Veerkracht

Veerkracht

Anja Maas

1e druk oktober 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Auteursfoto: Jeroen Mies

Foto omslag: Depositphotos

ISBN 978-94-93266-03-2

ISBN E-book 978-94-93266-04-9

NUR 332

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

Onbegrensd (2019)

Maalstroom (2018)

Namen, personen en gebeurtenissen zijn fictie. Enige gelijkenis met bestaande personen of werkelijke gebeurtenissen berust op louter toeval.

Hoofdstuk 1

Marla Bosveld nestelt zich op haar ligstoel. Haar ogen glijden over de weelderig bloeiende tuin en blijven rusten op het zwembad. Een briesje laat het water licht rimpelen, streelt haar gelaat. Haar haren heeft ze in een staartje gebonden, zodat de zon ongehinderd haar hals en schouders kan kleuren.

Er is iets veranderd. Ze weet niet wat, ze kan haar vinger er niet opleggen.

Ze hoort Jeroen, haar geliefde, in de keuken luidruchtig bezig met potten en pannen. Het is bijna lunchtijd. Marla laat hem graag alleen in de keuken. Tijdens zijn werkzaamheden wil hij niet gestoord worden.

Ze schrikt op wanneer ze hem een hartgrondige vloek hoort uiten. Zoiets is niet zijn gewoonte. Ze vraagt zich af of ze naar hem toe zal gaan. Het negeren is geen optie, vindt ze. Ze steekt haar hoofd om de hoek van de keukendeur.

“Wat gebeurt er, Jeroen?”

“Niets. Die stomme pan viel.”

“Je vloekt anders nooit.”

“Dat weet ik. Laat me nou.” Hij kijkt niet op van de snijplank.

Marla werpt een laatste blik op het geïrriteerde gelaat van Jeroen, voordat ze terugsloft naar de tuin. Ze gaat weer op de tuinstoel zitten. Haar hoofd steunt op haar handen. Ze maakt zich zorgen. Er vallen steeds vaker ongemakkelijke stiltes of hij is diep in gedachten. Heeft hij genoeg van haar? Ze zijn hier pas twee weken. De laatste tijd verdwijnt hij regelmatig ver achter in het terrein. In de hoek bij de uit de kluiten gewassen oleanders, vlak bij de toegangspoort, staat een stenen bankje op een lommerrijke plek. Hij zegt daar graag te vertoeven om even alleen te zijn. Wat doet hij daar? Jeroen houdt vol dat er niets aan de hand is. Marla gelooft het niet, maar wat kan ze doen als hij niets zegt?

Ze pakt haar mobiel en staart er even moedeloos naar, neemt een paar foto’s. Dat is het enige waar het apparaat goed voor is. Zoals op veel plaatsen in Frankrijk is hier geen bereik. Hoewel het luxe huis van alle gemakken is voorzien, is er geen internet. Ze vindt het niet fijn. Haar familie en vrienden weten niet waar ze is. Het is niet haar gewoonte om, vooral haar zus, niets te laten weten.

“De tafel is gedekt. Kom je?”

“Ja, natuurlijk. Ik ben benieuwd naar je creatie.” Traag laat ze haar hand door Jeroens krullen glijden, voordat ze plaatsneemt. Haar ogen bestuderen zijn gezicht, zijn handelingen.

Afwezig schept hij het eten op haar bord en plaatst het voor haar zonder haar aan te kijken. Hij vult zijn eigen bord en begint met eten. Marla’s eetlust is aardig bedorven door zijn vreemde houding, hoewel er niets mis is met de maaltijd. Ze is gek op pasta met garnalen. Ze legt haar hand op de zijne. Verschrikt kijkt hij op, glimlacht charmant.

“Sorry, mijn gedachten waren ver weg.”

“Dat was duidelijk. Waar?”

“Niet belangrijk. Ik ben er weer.” Hij knijpt even in haar hand.

Marla laat het zo. Het heeft geen nut om door te vragen.

Hoofdstuk 2

De volgende dag doen Marla en Jeroen boodschappen in het winkelcentrum. Ze laden allerlei lekkere dingen in hun karretje. Jeroen belooft zijn best te doen er fantastische gerechten mee te maken. Marla kijkt ernaar uit. Ze weet ondertussen dat hij deze beloftes waarmaakt.

Jeroen rekent af en samen leggen ze de boodschappen terug in het karretje.

“Als jij voor ons een baguette met ham en een koffie bestelt bij het café op de hoek, dan ruim ik de boodschappen op in de auto,” zegt Jeroen. “Ik ben zo terug.”

Marla glimlacht hem verrast toe. “Graag. Ik heb best trek.” Ze installeert zich aan een vrij tafeltje en plaatst haar bestelling.

In afwachting van Jeroens terugkomst zoekt ze haar telefoon om te profiteren van het bereik dat hier is. Ze kan het apparaat zo snel niet vinden. Een voor een haalt ze haar spullen uit de tas. Ze weet zeker dat ze het ding erin heeft gedaan. Of toch niet? Met haar hand schuift ze alle spullen in een keer terug in haar handtas. Hoe stom is ze dat ze juist vandaag haar mobiel in het huis laat liggen? Ze besluit na enige aarzeling Jeroen te vragen of ze zijn telefoon mag gebruiken.

Haar bestelling wordt geserveerd. Marla neemt een slok van de dampende koffie. Daar was ze aan toe. Ze zakt tegen de leuning van haar stoel en denkt terug aan het begin van haar verhouding met Jeroen.

Hun liefde begon als een sprookje, onverwacht in de plaatselijke supermarkt na haar werk.

Diep in gedachten reikt ze naar een pak rijst. Een man doet hetzelfde. Haar hart slaat een slag over als ze in een paar prachtige hazelnootkleurige ogen kijkt.

“Pardon.” De man komt schielijk overeind. Marla lacht aarzelend en schudt haar hoofd.

