Schervengodin

Garvin Pouw

“Schervengodin” - deel III

De kronieken van de Valta

Garvin Pouw

Eerste druk oktober 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Covermodel: Ingrid den Elzen

Met dank aan: Leonie Pouw

ISBN 978-94-93266-09-4

ISBN E-book 978-94-93266-10-0

NUR 334

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen:

De kronieken van Azeria

De vervloekte roeping - deel I (2019)

Het eerste eiland - deel II (2019)

De sporen van het vergetene - deel III (2020)

Prinsessen van het oosten - deel IV (2021)

Shivane - novelle (2020)

De kronieken van de Valta

Schaduwkoningin - deel I (2017)

Schimmenstorm - deel II (2019)

Schervengodin - deel III (2021)

Inhoud

Hoofdstuk 1 Trauma

Hoofdstuk 2 De ondervorst

Hoofdstuk 3 Isist

Hoofdstuk 4 Het alternatief

Hoofdstuk 5 Chairon

Hoofdstuk 6 Yivenna

Hoofdstuk 7 Kikvors perikelen

Hoofdstuk 8 Weleer

Hoofdstuk 9 Machtsmisbruik

Hoofdstuk 10 Oude bekenden

Hoofdstuk 11 Voorspel

Hoofdstuk 12 In duisternis

Hoofdstuk 13 Ondermijnen

Hoofdstuk 14 De torenkroon

Hoofdstuk 15 De nadruk

Hoofdstuk 16 Buitenspel

Hoofdstuk 17 Op de achtergrond

Hoofdstuk 18 Schending

Hoofdstuk 19 Doffe ellende

Hoofdstuk 20 Dwaalleer

Hoofdstuk 21 Te dichtbij

Hoofdstuk 22 Spinsels

Hoofdstuk 23 Bespeeld

Hoofdstuk 24 Ouverture

Hoofdstuk 25 Grondoorlog

Hoofdstuk 26 Allang verloren

Hoofdstuk 27 Katten en muizen

Hoofdstuk 28 Crescendo

Hoofdstuk 29 De ratten van de citadel

Hoofdstuk 30 Van onderen

Hoofdstuk 31 Schilfers

Hoofdstuk 32 Op zijn toppunt

Hoofdstuk 33 Mîrkjagen

Hoofdstuk 34 De laatste Nimfanen

Hoofdstuk 35 In zijn ban

Hoofdstuk 36 De blauwe heks

Hoofdstuk 37 Kleur

Hoofdstuk 38 Het onbesprokene

Hoofdstuk 39 De Licht-Val val

Hoofdstuk 40 Voorbij het einde aller dingen

Hoofdstuk 41 Het spook in de draak

Hoofdstuk 42 Kijkend door glas

Hoofdstuk 43 Los van de Godin

Hoofdstuk 44 Eerlijk

Hoofdstuk 45 Het vertrek

Hoofdstuk 46 Lijkwade

Hoofdstuk 47 Oorsprong

Hoofdstuk 48 Rondwaren

Hoofdstuk 49 De grens

Hoofdstuk 50 Drakenleer

Hoofdstuk 51 De stap

Hoofdstuk 52 Het keerpunt

Hoofdstuk 53 Vuilbroed

Hoofdstuk 54 Terug tot Gryim

Hoofdstuk 55 De martelgang

Hoofdstuk 56 Beschimpt

Hoofdstuk 57 Waterstorm

Hoofdstuk 58 Finistrix

Hoofdstuk 59 Talloze draden

Hoofdstuk 60 Het lotskoord

Hoofdstuk 61 Einden

Hoofdstuk 62 Verscheurd

Hoofdstuk 63 Hekserij

Hoofdstuk 64 Vuur met vuur

Hoofdstuk 65 Het wonder van de Valta

Hoofdstuk 66 Kyrasha

Hoofdstuk 67 Treurbloem

Hoofdstuk 68 De offers

Epiloog

Namenregister

Primaire Valtadaanse volkeren

Secundaire Valtadaanse volkeren

Over de auteur

Trauma

Yivenna tuurde naar buiten. Ze had alles gezien, iedere vorm van waanzin beleefd, maar het kon altijd erger, bizarder. Waar ze naar keek was niet de Valta, maar het deed evenmin denken aan het land waar ze vandaan kwam. Hier was ze diep onderwater, uitkijkend over ruïnes zoals je ze zou voorstellen aan het einde van de tijd. Een verdronken wereld waarin de beschaving in het geheel naar beneden was gezonken. Dit raam, als het al een raam was, spiegelde. Ze zag er haar bleke gelaat en haar rode lokken, maar ze zag ook de gebroken gebouwen in de wierzee. De scheefstaande torens van een kasteel, weggezakt in modder en gegrepen door kronkelende boomwortels. Diffuse lantaarns van finistra spookten door de schaduwen.

Een flits. Zo’n lantaarn verscheen vlak voor het raam en een rozerode arm tilde hem, zodat hij recht bij Yivenna in de ogen scheen. Verblind deinsde ze achteruit. Ze had die meermin als een schrikbeeld op haar netvlies staan. Het serpent siste wild, maar Yivenna keek er niet naar om. Ze had genoeg van hun cipiers. Genoeg van alle intimidatie die ze had moeten verduren sinds de start van hun gevangenschap.

Met een zucht liet ze zich op het droge gesteente zakken. Dus dit was het? Dit was waar het leven haar had gebracht? Na talloze omzwervingen was ze door de kern van de wereld gevallen en er aan de andere kant weer uitgekomen. Dit was waar ze nu moest blijven, een paradijs gegrepen door de duisternis. Een landsdeel vol waanzin, waar engelen steeds slangen bleken.

Loerend tussen de zuilen om haar heen, probeerde ze wanhopig een positieve draai te geven aan haar gevangenschap. Het had toch wel iets dat omsloten zijn door muren. Het was overzichtelijk, beperkt… Ze greep met haar nagels in de vloer. Wie hield ze voor de gek? Dit was vreselijk! Jarenlang had ze in een kooi gezeten. Jarenlang was ze gevangengehouden door de Godin op exact eenzelfde manier. Dachten die finistra dat ze dat nog eens zou verdragen? Ze peinsde er niet over. Ze was door de spiegel van het lot gebroken en noch zo’n stom raam, noch zo’n diepteheks erachter kon haar binnenhouden!

‘Kyrasha, nee!’

Iemand voelde dat ze het ging doen, maar ze waren niet op tijd om haar te stoppen. Yivenna nam een aanloop en wierp haar schouder vooruit om de scherven en hun sneden op te vangen. Vol wierp ze zich tegen de transparante plaat, maar het glas veerde naar buiten als een vlies. Het liet haar tegen het water induwen om vervolgens terug te veren. Als gekatapulteerd schoot ze naar achter en niemand was op tijd om haar op te vangen. Haar lancering eindigde pijnlijk tegen een zuil.

‘Kyrasha?’

Ilèny knielde bij haar neer. Ze zag direct het gat in haar hoofd. Ogen tolden en Ilèny besloot dat ze de dame maar beter kon bedwelmen. Deze zoveelste aanval van claustrofobie werkte in niemands voordeel. Het was beter om te slapen. Ilèny’s feromonen deden hun werk en Djaim bracht een droog plakkaat van wier om het bloeden te stelpen.

‘Wauw,’ gaapte Djaim die altijd een tik meekreeg wanneer Ilèny met haar nimfspoor speelde. ‘Ze zeggen dat ik een heethoofd ben, maar zij kan nog geen twee tellen stilzitten.’

‘Niet oordelen, Djaim, je weet niet wat ze heeft meegemaakt.’

‘Ik weet wat wij hebben meegemaakt,’ ging Djaim tegen haar in. ‘Ik kan me niet voorstellen dat het voor het hare onder doet.’

Ilèny blies door haar roze met blauwe pony. Ze wilde Djaim terechtwijzen, maar ergens had hij gelijk. Ze waren allemaal gemangeld. Hoeveel simpele Nimfen gingen naar binnen in een duistere citadel als Frell-Miris en kwamen weer naar buiten? Hoeveel Nimfen bezochten een tombestad als Tirnias, vochten zij aan zij met spoken en doorwinterden een Schimmenstorm? Wie werd opgenomen in het misleidende spel van Isinger de verleider en kon die ervaring navertellen? Ze keek naar Kyrasha in haar schoot.

Voor Ilèny waren wat hen omringde slechts muren. Een hele verbetering ten opzichte van haar laatste gevangenschap, maar wat kon zij zeggen over hoe Kyrasha dit beleefde? Hoe kon zij oordelen over een vrouw die uit de krachtskern van de Godinne kwam?

‘Dit is niet goed voor haar, Djaim,’ keerde Ilèny zich bezorgd naar haar partner. ‘Ze kan gevangenschap slecht verdragen.’

Djaim hief zijn handen op. ‘Ze kan gevangenschap slecht verdragen, ze kan de wereld slecht verdragen! Is er iets waar zij wel mee kan omgaan?’ Hij priemde een gefrustreerde vinger naar de dame in Ilèny’s schoot. ‘Zij is de reden dat jij dat duistere fort in moest, Ilèny! Zij is de reden dat we opnieuw gevangen zijn!’

Ilèny kon een glimlach niet onderdrukken. Ja, ze worstelden allemaal met wat hen overkwam en ja, de één droeg tegenslag beter dan de ander. Djaim was bezorgd om haar. Hij bracht het alsof hij boos was en een schuldige wilde aanwijzen, maar Ilèny kon zijn hart voelen en dat klopte uitsluitend voor haar. Djaim dacht geen seconde aan zichzelf.

Ilèny liet een nieuwe roze wolk los. ‘Rustig, Djaim. We zitten hier vast niet lang. Xio en Demstria hebben al mogen spreken met de ondervorst. Zolang er een dialoog is, is er ruimte. We zijn geen gevangenen, we zijn gasten.’ Ze blikte om zich heen door de meubelloze kamer. Finistra hadden geen ervaring met gastvrijheid.

De vreemde membraan die het vertrek beschermde tegen de waterdruk van buitenaf, was ook terug te vinden in de opening die door moest gaan voor een deur. Een echte cel was dit niet, eerder een soort afgesloten vleugel van een van de tientallen ruïnekastelen die in deze troebele diepte doemden.

Frezl postte al een tijdlang bij de opening. Als het goedje wat die afsloot hetzelfde goedje was waarmee de finistra hun gevangenisbellen maakten, dan had ze geen kans om de gelei te doorbreken, maar wanneer ze werden bezocht of te eten kregen, kon iemand zo klein als zij wellicht ontsnappen. Ze zou kunnen rondsluipen in dit donkere bolwerk en misschien aan de weet komen wat voor oordeel hen te wachten stond.

‘Ik zou het niet proberen,’ kuchte Harrald de kabouter ergens achter haar. ‘’K heb nie veel verstand van water, maar volgens mij zitten we zo diep dat als ge op enigerwijze onbeschermd in de vloei belandt, de druk zwaar genoeg is om ge te verpletteren. Ge ben dood als ge poogt zoiets zonder bescherming aan te pakken.’

Frezl keerde zich om en ze zette haar zwarte muizenmuts schuin, zodat haar elfenoor eronder uitstak. ‘Nou, bescherming hielp anders ook niet.’

