perplex dat ze geen woord kon uitbrengen. Haar geest was leeg. Ze bleef doodstil liggen en verroerde geen vin.

“Sorry, ik wilde je niet laten schrikken. Helene vroeg me je vandaag te masseren. Ik weet natuurlijk dat dit extreem ongepast is …” Zijn stem klonk steeds zwakker, terwijl hij rood aanliep van schaamte. “Daar is geen excuus voor. Eh, Lucien heeft haar uitgenodigd te blijven eten en Patrick is nog steeds in de stad voor zaken. Vandaar.”

Ze kon geen woord uitbrengen. Al tijden had ze Helene gevraagd of ze hem kon spreken en nu kon ze niets uitbrengen. Deze situatie was haar volledig vreemd. Nog nooit had een man haar op zo’n intieme manier aangeraakt. Het gevoel van zijn vingers op haar benen was zo opwindend dat ze het nog voelde. En dit was de man die haar ouders had neergeschoten. Ze werd angstig maar ervoer aan de andere kant de spanning van de situatie. Ze had ervan genoten hoe hij over haar benen had geaaid. Maar toen wist ze nog niet dat hij het was. Haar lichaam trilde. Ze raakte die gevoelens niet kwijt. Hij leek niet te weten hoe hij het beste kon reageren. Ze keek hem stil aan.

“Misschien kan ik maar beter gaan?” Zijn stem doorbrak abrupt de stilte. Hij pakte haar rokken en liet ze zacht op haar benen vallen.

Ze begreep niet waarom hij haar had gespaard. Voor zover ze wist was zij de enige die ooit een represaille van De Vallois had overleefd. Jean had haar gered, maar ze kon hem niet vergeven dat hij haar moeder had gedood. Ze twijfelde of ze hem dat zou vertellen. Ze had zich zo lang woedend en zelfs wraakzuchtig gevoeld, maar op dit moment wist hij die gevoelens op een of andere manier weg te drukken. Het was makkelijk geweest de schuld af te schuiven op de man die de trekker had overgehaald. Veel makkelijker dan de schuld neer te leggen bij een onbekende opdrachtgever, of nog erger: bij haar eigen vader. Maar nu hij bij haar was en haar direct aankeek, zag ze in zijn ogen niets anders dan bezorgdheid en onzekerheid. Dit zorgde ervoor dat bij haar alleen de wens overbleef om hem te bedanken dat hij haar die nacht had gered. Rationeel wist ze dat ze het er zonder hem nooit levend vanaf had gebracht.

Hij maakte zich al op om zijn jas te pakken. Nu moest ze toch echt wat zeggen!

“Ik heb je nooit kunnen bedanken. Dat je me hebt gered.”

Hij keek haar verward aan.

“Ik heb je ouders vermoord, hoe kan je me bedanken?”

“Maar mij heb je gespaard, en hier gebracht. Waarom …”

“Puur uit opdracht, meid, we doden geen kinderen, maak er vooral niet te veel van. Een paar jaartjes ouder en … ”

Tranen liepen langs haar wangen. Waarom gaf hij niet toe hoe hij haar had geholpen? Waarom aanvaardde hij haar dankbaarheid niet? Hoewel het pijn deed, snapte ze dat hij haar ouders had vermoord in opdracht van De Vallois. Maar dat hij haar had gespaard en voor haar had laten zorgen, dat was toch zeker zijn eigen goedheid? Genoeg jonge mannen, vele jaren jonger dan zij, waren door De Vallois gedood. Ze had het Helene zelf horen zeggen. Waarom zou iemand hem de opdracht geven haar te sparen? Ze was niemand, wie zou zich ooit om haar bekommeren? Dat was ronduit belachelijk.

Terwijl deze gedachten door haar hoofd vlogen, lieten haar ogen de zijne niet los. Zweet parelde op zijn voorhoofd, terwijl hij haar met zijn grote, intens groene ogen aankeek. Onrustig bewoog hij heen en weer, maar hij wendde zijn blik niet af. Ze zag hoe zijn ogen begonnen te glinsteren. Waren dat tranen? Op dat moment kwam hij in beweging.

“Je moet me niet bedanken. Vergeet het.” Hij griste zijn lange jas van een stoel en baande zich snel een weg door het keukentje naar buiten.

