Killian Calkert

De opdracht van Odin

Ilona Poot

Killian Calkert, de opdracht van Odin

Ilona Poot

1e druk oktober 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Illustratie: Anita Kok, Koktales

Vormgeving omslag: Ralph Bunschoten, Imber Studio

ISBN 978-94-93266-05-6

ISBN E-Book 978-94-93266-06-3

NUR 285/334

©2021 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hoofdstuk 1

Van schrik laat ik de telefoon uit mijn handen vallen. Dit wordt de spannendste avond van mijn leven. Oké, dat is overdreven.

Mijn oksels voorzie ik van een extra laag deo en snel strijk ik de kreukels uit mijn shirt. Vurig wens ik dat niemand ziet hoe ik een rondje voor de spiegel maak. Tot voor kort negeerde ik alle spiegels volkomen, maar sinds een maand heb ik elke donderdagavond een afspraakje met mijn spiegelbeeld. Meestal kijkt het terug met een treurige blik, pukkels en blonde haren die alle kanten op staan, behalve de goede.

Gel! roept mijn spiegelbeeld. Er loopt een rilling over mijn rug wanneer ik denk aan mijn moeders natte vingers die mijn lokken in de juiste richting strijken. Op twee centimeter afstand van de spiegel inspecteer ik mijn huid en concludeer ik dat mijn avond niet beter kan beginnen. Geen pukkels vandaag. Halleluja. Mijn mobiel stop ik in mijn zak, daarna pak ik het pas gekochte parfumflesje van de plank en spuit de houtachtige, kruidige notenlucht met frisse citrus in mijn nek en over mijn kleding. Magische aantrekkingskracht staat er op de verpakking. Hoewel ik niet in magie geloof, kan ik vanavond elke hulp gebruiken.

Op mijn tenen begin ik aan mijn ontsnappingsroute, wat voor een jongen van mijn leeftijd belachelijk is op dit tijdstip, maar de laatste keer dat ik na het eten naar buiten wilde, leverde mij dat een week huisarrest op. Voorzichtigheid is zeker geboden. Als ik langs de logeerkamer sluip, waait de deur open. Ik verstijf, straks ben ik betrapt nog voor ik het huis uit ben. Met die geurige walm om mij heen geloven ze nooit dat ik iets uit de keuken ga pakken. Notitie aan mezelf: geen luchtje meer. Ik kan doen alsof dit een huiswerkopdracht over verzorging is of ik zeg dat ze zich met hun eigen leven moeten bemoeien en dat ik naar buiten ga, zoals elke jongen van mijn leeftijd, en wel zie wanneer ik thuiskom. Dat laatste kan ik beter niet over mijn lippen laten glijden, anders gaat mijn persoonlijke avondklok waarschijnlijk al om twee uur ’s middags in.

Tot mijn grote opluchting was het enkel de wind die de deur opende en kan ik gewoon doorlopen. Elke keer als ik langs deze kamer loop, krijg ik kippenvel. Er is iets met deze kamer.

Onderweg naar beneden ontwijk ik behendig de altijd krakende traptreden. Soepel en muisstil, althans dat denk ik. Enkel nog langs de huiskamer en dan is mijn plan om het huis uit te glippen zo goed als geslaagd. Met ingehouden adem sluip ik verder. Niets doet verraden dat ze mij hebben opgemerkt. Vanuit de woonkamer hoor ik de tv. Zoals altijd staat deze veel te hard, het verbaast me dat ze niet doof zijn. Als ik door muren heen kon kijken, zag ik nu mijn vader, met zijn voeten op tafel en bier in zijn hand, onderuitgezakt op de bank zitten. Mijn moeder aan zijn zijde met een zak chips of een reep chocolade. Soms voelt het alsof ze niet weten dat ik besta. Hoe kunnen twee mensen zo overdreven beschermend zijn en tegelijkertijd net doen alsof ik niet besta?

Elke ochtend is het hetzelfde: “Neem je vitaminepillen, eet je ontbijt, dat is je belangrijkste maaltijd van de dag”.

Vervolgens kijken ze de hele dag niet meer naar mij om, wat best relaxt is, maar vervolgens kom ik het huis na het eten niet meer uit.

Ik pak mijn gympen, die zoals altijd op de mat staan, en haal mijn jas van de haak. Toch fijn dat die twee niet meer van de bank komen, zo hoef ik me tenminste geen zorgen te maken dat ze mijn spullen missen. Ik ben al zo vaak het huis uitgeglipt dat ik daar wel op kan vertrouwen. Met ingehouden adem klem ik mijn vingers om de deurkruk, open de deur en laat die met een zachte klik weer in het slot glijden. Hoewel ik er steeds sneller in word, blijft het spannend.

Ik vis mijn mobiel uit mijn zak en stuur snel een berichtje naar Jesse dat ik eraan kom.

Hoe voorzichtig ik mijn voeten ook neerzet, het grind kraakt. Snel loop ik naar mijn fiets, die ik ’s middags al een stukje verderop tegen een muurtje heb gestald en ga ervandoor. Derde straat links, tweede rechts. Rechtdoor. Zo snel mogelijk race ik de straten door.

‘Kijk uit je doppen! Onderdeurtje!’ Twee jongens op een brommer scheuren rakelings langs.

Geschrokken wijk ik uit voor de twee randdebielen en verlies bijna mijn evenwicht. ‘Kijk zelf uit!’ schreeuw ik terug. Iets waar ik meteen spijt van heb, de brommer remt af en komt zo dicht voor mij rijden dat ik mijn best moet doen niet tegen hen op te botsen.

Eerst nadenken voor je iets zegt. De woorden van Jesse galmen door mijn hoofd. Het is niet de eerste keer dat ik door mijn grote mond in de problemen kom. De blauwe plekken van de vorige keer voel ik nog steeds. Ik had te lang bij de skatebaan rondgehangen. Volgens een aantal skaters hoorde ik daar niet thuis en moest ik “oprotten”. Dat deed ik niet en de gevolgen heb ik een tijd lang gevoeld. De brommer voor me, die uitdagend van links naar rechts wiegt, begint me te irriteren.

Eigenlijk moet ik ze omver trappen, maar aan het vuurrode doodshoofd op hun zwarte helmen te zien, horen deze jongens bij de Killers en met die groep wil ik geen ellende. Stilzwijgend onderga ik hun getreiter, vanbinnen kook ik. Wat zou ik ze graag zo hard zien vallen dat hun helmen losschieten en ze met hun irritante, zelfingenomen, arrogante smoelen over de stoep schrapen. Vanuit het niets schiet er een beest vlak voor mijn wielen. Ik knijp zo hard mijn remmen in, dat ik bijna over de kop sla. Het beest, zo groot als een hond, gromt en zijn vlijmscherpe tanden worden zichtbaar. Ik knipper met mijn ogen. Het is geen hond! Het is een wolf. Een fractie van een seconde kijkt hij mij aan en rent dan achter de brommer aan. Ik kijk ze na en vervolg dan mijn weg. Voor ik er erg in heb, ben ik bij het winkelcentrum en vergeet het voorval.