Ze had gelijk. Dagenlang hadden ze in bellen van dit spul achter een gruwelvis gehangen, maar hoewel dat hen voorzag van zuurstof en de druk weghield, hielp het niets toen al deze finistra verschenen met hun monsters en harpoenspiesen. Ze hadden een Sherendi en anderhalve Nimfaan bij zich, maar het had niets geholpen onderwater. Niet zolang zij die bellen niet zelf konden openen. Machteloos hadden ze moeten toezien hoe Fikrè en Kentana werden overmeesterd en daarna hadden ze nog uren in die bollen gezeten, totdat iemand hen had overgeheveld naar dit iets ruimere vertrek. Frezl voelde zich er allesbehalve gemakkelijk bij. Ze had geleerd het vliegen te verruilen voor een vloer, maar hier ontbrak het allemaal. Harrald was ook niet het beste gezelschap voor een sprite. De arme kabouter was neerslachtig. Hij probeerde het verlies van zijn familie te verwerken, maar hij deed dat vooral door zijn meetlatje te koesteren. Het was zijn enig overgebleven bezit en hij had het nooit meer losgelaten.

Frezl peinsde. Ze raakten allemaal zoveel kwijt. Zij haar bruintjes, hij zijn volk en ze moest er niet aan denken hoeveel Nimfen bij Tirnias waren gesneuveld. Als ze zo rondkeek, dan mochten ze in hun handen wrijven dat ze er nog waren.

Deze ruimte was niet groot, maar ze waren slechts met acht. Door de zuilen kon je je net een beetje van elkaar afzonderen, maar daarmee was alles wel gezegd. Het was hier leeg en de sfeer was gespannen. Iedereen had het nodige aan littekens met zich meegenomen na hun schermutseling met het Schimmenrijk. Iedereen ontfermde zich voor de zoveelste keer over Kyrasha. Die roodharige Nara-vrouw had heel moeilijk gedaan tijdens de reis in de gevangenisbellen en nu ze echt gevangen waren, reageerde ze steeds heftiger. Als Frezl het goed begreep, dan was Kyrasha vaak ontvoerd en gemanipuleerd. Toch zou het fijn zijn als ze eens zou slapen zonder plotseling iedereen wakker te schreeuwen.

Ilèny liet haar rustig bijkomen en Nîve fluisterde iets tegen haar dat bedoeld was om haar te kalmeren. Ze was zojuist gek genoeg om te proberen door de ruit te breken. Als grote wezens als zij zo ten prooi vielen aan de drang, hoefde Frezl zich toch niet te schamen dat ze ook naar vrijheid snakte?

Ze spitste haar oor. Hoorde ze dat goed? Het water aan de andere kant van de deuropening vloeide weg. Ergens werd aan een sluis gedraaid en de hal voorbij het vlies werd droog gepompt. Dit was haar kans! Ze zette zich schrap, maar twee grijzige vingers grepen haar plots in de kraag van haar jasje.

‘Hey! Wah doe je nou, man!’

Aeyen draaide haar om en schudde zacht zijn hoofd. ‘Doe het maar niet. Ik voel dat ze Xio en Demstria naar ons terugbrengen. Laten we eerst horen wat zij te zeggen hebben. We kunnen altijd later werken aan een ontsnappingsplan.’

Frezl sloeg al hangende haar armpjes over elkaar. ‘Ik mis mijn bruintjes. Eerst doen en daarna denken levert veel meer avontuur op.’

Achter de troebele membraan verschenen twee felgekleurde gedaanten, een lila en een oranjerode finister sloegen hun haaksperen naar voren en de punten klemden rond de vloeistof. Aeyen was verstandig en deed een stap terug van waar de opening ontstond. Ook Harrald krabbelde overeind en bracht zich met een wantrouwende blik tot achter in het vertrek. De finistra hielden met hun lichtgevende ogen iedereen in de gaten. Aeyen kreeg het vermoeden dat ze hun gevangenen telden en toen hij zag dat een van de vrouwen argwaan kreeg, hield hij snel Frezl omhoog. ‘Zie je wel,’ fluisterde hij naar de sprite, ‘ze zijn niet half zo dom als jij denkt.’

Gerustgesteld trokken de vrouwen het vlies verder opzij en de rokerige mist van Demstria kwam golvend de ruimte binnen. Xio volgde haar door over de transparante drempel te stappen en hij knikte beleefd de twee wachters gedag. Tot Aeyens verbazing keerden de beide monstervrouwen de groet terug. Terwijl het vlies weer dichtschoof, keek Aeyen hun cipiers geïntrigeerd na. Deze finistra waren anders dan wat hij had gezien. Bonter van kleur, maar ook beleefder en beheerst. Hij was er nog steeds niet over uit of hij hen moest vrezen. Hij draaide zich om en stapte naar daar waar iedereen zich verzamelde rond Xio.

‘Wat denk je? Laten ze ons gaan?’

Xio wreef met zijn hand onder zijn kin. ‘Dat is lastig te zeggen. Het hangt ervan af in hoeverre hij ons vertrouwt.’

Djaim keek verontwaardigd op. ‘Of zij ons kunnen vertrouwen? Zij zijn degenen die ons gevangen namen!’

De gebroken stem van Demstria daalde op hen neer vanuit een gaswolk die boven hen hing. ‘Het is ingewikkelder dan het lijkt. De finistra zijn altijd eigenzinnig geweest en territoriaal. Zelfs toen Isinger nog niet in de Valta was, waren de verhoudingen tussen ons en het Onderrijk gespannen. Dit zijn de verboden niveaus, Djaim. Ze dragen die naam niet zonder reden.’

Xio hurkte neer bij het wiervuur om zijn hand te warmen. ‘Wat ook niet helpt, is dat toen ze ons vingen wij begeleid werden door Fikrè en Kentana.’ Hij keerde zijn blik naar Ilèny. ‘Jij mag die twee vrouwen dan aan je gehecht hebben met wat-het-ook-is dat je doet, maar hier zijn zij bannelingen. Je moet je realiseren dat de man die ons gevangen houdt de vader is van prinses Myrsin. Zijn dochter heeft in opdracht van Isinger geprobeerd zijn troon te stelen. Myrsin en al haar getrouwen zijn in de ban gedaan. Ze troffen ons dus aan in het gezelschap van staatsvijanden, maar ik geloof dat we dat punt vandaag hebben opgehelderd. Hij weet dat we geen vrienden van zijn dochter zijn.’ Xio zuchtte. ‘Er heerst veel argwaan dezer dagen. We spreken nu direct met de vorst, maar er wordt ongeveer evenveel gesproken als verzwegen. Ik kan uit zijn zorg en wantrouwen opmaken dat er aan de oppervlakte van alles in beweging is, maar ze laten niets naar ons los. Tegelijkertijd vertellen wij hen natuurlijk ook niet precies waar wij mee bezig zijn. We hebben er niets aan als deze finistra erachter komen wie ze daadwerkelijk gevangen hebben.’

Iedereen staarde veelzeggend naar Kyrasha.

‘De vorst is een slimme en ik vermoed een sluwe. Hij weet dat wij iets achterhouden en daarom vertraagt hij deze gesprekken. Ik hoop dat hij beseft hoe belangrijk ik en Demstria voor de Orde zijn en dat hij geen vijand van ons wil maken. Een bondgenootschap tegen Isinger zou ons allen zoveel meer opleveren dan deze verdeeldheid.’

Demstria’s mist kroop als een spiraal langs een zuil naar beneden. ‘Ik heb hier wel vertrouwen in. De ondervorst is koud, maar hij lijkt mij een redelijke finister. Hij weet nu wie wij zijn en we hebben hem direct om zijn hulp gevraagd. Ik ben benieuwd wat er voortkomt uit zijn afwegingen.’

‘Wat zijn het eigenlijk?’ vroeg Djaim afwezig.

‘Wat zijn wat?’

‘Finistra,’ verklaarde Djaim zich. ‘Wat zijn zij eigenlijk voor volk? Zijn ze Nimfen? Zijn ze Nara? Tot welk van de generaties Godinnekinderen behoren ze?’

Om de een of andere reden richtte hij zijn vraag naar Kyrasha, maar zij staarde hem glazig aan. De rol van een Godinne-incarnatie was een rol die ze in geen enkel opzicht accepteerde.

‘Die vraag is lastig te beantwoorden,’ stelde Xio. ‘Er zijn er die zeggen dat de onderrijkers zich hier al gevestigd hadden nog voordat het eerste zaad van de Valta hier werd geplant. Dat maakt hun ras heel oud, maar men is ervan overtuigd dat zij geen Shinren zijn. In de Licht-Val beschouwt men hen van eenzelfde orde als Ilèny. Men rekent hen tot de Fawnen, diergelijkers die ergens in hun evolutie een afslag hebben genomen waarover ons maar nauwelijks iets bekend is.’

Ilèny verhief zich. ‘Ik ken wat diergelijkers, maar zelfs in de Valta zijn ze zeldzaam.’

‘Zeldzamer dan Fleurivellers?’

Ilèny knikte. ‘Fawnen zijn ouder. Hun ras en hun ideeën stammen meer van buiten de Valta dan erin.’

Nîve keek naar Aeyen om. ‘Istrifal?’ opperde ze.

Aeyen grinnikte. Hij en die Reptielnimf uit de huishouding van Minsis hadden een kleurrijk verleden. Istrifal een Fawn? Dat moest haast wel, maar hij zag Istrifal niet snel als familie van deze diepteheksen met hun glibberige achterlijven.

‘Ik denk dat je je ervan bewust moet blijven dat de Valta altijd geheimen blijft openbaren, Djaim,’ keerde Xio zich tot zijn nieuwe leerling. ‘Het maakt niet uit hoe oud je bent, Nimfana of Nimf, dit oord is nu eenmaal zo groot dat het talloze wonderen herbergt. Dat was denk ik het idee erachter. Zelfs ik ben nog steeds verbaasd over van alles dat op mijn pad komt.’ Xio stapte langzaam naar de membraan die het buitenwater weghield van hun droge cel. Hij wenkte Djaim om het hen omringende panorama in zich op te nemen. ‘Heb je je al eens bedacht waar we zijn?’

Djaim en de anderen tuurden naar de machtige ruïnes, die als gezonken kastelen in deze grot tussen de Levianterwortels rustten. Het leek wel een verdronken metropool. Daar waar de finistra tussen de machtige gebouwen zwommen, illustreerden hun lantaarnlichtjes hoe klein en nietig de wezens waren tussen de overblijfselen van eens prachtige paleizen.

‘De finistra hebben deze plaats nooit zelf gebouwd. Dit is niet hun architectuur, noch is hun volk zo groot dat ze bouwwerken zo talrijk als dit kunnen bewonen. De enige verklaring die ik mij kan bedenken, is dat wij ons onder de citadellijn bevinden. Recht onder de plaats vanwaar onze volkeren eeuwenlang stand wisten te houden tegen Isinger en zijn vele buitenwoudse legers.’