“Ga je gang.” Hij wijst naar de rijst.

“Dank je.” Marla knikt, grijpt snel een pak en wil weglopen.

“Je bent dus voorstander van de basmati?” Hij heeft zin in een praatje.

Marla voelt zich enigszins ongemakkelijk. Dat gebeurt meestal wanneer ze tegenover een aantrekkelijke man staat.

“Eh, ja. Ik hou van de aromatische soort.”

“Ik ook.” Binnen een mum van tijd zijn ze verwikkeld in een geanimeerd gesprek over allerlei recepten en voor ze het weet, stemt ze toe om samen een kop koffie te drinken na het afrekenen van de boodschappen.

Tot haar verbazing voelt Marla zich meteen op haar gemak bij Jeroen, een unicum. Daten vindt ze altijd zenuwslopend. Met hem praat ze die dag meer dan een uur. Jeroen is grappig en charmant. Telefoonnummers worden uitgewisseld en twee dagen later maken ze hun eerste echte afspraakje.

Sindsdien zien ze elkaar zoveel mogelijk. Het voelt zo goed dat Marla haar nieuwe vriend nog niet wil delen met haar zus Daphne. Eerdere ervaringen leerden haar dat dit niet altijd goed afloopt, gebroken harten in overvloed. Toeval waarschijnlijk, maar deze keer koestert ze hem voorlopig als een gestolen juweel.

Marla glimlacht bij de herinneringen. Ze neemt een slok van haar koffie en verzinkt in gedachten terug naar de tijd vlak voor haar vertrek uit Nederland. Ze ziet Jeroen voor zich, hoe hij haar verraste op haar vrije dag.

Met verende tred stapt hij haar woonkamer binnen. Zijn donkere krullenbol in de war en een glinstering in zijn ogen. Nieuwsgierig neemt Marla hem op en volgt hem naar de eetkamertafel.

“Bekijk deze foto’s eens,” zegt hij, terwijl hij de collectie op tafel uitspreidt. “Is het geen uitnodigende villa?” Vol verwachting gaat zijn blik over haar gelaat. Ze bewondert de kiekjes van elke kamer en de aanblik van de buitenkant met de tuin in volle bloei rond het zwembad.

“Ja, mooi.” Meer weet ze er niet over te zeggen. Waar gaat dit heen?

“Ik heb het gehuurd voor drie weken. Wat vind je ervan?”

“Wat? Waarvoor?”

“Voor ons natuurlijk. Lekker even er tussenuit.” Jeroen staart haar aan.

“Wanneer dan?” Fronsend kijkt ze hem schuin aan.

“Nu. Inpakken en wegwezen.” Jeroen draait een rondje op zijn hielen als een volleerd danser. “Tada!” Sierlijk stopt hij, buigt door een knie, het andere been gestrekt en wijst naar de foto’s.

Marla schudt haar hoofd. “Dat kan niet zomaar. Ik moet werken.” Hoe kan hij dat niet begrijpen?

“Bel je leidinggevende.”

“Zoiets vraag je ruim van tevoren aan.” Een aarzeling klinkt duidelijk door in haar stem. Durft ze dit zomaar te vragen? Haar maag verkrampt bij het idee.

“Normaal gesproken. Soms zijn er uitzonderingen.” Jeroen pakt haar achterlangs rond haar middel vast en kust haar in haar nek. “Toe, vraag het. Ik weet zeker dat het lukt.”

Marla laat haar hoofd tegen hem aan rusten, sluit haar ogen. Ze ziet zichzelf in de zon bij die schitterende villa. Drie weken lang in zijn nabijheid in plaats van alleen de weekenden.

Ze maakt zich van hem los en draait zich om. “Oké, ik ga bellen.” Ze grist haar telefoon van tafel en toetst het nummer van haar leidinggevende Els in.

“Hallo, Els, met Marla. Ik krijg net een fantastische aanbieding om met mijn vriend naar Zuid-Frankrijk te gaan. De huur van de villa is een aanbieding die morgen ingaat. Is het mogelijk om de komende drie weken vakantie te nemen? Het is erg kort dag, dat weet ik, maar ik heb genoeg dagen en er is niemand weg. Dus in principe is het mogelijk.”

Marla ziet voor zich hoe Els met open mond haar verhaal aanhoort. Het duurt even voordat Els antwoord geeft. “Dat is nogal een vraag. Je overvalt me ermee.” Marla hoort haar zuchten. “Het is een mooie aanbieding ...” Marla kruist haar vingers en doet inwendig een schietgebedje, terwijl ze wacht.

“Je hebt gelijk. Het zou geen problemen opleveren als jij er even niet bent. Doe maar. Beloof me dat je ervan geniet. Dat is de enige voorwaarde.”

“Ja, Els, dat beloof ik. Ontzettend bedankt.” Marla’s stem slaat over van geluk.

Ze vliegt Jeroen om zijn hals, haar benen om zijn heupen geslagen. Samen draaien ze rondjes door de kamer, de slaapkamer in. Lachend vallen ze op het bed.

Jeroen trekt haar overeind. “Nu is er werk aan de winkel. Inpakken, dame.”

Haastig zoekt ze alle benodigde kleding en spullen bij elkaar en stopt ze enigszins logisch in haar koffer. Ze laat haar ogen door haar huiskamer gaan, ruimt snel een paar rondslingerende spullen op, draait haar deur op slot en stiefelt Jeroen achterna, die haar koffer in zijn auto deponeert.

Even later vertrekken ze met de auto van Jeroen naar de plaats van bestemming. Ze rijden ieder een stuk, terwijl de ander een tijdje slaapt. De navigatie wijst keurig de weg. Het laatste stuk neemt Jeroen het over. Marla kijkt haar ogen uit. Ze zuigt alles in zich op. Het landschap, de plaatsnamen, de schattige dorpjes met de kleine cafeetjes. Niets wil ze missen. Ze rijden naar een grote supermarkt om proviand in te slaan voor een paar dagen, zodat ze de eerste tijd kunnen genieten zonder aan boodschappen te hoeven denken.