Jesse komt mij glimlachend tegemoet. Hij is zo dun dat hij in omvang wel twee keer in zijn kleding past.

‘Dat duurde lang.’ Hij werpt een blik op zijn telefoon en stopt hem in zijn broekzak.

‘Je weet toch dat ik stiekem het huis moet ontvluchten?.’

‘Jouw avondklok is belachelijk.’

Ik haal mijn schouders op. Wat moet ik hierop zeggen? Ik vind de avondklok geweldig? Wat moet een jongen van mijn leeftijd nou om acht uur ‘s avonds op straat!

Geïrriteerd kijk ik Jesse aan, hij begrijpt mijn blik en stopt gelijk.

Met opgetrokken neus wappert hij met zijn handen voor zijn neus. ‘Jeetje, man, wat heb jij opgespoten?’ Hij maakt een kokhalzende beweging. ‘Jij denkt zeker dat je zo gaat scoren? Ze ruikt je in ieder geval wel aankomen.’ 

Dit raakt, hoe zeg je dat, mijn gevoelige snaar! Ik spring van mijn fiets en met gebalde vuisten kom ik op hem af.

Jesse stap geschrokken achteruit. ‘Grapje… Joh, wat ben jij snel aangebrand!’

‘Je was niet grappig, hooguit vervelend.’

‘Dan hoef je niet zo agressief te doen.’

Hij heeft een punt. ‘Sorry, kan ik het goed maken met wat lekkers?’

Jesse checkt zijn mobiel. ‘Het duurt nog even voor ze klaar is met werken.’

Ik haal mijn pinpas uit mijn telefoonhoes en wapper er mee in de lucht. Ik heb nog 3,90 euro. 

Onze fietsen zetten we op slot en samen lopen we de supermarkt in.

‘Paprika of gewoon?’ Ik houd twee zakken chips omhoog.

‘Paprika.’

Ik gooi de andere zak terug en draai mij om. Voor ik het goed en wel door heb, staat er een jongen voor mij die minstens een kop groter is. Met een brede grijns klapt hij zo hard tegen de zak in mijn handen waardoor de chips er aan de bovenkant uitvliegt.

‘Hé. Rot op!’

Zijn grijns verhardt. De lijnen om zijn ogen doen hem er zelfverzekerd en gevaarlijk uitzien. Hij bekijkt mij van top tot teen en snuift. Op de zwarte helm die hij stevig onder zijn arm klemt, staat een rood doodshoofd. Twee keer op een avond mij laten treiteren door die bende gaat mij te ver.

Ik gooi de lege zak op de grond en stap met gebalde vuisten en gevaar voor eigen leven, misschien wat overdreven, op de jongen af.

‘Worden we agressief, ukkie?’ De jongen houdt uitdagend zijn hoofd schuin en kijkt op mij neer. ‘Denk jij, dat jij mij aankan?’ Hij duwt mij naar achteren. Door de plotselinge kracht val ik bijna, maar ik weet mij te herpakken.

‘Jazeker!’ Het gebied in mijn hersenen dat me helpt logisch na te denken, is nu buiten werking. ‘Kan jij niet oprotten?’ Voor ik het door heb, zijn de woorden mijn mond al verlaten. Aarzelend zet ik een stap naar voren. Aanval is de beste verdediging zeggen ze toch? Al ben ik daar nog niet zo zeker van.

De jongen voor mij is in de war. Alsof hij niet een antwoord had terugverwacht.

‘Jullie denken dat je alles kan maken.’

Ik voel een hand op mijn arm, verward kijk ik om. ‘Killian,’ fluistert Jesse. ‘Kom mee.’

‘Nee,’ sis ik en ik ruk mijn arm los ‘Eerst zieken ze mij op de brommer, en nu dit.’ Zijn blik volgt mijn uitgestoken vinger naar de zak chips op de grond.

‘Kom mee,’ fluistert Jesse nogmaals, alsof er niets is gebeurd.

De jongen begint te lachen. ‘Ik dacht al, waar herken ik deze onderdeur van.’

Waar ik het vandaan haal weet ik niet, maar met een oergeluid haal ik uit. Hij reageert pijlsnel door mijn slag te ontwijken en meteen in de tegenaanval te gaan.

‘Argh.’ Ik zak in elkaar bij het voelen van zijn vuist in mijn maag.

‘Wat moet dat hier!’ 

Een medewerker van de winkel komt snel dichterbij. Zijn blik dwaalt af naar de kapotte zak. ‘Wie gaat dat betalen?’

‘Hij!’ roept de jongen en hij draait zich om.

Hoofdstuk 2

‘Winkelverbod!’ Met lege handen lopen we de winkel uit. ‘En nog moeten betalen voor die chips ook.

‘Je had je moeten inhouden. Je weet dat zij altijd voor problemen zorgen.’

‘Die dodo van een winkelbediende weet dat toch ook?’

Jesse knikt. ‘Waarom denk je dat jij moest betalen!’

Ik zwijg. Hij heeft gelijk. Die winkeldodo was bang. Ik niet. Ik sla die jongen zo neer. Ik kijk naar Jesse, die het liefste weggerend was. ‘Met jou win ik de oorlog niet.’

‘Ik houd liever mijn mooie gezicht intact.’ 

‘Zo mooi is het niet.’ Ik zet een stap opzij en ontwijk een stomp tegen mijn schouder. 

‘Nee, jij trekt volle zalen.’ Jesse trekt een gezicht alsof er een slok cola door zijn neus naar buiten komt.

‘Ik ben tenminste nog gespierd.’ Met mijn stoerste blik toon ik mijn immens grote spierballen. ‘Ik kan die gasten wel aan.’

Jesse kijkt mij aan en laat zijn blik langzaam van mijn spierballen naar mijn voeten glijden en begint hard te lachen.

‘Als die winkeldodo mij niet tegen had gehouden, had ik hem te grazen genomen.’

Voor we er erg in hebben, heeft de winkel waar we tegenover staan alle spullen al naar binnengehaald. Het zal niet lang meer duren voordat zij naar buiten komt. Haar goudblonde haren en stralende glimlach doen iets met mij wat ik niet in woorden kan omschrijven.

‘Tot zaterdag,’ roept ze, terwijl ze naar haar collega’s zwaait.

Het zweet breekt me uit. In een beweging trek ik mijn shirt recht en strijk met mijn handen door mijn haar.

Ze haalt een elastiek uit haar haar, de blonde lokken vallen speels langs haar gezicht. Ze buigt voorover, schudt haar hoofd en komt in een snelle beweging weer overeind. Door het schijnsel van de straatlantaarn komt er een gouden gloed over haar heen.

Ze hebben het weleens over vlinders, maar ik heb nooit geweten dat zulke kleine beestjes zo’n grote storm kunnen veroorzaken, het voelt eerder als een kudde olifanten.

Het is nu of nooit. Ik zuig een frisse teug lucht naar binnen en recht mijn rug. Ik negeer de olifanten in mijn maag en stap op haar af. Vandaag kom ik achter haar naam.

