Heersers van vuurwacht

Ralph Bunschoten

Heersers van vuurwacht

Ralph Bunschoten

1e druk oktober 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-07-0

ISBN E-book 978-94-93266-08-7

NUR 334

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Overlevenden van Edalerin

‘Sluedach, wat heb je gedaan?’ Een kille stem klonk naast de brandende vlammen van het vuur.

‘Afa Murmus is dood,’ reageerde de ander. Zijn toon was vele malen duisterder dan de eerste. Hij sprak namens de ontzielden. Deze strijders toonden amper emoties, vanbinnen waren zij al dood. ‘Dood door mijn handen, ik heb zijn ring om het te bewijzen.’ Hij wierp een grote ring richting het figuur naast het vuur. Het embleem van Vuurwacht lichtte op in de gloed van de heldere vlammen.

‘Vele anderen zullen volgen, je bent echter een dwaas om zijn Ring van Afkomst mee te nemen. Anderen zullen weten dat het moord was.’

De twee stemmen echoden de verdorven omgeving van Moormist door.

‘Dat zullen ze zeker,’ antwoordde hij. ‘Zo was het mijn bedoeling. De leden van Myrios zijn niet meer. Mentiss zal bloeden voor wat zij gedaan heeft. Zij zijn de dwazen die ons hebben verbannen naar Moormist.’

‘Een les te laat geleerd.’ Het figuur warmde zijn handen naast de warmte van de vlammen. ‘De dag dat wij zullen heersen in Mentiss komt eraan. Zij zullen bloeden in Moormist, zoals wij dat hebben gedaan. Snel zal er gesproken worden over de terugkeer van onze ware leider. En hij zál terugkeren. Zodra dat gebeurt, zullen wij nemen wat ons al die jaren terug was beloofd.’

‘Je denkt dat een dode het verschil maakt?’ zei het figuur naast het knetterende vuur. ‘Je bent een grotere dwaas dan ik al dacht.’

‘Het is altijd een dode die het verschil maakt. Het moet alleen de juiste zijn. En dat was hij.’ Hij staarde naar de vonken van het vuur die omhoogschoten. ‘Onze tijd komt eraan, Broech. Let op mijn woorden.’ Hij nam een plek naast het vuur in en greep de ring terug uit Broechs bleke hand. Hij staarde naar het embleem van de ring. ‘Vuurwacht,’ mopperde hij zachtjes, ‘je bent al eerder gevallen, zo zal het ook een tweede keer gebeuren.’ Zijn rode ogen lichtten iets op door het flikkerende kampvuur voor hem. Een valse glimlach verscheen op zijn bloeddorstige gezicht toen hij het bloed op de ring aanschouwde.

*

‘… In de geschriften van Asa staat geschreven, dat een mens bij geboorte al kwaad in zich kan hebben. Het is geen keuze of voorkeur van karakter. Het is als een vloek. Hij kan zich proberen te verzetten tegen de drang van het kwaad, maar hij zal uiteindelijk erkennen dat het zinloos is. Leugens vallen sneller van de tong en geweld wordt gemakkelijk gebruikt. Met de tijd zal de ziel van de vervloekte verteerd worden door de schaduwen van duistere gedachten. Duisternis is zijn enige uitweg en zal op den duur vallen, dewijl kwaad niet de vorm van Asa is …’

Afa Murmus

De laatste stralen zonlicht verdwenen, samen met de dag, langzaam achter de hoge muren van Vuurwacht; het grote rijk dat aan de horizon lag. Al snel heerste er een doodse stilte. De dag was voorbij, de koude nacht begon. Sommigen zeiden dat je ‘s nachts de bomen kon horen fluisteren. Niets was minder waar, de stilte was zo kalm dat de sfeer onaangenaam werd. De grensgebieden van Or-bitibu waren ongecoördineerd en verwarrend. Er woonden al duizenden jaren geen mensen meer en de natuur had het gebied rondom Vuurwacht terug in haar handen genomen.

‘We hebben geluk,’ merkte Arthys op. ‘Het maanlicht is helder vannacht. Zo dwalen we niet van ons pad af. Je raakt snel verdwaald in deze bossen.’

Tansea zei weinig, ze liet duidelijk merken dat ze onder de indruk was van de omgeving. De bomen waren hoger dan ze ooit had gezien. Hoger dan de torens uit haar koninkrijk. Ze hadden wortelen die hoog uit de grond staken, waar weer kleinere bomen op groeiden en heldere beekjes onderdoor stroomden.

Sporen dat het land ooit in handen van mensen was geweest, waren er nog wel. Af en toe reden ze langs vervallen en verlaten ruïnes, die door de jaren heen compleet in de vergetelheid geraakt waren.

Arthys probeerde de geschriften op de ruïnes te lezen. ‘Eamirus tolen yramendia,’ mompelde hij zachtjes.

De Vergeten Taal werd al eeuwen niet meer gesproken of geschreven. Hij had er altijd al moeite mee om het een plek te geven. Alle wijsheid die verloren was gegaan tijdens de val van Edalerin bleef een onderwerp dat nog altijd een pijnlijke steek gaf. Asynia was een grote wereld. Het geloof van Asa werd enkel in het werelddeel van Mentiss nageleefd, toch was dit geloof in staat om de oorlog tot ver buiten de grenzen van Mentiss te voeren.

Arthys vroeg zichzelf regelmatig af hoe het ooit zo ver had kunnen komen. Hij wist dat alle antwoorden over het woud van Or-bitibu te vinden waren in de boeken van Edalerin. Deze boeken waren echter in de Vergeten Taal geschreven; een taal die slechts enkelen nog konden lezen.

De paarden werden onrustig, hij wist niet of het kwam doordat ze moe waren van de lange rit of omdat de omgeving donkerder leek dan anders. Gekraak in de verte verbrak af en toe de stilte waarin zij zich bevonden. Arthys wist dat de bossen van Or-bitibu soms duister konden zijn. Er waren honderden legendes over de reden waarom de mensheid de wouden eeuwig weerde.

‘Wat is hier gebeurd?’ vroeg Figor zo zacht als hij kon, echter galmde zijn stem ver door het woud.

‘Een ziel die leeft in angst zal nooit in het woud kunnen leven,’ antwoordde Arthys. Hij dacht terug aan de verhalen van zijn vader. “Het Hart van het Woud”. ‘Vader vertelde mij dat alleen de meest moedige en heldhaftige zielen een plek verdienen in de bossen van Or-bitibu. De mensheid behoort niet tot deze groep, geen van ons.’

‘Het is alsof iedereen gewoon is weggegaan,’ zei Figor, terwijl hij een blik op de verlaten ruïnes wierp. ‘De ruïnes die de natuur nog niet heeft overgenomen, laten geen spoor van vernietiging zien. Een griezelig gezicht is al dat het is.’

Tansea knikte, al was dat amper te zien. De donkerheid in het woud nam vluchtig toe.

‘De legende van de ruiters heeft de mensheid verdreven,’ zei Arthys met een serieuze ondertoon in zijn stem.

‘Ruiters?’

‘Een volk van vernietiging. Schrikverwekkend reden zij rond, de onmensen. Zij droegen noch een naam, noch een titel. Zelden waren er overlevenden. Vele jaren geleden stonden zij bekend als Ruiters van de Nacht, de zonen van Taësp. Het was nog ver voor de val van Edalerin en het tijdperk van de tiran Onuloth Riahir stond op zijn hoogtepunt. Onuloth stond bekend als een groot heerser. Hij was een man om te vrezen en te ontzien. Onuloth was sterk, een buitengewoon gebruiker van de krachten van Asa. Ondanks zijn inzet en tactieken bleven de ruiters hem altijd één stap voor. Zij waren geschapen door de goden zelf. Jarenlang trokken chaos en paniek door de landen van Mentiss en Onuloth zijn kracht werd enkel minder.’

‘Ik ben bekend met de verhalen,’ zei Tansea. ‘Met zwaard in hand reden zij door de chaos,’ ging zij verder. ‘Vol geweld verwoestten zij alles wat zij tegenkwamen. Legioenen van Onuloth stonden weerloos tegenover de kracht van de Ruiters van de Nacht. Voor het eerst kwam het bondgenootschap van Myrios samen. Myrios was sterk, maar zelfs Myrios’ krachten gebundeld waren niet sterk genoeg om de onmensen te verslaan. De tiran nam zijn verantwoordelijkheid als heerser en leider van Mentiss en met zijn laatste krachten veranderde hij de koers van de ruiters: voor altijd verloren en verdwaald in het woud van Or-bitibu. Hierna verloor Onuloth zijn krachten en verdween hij. Er is geen ziel in Mentiss die kan vertellen wat er met hem gebeurd is.’

‘Toch komen onze verhalen niet helemaal overeen.’

‘Je gedachten over de man zijn mij bekend, Arthys. Onuloth was het kwaad zelf, toch heeft hij ook goede dingen bereikt. In elke kwade ziel zit een eigen rede die denkt goed te doen,’ antwoordde ze. ‘Het geeft mij een vreemd en naar gevoel om in het gebied te zijn waar deze legendes zijn ontstaan.’

‘De paarden zijn het in ieder geval met je eens,’ antwoordde Arthys.

‘Het klinkt alsof jullie bang zijn in het donker,’ zei Figor met een glimlach. ‘Jullie klinken als kinderen. Ik heb zelf al in tientallen bossen zoals deze gereden. Er is geen reden om angstig te zijn, Tansea. Voor een mens zijn er geen gevaren in dit bos. De mens is waarschijnlijk al dat hier gevreesd moet worden.’

Figor wist diep vanbinnen dat dit niet waar was. Ook hij voelde de sfeer veranderen sinds de zonsondergang en hij wist dat dit woud een bos van de nacht was. Figor wist dat hij er goed aan deed om Tansea gerust te stellen. Hoewel ze alle drie uitstekende krijgers waren, bleef ze enkele jaren jonger dan hem en Arthys.

‘Hij die het donker niet vreest, zal eeuwige duisternis eerder omhelzen. Dat is wat mijn vader mij altijd vertelde,’ zei Arthys tegen Figor.

Figors lach verdween snel en zijn gezicht sprong terug naar zijn eeuwig serieuze blik. ‘Ach, bespaar mij je eeuwige wijsheden.’

Figor deed alsof hij er niets om gaf, maar Arthys zag zijn handen trillen. Vreemd vond hij dat. Figor Seantak was een man die veel had meegemaakt. In tegenstelling tot hem en Tansea was Figor een man zonder aanzienlijke naam, beschikte hij niet over een Ring van Afkomst en stroomde er geen Bloed van Asa door zijn aderen.