Met hun wagen volgeladen schuiven ze de poort binnen. Zo snel mogelijk laden ze de auto uit en ploffen neer op de reeds klaarstaande ligstoelen.

Hun dagen samen bestaan uit zwemmen, vrijen en heerlijk eten.

“Zo, alles zit in de kofferbak. Nu eerst iets eten.”

Marla schrikt op uit haar droomwereld. “Dat duurde lang.”

“Ja, ik heb gelijk even getankt. Dat is hier een stuk goedkoper dan elders.”

“Goed dat je daaraan dacht.” Marla steekt een hand uit en leunt naar voren. “Mag ik jouw mobiel even gebruiken? De mijne vergat ik in het huis.”

“Natuurlijk.” Jeroen haalt zijn telefoon uit zijn broekzak en wil hem ontgrendelen. “O, jeetje, hij is leeg. Vergeten op te laden gisteravond. Er zat al niet veel prik meer in.”

“O, nee. Dan kan ik alweer mijn zus niet bellen.” Deze keer doet het Marla meer dan normaal. De situatie met Jeroen, die anders reageert dan gewoon, begint steeds meer te knagen.

“De volgende keer beter. Het is niet de laatste keer dat we boodschappen doen. Goed opletten dat je je telefoon daadwerkelijk meeneemt.”

“Ja, het is niet anders,” verzucht Marla. Ze begrijpt er niets van. Ze ziet zo voor zich hoe ze haar telefoon in haar tas deed. Doet haar geheugen het niet meer? Was het alleen de gedachte dat ze het deed in plaats van de werkelijkheid?

“Zodra we alles opgeruimd hebben, nemen we een duik in het zwembad. Het begint aardig warm te worden.” Jeroen lacht haar toe met twinkelende ogen.

“Dat lijkt me heerlijk.” Marla ziet tot haar genoegen de ondeugd terug in zijn blik. Zijn wispelturigheid blijft een vraagteken, maar ze neemt zich voor te genieten van elk goed moment.

Hoofdstuk 3

Twee dagen later ziet Marla Jeroen weer achter de hoge oleanders aan het eind van het pad verdwijnen. Na een minuutje besluit ze hem achterna te gaan. Tot haar verbazing hoort ze hem praten, bellen. Hoe kan dat? Ze hebben hier toch geen ontvangst? Met wie belt hij? Ze wist niet dat hij zó goed Frans kon praten. Ze verstaat er niets van. Haar vocabulaire bestaat uit schoolfrans, zoals het bestellen van een kop koffie, een biertje en een brood.

Ze gluurt om de oleander heen en ziet hem druk gesticulerend telefoneren.

“On arrive!” hoort ze hem zeggen. Dat verstaat ze. ‘We komen eraan’. Hoezo? Waar gaan we heen? vraagt ze zich af. Ze recht haar rug. Woede en ongeloof strijden om een uitlaatklep. Moedig stapt ze op hem af. “Wat doe jíj in godsnaam?” Met haar armen in haar zij staat ze tegenover hem.

“Dat zie je toch?” Jeroen kijkt haar strak aan.

Wist hij dat ze hier stond? “Waarom heb je mij niet verteld dat we hier bereik hebben? Dan had ik mijn zus eerder kunnen bellen.”

“Omdat ik dat nu pas weet.”

“Dat is niet waar. Daarom loop je elke keer hier naartoe.” Ze heft haar kin.

“Het maakt niets meer uit.” Jeroen gaat vlak voor haar staan. “We gaan onze koffers pakken. Vandaag zijn we uitgenodigd op een heel mooi landgoed. We zullen daar een tijdje verblijven.” Hij draait zich om en loopt met grote passen naar binnen.

Marla volgt hem. “Ik ga eerst mijn zus bellen. Zeker nu ik weet dat het kan.”

“Dat komt later. We worden verwacht. Kom, opschieten.”

Met een schuin oog op Jeroen vult Marla haar koffer. Het voelt niet goed, maar er zit niets anders op dan haar spullen in te pakken. Zijn ongedurige blik verontrust haar.

“Jeroen, waar gaan we heen? Is er iets dat ik moet weten?”

“Je ziet het vanzelf wanneer we aankomen.” Hij sluit zijn koffer en loopt de slaapkamer uit zonder zich er verder over uit te laten. Verbluft staart Marla hem na. Dit is niets voor hem. Zijn normaal gesproken open houding is volledig verdwenen. Gewoonlijk zegt hij alles wat er in hem opkomt. Waar is die man gebleven?

Ze zeult haar spullen naar buiten. Jeroen heeft zijn boeltje al in de auto gezet en wacht vol ongeduld op haar. Ze overhandigt hem haar tassen en koffer. Hij gooit alles in de achterbak.

“Hé, voorzichtig!” kan Marla niet nalaten te roepen. “Er zitten breekbare spullen tussen.”

Jeroen haalt zijn schouders op en sluit het huis af. Marla schuift op de bijrijdersstoel. Hij springt achter het stuur, slaat het portier dicht en opent de poort. Met een diepe zucht recht hij zijn rug en scheurt de weg op.

Marla durft hem niets te vragen. Ze blikt om zich heen om enigszins te kunnen vaststellen waar ze heen gaan. Haar onbekendheid met de omgeving bemoeilijkt dat. Ze probeert zoveel mogelijk de namen van de plaatsjes te onthouden. Na korte tijd belanden ze in een bosrijke omgeving met diepe dalen, ravijnen en uitermate smalle wegen. Ze houdt haar adem in wanneer ze een tegenligger ontmoeten en de wielen net op de rand van de afgrond blijven rijden. Al snel komen ze geen auto’s meer tegen. Het is stil. Geen dorpjes meer te bekennen, alsof ze het einde van de wereld tegemoet gaan. Marla heeft geen oog voor de prachtige omgeving met rotspartijen, watervalletjes en bossen.