Djaims mond schoof vol verbazing open. Bedoelde Xio dat dit de nimfsteden waren die in de oudheid hoog tussen de Leviantaren hadden gehangen? De defensielijn die de Valta had gedicht toen de macht van de Orde nog op zijn krachtigst was? In een oogwenk veranderden de droevige ruïnes in machtige, boomhangende paleizen. Droomkastelen met duizenden torens en wapperende vaandels. Djaims fantasie sloeg op hol en zijn hart klopte sneller. Ilèny kneep hem bemoedigend in zijn hand. Dit waren de meest legendarische kastelen. Nu lagen ze in de verdronken diepten van de lagere niveaus. Neergeregende steden waarin de onderrijkers hun intrek hadden genomen.

Xio blies een lange adem uit. ‘Als Nimfaan ben ik oud, maar ook vrij jong. Ik leefde nog niet in de tijd dat deze forten ineenstortten. Ik leerde net als jullie de legenden, maar ik had een man als Herzianth nodig om mij te vertellen hoe het echt is gebeurd. Ik heb nooit geweten dat al deze verwoesting het resultaat was van de vierde Schimmenstorm.’

Demstria krulde zich om Xio als een rokerige mantel. ‘Ik had het je kunnen vertellen, maar het verhaal van de schimmenstormen wordt liever achtergehouden. Het helpt niet om onze wanhopige volkeren verder te ontmoedigen. De wetenschap dat Isinger ondoodbaar is, is een doodsteek voor ieder moreel.’ Ze keek haar geliefde medelevend in de ogen. ‘Zulke kennis zou ons beroven van onze laatste dappere helden.’

Aeyen keek naar Nîve en Nîve keek naar Aeyen. Niemand wist echt wat ze ervan moesten denken. Eerst al die moeite om Isinger te verslaan en daarna al die moeite die hem er niet van kon weerhouden om terug te komen.

‘Denk je dat hij nog steeds de Schimmenkoning is?’ vroeg Nîve aan Demstria.

Demstria’s bleke gezicht vormde zich voorzichtig in een rookpluim naast Xio’s oor. ‘De ondervorst zal zulke dingen weten. Ik hoop dat hij dergelijke informatie snel met ons zal delen. We dwalen reeds weken door de Onderrijken. Als dit de citadellijn is, dan is de afstand tussen ons en het Hart van de Valta nog steeds groot. We ontsnappen niet aan deze onderwereld zonder de hulp van een bondgenootschap. Ik hoop dat een gezamenlijke angst voor Isinger dit oude conflict kan doen verdwijnen.’

†

‘Ik begrijp gewoon niet goed waarom we dit doen,’ verzuchtte Nîve. ‘Ik snap niet waarom we het nog proberen. Jij hoorde ook wat Demstria zei en ze heeft gelijk. Isinger is in feite ondoodbaar. Hij is onmogelijk te stoppen en zij wisten dat. Al die oude Nimfanen, al die Shinren die hier al langer leven dan de tijd. Ze wisten het. Ze vertelden het ons niet, omdat ze wisten dat wij dan ook de hoop zouden opgeven.’

Aeyen nam Nîves handen in de zijne. ‘Is dat iets wat wij dan maar doen? De hoop opgeven?’

Nîve keek Aeyen aan. ‘Ik zie het niet,’ trilden haar blauwe lippen. ‘Als jij dat wel doet, moet je het mij aanwijzen, want ik zie het niet, ik zie de hoop echt niet meer.’

Ze zaten samen voor het troosteloze tafereel van de verdronken citadellijn en Nîve liet zich door de sombere beeltenis ervan verzwelgen. Aeyen keek echter opzij en richtte vol kalmte zijn blik op de daar rustende Kyrasha.

‘Nee!’ Nîve trok hem zo hard aan zijn kaak dat het even leek alsof ze hem in zijn gezicht sloeg. ‘Niet zij! Houd op ons hele hebben en houden, ons hele zijn, bij haar te leggen. Zij is niet wat je denkt. Ze is onze redding niet en daar is ze zelf nog wel het meeste van doordrongen. Je helpt haar niet door alle lasten van onze wereld haar verantwoordelijkheid te maken!’ Nîve greep Aeyen bij zijn bovenarmen. ‘Ze is niet wie jij denkt dat ze is, Aeyen! Ons hele plan om haar naar de Licht-Val te brengen en haar daar te trainen, zodat ze onze wereld kan verlossen, is een leugen.’

Nîve kromde haar vinger. ‘Zij is de Godinne niet en wanneer we de Licht-Val bereiken, dan komen ze daarachter! Dan brengen we ze de schijn van hoop en daarna de doem die al het leven in de Valta is.’

Nîve schudde gedecideerd het hoofd. ‘Zij is de verlosser niet. En nu we dat weten, is mijn vraag heel relevant, Aeyen. Waarom doen we dit nog? Wat denken we in vredesnaam met deze expeditie te bereiken?’

Aeyen draaide zich van haar af. Hij was dit niet gewend van haar. Nîve was zijn licht, zij was degene die hem uit zijn duisternis had getrokken en daarna was Kyrasha zijn beloning geworden. Hij had geïnvesteerd in deze vrouwen. Zij waren hetgeen wat hem weghield van zijn schaduw. Ze mocht dat niet zo ondermijnen. Ze mocht zijn hoop niet ondergraven.

‘Isinger wil haar nog altijd hebben,’ draaide hij zich verdedigend om naar Nîve. ‘Isinger weet meer dan wij weten en nog steeds jaagt hij haar na. Jij voelt net als ik hoeveel kracht er in haar lijf schuilgaat; hoe de magie haar nagenoeg uit de oren spuit!’

‘Dat is waar,’ kreunde Nîve, ‘maar ze is niet de Godinne.’

‘Hoe kan jij dat beter weten dan ik?’

Nîve greep Aeyen vast bij zijn haar. ‘Ik weet het beter, omdat ik je ken, Aeyen en omdat ik weet dat jij met al je wijsheid nooit datgene ziet dat recht voor je neus gebeurt.’ Ze dwong hem om haar in de ogen te kijken. ‘Wie zie jij hier, Aeyen? Wie denk je dat je aankijkt?’

Aeyen schudde verward het hoofd. Hij wilde geen antwoord geven op zo’n stomme vraag.

‘Wie, Aeyen?’

‘Jij natuurlijk! Nîve.’

‘Nee,’ schudde ze haar hoofd en een traan kroop in haar ooghoek. ‘Niet Nîve, Aeyen, helemaal niet Nîve. Jij hebt Nîve nooit gekend.’

Aeyen keek verbijsterd. Hoe kon ze zoiets zeggen? Natuurlijk kende hij Nîve. Nîve was degene die met hem was meegegaan vanuit de Licht-Val, de vrouw die hem hoop en opoffering had geleerd. De vrouw waarvoor hij leefde.

Ze duwde zich van hem af. ‘Je hebt mij nooit gezien, Aeyen, zelfs niet terwijl ik me recht onder je neus bevond. Je hebt mij nooit gezien voor wie ik was en nu zie je Kyrasha niet. Je ziet alleen maar wat je wilt zien.’

Ze draaide zich om, hij hoefde niet te zien hoe ze volschoot. Met dwarse passen beende ze van hem weg. Ze liet hem verbijsterd achter. Ergens in een donkere hoek legde ze zich neer. Ze omarmde zichzelf en droogde haar tranen. Wat was er toch met haar aan de hand? Was dit omdat Xifrèl weg was? Omdat haar zwaard niet in de buurt was? Ze was het nog niet kwijt. De ondervorst had het, maar ze hoefde nog niet voor een algeheel verlies te vrezen. En wat dan nog? In Frell-Miris was ze haar zwaard ook kwijt geweest, ook toen had ze tot haar verbazing zonder gekund. Maar dat was wat niet klopte. Dat was hoe ze erachter was gekomen.

Hoe ze wist dat het niet haar ziel was, die in dat zwaard leefde…

Meters verder, naast een zuil, zag ze dat Kyrasha, net als zij lag. Opgerold als een bal in de ban van haar ellende. Was dit werkelijk? Was het echt deze wereld die hen zo gevangenhield of zaten vrouwen zoals zij en Kyrasha vooral opgesloten in zichzelf?

Kyrasha zag het niet, maar Nîve strekte bevend haar hand in haar richting. Ze wilde iets… Iets dat alleen Kyrasha haar kon geven.

De ondervorst

Ilèny ontwaakte doordat Djaim haar ruwer aanstootte dan zijn bedoeling was.

‘Er gebeurt iets,’ zei hij, terwijl hij zich van haar afdraaide en zijn aandacht richtte naar de deuropening. De gelei werd weggetrokken.

Ilèny wreef in haar ogen. ‘Komen ze Xio en Dem weer halen?’

‘Nee, als ik het goed heb begrepen, moeten we dit keer allemaal mee.’

‘Allemaal?’ Ilèny schrok prompt wakker.

Blijkbaar was zij de laatste, want naast de opening hadden alle anderen zich al verzameld. Zelfs Frezl en Harrald stonden klaar om gehoor te geven aan de bevelen van de binnenglijdende finistra.

Ilèny glom op bij het zien van de dames die naar binnen schoven. De finistra hier hadden prachtige kleurpatronen. Sommigen leken feller dan zij en Ilèny vond het heerlijk ze te mogen spiegelen. Zoveel fraais was hier in de donkere wierzee niet voorhanden. Wat dat betrof leken deze finistra nog wel het meest op tropische vissen in een beschimmeld aquarium. Niet helemaal op hun plaats, maar Ilèny ging er niet om klagen.

Een knalgele vrouw gleed op haar af en Ilèny bewonderde de rode kringen in haar huidpatroon. Ze leken op de vlekken van een panter. Ze was zo aan het staren dat ze pas laat de gehaakte speer zag die in haar richting werd geduwd.

‘Ik kom al, ik kom.’

Ze waren anders, deze finistra. Ze hadden niet meer geduld dan hun zusters in Frell-Miris en aan hun gesis te horen hadden ze vergelijkbare temperamenten, maar hun heldere kleuren deden af aan hun dreiging. Ilèny had moeite zich voor te stellen dat deze vrouwen net zo bloeddorstig en martelgraag waren. De finistra in Frell-Miris zouden haar allang aan haar haar door de gangen hebben gesleurd. Dit ging zelfs onder de dreiging van wapens beleefder.

Ilèny knikte toen ze de twee meerminnen passeerde die het vlies voor hen geopend hielden. Ze was de laatste in de rij en toen ze over haar schouder keek, zag ze dat achter de dicht glijdende gelei de ruimte van hun gevangenis volstroomde met water. Ze vroeg zich af of dat een goed teken was.

De gang waar de finistra hen doorheen voerden was een vreemde. Ooit moest het een hal zijn geweest in het midden van een groot kasteel, maar de vloer liep schuin en als je meeging in die verdraaiing, dan moest je concluderen dat het gehele gebouw gekanteld stond. Dat sloot prima aan bij wat Xio had verteld. Van een gevallen citadel mocht je niet verwachten dat hij rechtstandig op de bodem zou belanden.