Ze verschilden altijd al veel. Waar Figor donkerbruine ogen en zwart, kort haar had, had Arthys felblauwe ogen en lang blond haar. Figor had meer het lichaam van een krijger, terwijl Arthys slank en atletisch was gebouwd. Figor was was net een jaar ouder dan Arthys, maar oogde veel ouder dan achtentwintig. Dit kwam mede door het litteken dat van zijn oog naar zijn kin liep.

Arthys kende Figor slechts enkele maanden, maar hij wist dat hij iemand was die niet snel bevreesd zou zijn. Hierdoor was het voor hem eigenaardig om hem in deze toestand te zien, beangstigend zelfs.

Arthys had vele malen vaker in de bossen van Or-bitibu gereden, maar die nacht voelde anders aan. De nacht was helder en stil. Toch leek de duisternis het woud steeds meer in haar grip te krijgen. Schaduwen namen vormen aan, de lucht die werd ingeademd voelde kil. Die nacht was geen nacht als voorheen. Het was er een waarin het staal dat rustte in hun gordel, gebruikt zou moeten worden.

‘Horen jullie dat?’ vroeg Arthys.

Opnieuw verbrak gekraak de kille stiltes van het woud. Hij hield zijn hand omhoog, dit was het teken van absolute alertheid. Hierdoor konden de drie zich volledig focussen op de geluiden om hen heen. Het was dichtbij, veel dichterbij dan voorheen.

‘Wie is daar? Laat jezelf zien!’ riep Figor op een intimiderende toon.

De wind gaf een antwoord van hard gehuil. De paarden hadden moeite met stilstaan. Figor begon sneller te ademen. IJzige rillingen schoten door zijn lijf. Asynia wist altijd een manier te vinden om te laten zien wat er gevreesd moest worden. Het was niet de mensheid, het was de wereld zelf en de geheimen die zij met zich meedroeg.

Hij keek in de verte, maar zag niets anders dan de schaduwen van de grote bomen, hoge rotsen en een dun laagje mist die als een sneeuwwitte mantel over de grond hing.

Opnieuw klonken er geluiden uit de duisternis. Ze kwamen dichterbij, alsof er een groot beest richting de groep kwam lopen. Hoe langer zij zich in het donker focusten, hoe beter hun zicht werd.

‘Daar!’ riep Arthys fel. Hij wees met zijn vingers naar voren. In de verte kwam een gedaante te paard op hen af.

Figor en Arthys grepen beiden het handvat van hun zwaard vast.

‘Dat is ver genoeg! Blijf op afstand!’ riep Figor richting het figuur dat op een rustig, maar dreigend tempo op hen af marcheerde. Het leek zich niets van zijn woorden aan te trekken.

‘Ik waarschuw niet nog een keer!’

Ineens stond het stil, echter niet uit angst. Het was nu dichtbij genoeg om het te herkennen; het beest waar de gedaante op zat, was geen paard. Het was zeker twee keer zo groot als een paard en had een schubbige, vieze huid. Zijn ogen waren verwijderd. Het gewaad van het figuur wapperde zachtjes in de wind. In zijn hand hield de mysterieuze ruiter een lans vast, gemaakt van ruw steen.

De mantel van het wezen was zwarter dan het donkerste zwart dat Arthys ooit gezien had.

Figor dacht terug aan het verhaal van eerder en probeerde zijn angst weg te slikken.

Arthys wist dat het ware kracht vergde om een wapen als dat met één hand vast te houden.

Tansea’s blik veranderde. Ze kon het voelen: dit figuur was uit op bloed.

‘Aanschouw ik hier een vriend of vijand?’ vroeg Arthys, terwijl hij zijn vlijmscherpe zwaard uit zijn gordel trok.

Het figuur draaide zijn hoofd richting Arthys, maar zei niets. Er was geen emotie te bekennen in het gezicht zonder ogen van de donkere onbekende. Het enige wat zijn gezicht zonder zicht deed, was staren.

‘Dat hangt af van wie het vraagt,’ fluisterde het figuur met een kille stem. Duisternis wist altijd in raadsels te spreken. ‘Dappere mensen zijn zij die ‘s nachts het woud van Or-bitibu betreden. Het is geen plek voor dag-wezens zoals jullie.’

Arthys herkende een stem als deze. Hij had het al eerder gehoord; de woede was duidelijk hoorbaar. Een woede die al vele jaren aan het groeien was, die nooit zou stoppen. Het was op dit moment dat Arthys wist waar zij tegenover stonden; dit was een schepsel van het donker, een volgeling van het kwaad. Het was een Igiath: afstammeling van de Ruiters van de Nacht, een afstammeling die vele malen kwaadaardiger was.

‘Sta jij voor ons als Ruiter van de Nacht?’ vroeg Figor.

‘Nee,’ antwoordde de Igiath kil, terwijl zijn stalen handschoen zijn lans steviger vastpakte en de stukken steen van zijn lans naar de grond brokkelden.

Tansea en Figor trokken nu ook hun zwaard uit hun gordel.

‘Mijn naam is Mortas, een verkenner van het Igiath-volk; het volk ontstaan uit het vuur van Tempris, de godin van de vlammen.’ Zijn gezicht was witter dan de sneeuw van Cryo, alsof hij al jaren geleden gestorven was.

Arthys reed een stuk naar voren, richting het gevaarte dat voor hen stond. ‘Wij zijn niet uit op een confrontatie, enkel een doorgang.’

‘Doorgang? Ik verleen geen doorgang aan verraders.’ Terwijl hij sprak, rees hij zijn lans op en richtte die naar Arthys.

Arthys stond moedig voor de gigantische vorm van het schepsel. De verhoudingen leken onecht. Tansea zag Arthys altijd als een machtige ziel, echter leek hij in vergelijking met Mortas slechts een zwakke weerspiegeling van wat hij was. Hij leek zowel zijn kracht, als zijn moed, snel te verliezen.

‘Arthys Baltho is veel, maar een verrader is geen van deze dingen,’ sprak Tansea.

‘Baltho …’ sprak Mortas hem na. ‘De ergste van jullie soort …’ zei de Igiath terug. ‘Edalerin is nog niet vergeten. Het zal nooit vergeten worden.’

De rillingen gleden over Arthys’ rug, iedere keer als hij sprak. Het bloed in zijn gezicht trok weg en zijn ogen waren blauwer dan ooit. Arthys wist precies over welk pijnlijk onderwerp de Igiath sprak, hij was een oersterk monster dat geen genade kende en zelfs zonder de gift van zicht dodelijk was. De Igiath hadden een rol gespeeld in de Grote Oorlog al die jaren terug. Er werd hun land geboden in ruil voor steun in de slag om Vuurwacht. Samen met het volk der mensen gingen zij de strijd aan tegen heerser Atyx en zijn legioenen. Nadat Atyx werd verslagen, was de mensheid haar belofte aan de Igiath nooit nagekomen. De Igiath verscholen zich diep in de wouden van Or-bitibu, het grensland van Vuurwacht, eeuwig zichzelf voedend door gedachtes van wraak en geweld.

‘Ik kan niet instaan voor de daden van mijn voorouders,’ zei Arthys. ‘Er is geen ziel die dat kan. Wat jouw volk is aangedaan is onvergeeflijk, maar nu is niet de tijd voor oude conflicten. Oorlog is onderweg. Een oorlog zo groot, dat zelfs het machtige volk van de Igiath het niet kan tegengaan.’

De verdorven uitdrukking op Mortas’ gezicht werd sterker. Het maanlicht scheen op zijn rimpelige witte gelaat. Het straalde vol haat, die door de jaren heen enkel was gegroeid.

‘Iedereen staat in voor de fouten van zijn volk, daarom zal er nooit vrede zijn in Mentiss.’

‘Nooit echte vrede,’ zei Mortas. ‘Oorlog is onderweg, de Igiath zullen ditmaal de juiste kant kiezen. De tijd is nu om een oude schuld te vereffenen.’

Mortas trok de stalen teugels aan. Het beest waarop hij zat, bewoog met de snelheid van Rhytild, god van de kracht, op Arthys af. Zijn brul deed heel het woud beven. Voordat Arthys het wist, voelde hij de stenen lans van Mortas zijn schouder raken. Een stekende pijn vloog door zijn lichaam en zijn pantser raakte zwaar beschadigd. De lans van een Igiath was gevuld met de haat van zijn volk. Hierdoor was Arthys niet alleen in zijn schouder, maar ook in zijn emoties verwond. Gevoelens van angst en paranoia schoten door zijn hoofd. Met moeite wist hij op zijn paard te blijven zitten. Het woud keek vol verwachting toe. De bomen van Or-bitibu waren gewend aan geweld. Het voelde alsof duizenden ogen op hem gericht stonden, maar wanneer Arthys om zich heen keek, zagen zijn blauwe ogen geen van hen.

Uit pure frustratie begon Tansea te schreeuwen. Figor reed Arthys tegemoet. Mortas draaide al snel om en was klaar voor een tweede slag. Hij haalde opnieuw uit met zijn grote stenen lans. Met al zijn kracht wist Arthys zijn aanval tegen te gaan. Rode vonken vlogen van de wapens af, terwijl het weerkaatsende geluid door de bossen galmde.

Figor twijfelde niet langer. ‘Sla hem van zijn paard af, zie het voordeel naar ons terugkeren!’ riep hij, terwijl hij dreigend om Mortas heen reed. Hij was geen Bloeddrager van Asa, zoals Tansea en Arthys. Hij kon gemakkelijk gedood worden. Tansea wist dit ook en trok op, terwijl zij probeerden het reusachtige figuur te verwonden. Geen van hen had ook maar een kleine kans.

Is dit hoe de dood eruitziet? was de gedachte die door Tansea’s hoofd spookte. Geheel omhuld in het wapperende zwart van zijn mantel? De duisternis ging op in de schaduwen van het bos, de klank van botsend staal en steen klonk als onrust gevende muziek in de stilte van het woud. Ze zag hoe Mortas keer op keer dodelijk richting Arthys en Figor uithaalde. Ze kon het niet aanzien. Ze zouden verliezen. Sommige aanvallen wisten zij af te weren, maar Tansea zag hoe de vermoeidheid haar tol begon te eisen. De verhalen vertelden dat een Igiath in gevecht gelijk stond aan tien man. Tansea voelde zich nutteloos, wetend dat zij qua kracht het verschil niet kon maken. Er was voor haar maar één manier: de krachten van de goden.