Bij de bushalte, waar ze zoals elke donderdagavond de bus pakt, blijft ze staan. Ik neem het liever op tegen een stel irritante gasten, dan dat ik met een meisje praat. Op de een of andere manier komt er dan nooit een fatsoenlijk woord over mijn lippen. Ik sta naast haar en probeer mijn mond te openen, maar het lukt me niet. Een van de olifanten blokkeert mijn keel, ik kan er geen woord uitkrijgen. In mijn hoofd tel ik tot tien en krijg er net één klank uit.

‘Uhhhh.’ Het klinkt als een combinatie tussen een stervende zwaan en een leeglopende fietsband.

Ze draait zich van mij weg. Duidelijk meedeinend op de maat van de muziek uit haar oortjes die me nu pas opvallen. Mijn pas verzamelde moed spat als een zeepbel uiteen. Snel stop ik mijn trillende handen in mijn jaszak, knijp mijn ogen dicht en probeer door de grond te zakken. Als een vloeistof langs de randen van de stoeptegels de aarde in, om nooit meer boven te komen. Ik heb twee opties: met hangende pootjes terug naar Jesse of nog een poging wagen. Hoewel Jesse ver weg staat, kan ik de grijns op zijn gezicht al voor me zien. Net op het moment dat ik denk dat mijn avond niet erger kan worden, komen er een paar brommers de hoek om. Killers! schreeuwt de stem in mijn hoofd. Met gekruiste vingers kijk ik naar het groepje brommerrijders, dat zich aan de andere kant van het plein verzamelt. Tot mijn grote opluchting hebben ze mij niet gezien. Luid joelend terroriseren ze winkelende voorbijgangers, door lege blikjes naar ze te gooien. Alleen daarvoor zou ik op ze af willen stappen, maar ik heb nu een andere missie. Vanuit mijn ooghoeken staar ik naar haar blonde haren. Met knikkende knieën, althans zo voelt het, kijk ik op het vertrektijdenbord. De minuten kruipen voorbij. Ik oefen wel honderd keer “de vraag”, Alleen ik krijg hem niet uit mijn strot. Soms baal ik van mezelf. Waarom kan ik niet normaal praten?

De olifanten zijn inmiddels begonnen aan een wedstrijd darmknopen voor gevorderden. Ik geef het op, hulpeloos steek ik mijn handen op naar Jesse. Hij roept iets vanuit de verte, waardoor ik voor de tweede keer deze avond door de grond wil zakken.

‘Weet je haar naam al?’

Ik sla mijn hand voor mijn gezicht. Heeft hij dit echt gezegd? Mijn hartslag schiet als een raket omhoog. De olifanten willen vluchten door mijn keel, waardoor ik moet kokhalzen, maar ik kan het nog net inslikken. Ik blijf achter met een zure smaak en brandende keel.

‘Heb je een lieffie?’ Klinkt er aan de andere kant van het plein. Bedankt, Jesse!

Ik bereid mij voor op nog meer rotopmerkingen. Vreemd genoeg blijft het stil. Een van de jongens is van zijn brommer gevallen en ligt op de grond. Karma.

Met een luid gebrom komt er een bus de hoek om. Met een zucht opent de bus zijn deuren. Zonder mij een blik waardig te schenken, stapt het naamloze meisje in.

‘Je wordt bedankt!’ Woedend stomp ik Jesse tegen zijn schouder.

De onverwachte beuk doet Jesse zijn evenwicht verliezen, hij stapt naar achteren en struikelt over een boomwortel. 

‘Auw.’ 

Ik grijns. Net goed. Ik til mijn voet op. Een stemmetje in mijn hoofd roept dat ik mij moet inhouden, maar ik negeer die stem. Ik zie Jesse niet meer, alleen een object waar ik keihard tegenaan wil schoppen.

‘Stop!’ schreeuwt Jesse terwijl hij zijn armen om zijn hoofd vouwt.

Ik gooi mijn voet naar achteren, net voordat ik Jesses hoofd raak, kom ik enigszins bij zinnen en schop met een schijnbeweging tegen de grond. Losse aarde vliegt door de lucht en belandt in zijn gezicht. Ik draai me om, maak een vuist en beuk hard tegen een boomstam.

Geschrokken krabbelt Jesse overeind. ‘Ben je gek geworden? Ik dacht dat we vrienden waren.’

‘Vrienden zetten je niet voor schut!’ Ik veeg een druppel bloed van mijn knokkels af aan mijn broek.

‘Het was een grapje.’ 

‘Leuk grapje. Nu ben ik helemaal het doelwit van die gasten daar.’ 

Tegelijk kijken we naar de brommerrijders. Waarom zijn ze zo stil? Ik had op zijn minst al drie rotopmerkingen verwacht. 

‘Bekijk het.’ Jesse loopt naar zijn fiets en haalt hem van het slot. ‘Als jij niet tegen een grapje kan, zoek je het maar uit!’ Hij stapt op en zonder om te kijken fietst hij weg.

Tijd om mij druk te maken heb ik niet. Ik richt me weer op de Killerbende, die over een van hun groepsgenoten heen hangt.

Dan ineens voelt het alsof ik een klap tegen mijn hoofd krijg. Ik grijp naar mijn gezicht, alsof mijn hoofd elk moment van mijn romp kan vallen. De wereld draait, het wordt zwart voor mijn ogen. Ik zak door mijn knieën en beland op de stenen ondergrond. Beduusd blijf ik een tijdje liggen. Als ik mijn ogen open, zweef ik twee meter boven mijn lichaam! Hoe kan dit? Ben ik dood? De wereld om mij heen verliest zijn kleur, alles wordt dof en grauw. Mijn hoofd bonkt en ik sluit mijn ogen. Wat is er gebeurd? Ben ik een geest? Ben ik dood? Hoe kan ik dood zijn? Als ik dood ben, waar is dan het licht waarover iedereen het heeft? Ik open mijn ogen en hoop dat dit een droom is. Helaas, alles om mij heen heeft weer zijn oorspronkelijke kleur, het ziet er vredig uit. Ik knijp in mijn arm. Zonder moeite zweef ik omhoog en omlaag. De wind waait door mijn haren, het kalmeert me. Ik weet niet of ik dit gaaf of doodeng moet vinden. Ik kan ondersteboven rondjes in de lucht lopen en na drie keer over de kop te zijn gegaan, besluit ik dat het best gaaf is. En nu? Wat moet ik doen? Mijn blik wordt naar de Killerbende getrokken. Ik weet niet waarom, maar ik moet ernaar kijken.

Alsof ik nooit anders heb gedaan, laat ik mijn lichaam voor wat het is en zweef over het plein. Op een afstandje van de jongens blijf ik hangen. Ik herken de jongen uit de winkel. Hij ligt bewusteloos op de stenen, ik kan een kleine glimlach niet onderdrukken. Ik kan blijkbaar als geest gewoon lachen. Twee andere jongens sjorren aan zijn schouder en een derde schreeuwt paniekerig in zijn telefoon. Ik hoor niet wat hij zegt. De woorden vliegen weg, voordat ze mijn oren bereiken. Met wijd opengesperde ogen kijk ik naar het tafereel dat zich voor mij afspeelt, de pestkop uit de winkel zweeft, net als ik, als een geest boven de grond. De jongen hangt boven zijn lichaam en probeert tevergeefs terug naar binnen te gaan. Alsof hij een watermeloen in zijn mond wil stoppen. Ik kan je verzekeren dat het geen prettig gezicht is.