2. De Opdracht

De kroeg was warm en luid. Overal stonden mannen bier te zuipen uit grote mokken. Dit was niet waarom ze het hadden gedaan. Verdomme! Dit soort liederlijk gedrag was niet veel beter dan de decadentie van de adel. Vrijheid en gelijkheid: dat was hun motto. Eindelijk waren ze vrij van die onderdrukkers, die slavenhandelaren, die verkrachters. Hij snapte dat de mensen een gevoel van ontlading hadden, maar nu was niet het moment. Op het platteland leefde nog genoeg rijke adel met hun kleine legertjes. Als die zich zouden verenigen, waren ze verloren. Het omverwerpen van de elite uit de hoofdstad had anarchie gebracht, het maakte ze kwetsbaar.

Hij keek naar zijn vriend, die grijnzend naast hem zat op een kruk aan de bar. Het leek hem allemaal wel te amuseren. Lucien was een sterke vent, een van hun beste informanten. Al lang voor het conflict had hij zijn rijkdom aan hen afgestaan en hen gesteund in de strijd door de ergste criminelen te identificeren. Een echte kameraad. Sommige van zijn maniertjes waren wat vreemd, een overblijfsel van zijn tijd onder die rijke klootzakken, maar hij was nu een van hen.

Serge liep op hen af. Het was duidelijk dat hij een boodschap had van hun leider. Hij zag er vastberaden uit.

“Jean? Onze leider. Hij wil je spreken.”

“Zo, zo, word je weer geroepen? Wie is dat eigenlijk, die leider van jullie?” Luciens ogen stonden uitdagend.

“Dat kan ik je niet vertellen. Dat weet je. Niemand weet wie hij is.”

“Ik snap jullie niet. Dat je af wil van de rijke elite, dat begrijp ik. Maar om je dan zo makkelijk weer aan een ander te onderwerpen, dat snap ik niet.”

“Ach plaag toch niet zo, man. Je weet best waarom we niet willen weten wie hij is. Als we hem kwijtraken, is alles verloren. Zijn onbekendheid is onze veiligheid.”

“Nou, ga maar dan.”

“Prima. We zien elkaar binnenkort nog.” Hij keek Lucien nog even aan en draaide zich toen om. Met een paar stappen was hij de kroeg uit. De stenen voelden nog glad van de regen. Overal lagen kapotte stukken meubilair. Zonde. Ze hadden van nut kunnen zijn in de nieuwe schoolgebouwen voor de meisjes. Ook zij zouden nu het recht krijgen verder te leren.

Hij baande zich een weg door het afval. Onder de Bruine Brug lieten ze hem achter. Het stonk er naar vis en rottend vlees. Boven de brug hingen de lijken van de ergste tirannen. De geur was indringend, maar had het gewenste effect gehad. Met het uitmoorden van de grootste criminelen was de rest van de adel de stad uit gevlucht en naar het buitenland getrokken. Daar waren ze mooi vanaf. Zonder al te veel onschuldige slachtoffers. Het scheiden van de goeden van de slechten zou bijna onmogelijk zijn geweest.

Plotseling hoorde hij iets ritselen. Een paar meter verderop kwam een schim langzaam vanachter een stel houten vaten vandaan. Hij wist dat het hun leider was, maar zoals altijd kon hij zijn gezicht niet zien.

“Jean, trouwe vriend.”

“Wat kan ik doen?”

“Er is een rijke familie buiten de stad, Robert weet waar ze wonen. Vorig jaar hebben ze op zee al hun slaven laten verdrinken om zo de verzekering op te lichten. Ze verdienen de dood.” Zijn stem klonk anders dan normaal, iets lichter. Hij kwam iets naderbij, zodat hij hem beter kon horen. “Eén moet je er laten leven: de dochter. Zij schijnt een schoon geweten te hebben.” Nee, hij vergistte zich, het was dezelfde stem, een verkoudheid misschien, waardoor hij wat lichter was, maar dezelfde stem.

“Geen probleem, morgen reizen we af.”

“En Jean, zorg dat ze de dood van haar ouders ziet. Ze mag nooit worden zoals zij.”

“Is dat niet hard? Waarom zoveel moeite doen voor een meisje?”

“De wereld is hard, Jean. We moeten dat criminele gedrag eruit slaan. Ze zijn verkeerd opgevoed, vergeet dat nooit.” De leider glipte weg.