‘Blijf rondom hem rijden terwijl je naar hem uithaalt,’ riep Arthys naar Figor. ‘Zijn ogen, Figor. Zijn ogen.’

‘Een man heeft geen ogen nodig om te vechten,’ klonk de koude en duistere stem van Mortas. ‘Een man zonder zicht zal geen angst kennen, omdat hij deze hel nooit zal aanschouwen.’ Terwijl Mortas sprak, draaide hij zijn arm, samen met zijn verderfelijke lans, richting Figor.

Figor zag het niet aankomen. Het gesteente stootte hem van zijn paard af en hij viel gewond in het dunne laagje mist op de grond. Met zijn gespierde en bebloede armen probeerde Figor de teugels van zijn paard Erasil vast te houden, dit was echter zonder succes en het dier brak los. Figors paard zag een kans en ging er angstig vandoor.

‘Erasil!’ riep Figor zijn paard na. ‘Arthys! Houd Erasil tegen!’

Met volle kracht probeerde Arthys het paard bij te houden, maar wist dat hij niet te ver van het gevecht kon afdwalen.

Erasil trok zich er niets van aan en rende bang en verloren dieper het woud van Or-bitibu in. Vele mijlen rende hij in angst verder. Geen dier of mens zou het overleven als het verdwaalde. Erasil rende niet weg voor zijn dood, hij rende het tegemoet.

Arthys raakte steeds verder van het gevecht af en hij wist dat Figor in gevaar was. Erasil wilde niet luisteren naar zijn woorden. Het had geen zin. Met pijn in zijn hart stopte Arthys de achtervolging om terug te gaan naar het gevecht tegen Mortas, wetend dat hij het onschuldige dier nooit meer zou terugzien.

Mortas en zijn beest stonden voor het zicht van de gewonde Figor. Figors gezicht straalde angst uit en voor het eerst in een lange tijd leek hij zijn stem te zijn verloren. Mortas trok dreigend zijn in zwart gewikkelde arm naar achteren, klaar voor de genadeslag.

‘Je hebt een eervolle laatste strijd gestreden, mens. Het is zonde dat je moet vallen voor mensen die het niet waard zijn om voor te sterven,’ zei hij, terwijl hij een snelle, maar vurige blik op Tansea wierp.

Het gebeurde zo snel. In Tansea’s gedachten duurde het moment echter een eeuwigheid. Ze zag haar geliefde gewond op de grond liggen en Mortas die zich gereedmaakte voor de fatale slag. Tansea wist wat ze moest doen. Er was maar één ding dat ze kon doen. Al wetend dat deze actie een prijs zou hebben, liet Tansea haar zwaard vallen, rees haar arm omhoog en vormde met haar hand het Signaal van Asa. Haar geelbruine ogen waren waterig toen een traan over haar vermoeide gezicht gleed. Vanaf dat moment waren haar gedachten geruisloos en ongestoord. De energie en de kracht van Asa vergden een enorme focus van zowel lichaam als geest. Tansea hoorde Arthys op de achtergrond schreeuwen, het drong niet meer tot haar door. In de Wet van Asa stond nadrukkelijk vermeld dat de krachten van bloeddragers onder geen enkele omstandigheden gebruikt mochten worden voor egoïstische doeleinden. Ze waren een verleiding die zelden gebruikt mocht worden. Tansea’s actie was niet puur om Figor te redden, maar uit angst om een leven zonder hem tegemoet te gaan.

Voor een moment leek de tijd stil te staan. Donkere bomen keken vol verwachting toe. Windstoten vlogen om Tansea heen en het dunne laagje mist dat over de bodem van het woud rustte, rees omhoog rondom de slank gevormde benen van Tansea. De kracht was duidelijk voelbaar voor alle betrokkenen: het was Asa.

Tansea sloot haar ogen. Ze wees haar hand richting Mortas.

‘Voor eeuwig gedoemd,’ zei Mortas en hij draaide zijn hoofd richting Arthys.

Zodra Tansea haar ogen weer opende, trok er zo’n kracht door de omgeving, dat het woud schrok. De grootse Igiath verloor zijn geliefde lans, viel van het monster en ging zichtloos neer. Het beest van de Igiath zocht zijn toevlucht tussen de donkere bomen en ontkwam aan zijn dood.

Figor kon niet verklaren wat er zojuist gebeurd was, maar stond op en greep zijn kans. Hij raapte zijn zwaard op en liep vluchtig richting de gevallen Igiath. ‘En nu zal jij degene zijn die deze wereld verlaat.’ Zijn gezicht straalde woede uit, tegelijk met de opluchting dat hij de strijd kon navertellen.

Mortas grinnikte met een duivelse klank in zijn stem. ‘Een Igiath vreest geen dood, hij weet wat zal komen. Onthoud mijn woorden: een man zonder zicht ziet niet de angst die voor hem staat. Angst zal zijn weg terugvinden naar de landen van Mentiss. Baltho sprak geen onwaarheden: oorlog is onderweg. Hij die voor onrust en chaos zorgt, zal nogmaals zijn heerschappij opeisen. Levend in de schaduwen plot hij, velen zullen neergaan en …’

Genadeloos stak Figor zijn zwaard in het duistere gezicht van Mortas. Hij had genoeg gehoord. Zijn vlijmscherpe zwaard reet het gezicht open en verwijderde daarbij zijn onderkaak om hem voor eeuwig het zwijgen op te leggen. Het bloed stroomde de grond in. Mortas was niet langer van deze wereld. Figor trok zijn bebloede zwaard uit het verminkte gezicht van de gevallene, zijn met vuur gevulde hart was gedoofd. Hij richtte zich tot zijn geliefde. ‘Tansea!’ Hij legde zijn ruwe handen op haar wangen en blies haar donkerbruine haren uit haar gezicht. ‘Je hebt mijn leven gered.’

Tansea glimlachte, maar haar ogen straalden allesbehalve geluk uit. ‘Er was geen andere keus.’

‘Is dat echt zo?’ vroeg Arthys. De teleurstelling klonk door in zijn stem.

Ze durfde Arthys amper aan te kijken. Hij stond niet ver van haar af en ze ontweek zijn blik. Ze wist wat ze had gedaan en hoe Arthys daarover dacht, hoe de wereld erover zou denken. Ook zij was opgegroeid met de Wet van Asa en ze wist dat de kracht van Asa tegen deze manier van leven was.

‘Laten we gaan, een lange reis ligt voor ons. De Igiath reizen zelden alleen.’ Hij keek naar de dode Mortas. ‘Ons geluk kan zich nog altijd tegen ons keren.’

‘Ja, Arthys. Het is een groot geluk dat wij de dood hebben kunnen ontlopen,’ voegde Tansea toe.

‘Niet allemaal …’ zei Figor, hij dacht terug aan het lot van zijn trouwe vriend Erasil, terwijl hij bij Arthys achter op zijn paard klom. Terwijl hij dat zei, nam de stilte in het bos weer toe en veranderde de sfeer terug naar de onaangename stemming van eerder.

‘Nee,’ herhaalde Arthys, ‘niet allemaal …’ en hij wierp een blik op Tansea, die hem nog geen blik durfde toe te werpen. Hij dacht aan Mortas’ woorden: ‘Voor eeuwig gedoemd’.

*

Hoger dan ooit stonden zij. De muren van Vuurwacht kwamen in zicht. De uren verstreken en het eerste licht vond langzaam zijn weg terug naar de wereld. Arthys, Figor en Tansea reden na dagen dan eindelijk het woud van Or-bitibu uit en bevonden zich in de Miacol, een onbewoond, leeg en dor stuk land.

De Miacol werd ook wel het Kerkhof der Onbekenden genoemd. Het was de omgeving rondom de muren van Vuurwacht, omgeven door hoge kliffen, instabiele gronden, donkere kraters en diepe afgronden. Het was al eeuwen verlaten en was verbonden met de Brug van Vuurwacht, de hoofdpoort tot het rijk.

‘Het is bijzonder,’ zei Arthys, terwijl hij omhoogkeek, ‘mijn hele leven ben ik opgegroeid in Vuurwacht en iedere keer ben ik opnieuw verbaasd over de hoogte van de muren. De goden hebben zichzelf werkelijk overtroffen.’

Momenteel reden zij zuidelijk langs de muren richting de hoofdpoort. Figor keek de diepe afgrond in die zich vlak naast de muren bevond. Hij kon enkel denken aan de vele zielen die hier hun einde hadden gevonden.

De hoogte ging door tot het onzichtbare punt, omgeven door in de wind wapperende banieren van de Milor- en Hooghbirk-familie.

‘Twee soorten banieren op de muur?’ vroeg Figor, terwijl hij zijn ogen richtte op het wapen van de Milor-vlag; een hond omringd door twee gebogen zwaarden.

‘De heerschappij rondom Vuurwacht is een ingewikkelde zaak. Een erg lang verhaal dat jaren teruggaat naar de tijd van Edalerin,’ antwoordde Arthys. ‘Voordat Vuurwacht, Vuurwacht werd genoemd.’

‘Ik heb mij altijd afgevraagd hoe Edalerin heeft kunnen vallen met muren als deze en een omgeving als de Miacol. Het zou onoverwinnelijk moeten zijn,’ zei Figor, terwijl hij Arthys vragend aankeek.

‘Afvragen doen we allemaal, het is precies de mentaliteit die Edalerin heeft doen vallen,’ reageerde Arthys serieus. ‘Men was ervan overtuigd dat het onneembaar was. Edalerin was altijd een gastvrij rijk; voor de armen, de rijken. Voor mensen van alle afkomsten.

Het was niet voor niets dat steeds meer mensen hun toevlucht tot Edalerin zochten. De jaren gingen voorbij, terwijl Onuloths invloeden groter werden. Het jaar 4087 van de oude telling was het jaar waarin het misging. Onuloths invloed had ondertussen heel Mentiss bereikt en zijn meest trouwe volgelingen eisten heerschappij in de grotere rijken op. Enkel Edalerin stond toen nog bekend als vrij rijk.

Het was logisch dat de mensen die vrij wilden leven daar hun toevlucht zochten. De toenmalig leidster Lumina van de Oria-familie hield de poorten open voor iedereen. Ze vond dat Edalerin een rijk moest zijn dat niemand onderdak zou weigeren, ongeacht afkomst of verleden.’

‘Een mooie gedachte,’ onderbrak Figor hem.

‘Een naïeve gedachte,’ zei Tansea, die haar geliefde verbeterde, doch vol liefde aankeek.