Dat het altijd erger kon, bleek toen ze halthielden bij een breukrand. De finistra bevolen Xio, Aeyen en Nîve om links te gaan staan en Djaim, Ilèny en Kyrasha moesten rechts plaatsnemen. Voor hen gaapte een afgrond die als een kloof tussen twee kasteelruïnes gaapte. De vesting waarin ze stonden was afgebroken en werd dichtgehouden door zo’n luchtbelscherm, maar aan de overkant lag een paleis volledig op zijn kop. Ze konden door het donker vooruitkijken naar een hal waarvan het dak een vloer was en de grond wegzonk tussen neerwaartse bogen. Roestende kroonluchters lagen als kwallen op hun kettingen. Ilèny keek haar ogen uit, terwijl achter haar finistra met weerhaken een nieuw vlies op de plaats trokken. Ze had dat nu vaak gezien, maar het bleef een vreemd gezicht. De gelei was dril, afkomstig van de gruwelvissen. De finistra gebruikten het om luchtdichte ruimtes voor hun gasten te creëren, maar waarschijnlijk was de voorraad niet onuitputtelijk. Ze waren zuinig op het goedje. Al hengelend vervormden ze het voorste vlies om een slurf te creëren die naar de volgende burcht reikte. Het was een fraaie kunst om te aanschouwen.

Niet veel later stapten ze met hun voeten over een transparant vlies en ze kwamen in die ondersteboven hal welke inmiddels was gevrijwaard van water.

‘Zelf hebben ze de lucht helemaal niet nodig,’ dacht Djaim hardop. ‘Ze doen al deze moeite echt voor ons.’ Hij keek er wat bemoedigd bij. Zolang deze finistra tijd en energie in hen staken, behielden ze hoop op een goede afloop.

Even keek Ilèny bezorgd naar Kyrasha. Het leek de Nara enigszins goed te doen om uit die cel te zijn, maar nu ze door een ondersteboven hangende kathedraal liepen, duizelde het haar op dezelfde manier waarmee de hogere Valta haar waanzinnig maakte. Ze had lang geleden Kyrasha horen klagen over alle overweldiging en nu Ilèny daaraan terugdacht, moest ze het met haar eens zijn. Kyrasha was op geen enkele wijze op haar plaats in deze wereld.

Gelukkig kwam er na het grote gewelf al snel een serie van donkere, smalle gangen. Die waren gemakkelijker af te sluiten met het drilvlies en je kon er verder vooruitzien. De finistra schenen met roze lantaarns in het rond en Kyrasha volgde die lichten alsof ze haar hypnotiseerden. Ilèny haalde opgelucht adem. Het was fijn als Kyrasha zelfstandig ontspande, want ze wilde haar niet voor eeuwig met haar nimfspoor bewerken.

Plotseling stopten de voorste finistra. Het gezelschap werd tegen een muur gedwongen en ergens in het donker werd een hekwerk opgetakeld. Ilèny dacht dat het een doorgangspoort was, maar het bleek het hekwerk van een kooi. Twee finistra werden uit die kooi losgetrokken en hun aalachtige lijven lieten smerige bloedvegen op de bodem na. Het tweetal donkere vrouwen leek een andere gastvrijheid te hebben genoten dan zij. Het waren Fikrè en Kentana.

Ilèny sloeg haar handen voor haar mond. De mishandelde vrouwen waren verzwakt en gebroken, maar zodra een van hen de geur van Ilèny opsnoof, leefde ze op en ze wierp zich met vreugdevolle ogen naar Ilèny’s benen. ‘Het spijt ons, vrouwe! Het spijt ons zo! Deze krochten hadden leeg moeten zijn. We hebben nooit geweten dat het gezonken hof zich verplaatst heeft naar deze verdronken wereld.’

Kentana werd met een haakspeer bij Ilèny weggetrokken. Er klonk gesis en kronkelende lijven draaiden zich voor Ilèny’s blikveld. Toen was er een gil die werd opgevolgd door stilte.

Een strenge finister keerde zich naar de rest van het gezelschap. Ze werden bevolen om hun tocht door de grillige gangen voort te zetten.

‘Ze willen echt iedereen voor de troon hebben dit keer,’ slikte Djaim.

Ilèny knikte beduusd. Ze keek vooral naar de bloedspetters die voor hen uit de weg bevlekten.

Ilèny had het te doen met haar twee diepteheksen. Die arme vrouwen hadden zo hun best gedaan om hen door het Onderrijk te gidsen, maar ze waren erin geslaagd om precies op de plaats te belanden waar ze zelf het kwetsbaarst waren. Alles wat ze deden, deden ze voor haar. Dit was de oogst van haar betovering. Ze voelde zich beroerd.

De hal waar ze uiteindelijk in naar binnen werden geduwd, was prachtig. Ooit was het een kapel geweest met hoge open ramen. Een ontvangstruimte in een paleis, duidelijk bedoeld om te imponeren. De finistra hadden die traditie voortgezet. Ze hadden heel wat van het gruwelvlies gebruikt om de enorme holtes dicht te vloeien en zo kreeg je het gevoel dat je op een uitkijkpunt stond binnen het ruïnelandschap. Donkerblauw dreigde het Onderrijk om hen heen, maar zij stonden droog onder de koepel en zaten al snel geknield voor een prachtige witte troon die geflankeerd werd door een bonte hofhouding van uiteenlopende vismannen en -vrouwen.

Deze finistra waren zo anders dan de schaduwachtige variant uit Frell Miris. Geen botkettingen of barbaarse afgodsbeeldjes. Hier droegen de dieptewezens sierlijke mantels van rugvinvlies, glommen parels langs halzen en schenen juwelen uit kronen en tiara’s. Menigeen werd gedwongen zijn beeld van deze onderwaterbewoners bij te stellen.

De ondervorst zelf was ook niet wat je zou verwachten bij de vader van prinses Myrsin. Zijn ogen schenen het bekende paarse licht, maar zijn huid was ver van donkerblauw, het was eerder een aquamarijn dat de golving weerspiegelde van het water voorbij de membranen.

Het was op slag duidelijk dat de finistra veel werk hadden gemaakt van deze ontvangst. Ze hadden zelfs hun gehele hof in het droge gebracht. Een betuiging van respect die niet aan Xio voorbijging.

Hij was de eerste om te knielen voor de man die hen gevangenhield en gelukkig volgde de rest zijn voorbeeld. Alleen Kyrasha leek traag van begrip of was ze te trots om voor een vreemde te knielen? Pas nadat Nîve ferm aan haar arm trok, ging ze mee in de respectbetuiging.

Allen keken gespannen op, terwijl de onderkoning zijn lans opzij zette en zich oprichtte ten aanzien van zijn volk.

‘Vandaag heetten wij welkom, onze bovenvrienden,’ galmde zijn stem in de holte. ‘Wij hebben elkaar ontmoet in wantrouwen, maar na lang beraadslagen is het Onderhof tot het inzicht gekomen dat wij op dit moment meer gemeen hebben dan ons doet vervreemden. Ik hef hen dan ook in deze het glas en verhef hun status van “buit” naar “gasten” van het Onderrijk!’

In plaats van applaus weerklonk gesis, maar kijkend naar de gezichten van de finistra besefte Nîve dat dit sissen juist hun versie van feliciteren was. Het werd hen toegestaan weer op te staan.

De ondervorst gleed op een lagere trede en terwijl hij zijn schelpachtige kelk vulde met een elixer, schoven er finistra van het hof op hen toe om ook hen te voorzien van drank. Met verbaasde, maar ook opgeluchte blikken keken ze elkaar aan.

‘Nooit gedacht dat jij zo’n goede diplomaat zou blijken,’ stootte Aeyen Xio aan.

Xio grinnikte. ‘Ik denk dat de eer vooral uitgaat naar Demstria.’

Demstria’s gezicht kwam naar voren uit haar rook en ze vormde zelfs even een arm om met een gulle lach het glas naar Xio en naar de onderkoning te tillen.

Nadat de finisterkoning keurig met een doekje zijn lippen afnam, keek hij hen ernstig aan.

‘Laat ons nu beraadslagen. Het is mij in onze gesprekken duidelijk geworden dat de ontwikkelingen waaronder mijn volk gebukt gaat, ernstig gelijk staan aan de ontwikkelingen die zich voltrekken in jullie bovenwereld. Er was een tijd dat jullie volkeren en het mijne op een voortdurende voet van oorlog verkeerden, maar die tijd is inmiddels lang geleden. Eeuwen passeren en volkeren passen zich aan. Waar wij ons ooit verzetten tegen de wortels die de Leviantaren naar beneden sproten, hebben wij van generatie op generatie geleerd ze te accepteren. Daar waar spiegellicht ons naar diepere diepten verdreef, hebben wij nieuwe niveaus ontdekt en ook daar onze draai gevonden. Dat wat ons in vroegere jaren tot geschillen bracht, heeft geen recht des aanzien meer sinds de dagen dat Isinger en zijn trawanten doorbraken in ons beider wereld.’ De ondervorst keerde een indringende blik in de richting van Demstria’s rookwerveling. ‘In de afgelopen dagen heeft deze gezant van de hoge Nimfenkoningin Minsis mij wegwijs gemaakt in de geschiedenis, zoals die beleefd wordt door de bovenrijkers. Zij kende mij in hun zorgen over Isingers intriges, zijn militaire apparaat, maar ook in de smet van zijn vuilbroed en het kwaad van zijn vergif. Waar wij hier gebukt gaan onder de smet van finistra die zijn gegrepen door boze sporen, kennen ook de bovenrijkers hun equivalent van Nimfen die door vergiftiging tot vijanden worden verwrongen.’ De vorst staarde koud en hard naar Aeyen en Nîve realiseerde zich dat haar geliefde ten voorbeeld werd gesteld. Gelukkig had Demstria het reeds voor Aeyen opgenomen. De vorst leek er gerust op hem hier aan het hof te ontvangen. Zijn knik naar Aeyen was heel wat vriendelijker dan de minachting die doorschemerde in zijn staar naar daar waar Fikrè en Kentana onder speren tegen de vloer werden gedrukt.

‘Zoals vrouwe Demstria mij haar vrees verhaalde over de grote leefbomen die meer en meer van Isingers gif drinken, zo verhaal ik haar hoe de stromingen diezelfde giffen verspreiden door iedere uithoek van ons Onderrijk. Isingers verderfelijke elixers hebben onze gruwelvissen gruwelijker gemaakt, ze hebben de diepteserpenten doen vermeerderen om nog maar niet te spreken over de veelvouden van mutaties in gedrochten die hongerend door onze niveaus trekken. Toch is het ergste kwaad dat wij, finistra, als soort zijn aangetast. Sommigen in overdaad,’ hij knikte naar het kronkelende tweetal, ‘maar ook wij allen.’ De vorst verhief zich richting Demstria. ‘Op land of tussen bomen is een vuilbroed te ontwijken. Een boos spoor mag daar onzichtbaar zijn, maar het is nog te ontlopen. Vervuiling door water werkt anders. De giffen zijn hier dunner, maar hun effect is overal. Geen finister, mijzelf incluis, kijkt in zijn spiegel en weet niet dat hij is veranderd. Wij zijn door Isinger van generatie op generatie gecorrumpeerd. Vervreemd van onze voorouders. Veranderd in ons zijn en denken.’

Een donkere wenkbrauw werd opgetild en plots rustte de blik van de ondervorst weer recht op Aeyen. ‘Maar boven of onder, de schaduw valt te bevechten. De ziel is een wapen van de Godin dat zich niet zonder slag of stoot overgeeft en vanuit iedere duisternis is nog altijd een weg naar boven.’