Waar een van de bossen eindigt, reikt de weg omhoog naar een groot ommuurd terrein. Hoe hoger ze komen, hoe meer het gebied zich voor haar uitspreidt. Een stevige metalen poort doemt voor hen op. Boven de poort staat in sierlijke letters Le Paradis.

Jeroen haalt een afstandsbediening tevoorschijn en opent de poort. Verward kijkt ze naar het apparaat in zijn hand. Nog een afstandsbediening? Ze haalt in gedachten terug hoe hij de poort van de villa opende en de sleutels van het huis in zijn bezit had.

Vluchtig ziet ze een waarschuwingsbord. Doordat de poort openzwaait, kan ze het opschrift niet lezen.

Ze rijden verder de oprijlaan op. Links daarvan zijn velden waar allerlei groenten gekweekt worden. De korte laan eindigt in een kleine rotonde met in het midden een fonteintje omringd door een weelde van bloemen. Jeroen manoeuvreert de wagen rechtsaf naar vier garages. Hij rijdt voorzichtig de enige openstaande deur door en maakt een beweging die haar duidelijk maakt dat ze uit dient te stappen. Zonder een woord te uiten, haalt hij hun bagage uit de kofferbak en knikt naar haar spullen.

Marla pakt ze op en volgt hem. Vol bewondering sjokt ze het paadje op naar de voordeur van het enorme huis. De bloemenpracht langs het pad is niets vergeleken met de woning zelf. De rijkdom straalt er vanaf.

De robuuste eikenhouten voordeur draait langzaam open. Een oudere vrouw schrijdt naar buiten en neemt Marla met haar grijze ogen minutieus op. Haar grijze haren zijn opgestoken in een kunstig geheel. Haar gelaat is netjes opgemaakt, niet overdreven, maar subtiel. Haar gezicht blijft volkomen in de plooi, geen glimlach als welkom te bekennen. Marla kan haar ogen niet van haar afhouden. De japon, een jurk is hiervoor een te gewoon woord, stamt uit een vervlogen tijdperk. Hoog gesloten, driekwart pofmouwen en reikend tot op haar hoge pumps. De kleur hangt ergens tussen grijs en bruin in. Met deze warmte moet Marla er niet aan denken zoveel kleding te dragen. Vergeleken met deze vrouw is ze zelf schaars gekleed. Een korte broek, een shirtje met spaghettibandjes en haar voeten in sandalen. Ze voelt zich bijna naakt.

De vrouw knikt stug naar hen en wenkt hen naar binnen. Haar misprijzende blik glijdt over Marla heen. Schoorvoetend volgt Marla Jeroen en blijft aarzelend even in de deuropening staan. Als ze de duistere hal binnenstapt, sluit de deur zich achter hen.

Hoofdstuk 4

Sylvia Pronk struint op haar gemak door winkelcentrum De Mare in Alkmaar. Eens in de paar weken neemt ze de tijd om in diverse winkels haar benodigdheden te kopen. Ze houdt niet van winkelen. Daarom spaart ze de nodige aankopen op totdat haar voorraadkast hoegenaamd leeg is. Haar dagelijkse dingen haalt ze bij de buurtsuper, die zich tot haar genoegen dicht bij haar woning bevindt.

Met haar volle tassen slentert ze terug naar haar auto op het parkeerterrein. De plekken onder het afdak waren allemaal ingenomen toen ze aankwam. Ze zucht. Uit de verte ziet ze dat de zon ongenadig op haar Renault Mégane schijnt.

Onverwacht duikt er een man voor haar op. Hij kijkt niet naar haar. Sylvia staart naar zijn gezicht, zijn gehavende huid. Haar hoofd zegt dat ze moet rennen, maar haar lijf werkt niet mee. Alles staat stil, bevroren in tijd. Is dit een flashback? De tassen in haar handen zijn zwaar. Kinderen lachen. Dit is echt.

Het litteken dat van zijn voorhoofd over zijn oog naar zijn wang loopt, is hetzelfde. Zijn vette, sluike slierten blonde haar hangen tot op zijn schouders, net als toen. De bekende doordringende blik vanuit zijn kleine ogen kijkt in de verte. Nietsvermoedend sjouwt hij zijn boodschappen het parkeerterrein op.

Haar blik laat hem niet los. Hoe kan ze ook. De pijn is onmetelijk. Hij schoot haar partner neer. Het is lang geleden, maar ze kan het niet vergeten, dit gezicht niet uit haar geheugen wissen. Niet zolang deze man vrij rondloopt.

Ze houdt haar adem in. Haar hart bonkt snel. Wat moet ze doen, hem zelf oppakken? Te gevaarlijk, ze is niet gewapend. Haar team bellen? Dat duurt te lang, dan is hij weg.

Hij blijft staan, dichtbij. De angst vloeit weg, alsof het er nooit was. Woede neemt de overhand. Ze kan hem helemaal in zich opnemen. De kleding die hij aanheeft, de gouden ketting, de ringen.

Zijn ogen glijden naar de hare. Ze flitsen. Herkenning. Hij laat zijn tassen op de grond vallen en grijpt achter in zijn broekriem.

Sylvia zet zich meteen in beweging en rent tussen de geparkeerde auto’s door. Haar hart gaat als een bezetene tekeer. Zweet loopt spontaan over haar rug. De man richt zijn wapen, schiet en mist. Kogels slaan in de steunpilaren, wolken stof en flinters beton verspreiden zich. Auto’s worden geraakt, autoalarmen krijsen het uit.

Sylvia is watervlug. De man volgt haar, schiet weer, maar raakt haar niet. Omstanders gillen, rennen alle kanten op of duiken weg. Niemand is gewond, maar chaos is alom. De man blijft staan, herlaadt zijn wapen en schiet nogmaals meerdere keren. Een hond blaft zonder stoppen. Kogels slaan opnieuw in auto’s. De hond jankt.