‘Noem het wat je wilt, feit blijft dat het ook de verkeerde volkeren aantrok,’ ging Arthys verder, ‘volkeren die niet uit waren op vrede, volgelingen van Onuloth, dieven en leugenaars … Langzaam werd ook de vrijheid van Edalerin beetje bij beetje afgenomen.’

‘Waarom werden de poorten niet gesloten?’ vroeg Tansea.

Arthys keek haar aan en schudde zijn hoofd. ‘Het moment om simpelweg de poorten te sluiten was al gepasseerd. Daarbij was Lumina Oria niet van plan van haar standpunt af te wijken. Zoals bij velen was haar trots te groot. Drie jaar later, in het jaar 4090, veranderde alles. Grote opstanden ontstonden in de rijkere delen van Edalerin.
De meeste nobele families verborgen zich in burchten en kastelen. Ze zonden hun troepen uit om de opstanden tegen te gaan. Slachtpartijen in de straten, gewapende ridders tegen de burgers, het was te bizar om voor te stellen.

Echter waren er ook families met naam, zoals de Milor-familie, die er anders over dachten. Zij plaatsten ridders en slaven bij de hoofdpoort en gaven opdracht niemand meer toe te laten, dit uiteraard geheel tegen de wil van de Oria-familie in.’

Tansea staarde naar de grote banieren in de hoogte. Arthys ving haar blik en beaamde haar uitdrukking. De Milor-familie, die bijdroeg aan de val van Edalerin, was nu een van de grote heersers van het vernieuwde rijk Vuurwacht.

‘Indrukwekkend,’ mompelde zij in zichzelf.

‘Niet snel daarna werd Lumina vermoord in een van de vele opstanden. Wie hier precies schuldig aan was, is de vraag. Het was het begin van de Grote Oorlog. De Oria-familie was zonder Bloed van Asa ongeschikt om te leiden. Althans, dat dachten velen. Een bloeddrager en tevens trouwe volgeling van Onuloth met de naam Atyx Inlor nam de heerschappij Edalerin over. Zijn mannen executeerden de rest van de Oria-familie in de straten van Edalerin. Dit was een waarschuwing voor iedereen die hem in de weg wilde staan. De opstanden hielden hierna op, de burgers waren vol angst.

Edalerin was net als de rest van Mentiss overgenomen door Onuloth Riahir. De jaren erna waren hard en bruut. Atyx hield het volk in bedwang door middel van geweld en dood. Rebellen werden van de hoge muren gegooid of gemarteld in het openbaar op de meest gruwelijke manieren.’

Figor keek nogmaals omhoog en slikte een deel hoogtevrees weg. ‘Dat is een val die je niet wilt maken.’

‘Nee, dat wil je niet,’ zei Arthys. ‘Hoewel sommigen beweren dat de val nog een milde straf was. Een snelle dood. Niet iedereen kwam zo aan zijn eind.’

‘Hoe is de tirannie van Atyx beëindigd?’

‘Verschillende families met naam kwamen samen,’ antwoordde Arthys. ‘Milor, Decessus, Kialdir, Etropas, Sibris en zelfs mijn eigen naam, Baltho; allen vonden zij dat er iets moest gebeuren. Wat zich er daarna voordeed, is iets waar ik niet trots op ben.’

Hij veegde een lok van zijn blonde haar opzij en Tansea zag de somberheid in zijn blauwe ogen. Maar al te graag wilde ze hem vertroosten en bemoedigen, echter was haar nieuwsgierigheid haar de baas, en ze wachtte stil op het vervolg.

‘Het gebeurde vele generaties voor de mijne, toch heeft mijn familie erin meegespeeld,’ zei hij.

‘Waarin?’ vroeg Figor nieuwsgierig. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Edalerin was al lang geen vrij rijk meer. Het was een rijk vol ongeluk en verderfenis. Mijn familie wist dat, net zoals de andere families het ook wisten. Oproepen tot vluchten had geen zin, daar was het te laat voor. Het volk was bang voor de felle terugstoot van Atyx. Pamyel Sibris, boodschapper van zijn verwantschap, sloot volledig in duisternis een overeenkomst met het volk van de Igiath.’

‘Het volk van Mortas,’ zei Figor.

‘Juist.’

‘Wat voor afspraak?’

‘De nacht van de ommekeer staat ook wel bekend als de Rode Nacht. De families die erin meespeelden, verlieten de hoofdpoort in het diepst van de nacht. Later stonden zij bekend als de Overlevenden van Edalerin. Rust heerste die nacht over het rijk, maar die was van korte duur. De hoofdpoort werd gesloten, de soldaten van de overlevenden bij alle andere uitgangen geplaatst. Ze hadden slechts één bevel: niemand kwam de grens over. Niemand kwam binnen en niemand ging naar buiten. De Igiath zorgden voor de rest.

Grote vuren ontstonden binnen de muren van Edalerin. De Igiath hebben een hart van vuur en kunnen daardoor niet branden. Hun razernij zorgde voor meer paniek binnen het grensgebied. Eenieder die zij tegenkwamen, werd gedood. Zelfs kinderen, vrouwen en ouderen werden afgeslacht als honden. Niemand binnen de muren overleefde het brandende rijk en de genadeloze Igiath. De schreeuwen van het volk echoën nog altijd door het rijk.

Atyx Inlor kwam deze nacht ook om, echter is zijn lichaam nooit gevonden. De geruchten gaan dat de lafaard zelf van de muur sprong om het geweld van de Igiath te ontlopen.’ Arthys zuchtte diep. Schuld sprak duidelijk uit zijn getergde uitdrukking. ‘De Rode Nacht, het einde van rijk Edalerin, en mijn voorouders waren verantwoordelijk …’

‘Het is zoals je zelf al eerder aangaf,’ zei Tansea zorgzaam, ‘jij kan niet instaan voor de acties van je voorouders.’

‘En toch zal ik altijd gedoemd zijn met de titel “overlevende van Edalerin”,’ zei Arthys somber. ‘Dat zal ik tot aan mijn einde met mij meedragen.’

Het was een tijdje stil in de Miacol. Figor en Tansea hadden beiden genoeg te zeggen, echter konden zij de juiste woorden niet vinden. Hoewel de gebeurtenissen lang voor zijn tijd hadden plaatsgevonden, trok een Baltho zich altijd veel aan van het leed van anderen. Om een daad als deze op zijn familienaam gebrand te hebben, was een kwelling die anderen zich niet konden voorstellen; een kwelling alleen maar sterker gevoeld door een Bloeddrager van Asa.

‘We zijn in de buurt,’ zei Arthys plotseling, hij wees naar een merkwaardig uitziende rots. ‘Dat is de plek waar ik vroeger les kreeg in de hantering van het zwaard. Alles wat ik weet, heb ik geleerd van meester Vrymo, een groots meester in vechtvaardigheden en kenner van de manieren van Asa.’ De nostalgische gedachten leken hem iets op te vrolijken.

Figor merkte dit op en vroeg door in een poging Arthys’ gedachten van pijnlijke onderwerpen te weren. ‘Je ogen lichten op bij de gedachte aan de man.’

‘Meester Vrymo was erg wijs. Hij heeft mij en meerdere bloeddragers geleerd volgens de manieren van Asa te leven. Zonder hem was ik nergens. Ik was niet zijn enige leerling. Mijn trouwe vriend Rixitu deed mee aan zijn lessen. Er was ook een ander, een hardleerse jongen, een geweldig krijger moet ik toegeven. Zijn gebruik van de giften van Asa was wonderbaarlijk te noemen. Hij gebruikte zijn krachten altijd tot het hoogste limiet. Zijn wens was het eeuwige leven te bemachtigen en hij was ervan overtuigd dat dit mogelijk was via de kracht van Asa. Meester Vrymo probeerde hem ervan te weerhouden, maar zijn …’

Een verheven stem onderbrak Arthys’ verhaal: ‘Geef naam en reden voor bezoek aan Vuurwacht.’

De groep liet de paarden stoppen, terwijl zeven bepantserde ruiters op hen afreden. Zes droegen een speer als wapen, de zevende was een banierdrager met het heilige wapen van Vuurwacht.

‘Ridders van Vuurwacht,’ fluisterde Arthys zachtjes tegen Tansea en Figor.

De ridders cirkelden om hen heen.

‘Wie zijn jullie en wat doen jullie zo dicht bij het rebellenkampement?’ vroeg een van de mannen met serieuze blik. Hij was groot en breed, en al aardig op leeftijd. De rode, lange mantel die hij om zijn glimmende pantser droeg, liet zien dat hij de leider van het gezelschap was.

‘Rebellenkampement?’ vroeg Arthys verbaasd.

Alle ridders richtten hun speer dreigend op hem.

‘Naam en reden van bezoek,’ zei hij luider.

‘Heer Arthys Baltho, zoon van Gaerid en Ibenna Baltho,’ antwoordde Arthys snel, ‘Vuurwacht is mijn thuis en ik ben hier om mijn vader te spreken.’

‘Baltho, zeg je daar?’ De ridder liet zijn hand langs zijn baard glijden. ‘En je Ring van Afkomst?’

Arthys hield zijn hand omhoog. Zijn grote ring met het embleem van Vuurwacht weerkaatste het zonlicht prachtig.

De ridder knikte en zijn mannen trokken direct hun speren terug.

‘Goed, heer Baltho. Deze kant op.’ Zonder enige aandacht aan Figor en Tansea te schenken, keerde hij om. ‘De rebellen blokkeren momenteel de hoofdpoort, het Muurpad zullen wij nemen om toegang tot het rijk te krijgen.’

Arthys liet Tansea en Figor merken dat het goed zat. Ze volgden de ridders.

Het Muurpad was steil en hellend. Het leidde naar een van de oudste ingangen van Vuurwacht, daterend uit de tijden van Edalerin, en gebouwd nog voordat de hoofdpoort bestond.

Het moment was eindelijk daar. Arthys, Tansea en Figor arriveerden na een lange rit in Vuurwacht. Vanaf de hoge muur keken Tansea en Figor met bewonderende blikken het rijk van Vuurwacht in. Binnen de hoge muren stonden ontelbaar veel bouwwerken, gedetailleerd tot op de millimeter. Het was te zien dat Vuurwacht een land voor de welgestelden was. Figors oog viel al snel op een van de prachtige fonteinen die in veel straten te vinden waren. Bijna alle gebouwen, kastelen en woningen waren begroeid met heldergroene lonsuild-planten. In het midden stonden de tien grote standbeelden van de goden van Asynia, badend in het zonlicht. Arthys gaf er minder om, hij was immers opgegroeid in deze landen.