Nîve slikte heftig. Ze kneep met haar ogen en verdrong haar gedachten om die van de ondervorst te blijven horen.

‘Vandaag de dag zijn er minder van mijn volk waarmee ik mij durf te omringen dan ooit tevoren. Dit diepterijk ligt voor in zijn teloorgang en nu zovelen de duisternis steunen, zie ik het als mijn taak onze laatste adem te gebruiken ten dienste van het licht, zelfs wanneer dat licht enkel nog in het bovenrijk zijn winst kan halen.’

De vorst trok zijn mond strak en keerde zich toen nederig richting zijn gasten. ‘Ik heb een boete in te lossen. Toen heer Isinger eeuwen geleden door onze wateren trok en ons toefluisterde dat hij ons zou bevrijden van de tirannie der Nimfen, waren mijn voorouders gretig hem tegemoet te komen. In menig conflict vochten zij aan des duivels zijde, maar onze zwaarste zonde was wellicht toen wij hem kenden in ons geheim van zielsverankering. Toen wij hem de leer gaven en het middel om zijn wezen blijvend aan deze wereld te hechten. Het medium voor het creëren van zijn Schimmenstorm.’ De vorst blies hard. ‘Zelfs in onze gelederen is de kunst van het ankerweven dun gezaaid. Wij hadden moeten beseffen dat zo’n zeldzame gift moest toebehoren aan een plan van de Godinne. Dat het nooit zou mogen worden aangewend door een slang als “de verleider”.’ De vorst nam een slok, daarna vervolgde hij. ‘De dag kwam dat wij heer Isinger de ankerwever weigerden. Dat ontaardde in een onderoorlog waar jullie bovenrijkers geen weet van hebben, maar zelfs daarna wist hij ze altijd naar zich toe te lokken. Hij wist altijd een wig te drijven, soms tot diep in de families. Dat mijn dochter is gegrepen in zijn net, dat is mijn schande. Dat zij haar ziel niet kon behouden zoals ik, is een zonde waar ik mij als vader voor moet verantwoorden. In de bannelinge Myrsin heeft heer Isinger een wapen gevonden waarvoor allen de prijs betalen. Ik kan niet anders dan jullie en hoge koningin Minsis in kennis stellen van mijn berouw. Van mijn wil om iets te corrigeren, gezet tegen de wetenschap dat niets ooit opweegt tegen…’

De ondervorst stopte, want Xio hief zijn enige hand op. Xio vond het niet nodig dat de vorst zich nog langer vernederde voor een schande waar hij zelf waarschijnlijk maar weinig hand in had.

‘Isingers methoden zijn vals, maar uiterst doeltreffend, mijn heer.’ Xio keek de ondervorst oprecht in zijn ogen. ‘Myrsins verraad is schadelijk, maar niet schadelijker dan vele soortgelijke bovenrijkse schandalen.’ Hij gebaarde naar het landschap. ‘Deze gevallen citadellijn is de stille getuige van andere intriges. Ik kan u namen noemen, grote namen van Nimfen die vielen voor zijn listen. Van het corrumperen van tempelheren tot het wegnemen van een beloofde kampioen, zoals de vrouwe Velkeria.’

Nîve voelde een akelig strakke knoop samentrekken in haar borst. Ze keek angstig naar Aeyen, maar Aeyen was blijven hangen in het voorbeeld van de tempelheer.

‘Mijn punt,’ ging Xio verder, ‘is dat wat u zegt correct is. Zowel het Onderrijk als het Bovenrijk gaat gebukt onder verlies en schande. Gebukt onder Isingers tirannie over een loop van eeuwen. Misschien is daarom nu de tijd om te stoppen met die terugblik en vooruit te zien. Om te kijken hoe wij Isinger kunnen tegenstaan door samenwerking. Door het ineenslaan van handen.’

De ondervorst knikte. Overal om hen heen sisten de tientallen finistra, maar wederom behepte het gesis geen afkeer, maar betrof het lof.

De ondervorst wachtte tot het gesis weer wegstierf, toen bedaarde hij zijn hof en richtte zich tot Xio.

‘Wij willen u van dienst zijn. Uit onze gesprekken heb ik begrepen dat u onderweg was naar uw hoofdstad, de geroemde citadel die ons bekend staat als de Licht-Val. U bent daarheen onderweg om verslag te doen van uw verloren oorlogen en om er de hulp te zoeken om dit donkere tij te keren.’

Nîve fronste. Tja, zo zou je het kunnen omschrijven. Ze keek angstvallig naar Kyrasha, maar iedereen was slim genoeg om stil te zijn.

‘Die Licht-Val bevindt zich in het Valta Hart,’ schraapte de vorst. ‘Een oord dat zelfs voor finistra niet gemakkelijk bereikbaar is.’

Hij pauzeerde even want er kwam een finister aangekropen met nieuwe berichten die hem in het oor werden gefluisterd. Wat die berichten ook waren, het maakte zijn zorgen niet minder. Hij nam plaats in zijn zetel, maar hij leunde voorover zodat allen hem nog steeds goed konden horen. ‘Lang geleden reikten de waterkanalen van de finistra tot zelfs onder de spelonken van het machtige Kransgebergte, maar in onze tijden van twist sloten jullie Nimfanen onze tunnels af en vandaag de dag kennen wij geen weg naar binnen in jullie paradijs. Ik kan jullie middels gruwelvissen laten vervoeren tot aan de rand van jullie Hart, maar daar weer binnendringen zal jullie nog een zware klus blijken. Ik heb in deze laatste dagen de vrijheid genomen om mij door mijn spionnen op de hoogte te laten stellen van de toestand van het Bovenrijk. Het zal jullie wellicht verheugen te vernemen dat jullie zo gevreesde Schimmenstorm is geluwd. Geluwd tot Isingers omstandigheden weer wijzigen tot een situatie waarop hij weer beroep zal doen op mijn persoonlijke zonde.’ De vorst schudde zijn hoofd. ‘“De verleider” is weer vlees, maar hij heeft niet stilgezeten. Volgens mijn getrouwen is hij een nieuwe opmars begonnen tegen het Hart. Alles wijst erop dat hij en jullie een gezamenlijke bestemming hebben.’

Nîve keek verschrikt naar Aeyen, maar ze zag Aeyen vooral zijn ogen branden op Kyrasha.

‘Willen jullie zijn legers voor zijn, dan is het zaak voort te maken. Vandaar dat ik deze bijeenkomst zo snel heb gelast, om jullie op je weg te zenden.’

‘Waar zijn ze nu?’ vroeg Xio gealarmeerd. ‘Als de troepen van Isinger weer in beweging zijn, waar marcheren ze? Hebben jullie weet van enige topografie uit onze bovenwereld?’

Even leek de vorst op zijn tenen getrapt. ‘Natuurlijk hebben we weet van jullie wereld. Denk je dat het toeval is dat ik mijn hof heb verplaatst naar dit wat jullie ooit je “Citadellijn” noemden? Wanneer Isinger zijn monsters verplaatst, dan doet hij dat op alle niveaus en middels elke krocht of boomweg. Isingers leger is nooit in zijn geheel op één plaats en hij heeft duizenden middelen om zich op te beroepen. Zijn duivels zijn hier en zijn duivels zijn daar. Sommigen zijn na de eerste inval in het Hart nooit vertrokken. We vermoeden dat Isinger in de laatste jaren ergens naar op zoek was. Zijn monsters waaierden uit door heel de Valta, maar in deze laatste weken keren ze in drommen terug. Terug naar het Hart, zoals ik zei. Sommigen van hen zullen daar al zijn, anderen zullen volgen. Het ligt aan onze snelheid of we jullie daar kunnen krijgen voor het moment dat het gebergte potdicht zit.’

Djaim, die naast Nîve stond, mopperde. ‘Misschien hadden ze ons dan vorige week niet moeten vangen, maar door moeten laten.’

De vorst leek het gelukkig niet te horen. ‘Ik geef jullie vissen en goede gidsen mee. Betere zwemsters dan dit slijk waarin jullie eerder je vertrouwen vestigden.’

Het misprijzen van de vorst gaf de bewakers een excuus hun speren harder tegen Fikrè en Kentana te duwen.

De vorst hief zijn glas weer. ‘Ga gauw, heer Xio en vrouwe Demstria van de Licht-Val. Haast u naar uw bolwerk en bericht uw hoge koningin dat zij een medestander geniet in het Onderrijk. Nodig haar uit een gezant mijns weegs te sturen, opdat we kunnen bezien hoe wij elkaar in deze zwarte tijd van dienst kunnen zijn.’

Xio maakte een diepe buiging. De anderen volgden snel zijn voorbeeld. Zelfs Kyrasha was eindelijk op tijd. Vrouwe Demstria waaierde uit en er verschenen finistra die zich presenteerden als hun nieuwe gidsen, die hen geboden haast te maken naar een plaats waar gruwelvissen wachtten.

Iedereen stond op, de een meer verheugd dan de ander. Goed nieuws was er niet, maar ze konden weg uit dit onderwaterkerkhof. Hier zou toch niemand willen blijven hangen?

‘Wacht,’ sprak Ilèny vrij plotseling en ze wrong zich los uit de arm van Djaim. ‘Heer ondervorst, wat staat hen te wachten?’

De vorst, die al in gesprek was getreden met zijn adviseurs, draaide zich wat bevreemd om. Hij wist niet goed wat ze bedoelde. Pas door het volgen van haar blik begreep hij dat ze het over de twee finister-dienaressen van zijn dochter had.

‘Hun executie zal worden uitgevoerd zodra u onderweg bent.’

Ilèny’s hart sloeg over. ‘Executie? Maar deze vrouwen zijn hier door mijn toedoen!’

Djaim schrok en hij trok Ilèny ruw aan haar arm. ‘Ilèny wat doe je?’

Ook de anderen keken gespannen naar de Fleuriveller. Wat was ze van plan?

Het hof viel stil en de vorst keerde zich gericht naar Ilèny. Hij gleed op zijn lussen van de trap en hij bracht zich doemvol boven Fikrè en Kentana. De mishandelde serpenten keken angstig naar hem op. ‘De aard van jouw betovering verandert weinig aan hun wezen. Deze vrouwen zijn al lang geleden gegrepen in een duistere onderstroom. Hun soort vloeit naar mijn dochter uit een honger naar pijn en verminking. Wreedheid is hun adem.’

‘Wreedheid was hun adem,’ waagde Ilèny het de ondervorst te trotseren. ‘Nu ben ik dat.’

De vorst staarde haar aan.

‘U sprak eerder over boetedoen voor daden. U helpt ons vanwege de schuld die u ziet in de zonde van uw dochter. Deze vrouwen hier? Zij zijn mijn zonde. Nimfspoor bedwelmt kortstondig, maar wat ik op deze vrouwen losliet is vergelijkbaar met dat wat Isinger gebruikte op uw dochter. Ik ontnam deze wezens hun wil en maakte ze de mijne. Na zo’n daad is hun bestaan mijn rekenschap.’ Ze keek de vorst recht in de ogen. ‘Ze zijn mijn verantwoordelijkheid geworden.’