Sylvia ziet vanuit haar schuilplaats achter een auto, dat de schutter zoekend om zijn as draait. Met zijn lippen tot een smalle streep geknepen beweegt hij zich tussen de wagens door. Zijn ogen zoeken elke auto af

Sylvia bukt achter een SUV, blijft achter een wiel, zodat de man haar vanuit zijn positie niet kan zien. Uiteindelijk stopt hij het wapen terug in de band van zijn broek en uit een paar onverstaanbare woorden. Hij zoekt zijn tassen, pakt ze op en vervolgt zo snel mogelijk zijn weg richting zijn vervoersmiddel.

Sylvia zit nog steeds gehurkt achter de SUV en grijpt haar mobiel. Ze alarmeert haar team dat in de buurt is. Hopelijk is de man niet snel en kunnen ze hem pakken. Ze gluurt langs de auto heen en ziet de man in een roestig grijs barrel stappen. Een Twingo. Ze concentreert zich op het kenteken. Haastig geeft ze de gegevens door aan Tim Maassen, haar huidige partner bij de recherche.

Vermoeid laat ze zich op haar billen zakken en leunt haar bonkend hoofd tegen de wagen. Waarom moet dit nu net vandaag gebeuren, nu ze geen wapen bij zich heeft?

Ze hijst zich overeind en klopt zich af. Gelukkig is er niemand gewond geraakt.

Als eerste begeeft ze zich naar de auto waar de hond blaft en jankt. Ze wil weten of het beest gewond is. Ze legt haar hand tegen de autoruit. De Duitse herder kalmeert, kijkt haar met droeve ogen aan. Het dier is vooral enorm geschrokken, maar mankeert niets. De eigenaar moet hem opvangen. Zij kan niets doen.

Aangedaan slentert ze naar de plek waar ze haar spullen heeft achtergelaten. Wat is ze blij dat haar mobiel in haar broekzak zat en niet in haar handtas. Nog natrillend zet ze haar tassen in de achterbak en sluit haar auto af.

Politie rijdt met gillende sirenes het parkeerterrein op. Collega’s komen op haar af om haar verhaal aan te horen. Ze verneemt dat de Twingo bij de afzetting van de uitgang van het parkeerterrein niet is aangetroffen. Het zal eens meezitten.

Ongeduldig ijsbeert Sylvia voor de lift. Het duurt haar te lang, ze besluit de trap te nemen. Hijgend stormt ze het kantoor binnen en ploft op haar bureaustoel.

“En?” vraagt ze Tim.

Hij kijkt verbaasd op. “Wat verwacht je nou? Mijn toverkunsten zijn opgebruikt. Je weet wel, Sem, mijn zoonlief.” Hij haalt zijn schouders op. “Er is genoeg mankracht op de been op zoek naar die man.”

“Ja, en dat gaat helpen? Die vent is allang verdwenen.”

“We doen wat we kunnen. Trouwens, wat zie jij eruit. Je haar los is één ding, maar het zit behoorlijk in de war.”

“Het was nogal hectisch, Tim.” Automatisch gaan Sylvia’s handen door haar haardos. Met een ruk schuift ze een bureaulade open en grist een elastiekje uit de voorraad die altijd klaarligt. Terwijl ze Tim met vlammende ogen aankijkt, bindt ze haar lokken in een staart.

“Hoe kunnen we achter zijn identiteit komen?” Woest geeft ze een laatste ruk aan haar paardenstaart.

“Geen flauw idee. Niemand wil iets zeggen.”

“Hebben zijn kornuiten nog steeds niks gelost?”

“Nee, Syl, ik denk niet dat ze dat ooit van plan zijn. Die kerel is er met het geld vandoor. Ze zitten hun tijd uit. Zodra ze vrijkomen, strijken ze hun geld op. Natuurlijk geven ze zijn naam niet prijs.”

“Ik weet het. Ik hoop gewoon dat er eentje doorslaat.”

“Vergeet het maar. Ze kunnen het niet uitstaan dat we beide bendes te pakken hebben en zelfs de drugs in ons bezit. Geld is een krachtig motief om hun mond te houden.”

“We hebben geen enkel aanknopingspunt dat naar die laatste man leidt.” Sylvia wrijft moedeloos over haar ogen.

“Zoals je weet, geeft de kogel uit Martin ook geen uitsluitsel. Het wapen is nooit eerder gebruikt.”

“Hoe moeten we dan uitvinden wie die vent is?” verzucht Sylvia. “Hij heeft geen strafblad. Hij is totaal onbekend.”

“Eens komt hij tevoorschijn bij een nieuwe misdaad. Dat kan niet anders.”

“Alsof ik daarop kan wachten. En die auto, dat kenteken?”

“Gestolen.”

“Dat schiet lekker op. Waar?”

“In Heerhugowaard. Dat zegt niks.”

“Dat betekent dat hij zich in de buurt gevestigd heeft.”

“Ja, inderdaad. Maar hoe vinden we die vent?”

“Ha, Syl. Gaat het een beetje?” Haar meerdere, Barend Zuiderwijk, staat achter haar en legt zijn grote hand op haar schouder. Sylvia springt op uit haar stoel, draait zich razendsnel om, klaar om toe te slaan. Barend doet schuldbewust een grote stap naar achteren.

“Jeetje, Barend. Wil je me niet zo laten schrikken!” Met grote angstogen staart ze hem aan.

“Sorry, Sylvia. Ik dacht er niet bij na.”

“Benader me niet plotseling van achteren. Ik schrik me rot.” Sylvia zakt terug op haar zitplaats, haar polsslag versneld.

Hulpeloos blijft Barend staan, een frons tussen zijn wenkbrauwen. Hij weet dat dit een symptoom van haar PTSS is.