Curiositeit nam hem over en hij vroeg aan de ridder over welke rebellen deze eerder sprak.

‘Je bent lang van huis geweest, heer Baltho,’ reageerde de ridder, wijzend met zijn vinger richting de hoofdpoort.

Arthys begreep het eindelijk; achter de gesloten hoofdpoort in de verte lag het grootste tentenkamp dat zijn ogen ooit aanschouwd hadden. Hordes mensen – mannen, vrouwen en kinderen – stonden voor de poort te wachten, zowel gewapend als ongewapend. Ze zagen er verwaarloosd uit, uitgehongerd zelfs. Ze droegen versleten en vieze kleding, sommigen waren naakt. Ze zagen er niet gevaarlijk uit. De toevlucht naar Vuurwacht werd gezocht, de geschiedenis leek zich wederom te herhalen. Arthys vroeg zich af wie besloten had om de poorten gesloten te houden. Wie waren deze mensen, en waarom wilden zij zo graag in Vuurwacht zijn?

De Code van Myrios

‘… Er is een moment in het niets waarin leven wordt geschonken. Eion, godin van leven en dood, bepaalt wanneer dit moment zal plaatsvinden. Haar zoon Aegnav bepaalt wanneer hij haar gift van leven weer zal beëindigen. Eén zaak is zeker: ieders tijd in Asynia is tijdelijk. Sommigen gaan eerder dan anderen. Echter is het niet de duur van het leven dat ertoe doet; het is niet de ziel die voor eeuwig zal bestaan, maar de boodschap die het voor het volk der levenden heeft achtergelaten. Van groot belang is dat men weet welke boodschap het zal doorgeven, aangezien dat hetgeen is dat zal voortleven …’

Ainalt Baltho

Tansea kon het bijna niet geloven. Athys’ vader was een ware weerspiegeling van zijn zoon. De man was van middelbare leeftijd en had precies diezelfde blauwe ogen.

Het was maanden geleden dat Arthys zijn vader had gezien. Hij zag de expressie in zijn vaders gezicht: somberheid, gebonden met verdriet. Dat was de reden van zijn bezoek aan Vuurwacht. Afa Murmus was dood.

‘Hoe erg is het?’ vroeg hij terwijl hij naar zijn vader toeliep. ‘Zijn de geruchten waar?’

‘Erger,’ antwoordde zijn vader verontrust. Hij liep naar Tansea en Figor toe. ‘Mijn naam is Gaerid Baltho, graag had ik gewild dat we elkaar om een andere reden konden ontmoeten.’

Momenteel bevonden de vier zich in het hart van Vuurwacht, recht voor Hartrant, een van de weinige constructies die de val van Edalerin hadden overleefd. Rondom het gebouw heerste een grimmige sfeer. Het marmer van de muren was grotendeels aangetast, en de muren waren beschreven met verloren spreuken in de Vergeten Taal. De Rode Nacht had zijn sporen achtergelaten.

‘Het staat er nog, zodat we het niet vergeten,’ zei Arthys tegen Tansea en Figor. Hij zag dat zij niet veel meer onder de indruk waren van Hartrant dan van de verder prachtige omgeving van Vuurwacht. De muren van het eeuwenoude bouwwerk waren ouder dan de tijd. Het volk dat Hartrant gebouwd had, was een intelligente. Het was een bouwwerk gevuld met magie en spreuken uit de oudheid.

Rillingen gingen over de armen van Figor als hij te lang naar de heilige plek Hartrant keek. De geesten van de gevallenen waren voelbaar en dat was een naar iets.

‘Het went,’ zei Gaerid toen hij zag dat Figor zich geen houding wist te geven. ‘Enkel overlevenden van Edalerin kunnen toegang krijgen tot Hartrant. Een verzegeling via het Bloed van Asa, gezet door Khor Etropas zelf. Het is de reden waarom er is besloten om het lichaam van Afa Murmus hier te bewaren.’

Arthys kende de bedoeling van zijn vaders woorden. Figor en Tansea waren immers buitenstaanders van Vuurwacht. Men kon in deze tijden niet voorzichtig genoeg zijn. Het kwaad kon zich in kleine hoeken verschuilen en hij wist zeker dat het kwaad zich al tijden in Vuurwacht had gevestigd. Diep in de nacht kon hij de fluisterende stemmen horen, echter was er niemand te zien. De vlagen van het kwaad wisten zich goed te verbergen.

‘Dit duurt niet lang,’ zei Arthys en hij sloeg Figor op zijn schouder.

‘Neem alle tijd die je nodig hebt,’ zei Figor.

Tansea voelde de kracht van de verzegeling in haar bloed zodra Arthys en Gaerid door de grote ingang van Hartrant heen liepen. Het was waar: alleen zij die toegang hadden gekregen van de bloeddrager die de verzegeling had gezet, konden de deuren passeren.

‘Wat als Arthys een van ons zou dragen wanneer hij de poort door loopt?’ vroeg Figor aan Tansea toen de schaduwen van Arthys en Gaerid langzaam in de poort van Hartrant verdwenen.

Tansea keek hem aan en schudde haar hoofd. De wereld van magie zat vol vragen die niet beantwoord konden worden. Ze waren te complex voor een mensenziel zoals dat van Figor en van zichzelf. Magie was werk van de goden.

‘Stel geen dwaze vragen, Figor …’ antwoordde ze, al moest ze er stiekem wel om lachen.

De zaal van Hartrant was groot, leeg en verlaten, omgeven door marmeren pilaren en beelden van de oude edelen. Zonlicht scheen door de gebroken glazen ramen de ruimte in. Arthys zag midden in de grote ruimte een tableau omringd door twee wachters van Vuurwacht, bepantserd in de kledij van het land, gewapend met speren volledig gemaakt van kostbaar Edalerins goud. Op het tableau lag een levenloos lichaam. Arthys had Afa Murmus nooit gekend. Toch wist hij dat het lichaam aan niemand anders dan hem toebehoorde.

‘Dus de geruchten zijn niet helemaal onwaar.’

‘Afa Murmus, hoofd van ons geloof, en nu voormalig leider van Myrios,’ reageerde zijn vader.

Terwijl ze naar het midden van de ruimte liepen, kwam een van de wachters op hen af. Hij kon niet veel ouder zijn dan Arthys.

‘Heer Gaerid Baltho,’ zei hij vertrouwelijk. ‘U spreekt tegen Tumir Etropas, zoon van Belbas Etropas. Het is een eer om u te mogen ontvangen. Ondanks deze omstandigheden, natuurlijk.’

De andere wachter sprak niet, maar aan de emblemen op zijn pantser te zien was hij van dezelfde familielijn.

‘De eer is geheel aan mij,’ zei Gaerid. Hij richtte zijn hand naar Arthys. ‘Dit is mijn zoon, Arthys. Ik wil hem graag laten zien waar we mee te maken hebben.’

‘Uiteraard. Volgt u mij, heer Baltho,’ zei Tumir op een sombere toon, terwijl hij Arthys aankeek. ‘Het is een vege gedachte dat een moord het voorspel is van vele ongunstige gebeurtenissen.’ Hij doelde op wraak: wraak van Vuurwacht, maar ook wraak van zichzelf en ieder die achter de Wetten van Asa stond. Afa Murmus was een man van vrede; hij verafschuwde geweld en zag altijd het goede in diegenen die het niet verdienden. Het was een eigenschap die uiteindelijk zijn einde betekende.

‘Het einde van de Code van Myrios betekent het begin van een oorlog,’ waren de woorden van Arthys.

Hij keek naar het gezicht van Afa Murmus. Altijd al had hij deze man willen ontmoeten. Hij zag er precies uit als de man in zijn gedachten. Een man op leeftijd, met een grijze baard en een gezicht dat wijsheid uitstraalde. Zijn ogen waren gesloten en zijn lichaam was bedekt met een rode overdekking, geïllustreerd met het vurige embleem van Vuurwacht.

‘Hij ziet er vredig uit,’ zei Gaerid opgelucht.

‘Oh, maar zijn dood was allesbehalve vredig.’ Zijn stem klonk ernstig.

Gaerid knikte en haalde langzaam de bedekking van het lichaam af.

Van schrik zette Arthys een stap naar achteren, terwijl hij naar het toegetakelde lichaam keek. Het duurde even voordat hij de woorden vond die hij wilde spreken. Dit was niet zomaar een moord, dit was pure haat. Afa Murmus had geleden, voordat hij deze wereld mocht verlaten.

‘Wie zou zoiets doen?’ Zijn stem klonk vol afschuw. Hij staarde naar de tekst, ingekerfd in het vlees van Afa’s lichaam: Sluedach … ‘Wat betekent het?’

‘Het klinkt als een naam van ver buiten de grenzen van Mentiss,’ zei Tumir.

‘Moormist?’ vroeg Gaerid. ‘Naast zijn leven hebben ze ook zijn ring afgenomen.’

Arthys keek naar zijn eigen Ring van Afkomst. De Ring van Afkomst was een uniek object, gebonden aan het leven van een inwoner van het rijk en gegeven door de stadhouder bij de geboorte van elke nieuwe ziel. Hij dacht aan de mogelijkheid dat zijn ring misschien gegeven was door Afa Murmus zelf. Iemands Ring van Afkomst stelen was een grote misdaad, gezien het ieders meest waardevolle eigendom was.

Gaerids gedachten waren ver weg. Er werd al jaren niet meer over Moormist gesproken. Moormist was een vergeten land vol wezens van de nacht, levend op verraad, corruptie en geweld.

‘Een jaloerse poging om de vrede in Mentiss te verstoren,’ zei Arthys tegen zijn vader. ‘Moormist was altijd al uit op de landen van Mentiss. De jaloezie gaat terug tot aan de tijden voor Onuloths tijdperk. Moormist zwoer na zijn val om ooit terug te keren, de Myrios tot zijn einde te zien en de landen van hun vrede te beroven.’

De gedachten aan een moord binnen de muren van Vuurwacht waren verstikkend. Hoe was deze Sluedach ongezien binnengekomen? Wie was het, en hoe was hij ongestraft met moord weggekomen? Vele vragen spookten door Arthys’ hoofd, alle zonder antwoord.

‘Een geslaagde poging,’ antwoordde Gaerid.

‘Volken spreken nu al over onrust in de buitenste delen van Mentiss. De volken die voor de poorten van Vuurwacht staan.’