De vorst staarde haar koud aan. ‘Zo’n verantwoordelijkheid verandert weinig aan hun daden. Aan de handen van deze vrouwen kleeft bloed, hun zonden verlangen straf.’

Ilèny staarde hem aan. ‘Wellicht heeft u gelijk, maar ik ben iets begonnen. Isinger claimt levens en maakt ze de zijne. Hij jaagt op zuivere zielen en verwringt ze tot iets slechts. Ik vond dit slechts, en verwrong het tot iets beters. Ik schaamde mij ervoor, omdat het ontnemen van een wil een kwaad is. Maar kijk eens om mij heen? Aeyen hier verkeerde dicht bij de duisternis, totdat het licht van Nîve hem terugtrok. Ik heb gezien dat er vanuit het donker een weg terug is. Hoewel ik deze vrouwen eerst verachtte, ben ik gaan inzien dat mijn misdaad tot iets schoons kan leiden. Ze hebben geen slechts meer gedaan sinds ze mij dienen, niet sinds ze mijn wensen aannamen als hun geweten. Als wat ik deed verkeerd was, dan rechtte mijn fout zich in de verbetering die ik heb aangebracht. Wanneer u hen hier slacht, maakt u mijn werk ongedaan. Dan maakt u hen werkelijk tot mijn zonde.’ Ilèny slikte. ‘Het is niet hun ziel waarvoor ik pleit. Het is de mijne.’

De vorst wreef langs zijn kaaklijn. Djaim, maar ook de anderen, wachtten gespannen op zijn oordeel. Ze betoverde hem toch niet? Ze zou het toch niet durven om zo’n hoog persoon te bespelen?

Toch leek ze de vorst te raken.

‘Wat is het nut om door te gaan als we niets dat is gevallen naar herstel wensen?’

De vorst keek met een scherpe blik omhoog. Die laatste woorden troffen doel. Hij mompelde. ‘Geloven we in een wereld die al verloren is? Of blijven we hopen op een weg terug?’

Ilèny tilde haar kaak voor de zijne. ‘Genade in plaats van ons getoonde haat.’

De vorst trok daarop een brede glimlach. ‘Het is niet onze kleur die wij wensen te behouden. Het is de smaak van onze ziel.’

Ilèny knikte.

Plotseling werden de speren weggetrokken en de twee gebroken finistra kropen als bange alen naar Ilèny’s benen. Ze greep de twee wanhopige vrouwen teder in hun haren.

De vorst knikte haar toe. Ilèny keerde zich om en ze stapte met haar twee slavinnen richting haar gezelschap.

Nîve stond als aan de grond genageld. Het filosofiemoment tussen de Fleuriveller en de ondervorst maakte van alles in haar los.

Isist

Het was een privilege om als enige in deze wereld zonlicht tot je te mogen nemen. Het verwarmde haar hart, maar gek genoeg was dat allang niet meer wat ze voelde wanneer ze vanaf haar balkon omhoog keek tegen de hete stralen. De schacht rondom de Licht-Val was als een voetlicht. Een voor de Valta uniek verschijnsel, maar van binnenuit had het de schijn van een gevangenis. Zeker wanneer je besefte dat de zone waarin het zonlicht viel, direct de grens markeerde van alle ruimte die je mocht betreden.

Isist herinnerde zich graag de vroegere tijden waarin het territorium van de Orde verder strekte dan enkel een smalle woudschacht. Eens was ze vrij om door het gehele Hart te dolen. Vrij om de Valta te doorkruisen voorbij de Krans, tot ver in het oneindige. Destijds reisde ze van citadel tot citadel. Soms was ze een senator, soms een adviseuse of een ambassadrice. Ze had talloze vorsten gediend en een ongekend aantal steden bezocht. De laatste jaren gunden haar niets van dat al. Vandaag de dag was de lichtval rond de Licht-Val haar begrenzing. Ze zat net als duizenden anderen opgesloten in dezelfde ivoren toren. Een mier binnen een mierenhoop, een gevangene opgesloten in een gekkenhuis. Eigenlijk moest ze dankbaar zijn dat deze plaats nog overeind stond. Gelukkig dat Isingers rampspoed deze citadel had gemist, maar er waren dagen waarop ze het niet voelde. Dagen waarop de massale toestroom naar dit enkele bolwerk haar compleet waanzinnig maakte. Dagen waarop ze zich afvroeg of ze niet allen beter af zouden zijn met een snelle dood.

Met de mouw van haar dunne blauwe jurk depte ze een traan uit haar ooghoek. Je kon maar zolang tegen het licht inkijken zonder erdoor verblind te raken. Wanneer ze dacht aan wat er op dit moment om haar heen gebeurde, kon ze niet anders dan constateren dat iedereen die hier verbleef op soortgelijke wijze blind was geworden. Dag na dag vergaderde men in de Chrisenvale over de verdeling van schaarse goederen. Over de verspreiding van woonruimte over de verdiepingen of het wel of niet toelaten van nog meer vluchtelingen. De Licht-Val was als een eiland in het midden van een zonvloed. Nimfen kwamen als ratten toe gezwommen en ze stapelden zich op tot een berg. Men vocht om hogerop te komen, maar eng genoeg bleef ook het water stijgen. Geen enkel middel werd geschuwd om met elkaar te wedijveren over een extra schijn van veiligheid. Het vermogen om net iets langer te blijven leven dan een ander. Net dat beetje meer tijd kunnen kopen…

Isist verachtte deze plek. Hier stonden ze met zijn allen in het zonlicht, maar ze waren de zwakste schaduw van de Orde die ooit had bestaan. Een walgelijke afspiegeling van de glorie die eens was geweest. De ratten-analogie was echt haar beste. Ratten, wedijverend om het puntje van de mast op een zinkend schip.

Met een zucht blies ze voor zich uit. Het werd haar echt te veel. Als telepaat in dienst van de hofhuishouding van hoge koningin Minsis was het haar taak om naast het aanhoren van vermoeiende speeches en langdradige redevoeringen, ook te luisteren naar achtergehouden gedachten en verborgen agenda’s in de hoofden van talloze van volk verstoten vorsten. Ze kreeg voortdurend de dubbele dosis binnen, omdat ze mee mocht luisteren naar ieders innerlijke twijfels. Ieders onuitgesproken angst of onredelijke paniek. In een tijd als deze dreef dat haar tot waanzin. Dan kon ze simpelweg niet anders dan zich terugtrekken in haar vertrek en mediteren tot ze haar eigen gedachten weer kon onderscheiden van de idioterie van anderen.

Normaal gesproken was ze dol op het avondschijnsel. Het einde van de dag, wanneer de zon laag stond en de woudschacht schuiner, was een rustig moment dat haar altijd hielp om tot zichzelf te komen. Vandaag leek dat te veel gevraagd. De oproer was te extreem. Met spanning in al haar spieren zette ze zich schrap tegen de balustrade. Waar was de tijd gebleven dat iets haar kracht gaf?

Alsof haar gebed verhoord werd, gleden twee zachte handen langs haar schouders. Een tedere aanraking volgde de lijn van haar sleutelbeen en schampte de rand van haar kaak. Met haar handen omklemde ze die vingers en ze kneep erin, als om te controleren of ze echt waren.

‘Ik ben zo blij dat je terug bent,’ koesterde ze zijn aanraking. ‘Zonder jou hier, heb ik het gevoel dat ik compleet waanzinnig word.’

Met een diepe zucht draaide ze zich om. Ze nestelde haar hoofd tegen de borstkas van Chairon, haar minnaar. In tijden als deze had iedereen houvast nodig. Iedereen zocht een anker.

Hij aaide haar over haar hoofd en duwde haar een ietwat van zich af om haar een drankje aan te bieden. ‘Is het echt zo erg geweest?’

‘Je weet niet half hoe erg!’ klaagde Isist. ‘We hebben niet allemaal de luxe om te worden uitgezonden als contactpersoon met de buitenlegioenen. Voor je vertrok, was het hier al een gekkenhuis, maar sinds de komst van dat Riviernimfmeisje is de Chrisenvale vervallen tot totale gekte!’

Chairon grinnikte. ‘Werkelijk? Plaats je alles op het conto van dat ene meisje?’

‘Alles is verbonden,’ snauwde Isist. ‘Het was haar gepredik dat ervoor zorgde dat Minsis haar zestiende legioen in beweging zette! Nu is het hele zestiende verloren en Isinger richt al zijn troepen naar het Hart. Hoe kan ik anders concluderen dan dat die Nîve de Licht-Val eigenhandig ten gronde heeft gericht?’

Chairon schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Dit misstaat je, Isist. Je weet beter.’

Isist duwde gefrustreerd haar vingers tegen haar voorhoofd. ‘Ja, Aeyen Ada had er ook een hand in. Meneer de oproerkraaier had lang geleden zijn mond gesnoerd moeten krijgen. Heb jij niet eens in de raad gelobbyd om een executiebevel los te peuteren? Jij en generaal Ylstrom?’

Chairon grinnikte. Hij nipte van zijn glas. ‘Destijds ja, maar het is onterecht om Aeyen nu de schuld te geven. Hij heeft nooit gevraagd om de steun die Minsis hem gezonden heeft.’

Isist keek geïrriteerd naar hem om. ‘Wie vind jij dan dat schuldig is aan deze crisis?’

Chairon fronste terwijl hij zich naast haar balkongordijn plaatste. ‘Koningin Minsis is een grote meid. Ik vind dat je haar best verantwoordelijk mag houden voor haar eigen daden.’

Isist draaide zich als door een wesp gestoken om. ‘Niet jij ook al!’

Chairon hield snel zijn hand op in verweer. ‘Begrijp me niet verkeerd. Dit hele theater dat Hsarvulos is begonnen, slaat nergens op. Het is een opportunistische politieke zet die niet op een ongunstiger moment kan komen. Je kunt alleen niet daar staan en mij zeggen dat Minsis dit niet over zichzelf heeft afgeroepen. Je schreef mij dat je woedend was dat ze jouw adviezen hierover in de wind sloeg. Je kunt de waarheid verdraaien hoe je wilt, maar de raad heeft een punt. Het is Minsis die het zestiende legioen ten strijde heeft laten trekken. Minsis is het verloren.’

Isist balde gespannen haar vuisten. ‘Dat was haar recht. Haar recht als koningin.’

Chairon knikte. ‘Net zoals het het recht is van de Chrisenvale om hierom haar ambt in twijfel te trekken, of wij dat nu leuk vinden of niet.’

Isist plaatste haar glas zo gespannen op de tafel dat het bijna brak. ‘In vroegere tijden was dit nooit gebeurd! In vroegere tijden verloren heersers tientallen legioenen, en nog steunden we hen en leidden ze ons achteraf naar overwinningen!’

Chairon stapte langzaam in haar richting. ‘Dit is niet meer vroeger.’

Isist trok haar ogen nauw. ‘Nee, nu staan er tientallen klaar om je een dolk in de rug te steken na een misstap.’

Chairon keek haar triest aan. ‘Dit zijn de tijden waarin we leven.’

Isist bezweek. Ze deed een stap naar voren en ze liet zich week in zijn armen vallen. ‘Ik ben te oud geworden,’ klaagde ze. ‘Soms denk ik dat ik de enige ben die nog gelooft in loyaliteit.’