“Is het een idee dat je nog een keer naar de compositietekening kijkt? Misschien kun je die verfijnen. Je hebt hem vandaag van heel dichtbij gezien,” stelt Tim voor. Hij heeft niet in de gaten wat er gaande is. Hij zocht de tekening op de computer.

“Goed idee. Kom maar op.” Sylvia zucht en recht haar rug. Ze bestudeert de tekening nauwkeurig. Er worden wat kleine aanpassingen gedaan, waardoor de verhoudingen beter kloppen.

Barend gebaart naar Sylvia. “Wil je even meekomen?”

“Tuurlijk.” Ze krijgt het ineens benauwd. Wat wil Barend van haar? Heeft ze iets fout gedaan? Had ze toch moeten ingrijpen? Nee, ongewapend kon ze niets ondernemen. Onzeker volgt ze hem zijn kantoor binnen. Deze keer ploft ze niet vrijmoedig op de stoel voor zijn bureau, maar gaat op het puntje zitten. Barend neemt haar een moment in zich op. Sylvia weet niet waar ze kijken moet.

“De situatie van vandaag moet moeilijk voor je zijn,” zegt hij uiteindelijk.

“Eh, ja.” Sylvia begrijpt nu waar hij heen wil. “De confrontatie was heftig.”

“Je reactie van net liet dat duidelijk zien. Ik vraag me af of je je werk aankan.”

“Natuurlijk!” Sylvia schiet overeind. Wat denkt Barend wel niet? “Het gaat prima met mijn therapie. Dit is een uitzonderlijke situatie.”

“Is dat zo? Wat zijn de vorderingen?” Barend leunt achterover in zijn stoel.

“Ik heb geen herbelevingen meer van het schietincident. Mijn schrikreacties zijn sterk verminderd. Uitgezonderd vandaag na die onverwachte ontmoeting.” Ze kijkt hem veelbetekenend aan. “Ik heb bijna geen nachtmerries meer.”

“Dat is zeker een enorme vooruitgang. Dat had ik zo snel niet verwacht.”

“Ik kan die rare dromen en de werkelijkheid scheiden. Dat kon ik eerst niet. Het leek allemaal zo echt. Die twee dingen hebben niets met elkaar uit te staan. Ik voegde al mijn andere situaties toe aan de dood van Martin. Het werd een chaos in mijn dromen.”

“Dat begreep ik uit je verhalen. De realiteit was helaas kort en duidelijk.”

Sylvia zakt terug in haar stoel. “Ja, de operatie om die drugsdeal te verijdelen was goed voorbereid. De teams hadden de kopstukken en de rest van beide bendes allemaal te pakken. Alleen die ene kerel zag kans om er vandoor te gaan. Hij greep de tas met geld en vloog razend snel door de straten. Gelukkig zagen Martin en ik het gebeuren en renden er achteraan. Op het grasveld draaide die vent zich om en schoot. Dat was … dat was …”

“Dat was desastreus. Je moest kiezen. Achter die man aan of zien of Martin hulp nodig had. Logische keuze.” Barend probeert haar gerust te stellen. Hij ziet echter dat het niet nodig is. Sylvia weet dat ze juist handelde. De pijn van het verlies van haar geliefde is een ander verhaal.

“Hoe die nachtmerries na jaren zo vreemd werden, snap ik niets van. Martins gezicht veranderde elke keer in die van Cas. Later zelfs in die van Ludovic. Dat was zo angstaanjagend.”

“Dat kan ik me voorstellen. Hoe gaat het nu met Cas Heijmans? Jullie wonen niet meer samen, begrijp ik.”

“Nee, hij is terug naar zijn flat. Die had hij aangehouden. Gelukkig maar.”

“En Ludovic Lebon? Heb je contact met hem gehouden?”

Een blos trekt over Sylvia’s wangen. “Ja, af en toe spreek ik hem nog. Hij vertrok terug naar Frankrijk direct na het afsluiten van het vorige moordonderzoek.

“Jullie hadden toch iets samen?”

Verschrikt kijkt Sylvia hem aan. “Hoe weet jij dat?” Gelukkig weet niemand van het team dat ze hem in Frankrijk al niet kon weerstaan, voordat hij naar Nederland kwam. Ze heeft het zelfs niet aan Tim verteld.

Barend schiet in de lach. “Alsof dat niet opviel. We weten ook dat het niet goed afliep. Daarom vraag ik het.”

“Ik was toen met Cas, dat kon ik niet maken. En ik wist zelf niet wat ik wilde. Nu nog niet. Eerst de therapie, hopelijk weet ik daarna wat ik wel of niet wil. Mijn gevoelens zijn een warboel. Nu beslissen is niet verstandig .” Een bibberende zucht verlaat Sylvia’s lippen.

“Een wijs besluit, dame. Willen ze allebei hierop wachten?”

“Ze zeggen van wel.”

“Moedige mannen,” merkt Barend goedkeurend op. “En het zegt veel over hun gevoelens voor jou.”

Na een korte stilte maant hij Sylvia naar huis te gaan en rust te nemen. Na een korte omhelzing nemen ze afscheid.

Sylvia ligt languit op de bank met haar stevige rode kater Sambal opgekruld tegen haar aan. Haar hand gaat automatisch door zijn vacht. Hij knort van genoegen.

De televisie staat aan, maar er is geen programma te vinden dat haar gedachten erbij kan houden.

Ze schrikt op van de bel. Het lijkt alsof die meer geluid maakt dan anders. Wie kan dat zijn? Ze heeft helemaal geen zin in bezoek. Desondanks hijst ze zich overeind.

“Sylvia, hoe is het?” vraagt Cas Heijmans bezorgd, zodra ze de deur opentrekt.

“Cas …” verzucht Sylvia. Ze stapt opzij om hem binnen te laten. Ze kan hem niet aan de deur laten staan. Hem niet. “Ik mag je niets vertellen. Dat weet je toch?”