Ik voel iets om mijn nek, kijk en vind een lasso. Voordat ik hem van me kan afgooien, wordt hij aangetrokken en snijdt het materiaal in mijn nek. Het touw knelt mijn vingers af wanneer ik naar achteren word getrokken. Hoe harder ik probeer los te komen, hoe erger het touw snijdt. Eenmaal in de buurt van mijn lichaam lost de lasso op. Hoestend en proestend zweef ik boven de grond. Ik kan pijn voelen als geest, dat is minder.

‘Uh,’ is het enige wat ik kan uitbrengen als ik naar de lassowerper kijk. Als ik echt dood ben, dan komt hij mij zeker halen. Dit moet dan Magere Hein zijn. Ik dacht altijd dat dat een lange, dunne man was met een lijkbleek gezicht, zwarte ingevallen ogen en uh… kaal. In zijn hand een zeis om zieltjes mee te… wat hij dan ook doet met dat ding. Ik zal er niet achter komen wat hij ermee doet, want hij heeft dat ding niet bij zich. Lang en dun is hij ook niet.

Dit figuur draagt een lange mantel over zijn bovenlijf. Zijn capuchon is zo ver over zijn hoofd getrokken, dat ik zijn gezicht niet kan zien. Het enige zichtbare is een stukje van zijn grijze baard. Zijn kleding heeft een wasbeurt nodig. Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, mijn moeder zou trots zijn dat ik eens iets wil wassen. De dierenvellen om zijn voeten zijn met leren riemen om zijn benen gebonden. Dit is zeker niet Magere Hein. Op zijn beide schouders zitten zwarte kraaien, die mij schuin aankijken.

‘Als je je lichaam verlaat, laat hem dan in goede handen achter!’ Zijn zware donkere stem, schalmt over het plein.

Ik sta perplex. Als ik mijn lichaam verlaat? Alsof ik een uitstapje maak!

Ik kijk naar mijn lichaam, dat in een vreemde hoek op de grond ligt.

‘Waar ik voor kom. Ik heb een opdracht voor je.’ Hij kucht. Een van de zwarte vogels vliegt op, duikt naar beneden, maakt een draai om zijn as en landt weer op de man zijn schouder. Met afschuw kijk ik toe hoe het beest een krekel op schranst.

‘Tegen een vers maaltje zeggen ze geen nee.’

Ik houd mijn hoofd schuin en buk iets, Het irriteert me dat ik niet onder zijn kap kan kijken.

‘Normaal gesproken bemoei ik mij niet met jullie wereld.’

‘Onze wereld?’ Mijn stem schiet omhoog.

De man strijkt met zijn hand over de rug van de vogel.

‘In dit geval ligt het anders.’

Ik heb geen idee waar hij het over heeft en ik houd mijn hoofd nog schuiner. Een fel blauw oog staart me aan. Geschrokken schiet ik overeind. Zag ik het goed, heeft hij maar één oog?

‘Ze hebben mijn wapen gestolen.’

Wapen? Wat moet deze man met een wapen? Bedoelt hij zijn zeis? Is dit dan toch Magere Hein?

‘In verkeerde handen kunnen ze een nieuwe Ragnarok veroorzaken.’

De man klinkt uiterst serieus, ik heb geen idee waarover hij het heeft. Ik wil vragen wat Ragnarok is, maar de man praat al voordat ik mijn mond kan openen.

‘Aangezien ik me niet met het leven in Midgaard mag bemoeien, hebben die verdraaide nachtelfen het hierheen gebracht.’

De gedachtes razen door mijn hoofd en mijn hersenen lijken op hol te slaan. Ik raak hem kwijt bij het woord nachtelfen. Bestaan die?

‘Jij moet mij helpen. Dat is je lot.’

‘Mijn lot?

‘Jij moet mij helpen. Ik heb mijn wapen nodig en jij bent de enige die het wapen kan halen!’

Voor ik kan vragen wat hij daarmee bedoelt, begint de man te flikkeren. Als een zaklamp knippert zijn verschijning aan en uit.

‘Mijn energie raakt op.’ Met zijn rechterhand naar mij uitgestoken, komt hij op mij af.

‘Alleen jij kan terughalen wat mij is ontnomen,’

Voor ik een antwoord kan geven, zet hij zijn handpalm tegen mijn voorhoofd en stroomt er een warme gloed door mijn lijf. Ik voel het door mijn aderen stromen, mijn botten verwarmen. De zure smaak in mijn mond verdwijnt, ik voel me sterk en vrolijk en dan wordt alles zwart.

Hoofdstuk 3

Een fel licht belemmert me om mijn ogen te openen, verward kijk ik om me heen. Ik herken mijn slaapkamer, de gordijnen zijn niet helemaal dichtgetrokken waardoor de zon precies in mijn gezicht schijnt. Mijn hoofd bonkt, alsof ik een hele fles Bacardi heb leeggedronken. Hoe ben ik thuisgekomen? Het was een droom, zeg ik tegen mezelf wanneer ik terugdenk aan de man met het ene oog. Toch? Ik probeer mij de details te herinneren; ruzie met Jesse, jongens met die brommer. Het mooie meisje waarvan ik de naam nog steeds niet weet. De rest van mijn herinneringen zijn vaag.

‘Killian Calkert!’ Mijn moeder gooit de deur met zo’n harde klap open, dat ik zeker weet dat zij mij zal vertellen hoe ik ben thuisgekomen.

Ze vliegt mij om mijn nek en drukt mij tegen zich aan. Het voelt ongemakkelijk, de laatste knuffel die ik van mijn moeder kreeg kan ik mij niet eens meer herinneren. Als dit de consequentie is van betrapt worden, kom ik er makkelijk mee weg.

‘Mam, wat is er?’

Mijn moeder begint te huilen en haar grip verstrakt. 

‘Mam?’

‘Het is terug,’ snikt ze. 

‘Wat is terug?’ 

Ze voelt aan mijn voorhoofd en geeft mij een kus. 

‘Mam!’

‘We moeten naar het ziekenhuis.’

‘Het ziekenhuis? Hoezo? Is er iets met papa?’

Ze schudt haar hoofd, uit haar zak haalt ze twee vitaminepillen tevoorschijn en drukt ze in mijn hand

‘Weet je nog dat je vroeger heel ziek bent geweest?’

‘Ik?’ Wanneer ik over mijn hoofd wrijf, voel ik een kleine schaafwond. Die liep ik op toen ik gisteravond met mijn hoofd op de stoeptegels terechtkwam. Mijn herinneringen worden sterker en ik zie de man met de mantel duidelijk voor me. Was het dan geen droom?

Mijn moeder kijkt bezorgd naar mijn schaafwond. ‘Tien jaar geleden heb je een maand in het ziekenhuis gelegen.’

‘In het ziekenhuis?’