Chairon duwde zijn vingers onder haar blauwe haren en hij stimuleerde haar hoofdhuid om haar te ontlasten. ‘Niet de enige,’ fluisterde hij zacht. ‘Voor wat het waard is? Ik ben volledig tegen deze hoorzittingen. Al ben ik overtuigd van een zekere mate van roekeloosheid aan de kant van de hoge koningin, ik ben er ook van overtuigd dat niets gevaarlijker is dan het creëren van een machtsvacuüm, juist nu Isinger voor onze deur staat. Dit is een moment om samen sterk te staan. Niet een moment voor onderlinge verdeeldheid.’

Isist snoof, ze trok voorzichtig haar neus los van zijn schouder. ‘Hoor mij nou. Ik klaag steen en been, maar ik heb geen moment geïnformeerd naar het nieuws dat jij vergaard hebt. Wat ga jij in de volgende sessie berichten?’

Chairon hield haar hoofd vast bij de slapen. Hij keek haar vertwijfeld aan. ‘Is mijn nieuws nu belangrijk? Is het wat je op dit moment van mij nodig hebt?’

Een huivering trok door Isist. ‘Is het zo erg?’

‘Ik heb je maanden niet gezien, lieve Isist,’ schraapte Chairon. ‘Ik dacht dat je deze avond iets anders van mij zou verlangen dan zorgen.’

Isist beefde. Hij had gelijk. Ze had hier zo naar uitgekeken, maar alles om hen heen was turbulent. Golven raasden overal rondom en Isist had het gevoel dat ze kopje onder ging. Alsof ze adem tekortkwam.

Ik kan voor jou die adem zijn… hoorde ze hem denken. Ik ben de jouwe en jij de mijne. Samen vinden we de kracht om deze crisis het hoofd te bieden.

Het glas van Isist viel van de tafel en rolde op een kussen. Op datzelfde kussen belandde Isist op haar rug. Eindelijk stond ze hem toe. Eindelijk gaf ze zich aan hem over en liet ze haar zorgen van zich afglijden. De slechte berichtgevingen, de aanstaande hoorzittingen, haar wroeging om alles wat gebeurd was. Eindelijk was het heel ver weg.

Haar nagels priemden in zijn rug. Godinne, wat had ze hem gemist…

Het alternatief

Een golf van onbehagen kroop langs Nîves ruggengraat, ze bedacht zich geen seconde voor ze eraan toegaf. Ze sprong omhoog en vele anderen die rond het kampvuur lagen, schrokken op. Djaim en Ilèny keken bang in de rondte, maar Kyrasha had haar mes te pakken. Haar ogen glinsterden. Deze nieuwe versie van hun vondst had verstand van zaken.

‘Wat is…’ wilde Ilèny vragen, maar voordat de zin kon komen, brak het struikgewas achter hen open. Woeste schaduwen schoten tevoorschijn en bestormden het oeverstrand. Ilèny gilde, maar Nîve wierp zich voor de Fleuriveller nog voor die overeind kon komen. Met een bijzondere souplesse hief ze haar zwaard, Xifrèl, boven haar schouder. Er klonk een grauw en er was een flits met een muil. Nîve sloeg en het glazig blauw kristal loste haar probleem op. Een sproeier van bloed belandde sissend op de as.

‘Aanval!’ brulde iemand.

‘Joh,’ dacht Nîve en ze betrapte zich erop dat ze het hardop zei. Het maken van een vuur was te riskant gebleken, want de vlammen waar ze zich naast hadden geplaatst, bleken een aantrekkingskracht te hebben op vijanden. Nîve had haar zwaard nog maar nauwelijks losgetrokken of een volgend monster haalde naar haar uit. Nagels sneden door de lucht waar ze haar hoofd wegtrok. Rode ogen vlamden en een behaarde schouder trof haar in de borst. Nîve verloor Xifrèl en viel dwars door het vuur, maar haar rol was zo snel dat geen van de vlammen vat op haar kreeg. Het monster kon niet hetzelfde zeggen. Het beest was fanatiek of volkomen waanzinnig. Het sprong recht door de vuurplaats om haar te vangen, maar omdat het een volledige vacht genoot, ontbrandde het gedrocht ter plekke. Brullend benaderde het haar, terwijl het knetterde als een toorts. Nîve keek met bange ogen naar het beest op. Waar lag haar zwaard opeens? Het monster spande zijn spier om uit te halen, maar een harde hand greep het in zijn nekvel vast. Een versteende Djaim trok het monster achterover. Kyrasha dook naar voren en ze ploegde met haar mes door de strakgespannen keel. Opnieuw spatte bloed in het rond. Kyrasha ving het in haar gezicht zonder enig blikken of blozen. Djaim liet het monster voor haar voeten ineenzakken. Het vuur veranderde het wezen in een rokerige hoop.

‘Jemig, wat stinkt dat kreng!’

Ilèny keek doodsbang in de rondte. ‘Was dat een…’

‘Satar,’ maakte Kyrasha de zin voor haar af. Ze staarde naar haar bebloede mes. ‘Dat ding was een satar.’

Hoe wist ze dat? Nîve keek verwonderd naar Kyrasha om. Wat was ze toch veranderd. Volslagen onvoorspelbaar.

Een aantal woeste brullen leidde de aandacht weg van alle mogelijke gedachten. Lager op het strand rende eenzelfde groep monsters. Ze richtten zich op de finistra van de ondervorst die met hun lantaarns een net zo gemakkelijk doelwit vormden als de vuurplaats. De onderrijkers gilden, maar een deel van hen was al te wapen. Zij waren verstandig genoeg geweest om wachtposten te onderhouden, maar echt helpen deed het hen niet. Satar waren een kruising tussen Nara en wilde honden. Ze renden en sprongen als dieren en ze gebruikten liever hun muil dan fatsoenlijk wapentuig. De voorsten van de beesten werden geveld door pijlen, maar een tweede golf brak direct door de verdediging. Zeker één finister werd dusdanig bij de staart gegrepen dat ze de aanval niet zou overleven. Ze moesten ze te hulp schieten!

Met Xifrèl weer in de hand waagde Nîve een spurt richting het strijdperk. Ze wist dat Kyrasha haar op de hielen zat. Zo raar dit. Er was een tijd dat ze Kyrasha zou behandelen als porselein en haar te allen tijde veilig zou houden, maar na hun bevindingen in Frell-Miris was hun verhouding gelijkwaardiger geworden. Deze nieuwe versie van de vrouw was zelfverzekerder. Ze had rare grillen, maar het waren volkomen andere grillen dan voorheen.

Kyrasha was trouwens niet de enige die een metamorfose was ondergaan. Al rennend werden beide dames ingehaald door Djaim. Xio had zijn tijd gebruikt om Djaim te trainen. De knul die zich nu als eerste tegen de monsters in wierp, had een torso die hard genoeg was om een schedel te verpletteren. De dames vochten rug aan rug met een standbeeld in het midden.

Nîve sloeg naar meerdere kanten, maar ze wist goed wat ze deed. Een aanval als dit ontaardde dikwijls in chaos, maar vreemd genoeg overzag ze de gehele situatie. Met Djaim als dekking rekenden zij en Kyrasha met een drietal monsters af. Finistra trokken zich terug in het water en gebruikten hun bogen om nieuw toestromende satar af te schieten. Het kon zijn dat ze binnen deze chaos Ilèny uit het oog verloren, maar Fikrè en Kentana waren juist in de tegengestelde richting geglibberd en de twee serpentvrouwen hielden als volwaardige krijgsters het enige monster weg dat in hun achterhoede durfde aan te vallen. Toch wist Nîve dat het nog niet gedaan was. Ze voelde dat er meer gingen komen. Wat was dat voor geks? Ze voelde het? Een Riviernimf kon toch niet voorbij rots of bomen kijken? Toch was het haar totaal geen verrassing toen een minstens zo grote groep satar vanaf de andere kant uit de begroeiing barstte. Sommige van deze monsters waren bewapend en in hun midden rende een morger. Dat beest kon hoge sprongen nemen. Voordat Nîve ook maar in de buurt kon komen, was het beest haar al voorbij. Het belandde in het ondiepe water en sprong vandaar tegen een gruwelvis. Finistra vuurden pijlen, maar de schachten ketsten op het uitwendige skelet of ze zonken niet diep genoeg om iets te schaden. De morger had echter vrij spel in de vissenflank. Zeisvormige klauwen ploegden door vet en vlees en de enorme vis brulde. Hij spartelde en rolde om aan zijn belager te ontkomen. Een golf en de woeste vissenstaart maakten dat de finistra moesten onderduiken.

Nîve dacht dat zij de enige was die het arme dier zou kunnen redden, maar voordat ze naar voren kon, greep Kyrasha haar bij haar schouder. ‘Wacht,’ zei ze en ze tilde haar mes terwijl ze het beetnam bij de punt.

‘Eén mes?’ vroeg Nîve verbijsterd.

‘Het oog,’ stelde Kyrasha koeltjes. Het volgende moment wierp ze en het mes belandde trefzeker in de holte van de morger-schedel. Plotseling was het de beurt aan dat ondier om te brullen. Halfblind gleed het los van de opengekrabde vissenflank en vervolgens zag de gruwelvis zijn kans. De morger verdween met gekraak tussen de kaken.

‘Waar heb je dat geleerd?’ fronste Nîve.

‘Mams.’

Het moest niet gekker worden. Nîve tilde het zwaard om een naderende satar te blokkeren, maar voordat het monster kon toeslaan, schoot een bliksem van hoog boven neer. Aeyen en de artillerie kwamen tevoorschijn uit de bomen. De pluim van Demstria omringde hen in een muur van rook en Xio landde in het zand en liet een haag van spiesen uit de grond schieten. Met zoveel kracht tot hun beschikking was de strijd snel beslecht.

Finistra herstelden zich en pijlen schoten door de nacht. De meeste satar overleefden niet. Een paar kozen het hazenpad en vluchtten weg, maar er kwamen gelukkig geen nieuwe voor in de plaats.

Nîve voelde dat dit voorlopig de enige groep was. Ze kneep met haar ogen. Weer dat voelen.

Nadat Demstria haar sluier liet vallen, kregen de terugkomers de kans om te zien wat er was gebeurd. Twee finistra waren gedood en de gruwelvis en zeker drie anderen waren gewond. Het was wrang om te moeten constateren dat hun helpers de zwaarste klappen hadden opgevangen.

Xio schopte een door Djaim gevelde satar op diens rug en wreef bezorgd over zijn gezicht. ‘Hier ook al. Het wemelt van die krengen, verdomme.’

Nîve richtte zich tot Aeyen, die vooral bezorgd naar Kyrasha staarde. ‘Ik neem aan dat jullie geen goed nieuws brengen?’

‘Nee,’ keerde Aeyen zich naar haar om. ‘Overal op de hogere niveaus krioelt het van dit soort monsters. De ondervorst heeft niet gelogen. Isinger stuurt alles dat hij heeft richting het Hart.’