“Natuurlijk. Maar je weet dat ik niets zal gebruiken. Nu ben ik even geen journalist. Ik ben hier voor jou. Nergens anders voor.”

“Ja, dat is zo. Je hebt je altijd keurig gedragen.” Verontschuldigend kijkt ze hem aan en laat haar hoofd tegen zijn schouder zakken.

Hij slaat zijn armen om haar heen. “Wil je het vertellen?”

Ze vertelt tot in de puntjes wat er gebeurd is. Cas weet precies hoe het ging met de drugsdeal en het verlies van Martin Bos, haar toenmalige geliefde. Hij deed er destijds verslag van in zijn krant. Ook is hij op de hoogte van haar strijd met de PTSS. Toen ze nog samenwoonden, maakte hij het van dichtbij mee

Het doet Sylvia goed het gebeuren te delen op een andere manier dan op haar werk.

“Je vertelt dit echt aan niemand, hè?” vraagt ze voor de zekerheid.

“Natuurlijk niet. Dit is alleen voor vrienden, niet voor anderen.”

“Precies.”

Samen keuvelen ze verder over wat ze de afgelopen tijd gedaan en meegemaakt hebben. Het is beter om de avond luchtig af te sluiten voor het slapen gaan om nachtmerries te voorkomen.

Hoofdstuk 5

Marla’s blik gaat van de vrouw naar Jeroen en terug. Niemand zegt iets. Een deur opent en twee vrouwen stappen de hal binnen. Schichtig kijken ze om zich heen en blijven vlak bij de vrouw staan. Verbaasd neemt Marla hen in zich op. Beide vrouwen dragen een ouderwetse grijze jurk met korte pofmouwtjes, een hoge taille en een lengte tot halverwege de kuiten. Hun haar wordt op het achterhoofd met een klem vastgehouden en aan hun voeten dragen ze platte schoenen. Wat haar het meest opvalt, is dat ze op de een of andere manier op haar, op Marla, lijken. Grijze ogen, donkerbruin haar. Haar hart maakt rare sprongen. Wat is hier aan de hand?

De vrouw knikt naar haar bagage. Prompt nemen de vrouwen haar spullen op en verdwijnen ermee naar boven. Alles verloopt zonder woorden.

“Waar gaan ze met mijn spullen heen?” vraagt Marla. Ze keert zich naar Jeroen en grijpt hem bij de arm.

Hij reageert echter niet en staart naar de grond. Ze voelt paniek opkomen. Wat is dit? Waarom zegt Jeroen niets? De vrouw verwaardigt zich eveneens geen antwoord.

“Jouw taak zit erop. Je kunt gaan,” verbreekt de vrouw de stilte.

Marla schrikt van de kille stem in de donkere, stille ruimte. Tot haar verbijstering spreekt ze Nederlands met een Frans accent.

Jeroen haalt zijn schouders op, pakt zijn bagage en zonder op te kijken sjouwt hij zijn spullen de buitendeur weer uit, die met een klap achter hem dicht valt. Marla’s mond zakt open. Haar maag draait zich om. Hij laat haar in de steek. Wat hier gaande is, kan niet veel goeds zijn. Is dit een nachtmerrie? Nee, ze is klaarwakker. Ze is met open ogen ergens ingelopen. Ze weet alleen niet waarin. Wie is deze vrouw, wie zijn die grijze muizen? Wat gaat er met haar gebeuren? Haar knieën knikken. Als bevroren staat ze tegenover de vrouw, die haar ijzig aanstaart. Ze ademt moeizaam. Haar benen weigeren dienst.

De vrouw bestudeert haar schaamteloos, alsof ze wikt en weegt wat ze met Marla gaat doen. Marla kan zich niet bewegen, haar hart bonkt in haar oren. Zweet drupt langs haar slapen, terwijl het in de hal niet warm is. Haar handen zijn ijskoud, net als haar voeten. Haar hoofd voelt raar, alsof ze zweeft.

“Zo, nu wij.” De stem van de vrouw klinkt akelig hard in Marla’s oren. Haar ogen worden groot. Haar tanden klapperen.

“Stel je niet aan. Je bent een volwassen vrouw.” Met een hand pakt ze Marla’s bovenarm vast en dwingt haar de trap op te lopen. Marla strompelt mee. Haar tanden klapperen op commando niet meer.

“Allereerst ga ik je de regels van je verblijf uitleggen en daarna je werk hier. Noem me Colette. Dat is beter dan mevrouw.”

Eenmaal verlost van de stevige greep, wrijft Marla over haar arm. “Werk?” fluistert ze.

Colette grijnst alleen. Ze duwt Marla een kamer binnen. “Dit is jouw kamer.”

Marla’s ogen dwalen rond. Een kamer met een bed, nachtkastje met lampje, een tafel met stoel en een kast. Een aangrenzende badkamer met toilet. Ze ziet haar bagage nergens.

“Waar zijn mijn spullen?”

“In de kast en in de badkamer vind je wat je nodig hebt. De rest is opgeruimd. Kleed je om.” Ze opent de kast waar een paar voor Marla reeds bekende grijze jurken hangen. Colette wijst naar het ondergoed, dat op diverse planken ligt. Schoenen staan onderin.

“Ik wil die rare jurken niet aan. Ik ga niet voor gek lopen.” Het huilen staat Marla nader dan het lachen. Ze is boos, onmachtig en wil Colette het liefst slaan. Maar ze weet dat dit geen goed plan is. Ze heeft geen flauw idee met wie ze te maken heeft.

“Ik wil mijn eigen kleding,” kan ze uitbrengen voordat de tranen van frustratie over haar wangen sijpelen.

Colette loopt rood aan. “Je hebt niets te willen. Aantrekken die jurk! Problemen zoeken wil je niet. Dat loopt niet goed af. Onthoud dat!”