Mijn moeder staat op en opent de gordijnen. Ze pakt een glas water van mijn bureau en gebaart dat ik de pillen moet doorslikken.

‘We zijn daarna zeker nog vijf jaar lang maandelijks voor controle teruggegaan.’

Ik kan het niet geloven. Ze zeggen weleens dat je kijkt alsof je water ziet branden. Ik zie momenteel een hele zee branden.

‘Hoe kan ik dat vergeten zijn?’ Daarom zijn ze dus zo overbezorgd. Het verklaart ook waarom ik een avondklok heb. Toch blijf ik het oneerlijk en overdreven vinden.

‘Wat had ik?’ Ik slik beide pillen door. Mijn ouders staan erop dat ik ze elke dag neem. Normaal krijg ik ze bij mijn ontbijt met “vers water”, niet het water dat al een nacht op mijn bureau staat.

Mijn moeder kijkt mij vol medelijden aan. ‘Ze zeiden al dat je alles zou vergeten.’

‘Wat? Wie? Wat had ik?’

‘Kawasaki.’

‘Kawa watte?’ 

‘Kawasaki is een zeldzame ontsteking van je bloedvaten. Hoewel het niet besmettelijk was, waren er veel zieke kinderen in dat jaar. Het was een hele toestand. De kranten stonden er vol mee. We kregen zelfs subsidie om te verhuizen naar deze nieuwbouwwijk, zodat alle onderzoeken makkelijker vanuit het nieuwgebouwde Leidsche Rijn Ziekenhuis konden plaatsvinden.

Ik schud niet-begrijpend mijn hoofd. 

‘Geen fijne tijd. Gelukkig hebben we nu medicijnen. Door die elke dag te nemen blijven de symptomen weg.’

‘Hoe bedoel je medicijnen?’ 

Ze slikt. ‘Je slikt geen vitamines, dit is medicatie tegen Kawasaki.’

Mijn hand gaat naar mijn keel. ‘Waarom heb je dat nooit gezegd?

Mijn moeder kijkt naar de grond en haalt haar schouders op. ‘Je ziekbed was verschrikkelijk. Je had hoge koorts, rode vlekken en wilde niet eten of drinken. Je raakte ondervoed. Uren lag je met je handen op je oren. Er waren zelfs dagen dat je alleen maar kon spugen en flauwviel. Deze pillen onderdrukken dat. Alles ging goed. Tot…’ 

Mijn moeder staat op, loopt naar mijn kast en pakt er kleding uit. Iets wat ze al sinds groep zes niet meer doet. Gelukkig, want haar kleding combinaties zijn niet bepaald… modieus.

‘Trek dit aan.’

‘Waarom moeten we naar het ziekenhuis?’

‘Gisteravond zijn veel Kawasaki-kinderen flauwgevallen. Er zijn zelfs kinderen in coma geraakt. Iedereen moet met spoed worden onderzocht.’ Ze begint steeds sneller te praten. ‘Ik ben zo blij dat jij gisteravond thuis was.’

Ik slik, dit is een gewetens dingetje. Ondanks dat ik niet meer kan herinneren hoe ik ben thuisgekomen, weet ik nog goed hoe ik ben weggeslopen.

Mijn moeder loopt de kamer uit. ‘Kleed je aan. Dan gaan we.’

‘Tweede verdieping aan de linkerkant, de D-zijde. U kunt zich melden bij de balie. Ik zal zeggen dat u er aankomt.’ De woorden van de receptioniste stromen als een waterval haar mond uit. Voordat ze is uitgesproken, draait mijn vader zich om en loopt zonder haar te bedanken naar de lift. De receptioniste heeft geen oog meer voor ons. Ze tuurt naar haar beeldscherm, pakt de telefoon en toets een nummer in.

Mijn moeder heeft haar tranen gedroogd. Hoe dichter we bij de lift komen, hoe sneller mijn hart tekeergaat. Mijn ademhaling versnelt. Ik tel de zwarte tegels op de vloer, het maakt me rustig. Voorzichtig stap ik in het midden van elke witte tegel. Ik wil de voegen niet raken, dat brengt ongeluk. Het is een spel van vroeger. Een meisje met lange vlechten en een rode eenhoorntrui doemt op in mijn gedachten. Ik haal mijn schouders op. Een stom kinderspel.

‘Kom,’ zegt mijn vader als we even later de lift uitstappen, hij richt zijn blik op de bewegwijzering aan het plafond. Uiterst secuur plaats ik ook daar mijn voeten in het midden van de tegels, ook al vind ik het een dom spel, voor de zekerheid vermijd ik de zwarte tegels.

D-zijde staat er met blauwe letters boven de linker gang. Als we de gang in lopen, komen we weer bij een balie.

‘We komen voor de Kawasaki-test,’ zegt mijn vader.

De vrouw achter de balie knikt. ‘Wat is je naam?’

‘Killian Calkert’

‘Hoe oud was je?’

‘Vijftien.’

Ze schudt haar hoofd en herhaalt geïrriteerd haar vraag. ‘Hoe oud was je toen je het kreeg?’ Haar stem klinkt hoog en schel. Haar gezicht ziet eruit als een bejaarde rat. Spits en rimpelig met een duidelijke overbeet. Uit voorzorg – ze ziet eruit alsof ze me elk moment kan bijten – zet ik een stap achteruit.

‘Dat was tien jaar geleden, dus vijf jaar.’ 

‘Juist, ja.’ Ze buigt haar hoofd, gluurt over haar bril en voert de gegevens in.

‘Killian, doe beleefd.’ Mijn moeders lip trilt. ‘Ik weet dat je zenuwachtig bent.’ Ze veegt een verdwaalde traan uit haar ogen. Zenuwachtig is zacht uitgedrukt. Hoe kan ik beleefd blijven als ik al die jaren ben voorgelogen. Er klopt iets niet, die ziekte, het flauwvallen en dat ik er niets meer van herinner.

Ik kijk naar de vrouw, wanneer ze mij aankijkt verzacht haar houding. ‘Ik heb iets voor jullie, om rustig te blijven.’ Haar stem klinkt anders, hij is zacht en vriendelijk. Ze staat op en schenkt een paar bekers water in. ‘Kijkt u eens.’ Ze overhandigt ieder van ons een beker en pakt een bakje van haar bureau.

‘Het is al stressvol genoeg, dit zal helpen.’ Ze haalt drie zilverkleurige pillen uit het bakje en gebaart dat wij die moeten nemen.

Ik vind het vreemd, sinds wanneer krijg je pillen en water van een receptioniste?

Mijn moeder schijnt het helemaal niet vreemd te vinden en slikt zonder te kijken de pil door. Ook mijn vader neemt het zonder tegen te sputteren.

Ben ik nou de enige die het niet vertrouwt? Zilverkleurige pillen. Ik weet niet veel van medicijnen, maar ik heb nog nooit zilverkleurige gezien. Daarbij neem ik voorlopig helemaal geen pillen meer en zeker niet van iemand die eruitziet als een bejaarde rat.

‘U bent niet de enige die zich zorgen maakt.’ Ze wijst naar de wachtruimte en ik volg haar blik.