Hij liep terug naar de kroeg. Hun groep verhardde. Eerst was het makkelijk geweest, een aantal edelen waren doorgewinterde criminelen. Iedereen wist het, maar niemand had er wat aan gedaan. Aan het begin van de Revolutie was het makkelijk zich van hen te ontdoen. Het was geen vraag van goed of kwaad, het was nodig. Het waren moordenaars, verkrachters, sadisten. Nu werd het moeilijker. Een paar weken geleden betrof het een familie met twee zoons van dertien. De ouders waren verdorven, dat was duidelijk, maar de jongens? Ze hadden meegedaan aan het mishandelen van de slaven werd gezegd. Maar toen hij ze trof, kon hij het zich moeilijk voorstellen. Ze waren nog klein, het leken zeker geen geharde misdadigers.

Maar orders waren orders. Hij had ze zelf neergeschoten. En nu dat meisje. De dood van haar eigen ouders zien, was een keiharde straf voor een jonge meid. Zeker als ze zelf onschuldig was. Was dat nodig? Waren ze de revolutie niet begonnen om dit soort wreedheden voor altijd uit te bannen? Hij voelde zich er niet gemakkelijk onder. Ergens diep van binnen begonnen dit soort zaken steeds meer aan hem te vreten.

Hij stapte de kroeg binnen. Sinds zijn vertrek was het duidelijk nog gezelliger geworden. Niet alleen was iedereen flink dronken, maar enkele mannen waren druk bezig elkaar naar een verder delirium te slaan onder het mom van een bokswedstrijd. Achter de bar lagen een aantal stelletjes te vrijen.

“Robert! We hebben een opdracht, kom daar vandaan, man. Ze is er vast nog wel als je terugkomt.” Hij trok zijn maat van een dikke dame af.

“Hé, ik probeerde haar net over te halen naar boven te gaan!”

“We hebben weinig tijd. Ga je wassen en zorg dat je sober wordt. We vertrekken over twee uur.”



Een paar uur later was er weinig veranderd. Het leek er meer op dat Roberts paard hem op de weg hield, dan andersom.

“Je boft dat het meer dan een halve dag reizen is, man. Tijdens een klus tolereer ik geen dronkenschap onder mijn kameraden.”

“Ja baas!” Robert grinnikte. “Zoveel doet het er toch niet meer toe, we hebben de ergste nu wel gehad. En de rest schijt in zijn broek. Ze zijn straks toch allemaal weggevlucht. Wat moeten wij dan nog doen?”

“We moeten stabiliteit brengen. En vrede. We moeten de maatschappij weer opbouwen.”

“Ach, jij altijd met je idealen. We zitten hier voor gerechtigheid! Het afmaken van de beesten!”

“Je ruikt anders zelf niet veel beter nu.”

“Dat heb je niet gezegd, lul!” Onhandig probeerde Robert van zijn paard te springen. Het lukte hem niet. Hij viel neer in de modder naast het pad.

“Misschien moet je wat beter op het aantal glazen letten.”

Robert barstte in lachen uit.

“Ja, ja, misschien heb je wel gelijk. Sorry man, laatst troffen we weer zo’n huis. Tientallen meisjes in de kelder. Het heeft me in een slecht humeur gebracht.”

“Dat brengt de besten van ons in een slecht humeur. Je hebt gelijk. We zijn hier om daar een eind aan te maken. En om gerechtigheid te bieden voor de slachtoffers.” Hij hield zich een moment stil en zuchtte. “Ik had alleen gehoopt dat we al verder zouden zijn.”

Tegen de avond kwamen ze bij het landhuis. Het lag groots in het midden van een uitgestrekt park. De tuinen omvatten een labyrint van struiken en een grote vijver. Zoveel extravagantie had hij zelfs in de hoofdstad niet gezien. Het hele huis was verlicht. Hoeveel slaven en bedienden waren er wel niet nodig om zo’n kasteel te onderhouden?

“Daar zijn de mannen.” Snel stegen ze af en verzamelden zich achter een stel hoge bomen vlakbij het chateau. Vanachter de grote stammen observeerden ze het huis.

“Goed, een simpele opdracht vanavond, heren. De ouders handelen in slaven. Zij verdienen executie, maar de dochter zullen we sparen, zij heeft er niets mee te maken. Ik verwacht geen weerstand van de bedienden en de slaven. De vader schijnt een echte klootzak te zijn. Wel een andere complicatie: onze leider heeft gevraagd of we de ouders doden voor de ogen van het meisje. Ik zal dit niet van een van jullie vragen. Als je de ouders vindt, breng ze dan bij mij. Ik handel het verder af.”

“Wat doen we met het huis?”

“Steek het in de fik. Maar pas nadat je de bedienden hebt gewaarschuwd en weet waar de familie zich bevindt. Wij hebben er niets aan. Het stuurt een waarschuwing.”