Marla begeeft zich naar de kast. Verbaasd pakt ze een jurk en ziet dat het haar maat is. Hetzelfde geldt voor de bh en het ondergoed. Ze realiseert zich dat ze in haar koffer gekeken hebben om haar maten te achterhalen.

Colette blijft staan wachten, terwijl Marla zich terugtrekt in de badkamer. Ze heeft geen behoefte om naakt tegenover Colette te staan.

Hier ontdekt ze dat haar douchespullen zijn vervangen door andere. Ze zucht. Zelfs die zijn niet goedgekeurd door Colette. Moedeloos trekt ze het ondergoed aan. Het past inderdaad, evenals de fantasieloze jurk. Ze bekijkt zich in de spiegel en constateert meteen hoe flets de grijze kleur haar maakt. Een haarklem ligt klaar op een plankje. Ze wordt duidelijk verondersteld het in het haar te doen. Met de gloednieuwe borstel beweegt ze haar haren naar achteren en bevestigt de klem.

“En zo ben ik veranderd in een kopie van de andere vrouwen,” fluistert ze vermoeid. “Waar is dit goed voor?”

Schoorvoetend loopt ze terug naar de kamer waar Colette op haar wacht.

Colette knikt goedkeurend. “Dan gaan we nu naar de gezamenlijke ruimte. Kom!”

Marla sloft achter Colette aan de gang door. Er bevinden zich veel kamers aan weerszijden. Worden die allemaal bewoond? vraagt ze zich af. Hoeveel vrouwen zijn hier dan?

Aan het eind van de gang ziet Marla een enorme ruimte met tafels en stoelen, banken en een bibliotheek. Ze kijkt haar ogen uit.

“Dit had je niet verwacht, hè? Na het werk heb je hier alles om te ontspannen. Radio met alleen muziekzenders, de rest is geblokkeerd. Geen tv. Jullie hebben genoeg aan elkaar.” Colette wuift vaag met haar hand naar diverse kasten.

Marla snapt er helemaal niets van. Ze moet overdag werken en daarna mag ze van haar vrije tijd genieten, voor zover toegestaan?

“Dan het werk. De bedoeling is dat de werkzaamheden rouleren. Het bestaat uit werken op het land, het huishouden en de keuken. Kun je goed koken?”

Marla is te aangeslagen om direct te kunnen antwoorden. “Op het land werken?”

“Ja, we verbouwen onze eigen groenten. Dat is veel en zwaar werk. Dat kan ik niet meer zelf. Daar heb ik jullie voor.”

“Maar ik moet naar huis ... Thuis heb ik werk.” Ademloos hijgt ze de woorden eruit.

“Dat is verleden tijd. Nu werk je voor mij en is dit je thuis. Ik vroeg of je goed kon koken. Geef antwoord!”

“Eh, ja.”

“De Franse keuken?”

“Gaat wel.”

“Gaat wel, daar heb ik niets aan. Het is goed of niet.”

“Ja, redelijk goed. Ik kan bijleren,” zegt Marla snel om Colette niet te ontrieven.

“Mooi, daar hou ik je aan. De anderen zullen je wegwijs maken. Nog een belangrijk ding. Ik weet niet of het waarschuwingsbord op de poort je is opgevallen?”

“Wel gezien, maar niet wat erop staat.”

“Het hele terrein is ommuurd. Daar bovenop is een elektrische beveiliging aangebracht. Die staat altijd onder stroom. Vluchten kan niet als je wilt blijven leven.” Een valse grijns vergezelt deze mededeling.

Marla trekt wit weg. Haar eerste idee om weg te komen was langs deze weg.

“Amuseer je vandaag. Morgen om acht uur haal ik je op. En nu terug naar je kamer.” Colette knikt en verdwijnt met de snelheid van een geest.

Hoofdstuk 6

“Goedemorgen,” mummelt Sylvia. Ze schuift bijna geruisloos achter haar bureau.

“Geen goede nacht gehad?” vraagt Tim voorzichtig.

“Nee, ik heb veel nagedacht. Vooral over hoe we die etters in de cellen aan de praat kunnen krijgen. Geen flauw idee overigens.” Ze zet haar computer aan en staat op om koffie te halen.

“Dat is verspilling van je nachtrust,” meldt Tim nuchter. “Dat weet je best.” Met een knik naar de vergaderruimte laat hij haar weten dat er een vrouw wacht om met hen te spreken.

“En je laat haar gewoon wachten? Daar hoef ik toch niet per se bij te zijn?” vindt Sylvia.

“Barend wil het zo.”

“Dan zij het zo,” verzucht Sylvia. “Maar eerst haal ik koffie.”

“Voor ons allemaal, graag.”

“Komt voor elkaar.”

Bij het koffieapparaat staat Jan Sanders, een collega-rechercheur, in zijn koffie te roeren. “Mogge, Syl. Gaat het?”

“Waarom zou het niet gaan?” Ze kijkt hem niet aan, ze concentreert zich op de bekers koffie, die ze klaarmaakt.

“Kom, Syl. Doe niet alsof je niet weet, waarover ik het heb. Er is op je geschoten.”

Ze haalt haar schouders op. “Dat gebeurt ons allemaal een keer.”

“Goed, dan hebben we het er niet over. Hoe is het in je nieuwe woning?”

Ze kijkt Jan met een opgetrokken wenkbrauw aan. “Zo nieuw is die niet meer. Ik woon er al een tijdje.”

“Ja, in een rustige wijk met veel groen.”

“Hoe weet je dat?”

“Collega’s praten onder elkaar.”

Sylvia pakt het blad koffiebekers op. Ze maakt een hoofdbeweging naar de gang. “Ik heb bezoek. Andere keer?”

Ze voegt zich bij Tim, waar een donkerharige vrouw haar opwacht.

“Daphne Bosveld,” stelt de dame zich voor.