‘Neem hem maar, het helpt je echt.’ Ze gebaart naar de pil en kijkt me net zo lang aan totdat ik hem in mijn mond stop.

Ik neem een grote slok.

‘Alles komt goed,’ glimlachend kijkt ze me aan.

Ik verstop de pil onder mijn tong en doe alsof ik hem doorslik.

‘Gaat u daar zitten. U wordt vanzelf opgehaald.’

Als we de wachtruimte in lopen, spuug ik de pil terug in mijn hand en stop hem in mijn zak.

Samen met mijn moeder ga ik op de twee laatste stoelen zitten. Mijn vader blijft vlak bij ons staan.

Naast mij zit een jongen van mijn leeftijd. Zijn lange zwarte krullen zijn in een staart gebonden. Ik kijk gefascineerd naar zijn felgekleurde vest. Schijnbaar kijk ik te lang, de jongen kijkt geïrriteerd terug. Direct kijk ik de andere kant op. Daar zit een meisje van hooguit elf jaar. Ze tikt zenuwachtig op haar telefoon. Fronsend schudt ze haar mobiel en houdt het in de lucht.

‘Mam, geen wifi.’

De vrouw naast haar haalt gelaten haar schouders op.

Ondanks dat de wachtruimte vol zit, wordt er niet gesproken. Iedereen staart voor zich uit.

Een zacht ritmisch geklik doorbreekt de ijzige stilte. Binnen enkele seconden komt er een verpleegkundige de hoek om. Haar rode naaldhakken steken fel af bij haar uniform. Ik heb nog nooit een verpleegkundige op hakken gezien.

‘Hoe kan je daar nou op lopen?’ Het is mijn mond uit voor ik er erg in heb.

De jongen naast mij gniffelt.

Haar rode haren zijn in een strakke knot gewikkeld en haar huid is zo wit, dat ik het idee heb dat ze beter zelf opgenomen kan worden. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes, waardoor ze nog strenger lijkt. Door de kille blik in haar ogen schieten de haren op mijn armen overeind. Haar blik gaat van mij naar haar kladblok. Ik slik. Haar lippen zijn een strakke lijn en ze laat geen enkele emotie zien. Ze slaat een bladzijde om en glijdt met haar vinger over het papier.

‘Bart en Jort de Bruin,’ roept ze met zo’n ijzige stem, dat ik plaatsvervangend medelijden met ze krijg.

Twee jongens van een jaar of vijftien staan op. Ze duwen elkaar beurtelings naar voren.

‘Jij mag eerst.’

‘Nee, jij.’

‘Jongens, hou op.’ De vrouw achter de jongens pakt haar zoons bij de schouders en zorgt ervoor dat ze tegelijkertijd vooraan staan. ‘Stel je netjes voor.’

‘Hoezo? Ze weet al wie we zijn.’

Misschien had ik niet mogen lachen, door de zenuwen zijn zelfs deze flauwe opmerkingen leuk.

De verpleegkundige schraapt haar keel. ‘Juist, ja!’ Haar stem klinkt hoog en schel. ‘Volg mij.’ Ze draait zich om en het getik van haar hoge hakken sterft langzaam weg.

Dan klinkt er zacht: ‘Die zien we nooit meer terug.’

De spreker krijgt een tik tegen zijn achterhoofd en zijn moeder kijkt hem kwaad aan. Wrijvend over de pijnlijke plek kijkt hij mijn richting op.

Met ingehouden adem staar ik terug. Hij rolt met zijn ogen en perst zijn lippen samen.

Ik kan mijn lach niet meer inhouden en met mijn handen voor mijn mond probeer ik de ergste schade te beperken.

De jongen lacht terug en steekt zijn hand op. ‘Denzel.’

‘Killian.’ Ook ik steek mijn hand omhoog.

Denzel buigt zich naar voren en fluistert naar me. ‘Dit doet ze vaker.’ Hij rolt met zijn ogen naar zijn moeder. ‘Snap er niets van, ik ben zo’n lieverdje!’

Denzel schuift dichterbij en fluistert zo zacht dat zijn moeder het niet kan horen. ‘Ik meen het, die jongens zien we nooit meer terug.’

Mijn hartslag slaat een keer over en ik verslik mij in mijn speeksel.

‘Iedereen die met dat mens meegaat, verdwijnt.’

Met open mond gaap ik de jongen aan. Hij maakt een grapje!

‘Heb jij ook die zilveren pil genomen?’

Ik schud mijn hoofd en klop op mijn zak. Er komt een brede grijns op Denzels gezicht. Hij wijst naar zijn jaszak. ‘Volgens mij is die pil om iedereen rustig te houden. Geloof jij iets van die Kawa-ziekte?’

Ik haal mijn schouders op. Dat ik het niet helemaal vertrouw, houd ik liever nog even voor me.

Vanuit het niets schiet de vrouw naast Denzel naar voren en geeft haar zoon wederom een tik tegen zijn achterhoofd.

‘Wat heb ik nou gezegd? Laat die arme jongen met rust.’ Daarna buigt ze over Denzel heen en glimlacht naar mij. ‘Niet naar mijn zoon luisteren…’ Ze kijkt haar zoon met gefronste wenkbrauwen aan. ‘Je verlaat na het onderzoek deze afdeling via de andere zijde.’ Ze lacht nogmaals naar mij, geeft Denzel een laatste vernietigende blik en draait zich daarna naar de man, die nietsvermoedend aan komt lopen. 

‘Dat duurde lang.’

De man knikt en houdt twee bekers in zijn handen. De dampwolken stijgen langzaam boven de bekers uit. 

‘Niets zo lekker als verse koffie.’ Hij glimlacht, sluit zijn ogen en zucht. ‘Helaas, moeten wij het met automatenkoffie doen.’ Hij draait zich naar Denzel. ‘Luister naar je moeder of je krijgt nog een tik.’

Een tijd lang zitten Denzel en ik zwijgend naast elkaar. Iedere keer als we de roodharige verpleegkundige aan horen komen, kijken we elkaar aan en fluisteren de meest vreemde namen: IJskonijn, Furie, Heks. We zijn het erover eens dat Furie het meest passende is. Ze straalt pure razernij uit.

Als de Furie plotseling Denzels naam noemt, verdwijnt de glimlach van ons gezicht. Het uitlachen van de kille verpleegkundige lijkt ineens erg kinderachtig.

De ouders van Denzel staan op en gebieden hun zoon hetzelfde te doen.

Denzel gaat staan en houdt hij zijn ogen strak op de grond gericht. ‘Ik ben Denzel.’

De vrouw bekijkt hem van top tot teen en draait zich om. ‘Volg mij.’

Denzel buigt zich naar voren en fluistert. ‘Tot nooit meer ziens.’ Hij weet net een volgende draai om zijn oren te ontwijken.

Zonder Denzel duurt het wachten nog langer. De meeste mensen zitten hier stoïcijns voor zich uit te staren. Geen gesprekken, geen gelach. Zou het toch een soort slaappil zijn geweest? Ik probeer de gang in te kijken en wil weten wat daar gebeurt.