‘Wat gaat er met ze gebeuren?’ vroeg Arthys bezorgd. ‘Zal het beheer deze mensen toelaten in ons rijk?’

‘Ik acht de kans klein,’ antwoordde Tumir. ‘De Milors en Hooghbirks hebben de poorten gesloten gehouden voor zulke grote groepen. Rebellen worden ze genoemd. De overige heersers hebben geen eigen mening en lopen eeuwig achter deze dwazen aan.’

‘Belachelijk!’ gromde Gaerid met lage stem. ‘Er wordt gesproken over rebellen, omdat onze leiders hun kastelen niet uit willen komen. Deze mensen zijn geen bedreiging. Het beheer handelt voor de zoveelste keer naar hun eigen angst. De tijden van Edalerin zijn lang voorbij. Het vertrouwen moet terugkomen of wij, de bewoners van Vuurwacht, zijn minstens zo erg als degenen die hen hebben verjaagd van hun thuis.’

Zowel Arthys als Tumir kenden de geschiedenis van Vuurwacht en wisten wat Gaerid daadwerkelijk bedoelde. Als het rijk deze mensen zou toelaten, liet het kracht zien. Het zou een voorbeeld zijn voor heel Mentiss. Het liet zien niet bang te zijn voor bedreigingen van buitenaf. De mensheid moest weer geloven in de goedheid van een ander. Arthys wist dat als het volk in onrust moest leven, het rijk wederom zou vallen.

‘Grotere groepen zullen snel arriveren, dat is wat zeker is,’ zei Arthys. ‘De reden waarom ik terug naar Vuurwacht ben gekomen … Tansea en Figor spraken over grote groepen reizigers in het zuidoosten van Mentiss. Vluchtend spraken zij van tirannie en geweld. De term Moormist is al vaker gevallen. Ik moest mijn volk en vader hiervan op de hoogte stellen.’

Gaerid begon te ijsberen in de lege ruimte van Hartrant. ‘Dan is het duidelijk. Het is aan ons om ervoor zorgen dat de poorten worden geopend. Ik zal niet toekijken hoe oorlog haar weg naar Mentiss terugvindt.’ Hij wierp een blik richting het tableau waar Afa Murmus op lag. ‘Sluedach. Wie je ook mag zijn en wat je plan ook is: ik laat het niet toe.’

‘Een man spreekt wijze woorden,’ zei Tumir en stapte trots naar voren. ‘Afa Murmus heeft zijn leven gegeven om een manier van vrede te vinden onder de religies van Mentiss.’

Gaerid hoorde in de klank van de wachters stem dat hij op hem kon rekenen wanneer het moment mocht komen. Een oorlog was immers niet alleen te vechten. Ieder zou zijn rol moeten spelen.

Arthys liep langs het marmeren tableau, terwijl hij zijn hand langzaam langs de rand liet glijden. ‘De Code van Myrios …’ zei hij eervol. Hij greep de rode bedekking vast. Voorzichtig plaatste hij het terug over het geheel stille lichaam. Hij was het met zijn vader eens: het is aan het volk van Vuurwacht om de eerste stap te zetten. ‘Geen mens mag een leven van vrede worden onthouden. Dat is waar Afa Murmus voor stond en waar wij voor zullen leven. De hoop van de doden zal niet vergeten worden.’

Figor en Tansea stonden nog steeds te wachten langs de ingang van Hartrant, maar zeiden niets. Hun uitdrukking vertelde genoeg. Beiden keken zij vol belangstelling naar wat er zich binnen de deuren afspeelde.

‘Uit de weg!’ klonk een harde stem.

Tansea keek om en zag twee onbekende mannen langs haar heen rennen. Niet snel daarna vloog de deur van een klein huis in de buurt open. Enkele burgers holden naar buiten richting de Hoofdpoort van Vuurwacht.

‘Wat was dat?’ vroeg Figor verbaasd aan Tansea.

‘Geen idee’ antwoordde ze zachtjes, terwijl ze de rennende mensen nakeek.

‘De rebellen komen richting de brug!’ klonk een stem nog verder weg.

Tansea en Figor hoorden meerdere voetstappen en luidruchtige mensen in de verte. Steeds weer zagen zij meer burgers naar de Hoofdpoort vertrekken, sommigen droegen wapens en uitrustingen.

Figor greep een arm van een van de mannen die ook langs hen heen probeerde te rennen. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Soldaten op de muur,’ antwoordde de man, hijgend en vermoeid. ‘Ze bedreigen de rebellen langs de poorten.’

Figor keek Tansea aan. Ze knikte en zei dat het tijd was om Arthys terug te halen.

‘Arthys!’ schreeuwde Figor. Zijn luide stem galmde luid door het lege Hartrant heen.

Arthys’ ogen brandden vol strijdlust, zijn missie voor vrede was begonnen. ‘Figor,’ zei hij tegen zijn vader. ‘We moeten gaan.’

‘Ga,’ zei Tumir. ‘Ik kan niet met jullie mee. Mijn plichten liggen in Hartrant. Zonder toestemming kan ik de zalen niet verlaten.’

Gaerid schudde Tumir de hand. ‘We zien elkaar snel weer.’

Zo snel als zij konden, renden Gaerid en Arthys naar de met magie verzegelde uitgang van Hartrant.

Eenmaal buiten ging Figor meteen op Arthys af. ‘Grijp je zwaard. De confrontaties bij de Hoofdpoort bereiken ieder moment hun hoogtepunt.’

*

Luid gebrul klonk hard uit de richting van de Hoofdpoort. Allen renden zij door de oude stenen straten van Vuurwacht. Elke kant die zij opkeken, zagen zij grote groepen mensen die de richting van de Miacol op liepen.

Met veel moeite probeerden zij zich door de menigte te duwen. ‘Laat ons erdoor! Uit de weg!’

Er klonk geschreeuw. Chaos was al dat de situatie kon beschrijven. Tansea zag de glimp van een witte schaduw die rustig door de drukte heen zweefde. Ze herkende de schaduw. Ze had die eerder gezien, vele jaren eerder, maar ze kon de betekenis niet voor zich halen. Hij was als een geest uit het verleden.

Naarmate ze dichter bij de Hoofdpoort kwam, zag ze meerdere mannen boven op de muur staan. Hun verschijningen waren zichtbaar als silhouetten in de oranje lucht erboven. Ze droegen bepantsering van Vuurwacht en waren ieder bewapend met een boog.

‘Dit zijn niet de soldaten die het rijk vertegenwoordigen,’ fluisterde ze verontrustend naar Arthys.

‘Wie vertegenwoordigen ze dan?’

‘Ik kan alleen maar raden, en ik hoop dat ik ernaast zit.’

Terwijl ze met elkaar spraken, hoorden ze de mannen op de muur naar beneden schreeuwen. Een stem aan de andere kant antwoordde terug.

Arthys probeerde zich door de menigte te drukken om bij een van de trappen te komen.

‘We zoeken slechts onderdak en voedsel!’ riep een man vanaf de brug aan de andere kant van de muur. Hij klonk oud en zwak, alsof zijn laatste dagen waren begonnen. ‘Niet enkel voor mij, ook voor de vrouwen en kleine kinderen onder ons.’

Wederom klonk er een luid geschreeuw vanaf de andere kant van de muur. Een golf van onrust en paniek ging door de weetgrage burgers van het rijk heen. Deze oude man was hun leider en sprak namens de hele groep.

Een van de soldaten op de muur liep naar voren alsof hij de leider van de boogschutters was. Zijn donkerblonde haar hing tot ver onder zijn schouders en zijn gezicht straalde arrogantie uit. Als enige was hij gekleed in een volledig harnas, een dat sierlijker was dan gebruikelijk. Het embleem op zijn borst was niet die van hemzelf. Deze man stond hier niet uit zichzelf: hij stond er op commando van een van de meest fortuinlijke families in Vuurwacht.

‘Het is niet onze verantwoording om voor jullie te zorgen. Keer om en ga naar huis,’ riep hij de rebellen toe. Zijn stem stond gelijk aan zijn karakter. Bruut en meedogenloos.

Arthys was het er niet mee eens, doch stond hij kansloos tegenover een aantal als deze. Terwijl de rest vanaf beneden toekeek, klommen Arthys en Tansea de trap van de muur op.

‘Wij hebben geen huis meer,’ sprak de oudere man terug. ‘Duisternis heeft zijn weg teruggevonden. Duisternis heeft ons thuis ingenomen. Ik sta hier niet voor mezelf, ik sta hier voor hen. Ik smeek het u.’ Verdriet stond op zijn gezicht gedrukt.

Een schriel meisje kwam wankelend de brug op. Ze kon niet ouder zijn dan zeven jaar. Vanaf de muur had Arthys zicht op haar. Het leek alsof ze al weken niet gegeten had.

De vijftig boogschutters op de muur trokken zich er weinig van aan. Sommigen van hen durfden zelfs te grinniken. Arthys bestudeerde hen. De kennis dat hij niets kon doen, maakte hem misselijk.

‘Daar kunnen wij niets aan veranderen. Verlaat de Hoofdpoort en keer terug naar de Miacol. We verwachten dat jullie kampement binnen enkele dagen verdwenen is,’ zei de leider van de boogschutters.

‘De Code van Myrios zegt dat het rijk verplicht is mensen in nood te helpen,’ zei de oude man. ‘Betekent dat dan niets voor u?’ Tranen van wanhoop liepen over zijn rimpelige gezicht.

De uitdrukking van de leider met het lange haar veranderde snel en hij stapte woest naar voren. ‘De Code van Myrios?’ herhaalde hij spottend. ‘Heb je enig idee tegen wie je praat? Mijn naam is Zorus Imbrog, zoon van Liriax Imbrog. Hoe durven jullie te spreken over Myrios? Er is geen Code van Myrios meer, zeker niet voor jullie. Afa Murmus is gedood door buitenstaanders van jullie soort, en de Code is met hem gestorven!’

Het volk reageerde geschokt op de uitspraak van Zorus, anderen juichten hem juist toe. Het ging precies zoals Arthys al voorspelde. De dood van Afa Murmus was het begin van een oorlog, groter dan men zich kon voorstellen. De tweedeling van het rijk was immers al begonnen.

‘Hoe durf je hen de schuld te geven van de moord op onze geloofsleider?’ riep Gaerid hem diep van beneden toe. Hij kende Zorus al vele jaren. Nooit hadden zij hetzelfde oordeel. Zorus stond bekend als trouw dienaar van Vuurwacht, doch enkel de gedachte aan goud had zijn hart veroverd. Rijkdom wist zelfs de meest pure zielen te verduisteren.