‘Zal ik koffie halen?’ Voor ik er goed over kan nadenken, schiet het mijn mond al uit. Zo kan ik mooi kijken, waar ze iedereen heen brengt. Ik sta op en loop naar de gang waarin de Furie steeds verdwijnt.

Verderop staat een koffieautomaat. “Defect” staat er met grote letters opgeschreven. Mooi, dat geeft mij een excuus om verder de gang in te gaan. Ik negeer het bord “verboden toegang” en loop rustig verder. Niets vreemds. Gewoon een ziekenhuisgang. De naambordjes naast de kamers zijn leeg, er liggen geen patiënten. Er loopt een rilling over mijn rug en ik wrijf met mijn handen over mijn blote armen. Ik heb spijt dat ik mijn jas over mijn stoel heb laten hangen. Bij iedere stap die ik zet, voel ik mij zwaarder worden. Alsof ik word tegengehouden door gewichten. De zenuwen gieren door mijn lijf. Ik kruis mijn vingers voor geluk. Als ik langs kamer 7.04 loop, begint er iemand te huilen. Geschrokken blijf ik staan. Waar ben ik mee bezig?

Verderop staat nog een koffieapparaat. Als ik met twee plastic bekers terugloop en weer langs kamer 7.04 kom, gaat de deur met een ruk open. Het roodharige mens stapt naar buiten. Van schrik schiet ik de lucht in, waardoor de koffie over de rand klotst.

‘Wat moet jij hier?’ Haar stem klinkt zo kil dat ik ter plekke bevries. Ze kijkt mij indringend aan.

Ik slik en houd de koffie onder haar neus.

‘Je mag hier niet komen.’ Ze legt haar hand op mijn schouders, ik voel een steek door mijn lijf trekken. Ze steekt haar lange roodgelakte nagels dwars door mijn shirt mijn huid in. ‘Snel terug,’ sist ze.

Op het moment dat ik wil terugrennen – wat niet te doen is met koffie in je handen – komen Denzels ouders de kamer uit. Ik denk aan het gesnik.

‘Hoe is het met Denzel?’ vraag ik en ik probeer langs hen de kamer in te kijken.

‘Denzel, zeg je?’ De vrouw kijkt mij verbaasd aan. ‘Ik ken geen Denzel.’ Vervolgens draait ze zich naar haar man. ‘Mooie naam, Denzel.’

Hoofdstuk 4

Zwijgend zit ik naast mijn moeder en staar naar de bruine koffievlekken op mijn rechterschoen. Zeiden ze echt dat ze Denzel niet kennen? Hun eigen zoon.

‘Mam.’ Vastbesloten om het te vertellen kijk ik naar mijn moeder. Als ze mij bezorgd aankijkt, durf ik niet meer. ‘Laat maar.’

Ze slaat een arm om mij heen. Ik wil haar arm van mij afduwen, zeggen dat ze normaal moet doen. Maar ik houd me in.

Het inmiddels bekende, onheilspellende geklik, zwelt weer aan. Ik schuif de arm van mijn moeder weg. Ik wil niet dat de Furie mij zo ziet.

‘Killian Calkert.’

Ik had kunnen weten dat ik de volgende was. Nog voor ik iets kan zeggen, schiet mijn moeder overeind en trekt me aan mijn arm mee.

De Furie bekijkt mij van top tot teen. ‘Dus jij bent Killian, jou moeten we dus in de gaten houden.’ Ze pakt haar notitieblok en begint te schrijven. ‘Voor als je het nog niet wist. Ik duld geen solo wandelingen over de gang.’ Ze draait zich om en verwacht dat wij haar volgen.

Voetje voor voetje schuifel ik achter haar aan. Als we bij kamer 7.04 zijn, breekt het zweet mij uit.

‘Jullie mogen hier naar binnen.’ Ze houdt de deur open en wijst met haar enge lange nagels, waarvan de afdruk nog steeds in mijn huid staan, naar de drie stoelen aan haar bureau.

Ze denkt toch niet dat ik hier naar binnen ga? Ik sla mijn armen over elkaar en blijf staan. Een stem in mijn hoofd schreeuwt dat ik moet wegrennen.

Mijn moeder loopt langs mij. ‘Kom, niet bang zijn.’ Ze pakt mijn hand en trekt mij mee.

De deur wordt achter ons gesloten, ik weet zeker dat de Furie lachend naar mij kijkt. Ze blijft onnodig lang bij de deur staan. Doet ze hem op slot?

We nemen plaats op de voor ons bestemde stoelen. De kamer is klein en doet mij denken aan een huisartsenpraktijk. Aan de rechterkant van het bureau staat een skelet. De muren hangen vol posters van organen waar met zwarte stift vreemde tekens op geschreven staan.

Met een klap legt de Furie haar klembord op de tafel. Ze pakt een kistje van haar bureau en opent zorgvuldig de deksel. Ze zet snel een stap achteruit en bedekt haar oren. Een lange sliert kronkelt uit het kistje. Het is doorzichtig en heeft de structuur van watten. Mijn vader schiet overeind, zijn stoel valt met een klap op de grond. Mijn moeder gilt en slaat haar handen voor haar mond.

‘Wat is dit?’

De sliert hangt enkele secondes doodstil in de lucht, waarna het recht op mijn vader afkomt. Ik trek mijn moeder mee, weg van dat ding dat nu over het gezicht van mijn vader glijdt.

‘Haal het van mij af!’

Ondanks dat hij met alle macht aan die mistachtige sliert trekt, glibbert het ding tussen zijn vingers door, zijn oor in. Binnen enkele secondes wordt hij rustig.

‘Ga zitten,’ zegt de Furie.

Alsof dat ding op een ik-doe-alles-wat-je-zegt-knop drukt pakt mijn vader zijn stoel op en gaat zitten. Twee nieuwe slierten stijgen op uit de kist.

‘Mama! Bedek je oren!’

Mijn moeder gilt en doet haar handen over haar oren. De sliert komt dichterbij en probeert tussen haar vingers door naar binnen te glijden. Ik kan het niet aanzien, laat mijn oren los en trek de sliert van haar gezicht. Gedesoriënteerd zet die zijn aanval op mij in. Als een naaktslak glijdt het over mijn huid. Ik grijp het ding vast en knijp het fijn tussen mijn vingers. Het spat uit elkaar om vervolgens weer samen te voegen en zijn weg over mijn gezicht te vervolgen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een andere sliert mijn moeder binnendringt via haar mond.

‘Nee!’ Het is te laat. Ook ik voel een kriebel in mijn oor. Het wordt wazig in mijn hoofd.

‘Ga zitten,’ de Furie grijnst en komt naar ons toe.

Hoewel ik niet wil zitten, doe ik wat ze zegt. Ik voel hoe mijn lichaam naar voren loopt en gaat zitten. Ik wil wegrennen, mijn lichaam werkt niet mee.

Mijn ouders zitten naast mij en kijken strak voor zich uit. Ik probeer hun aandacht te krijgen door met mijn handen te zwaaien, hen te roepen. Het heeft geen zin, net als zij lijk ik versteend. Het enige wat er beweegt is onze borstkas.

‘Naam?’

Wat een stomme vraag. Ze heeft me toch zelf omgeroepen? Ik wil zeggen: doe niet zo dom, maar wanneer ik mijn mond open, stamel ik slechts: ‘Killian Calkert.’

‘Ik wil het over gisteravond hebben.’

‘Gisteravond?’ Ik slik. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat er gisteravond is gebeurd.

‘Hoe voelde jij je tussen acht en negen uur gisteravond?’

Afgewezen, denk ik meteen, als ik aan het meisje bij de bushalte denk. Mijn mond gaat open. Ik wil dit niet vertellen. Het gaat haar niks aan. Mijn lippen vormen de letter A al. Ik kan er niets aan doen. Ik heb geen controle. Mijn hoofd tintelt, ik moet dit tegen gaan. ‘Duizelig,’ komt er tot mijn opluchting haast onhoorbaar uit.

Ze knikt. Opgelucht haal ik adem.

‘Je weet toch wel dat dit zeer ernstig is?’ vraagt de Furie

Ik slik nogmaals. Mijn hoofd gaat zachtjes op en neer. Ik probeer het tegen te houden, maar het verzet van daarnet koste me zoveel kracht dat ik alleen maar kan gehoorzamen.

Voor ze meer kan vragen, wordt er aan de deur gerommeld. Hij blijft gesloten. Er wordt geklopt, eerst zacht daarna steeds harder. Zuchtend staat de Furie op en haalt de deur van het slot. Er komt een kleine, wat gezette man de kamer binnen. Hij is niet groter dan anderhalve meter en door zijn baard en snor doet zijn uiterlijk mij denken aan een dwerg. Als hij auditie zou doen voor een van de zeven dwergen, wordt hij meteen aangenomen.

‘Waarom zit de deur op slot?’

‘Er is iets met deze jongen.’

Hallo, ik zit hier! Puur omdat ik geen controle meer over mijn lichaam heb betekent niet dat ik doof ben!

‘Oh, werkelijk?’ De man wrijft in zijn handen, lacht en kijkt mij verwachtingsvol aan.

Zijn snor is even lang als zijn baard. Die is in twee gelijke delen verdeeld en aan de uiteindes zijn ze in een dunne punt gedraaid. Zijn witte doktersjas is duidelijk een paar maten te groot.

‘Ik ben dokter Versti.’ Hij steekt een hand uit. ‘Noem mij maar dokter V., dat is een verkorte versie.’ Hij begint te lachen. ‘Net als ik.’

Zo grappig vind ik dat niet. En daarbij zo’n lange naam is Vestri nu ook weer niet.

‘Als jij alvast met mij meeloopt, dan kan de verpleegkundige met je ouders praten.’

Ik sta meteen op en kijk naar de roodharige verpleegkundige. Ze kijkt woest en de pen in haar handen breekt doormidden.

‘Niks daarvan.’ Ze slaat met haar handen op het bureau. ‘Die jongen blijft bij mij!’

Mijn lichaam gaat meteen weer zitten. Hallo, heb ik daar nog iets over te zeggen?

‘Loop je mee?’ De dokter raakt mijn schouder aan en ik sta weer op.

‘Ga zitten,’ snauwt de Furie.

Ik plof weer op mijn stoel.

Ze laten mij nog een paar keer zitten en staan. Ik wil dit niet meer. Ik sluit mijn ogen en probeer de sliert voor mij te zien. Ik stel mij voor hoe ik het ding laat verbranden. Dat mijn hersenen zo heet zijn dat hij smelt als hij zich er aan stoot. Het werkt, steeds langer kan ik gedwongen handelingen uitstellen. Af en toe blaas ik wolkjes rook uit.

De Furie en de dokter zijn te druk met elkaar bezig om te zien dat ik de kracht over mijn lichaam langzaam terugkrijg.

‘Ga zitten’

Ik verzet me en blijf uitdagend staan.

Dokter V. kijkt mij verschrikt aan en er verschijnt een glinstering in zijn ogen. Hij bekijkt mij van top tot teen, alsof ik van diamant ben.

Dan krijg ik een ingeving – waar die vandaan komt geen idee, soms heb je dat. Het is waarschijnlijk beter als zij niet weten dat ik de controle terug heb, anders stoppen ze weer een sliert in mijn hersenen. Meteen plof ik weer in de stoel.

Mijn ouders zitten al die tijd zwijgend voor zich uit te kijken.

Dokter V. die mij bestuderend aanstaart, gebiedt mij mee te lopen naar de andere kamer. Hoewel ik genoeg wilskracht heb om niet te luisteren, loop ik toch mee. Ik word duizelig. Alsof mijn hersenen zijn aangetast en zich nu langzaam herstellen. Nog steeds adem ik af en toe een wolkje uit, maar de kamer blijft draaien.

De dokter pakt een stoel uit de hoek en gebaart dat ik moet gaan zitten.

Ik kijk naar de man voor mij en moet nog een keer kijken. Voor mij staan ineens twee identieke mannen en beiden kijken ze mij aan.

‘Eindelijk, na al die jaren, heb ik je gevonden. Jij moet het zijn! Is het niet fantastisch?’

Ik voel een vriendelijke klap op mijn schouder, ik kan niet zien welke van de twee dit doet en probeer me te herinneren waar in hemelsnaam die tweede dokter vandaan komt.

‘Heeft u ineens een tweelingbroer?’

‘Tweeling? Nee. Ik heb genoeg broers maar geen tweelingbroer.’

Meer broers. Ik speur de kamer af, waar zijn ze? Als ik mijn ogen tot spleetjes knijp, fuseren de twee dokters tot één. Creepy!

‘Sorry, door die verrekte smog van Ginnungagap worden je hersenen weker. Ik heb er zo’n hekel aan dat ze dit magische spul gebruikt om jullie te drogeren. Hij fronst zijn wenkbrauwen en kijkt mij doordringend aan. ‘Sta op.’

‘Waarom?’ Ik ben het spelletje “zitten en staan” nu wel zat.

‘Ah.’ Hij klapt enthousiast in zijn handen. ‘Ik wist het.’

Gapend wrijf ik met mijn handen over mijn gezicht om wakker te blijven. Een golf van vermoeidheid slaat als een deken over mij heen.

‘Wat heb je met dat spul gedaan?’

‘Welk spul?’

‘De Ginnungagap.’

‘Die heb ik uitgeschakeld.’ Ik sla mijn armen over elkaar.

De broer is terug en ik kijk hen beurtelings aan. Precies op hetzelfde moment tillen ze hun hand op en plukken kort aan hun baard. Waarna ze kort met hun linkerhand voor mijn gezicht zwaaien.

Grinnikend zwaai ik naar beide mannen terug.

‘Dubbelzicht,’ mompelen ze tegelijk, waarna ze allebei iets in hun notitieblok schrijven.

‘Dubbel wat?’

‘De rook van Ginnungagap verhult de waarheid. Je wordt er suf van en we krijgen als het ware controle over je wil. Je kan het niet zomaar uitschakelen.’

Verward kijk ik hem aan.