‘Houd je erbuiten, Baltho!’ snauwde Zorus hem toe. ‘Ik had kunnen weten dat juist jij je tegen je eigen volk zou keren. Vergeet niet uit welke familie je komt!’

Figor keek om zich heen en zag de situatie langzaam escaleren. Er ontstond ophef; zowel binnen het kampement in de Miacol als binnen het volk van Vuurwacht zelf. Het rijk weigerde haar deuren te openen.

Vol woede kwam er een andere man de brug van de Hoofdpoort op. Hij bokste met zijn twee vuisten in de lucht en keek Zorus zuur aan. ‘Het rijk Vuurwacht laat ons niet binnen, omdat we geen goud te bieden hebben. Wij hebben wel degelijk goud te bieden!’ Hij liet zijn broek zakken.

De menigte achter hem juichte hem toe, maar was niet dwaas genoeg om het grote rijk te tarten. De oudere man naast hem probeerde hem nog te kalmeren, maar het was al te laat: voor de ogen van Zorus bewaterde de kwade man de brug van Vuurwacht.

‘Aanschouw, burgers van Vuurwacht: vloeibaar goud voor jullie allemaal!’ zei hij spottend, en vanaf de Miacol klonk niets anders dan luid gelach.

Haat trok door Zorus’ gezicht. ‘Het kind,’ zei hij zachtjes tegen de boogschutter naast hem. Hij wees naar het kleine meisje dat naast de oude man was gaan staan.

Arthys kon haar waterige ogen zien, ze was bang en had geen idee wat er zou gaan gebeuren. Zonder enige twijfel schoot de schutter een vlijmscherpe, sissende pijl door haar hart. Het gebeurde sneller dan het oog kon zien. Vrijwel meteen viel het meisje dood op de grond en het gelach veranderde in een doodse stilte. Enkel het geluid van een huilende vader was nog hoorbaar zodra de waterige ogen van het jonge meisje hun glans verloren.

Woede zoals Arthys nog nooit gevoeld had, vulde zijn lichaam. Het kleine, hongerige meisje was de onschuld zelve, ze had een leven vol geluk tegemoet moeten gaan. Arthys keek opzij en zag de tranen in de gele ogen van Tansea. Ook beneden de muur was het stil, al wist niemand precies wat er gebeurd was.

‘Zie je nu wat er gebeurt?’ riep Zorus naar beneden. ‘Enkel de onschuldigen zullen sterven door acties als deze.’ Hij gaf het signaal naar de schutters naast hem. Ze richtten hun pijlen op de oude huilende man en de woesteling die naast hem stond.

‘Ik smeek …’ begon de oudere man op de brug. Nog voor hij zijn zin kon afmaken, viel hij neer op de dorre grond.

‘Genoeg!’ riep Arthys naar Zorus, terwijl hij zijn zwaard tevoorschijn haalde.

Zorus keek hem zonder angst aan. ‘Genoeg?’ vroeg hij met een glimlach. ‘Het is pas genoeg wanneer zij zijn vertrokken.’ Hij wees naar het kamp in de Miacol. ‘Horen jullie dat? Verlaat de Miacol. Een leven vol geluk wacht jullie, echter is dit niet de plaats waar jullie het zullen vinden!’

Woedend vloog Arthys op Zorus af, zijn zwaard stevig in zijn hand. Het enige wat zijn ogen zagen, was het kleine meisje dat zojuist van haar leven was beroofd. Zorus zou boeten voor zijn daden.

‘Moedig,’ mompelde Zorus toen hij zijn zwaard uit zijn gordel trok. Hij keek omhoog en zag donkere wolken langzaam voor de zon glijden. ‘En zo zal het beginnen.’

Hij zag het zwaard van Arthys op zich afkomen en sloeg hard tegen het staal van zijn zwaard. Zodra de twee zwaarden tegen elkaar botsten, stormden tientallen mensen de trappen van de muur op. De storm was begonnen en Arthys Baltho was de donder die iedere ziel zou laten beven.

‘Blijf achter ons!’ riep Figor naar achteren.

De stilte was totaal verdwenen en chaos was overal; pijlen vlogen in het rond, geen ziel wetende wie aan welke kant stond. De straten van Vuurwacht waren zoals Edalerin ooit was, vol geschreeuw en gehuil. Men zag hoe de mannen van Zorus hun boog op hun eigen volk richtten.

‘Iedereen die de trap op komt, zal neergaan!’ klonk de bulderende stem van Zorus over de menigte uit.

Een regen van pijlen viel neer op de trappen van Vuurwacht en velen van het eigen volk gingen neer.

‘Schilden omhoog!’ riep Gaerid naar Figor.

Tansea greep naar haar zwaard en sloeg de schedel in van de schutter naast haar.

Figor sprong de laatste tree af en gebruikte zijn schild als wapen, hij raakte een schutter en ontwapende hem van zijn boog. De schutter keek omlaag; hij zag de markeringen van het zwaard van Figor diep in zijn torso staan. Het was het laatste dat hij zag, voordat hij gevoelloos op de grond viel.

‘Grijp de gevallen bogen!’ riep Gaerid naar zijn medestrijders.

Tansea keek wederom naar de witte schaduw, die zich richting Arthys bewoog. Ze zag hoe de schaduw een hand op Arthys’ schouder neerlegde en een moment van afwezigheid ging door haar heen. Even weken haar gedachtes af naar andere tijden. Een duw van Figor trok haar terug de realiteit in en ze zag de schaduw niet langer.

‘Nu is niet de tijd om te dagdromen!’ schreeuwde Figor, terwijl hij een van de schutters over de muur heen smeet.

Tansea keek toe hoe die naar beneden viel. Ze kon de man horen schreeuwen tot er niets meer van hem te zien was. Gejuich klonk vanaf de andere kant van de brug; de rebellen vonden hun hoop terug.

Arthys’ zwaard botste tegen dat van Zorus aan. Zorus draaide weg en trok zich terug tussen zijn mannen.

‘Je zult dit niet winnen,’ zei hij.

‘Ik denk het wel,’ zei Arthys terug. Hij richtte zijn zwaard op het gezicht van Zorus. ‘Je had ze niet hoeven doden.’

‘Is het werkelijk aan jóú om hen te wreken?’ Hij hief zijn zwaard en haalde opnieuw uit.

De harde instrumenten van Vuurwacht werden bespeeld. De heersers waren gearriveerd. Arthys wist dat het niet lang zou duren tot het nieuws bij hen terecht zou komen.

De rust en angst keerden net zo snel terug als dat ze eerder verdwenen. Zowel de strijders van Zorus als van Gaerid en Arthys lieten hun wapens zakken, terwijl ze de richting van Hartrant opkeken. Zwart wapperende banieren waren al dat zij zagen. Het wapen van de Hoorn.

‘Wie zijn het?’ vroeg Figor aan Gaerid.

‘Het is niet de vraag wie het zijn, maar wie ze meebrengen,’ antwoordde hij hijgend. ‘Het is Pytar Hooghbirk.’

Ieder keek vol verwachting toe. Er was geen ziel die nog enig teken van geweld durfde te uiten. De ogen van Arthys vielen op een man van gemiddelde grootte die van zijn paard afstapte. Er hing een mysterieuze sfeer om hem heen. Hij zag er niet gevaarlijk uit en toch zette iedereen een stap naar achteren wanneer hij hen passeerde. Hij schonk hen geen aandacht en liep recht op de trap van de muur af. Velen van het volk stonden nog met hun zwaard vast, echter lieten ze het snel voor hun voeten vallen zodra de man langsliep.

Pytar Hooghbirk was een van de hogere leiders van Vuurwacht. De Hooghbirk-familie had na de val van Edalerin een grote rol gespeeld in de herbouw van het rijk. Nadat zijn vader aan ouderdom was overleden, had Pytar op een te jonge leeftijd zijn plek in de heerschappij van het rijk overgenomen. Hij werd opgevoed in een wereld vol corruptie, en dat maakte hem tot de man die hij nu was.

Pytar stopte bij een jonge vrouw die zich vlakbij de trap bevond. De angst stond zichtbaar in haar groene ogen. Hij keek haar doordringend aan, en voedde de angst in haar lichaam.

‘Wat is je naam?’ vroeg hij.

Figor kon voelen dat Pytar een buitengemeen persoon was. Hij klonk verraderlijk, doch oogde hij vriendelijk en uiterst intelligent. Hij wist niet goed waar hij deze man moest plaatsen.

‘K-kristiel Nanal,’ antwoordde de vrouw stotterend.

‘Wonderbaarlijk,’ zei Pytar rustig. ‘En jij vindt het nodig om ontsteltenis te veroorzaken in ons rijk? Na alles wat wij voor jou gedaan hebben? Na alles wat Vuurwacht voor jou gedaan heeft?’

Hij ging iedereen die bij het geweld betrokken was langzaam af en keek hen recht in de ogen. Na zijn ronde liep hij terug naar Kristiel Nanal, waarna hij knikte naar de mannen met wie hij was gearriveerd: de Strijders van de Hoorn. Zij waren Pytars meest vertrouwde bondgenoten en droegen het embleem van een hoorn op zowel hun pantser als wapen.

‘Kristiel Nanal, wij dulden geen onruststokers meer in dit land … Plaats haar in de kettingen!’

Zijn mannen grepen de vrouw vast bij haar handen en voeten. Grote stalen kettingen werden om haar enkels en polsen geplaatst.

De tranen rolden van haar gezicht. ‘Ik deed alleen wat ik dacht dat juist was.’

‘Wat juist is, is niet aan jou om te bepalen.’ Hij draaide zich naar de rest van de onruststokers toe. ‘Vergeet niet wie jullie echte leiders zijn.’

Zodra zijn mannen de gevangene in de stalen wagen plaatsten, keek Arthys naar Zorus, die glimlachend en zelfvoldaan naast hem stond.

‘En hoe zit het met deze man?’ riep Arthys naar beneden, zijn vinger op Zorus gericht. ‘De man die dit conflict is begonnen met de moord op een onschuldig kind.’

Pytar keek Arthys eventjes aan en draaide zich om. Het was duidelijk dat het Pytar niet interesseerde wat de rest van zijn eigen daden vond.

Zorus wist dat hij ermee weg zou komen. Pytar klopte met zijn hand op de wagen, terwijl de rest van het volk in stilte toekeek.

‘Onschuld is een onbekend begrip onder het volk der mensen,’ riep Pytar Arthys toe.

‘Pytar!’ riep Gaerid van bovenaf.

Pytar stond stil. ‘Baltho …’ zei hij met een onaangename blik. ‘Ik ben niet verbaasd dat jij hierbij betrokken bent. Het is niet de eerste keer dat jouw familie haar best doet om onze samenleving te verstoren. Je bent en blijft immers een overlevende van Edalerin. En nu betrek je je bloedeigen zoon in de bloeddaden van jouw familie.’ Voor het eerst keek hij Arthys goed aan.

Enkele bijstanders erkenden de waarheid in Pytars woorden.

‘Dood aan de overlevenden!’ riep een man verderop.

‘Geen van hen verdient dit rijk!’ klonk een andere stem.

De woorden van deze zielen staken diep in het hart van Arthys.

Figor kende de last die Arthys droeg vanwege het verleden van zijn familie. Hij zag Arthys’ blik en stapte zonder twijfel naar voren, klaar om Pytar zijn woorden te laten terugnemen. Pytar zag dit. Hij zag de expressie op zijn gezicht en in zijn ogen: onstuimigheid. Pytar stond onbevreesd, alsof hij hoopte dat Figor een poging zou doen om in te grijpen.

‘Doe geen domme dingen, jongen,’ klonk de zachtaardige maar brute stem van Gaerid. ‘Hij is het niet waard.’

‘Nee, dat is hij niet,’ riep Arthys vanaf de muur. Hij keek naar beneden en zag de diepte, alvorens met kracht van de muur te springen. Het was een sprong die alleen een getrainde en zuivere Bloeddrager van Asa kon maken en navertellen. Even leek het alsof hij zweefde in de donkere luchten van Asynia, vanwaar hij het volk verwonderd zag toekijken. Niet snel daarna maakte hij een vlekkeloze landing op de harde grond. Sommigen keken hem aan alsof hij een god was.

Zonder hinderpalen liep hij op Pytar Hooghbirk af, die een arrogante, angstloze blik in zijn ogen had zodra Arthys’ felblauwe in die van hem staarden.

‘Je doet er wijs aan om mijn familie hierbuiten te laten.’

‘Ah, de Bloeddragers van Asa,’ zuchtte Pytar. ‘Curieus hoe zij altijd denken buiten de regels te kunnen leven. Maar het verbaast mij niet; ook jij blijft immers een Baltho. Was het niet jouw familie die lang geleden streed om de poorten dicht te houden?’

Met een ongekende snelheid grepen Arthys’ handen Pytars keel vast. ‘Ik heb je gewaarschuwd,’ fluisterde hij.

Het geluid van staal klonk rondom Arthys en hij zag de puntige zwaarden van de Strijders van de Hoorn op hem gericht.

Pytar lachte en hield zijn hand omhoog om zijn mannen op afstand te houden. Zodra zijn strijders hun zwaard lieten zakken, kwam Arthys’ rust weer naar boven en liet hij Pytar los.

De Strijders van de Hoorn verplaatsten zich rondom het volk om verdere confrontaties te ontlopen, hun zwaard gericht op iedere man en vrouw die nog de moed had om zijn wapen vast te houden.

‘Zorus,’ riep Pytar luid, ‘weten de rebellen waar zij aan toe zijn? Is de boodschap overgekomen?’

‘Ik ben er geheel zeker van,’ antwoordde hij, terwijl hij een laatste blik over de muur wierp. Hij zag niemand meer op de brug staan en hoorde enkel de stilte van een achtergelaten volk. Een volk zonder thuis, een volk zonder hoop.

‘Je weet dat dit nog niet voorbij is,’ zei Arthys.

‘Oh, het is voorbij. Voor sommigen.’ Hij keek naar de stalen wagen waarin Kristiel Nanal zat opgesloten, wetend dat zij de volgende dag niet zou meemaken.

Pytar klom op de wagen. ‘Er zijn vandaag enkele mannen van mij gevallen. Goede mannen, die stonden voor jullie leven en voor de veiligheid van Vuurwacht. Mannen die enkel deden wat ze bevolen werd. Jullie ondankbaarheid heeft hen van het leven beroofd.’

Arthys had moeite om zijn woede binnen te houden. Dit is allemaal de schuld van Zorus, dacht hij. Er was nu weinig dat hij kon doen; Pytar had macht, er zouden alleen maar meer mensen gestraft worden. De onschuld was eeuwig slachtoffer van de corruptheid der machten.

‘Hier wordt iemand voor gestraft,’ ging Pytar verder. Hij stampte op het dak van de wagen. ‘Doe geen moeite om te proberen deze open te breken. Velen hebben het geprobeerd en velen hebben gefaald.’

Tansea liep op Arthys af en legde haar hand op zijn schouder. ‘Niet nu,’ zei ze zachtjes.

‘Nee, niet nu,’ zei Figor, die hen vergezelde.

Arthys knikte, maar vergeten zou hij het niet. Vergeten zou hij nooit. Dit was een belofte aan zichzelf: zowel Zorus als Pytar zouden hier ooit voor boeten.

Ze keken allen toe hoe Pytar en Zorus van de muur wegliepen. De wagen met de gevangene werd achtergelaten als boodschap. Ze was gedoemd te sterven. De felle zon van de volgende dag zou haar levend verbranden; een straf die vroeger vaker werd opgelegd aan zij die werden gezien als verraders van het rijk.

Zodra Pytar met zijn soldaten wegliep, keerde hij zich vluchtig om en keek Gaerid aan. ‘Oh, en Baltho, je kunt de dwaas Tumir Etropas vertellen dat ik hem wil spreken over Afa Murmus. Ik wil hem uit Hartrant hebben.’ Pytar was geen overlevende van Edalerin en zou hierdoor nooit een stap in Hartrant kunnen zetten.

Gaerid knikte, met de intentie om Afa Murmus te behouden waar hij was.

Pytar glimlachte alsof de strijd gewonnen was, waarna hij en Zorus de oudere straten van Vuurwacht inliepen en uit het zicht verdwenen.

‘Het rijk lijkt toch minder mooi dan gedacht,’ zei Figor.

‘Zoals elk rijk,’ voegde Tansea toe.

‘Welkom in Vuurwacht,’ reageerde Gaerid somber.

Het hele gebied rondom de muur liep langzaam leeg. Steeds meer mensen keerden terug naar huis. Arthys keek naar de stalen wagen, die er eenzaam en verlaten bijstond. Hij bleef denken aan de arme vrouw, die moest lijden omdat ze een volk buiten dat van zichzelf ook een glimp van geluk gunde. Haar goedheid werd bestraft en dat was iets wat hij niet kon accepteren.

‘Is er niets dat we kunnen doen?’ vroeg Tansea.

‘Het is zoals je woorden van eerder,’ antwoordde hij nadenkend. ‘Niet nu.’

Een vergeten spreuk

‘Eertijds geloofde men in de eerste kracht van Asa. Hieruit zijn de tien oorspronkelijke goden van Asynia ontstaan: Rhytild, Eion, Adea, Hexldir, Utrix, Erohr, Tempris, Vyemis, Vurbus en Romborh. Ryhtild en Eion creëerden samen de komst van het rijk der mensen. Voor vele jaren droegen de tien de zorg van de balans tussen juist en onjuist. Het was pas bij de geboorte van Duximis, zoon van Rhytild en Eion, dat pure duisternis, de tegenkracht van Asa, door de wereld werd verspreid.’

Afa Murmus

De uren verstreken langzaam toen Arthys eindelijk thuis was. In tegenstelling tot het rijk zelf was het huis waarin hij was opgegroeid niets veranderd. De oude grijze stenen op de vloer, de tafel waar hij als kind de Wetten van Asa bestudeerde, de schilderijtjes van zijn moeder en zelfs het schild aan de muur dat zijn grootvader Ainalt Baltho achterliet. Het huis was in alle jaren niet veranderd en toch voelde het al lang niet meer als thuis.

Is dit wat er van Vuurwacht is geworden? vroeg hij zich af. Een rijk in angst voor buitenstaanders, bang voor verandering. Een rijk dat nog steeds in de terreur van de geschiedenis leeft.

‘Figor en Tansea,’ zei Gaerid kalm, ‘jullie hebben je moedig gedragen vandaag. Toen Arthys mij enkele maanden geleden voor het eerst schreef over jullie ontmoeting in Endil had ik mijn twijfels. Het is immers zelden dat een bewoner van Endil haar land mag verlaten voor een buitenstaander. Vandaag zag ik jullie strijden voor een rijk dat niet jullie eigen is.’ Zijn trotse blik vertelde de rest.

Tansea staarde naar haar Ring van Afkomst, de ring van Endil. Haar thuis was een onderwerp waar ze niet graag over praatte. De hoge wolkentorens van Endil leek ze een eeuwigheid geleden voor het laatst te hebben gezien. Een uniek rijk, dat niets leek op Vuurwacht. Een rijk met andere normen en waarden dan ze hier gewend waren. Haar ouders zouden een man als Figor, een ringloze, een man zonder afkomst, nooit goedkeuren.

‘Een ander leven,’ zei ze. ‘Een verhaal voor een andere dag.’

‘Het uur staat al laat,’ zei Figor om van het pijnlijke onderwerp af te wijken. ‘Morgen zal wederom een lange dag worden.’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Arthys, die waarheid vond in Figors woorden. Er waren geen korte dagen in Vuurwacht, niet in een tijd als deze. ‘Ik laat jullie zien waar jullie kunnen rusten.’

Figor viel al snel in een diepe, welverdiende slaap. Zijn ademhaling was heviger dan andere nachten. Het geweld van de dag had hem merkbaar aangetast. Hij en Tansea lagen in een klein kamertje vlak naast de trap. Tansea keek naar het uitgeputte gezicht van Figor en een gevoel van warmte en liefde ging even door haar heen. Het waren de kleine momenten als deze die haar eraan deden herinneren waar ze voor stond. Niet voor Endil of Vuurwacht, niet voor de heersers van Mentiss of de gevaren ervan. Ze stond enkel voor zichzelf en voor Figor.

‘Slaap zacht,’ fluisterde ze in zijn oor. Toen ze haar ogen wilde sluiten, zag ze hoe Arthys in stilte naar beneden sloop. Haar vermoeidheid was sterker dan haar nieuwsgierigheid en daarom stond ze niet lang stil bij wat Arthys van plan kon zijn. Zodra haar ogen dichtvielen, viel de kalmte van de nacht over Vuurwacht heen en stond het rijk eindelijk weer volledig in rust. De stand waarin het rijk zich hoorde te bevinden.