Nîve tilde haar blik van het strand tot hoog in het Leviantergewelf. Ze waren bovengronds gekomen in een meer tegen de Krans. De steile wand van het gebergte stapelde zich naast hen op als een loodrechte muur die geen einde kende. Destijds met Nakisa had ze een pas gevonden om hen in het Hart te brengen, maar als daarboven passen waren, dan mocht men ervan uitgaan dat Isingers monsters ze beheersten.

‘Om het Hart van hieraf binnen te dringen, moeten we een oorlog voeren,’ kreunde Xio.

Over het zand kwamen de finistra van de ondervorst gegleden. Nîve kon wel raden wat ze wilden zeggen.

‘Dit is zover als wij u kunnen brengen,’ lispelde hun woordvoerster. ‘Zoals onze koning al waarschuwde, kennen wij geen wegen in het Hart naar binnen. De oude tunnels zijn gesloten en op een tocht over het gebergte zal u weinig aan ons hebben.’

Xio knikte. Misschien waren de finistra al te lang gebleven. Hij liep met hun gidsen mee richting het water. Iedereen was er vrij zeker van dat hij ze ging terugsturen.

‘We zijn hier gezien,’ keerde Nîve zich richting Aeyen. ‘Op dit meerstrand blijven is funest. Isinger zal snel iets ergers sturen.’

Aeyen knikte en wendde zich tot Demstria. ‘Jij zult een koers voor ons door het gebergte moeten bepalen. Dat is de enige kans die we nog hebben.’

‘Dat is niet helemaal waar,’ onderbrak de stem van Ilèny.

De anderen keken om en Ilèny stapte naar voren met haar twee finistra als huisdieren onder haar handen. Ze streelde Fikrè door diens gladde paarse haren. ‘Vertel hen wat je mij verteld hebt.’ Ze schoof de finister naar de voorgrond.

Fikrè keek wantrouwend om zich heen. Het was alsof ze geen zin had om andere wezens dan Ilèny te erkennen. ‘Ze liegen,’ siste ze tenslotte. Ze knikte richting de finistra van de ondervorst die zich naast hun gruwelvissen klaarmaakten voor vertrek. ‘Ze zeggen dat alle oude tunnels verdwenen zijn, maar dat is niet waar. We weten uit onze tijd onder prinses Myrsin dat er passages zijn. Geheime wegen die onder de Krans voeren.’

Aeyen wenkte Xio .

‘Lang geleden kenden wij, finistra, gangen die onder het gesteente van de Krans krulden. Verdedigers van de Orde hebben ze afgesloten, maar in recente jaren is er tenminste één weer in gebruik genomen.’

‘Onmogelijk,’ stelde Xio zodra hij Fikrè’s gelispel hoorde. ‘Ik heb er zelf op toegezien dat de wortels van de Krans gezekerd werden. Talloze Rots en Aardnimfen hebben op dat project gezwoegd. Nimfanen hebben het gesteente van buitenaf verzegeld.’

‘Van buitenaf, ja,’ siste Fikrè. ‘Maar ik heb het over een tunnel die van binnenuit heropend is. Iemand vanuit het Hart heeft zich een weg naar buiten gegraven.’

Xio’s ogen werden nauw. ‘Waar?’

Fikrè kromp ineen onder zijn blik. Ze zocht haar toevlucht bij Ilèny, maar Ilèny weigerde haar totdat Fikrè met een antwoord op de vraag kwam.

‘Ze weet niet waar,’ siste Kentana die schuin naar Ilèny omkeek. ‘Alles dat zij weet, komt voort uit gefluister van anderen. Van stemmen die niet eens aan finistra behoren.’

Aeyen hurkte om op gelijke hoogte te komen met de nederige meerminnen. ‘Wie dan?’

Fikrè kwam langszij gegleden. ‘Ergens onder de schaduw van de Krans woont een stam van Fawn-verwanten. Nimfen die nauwelijks Nimf zijn, maar ook niet finistra. Hun dorp ligt diep in het Nedermoeras en is een geheim voor velen, maar wij weten het te vinden.’

Kentana keek gretig richting Ilèny. ‘We kunnen het u wijzen, meesteres.’

Ilèny fronste. Aeyen en Xio wisselden een blik uit.

‘Mij klinkt dit als je reinste onzin,’ bromde Xio. ‘Als er ergens onder de Krans een tunnel loopt, dan is het Hart al jaren zo lek als een mandje. Waarom hebben we nooit eerder van zoiets gehoord?’

‘Is er eerder contact geweest tussen Nimfen en finistra?’ opperde Ilèny.

Aeyen keek wantrouwend naar Ilèny’s slangen. ‘Jullie weten zeker dat je deze stam kan vinden?’

Beide vrouwen knikten gretig.

‘Dan gaan we dit proberen.’ Het was de galmende stem van Demstria die voor iedereen de knoop doorhakte. ‘Als er een manier is om Kyrasha buiten het leger van Isinger om in Licht-Val te krijgen, dan moeten we die aangrijpen.’

Chairon

‘De vloer wordt gegeven aan Chairon, voormalig afgevaardigde van de provincie Anarme, momenteel in dienst bij het overkoepelend orgaan inventarisatie inzetbare middelen Buiten-Krans.’

Isist zag Chairon naar haar glimlachen voordat hij de mozaïektegels van de Chrisenvale betrad. Sommige vorsten pakten hun papieren en verlieten de zaal, terwijl anderen juist nieuwsgierig naar voren schoven in hun zetels. Hoog op de publiekstribune verschenen meerdere gezichten boven de balustrade. Er waren genoeg gegadigden die wel wilden luisteren naar wat de man te zeggen had.

Voordat Chairon het woord mocht nemen, trad een Nimfana in een zachtgele jurk naar voren en zij richtte zich tot de raadsleden op de eerste ring. ‘Heer Chairon is onlangs uitgezonden om te bepalen of de troepen die wij nog in beeld hebben op sterkte zijn, en op hun plaatsen. Gezien zijn eerdere verdiensten op het gebied van de tactische coördinatie van onze middelen, achtte deze Chrisenvale het cruciaal om te analyseren of die middelen nog op de juiste plaats in stelling waren en of hun positionering adequaat was gezien de…’

Isist haakte af in het technische verhaal dat hier werd afgestoken. Er waren dagelijks zoveel van dit soort zittingen dat de woordenstroom zo af en toe volledig aan haar voorbij trok. Het enige dat door haar hoofd echode was die zinsnede: gezien zijn eerdere verdiensten. Dat was zo ontoereikend! Chairon was voor de Orde cruciaal gebleken tijdens Isingers inval in het Hart. Het was destijds puur aan Chairons briljante manoeuvres te danken dat Isinger de Licht-Val niet had ontdekt. Vrijwel iedere veste in het Hart werd gevonden en verpletterd door Isingers draken, maar Chairon had de nog overlevende Nimfanen op een wonderlijke oude spreuk gewezen. De Licht-Val was effectief afgeschermd tegen waarneming door de vijand, maar Chairon had tegelijkertijd de nog resterende legers zo ingezet dat Isingers zoekers werden afgeleid of weggelokt. Het was een uitmuntend staaltje kunst- en vliegwerk geweest en om het nu te zien worden afgedaan als: “eerdere verdiensten” deed hem tekort.

Met nauwe ogen loerde Isist naar de bezetters van de tronen. Godinne, wat walgde ze van deze plek. Alles ging voortdurend om de macht. Te veel loftuiting aan het adres van Chairon zou hem sterker maken en dergelijke macht zou dan ten koste gaan van de invloed van deze koningen op hun loze tronen. Niemand hier kon verkroppen dat iemand meer roem vergaarde dan de ander en daarom verdraaide men gebeurtenissen, onthield men zich van complimenten en weerhield men zich van het uiten van lof. Vrijwel direct na de terugtrekking van Isinger uit het Hart had iemand geopperd dat Chairons expertise het beste tot zijn recht zou komen door sturing te geven aan de overgebleven buitenlegers. Het werd verpakt als een nobele en noodzakelijke opdracht, maar het was vooral een manier om hem van de Licht-Val weg te zetten. Weg van een volk dat hem de hemel in prees en wat een machtsbasis voor hem had kunnen zijn. Isist voelde woede opkomen op ieder moment dat ze zich dat bedacht. Voor die tijd had zij nauw met Chairon mogen samenwerken. Isist was als langeafstandstelepate onontbeerlijk in hun verdedigende strategieën. Samen met Chairon was ze tijdens de inval een hecht team geweest en uit die samenwerking was hun relatie ontsprongen. Na de inval had hij echter snel moeten vertrekken naar buiten de Krans en Isist was door koningin Minsis hier gehouden. Ze zagen elkaar uitsluitend nog wanneer hij terugkeerde om verslag uit te brengen.

Ja, zijn werk was nuttig, maar Isist bleef het gevoel houden dat men hem vooral uitzond om hem hier uit de politiek te weren. De Licht-Val was doodsbang voor het geluid van een verstandige stem.

Terwijl moeilijke termen en ingewikkelde formuleringen vooral bedoeld leken om iedereen in de zaal te vervelen, keerde Isist haar aandacht naar de hogere ringen waar het publiek bleef samendrommen. Daarboven waren ze gelukkig nooit vergeten wat Chairon voor hen had betekend. Isist hoopte maar dat Chairon die druk door het volk de komende dagen in zijn voordeel kon aanwenden.

Plotseling, terwijl de vrouwe op de vloer nog steeds Chairons ingewikkelde takenpakket uiteenzette, verhief Chairon zich en nam zonder pardon het woord van haar over.

‘Ik denk dat ik dit hele verhaal wel teniet kan doen door te vermelden dat het allemaal niet meer ter zake doet. Alle tactische positioneringen van de ons nog dienende legers zijn in duigen gevallen vanaf het moment dat vrouwe Minsis haar zestiende legioen inzette op een plaats ver buiten onze linie. Die verplaatsing en de nu plotselinge opmars van Isinger richting dit Hart, maakt mijn werk van de afgelopen jaren nietig. Vandaag de dag is er sprake van een volkomen nieuwe situatie. Isingers plotselinge koerswijziging terug naar het Hart heeft ons allemaal verrast. Ik sta hier om jullie het trieste bericht te brengen dat geen van onze buiten de Krans gepositioneerde legergroepen in staat is ons nog bij te springen. Van de vier legers die nog in bereik van het Hart opereerden, zijn er twee door Isinger afgesneden en twee totaal vernietigd. Het tweede en het zevende kunnen worden geschrapt uit de boeken. Het zesde wordt belegerd in de vallei van Riditië en van het elfde ontbreekt iedere berichtgeving. Isingers troepen hebben zo’n snelle opmars gemaakt dat ze op dit moment alle Kranspassen onder controle houden. Zijn monsters vormen een massa achter de bergen en zullen spoedig op sterkte zijn om het Hart hernieuwd binnen te spoelen. Gezien een compleet gebrek aan nog staande vestingwerken, kunnen we niet anders dan aannemen dat de Licht-Val dit keer zijn doel is. Hij weet dat hij ons eerder heeft gemist en keert nu terug om ons af te maken.’

Een ongerust geroezemoes galmde door de Chrisenvale. Hoewel veel van dit nieuws al dagen bekend was, hadden sommigen duidelijk gehoopt op iets anders. Ze hadden gehoopt dat Chairon een nieuw wonder kwam opperen, maar hoe kon hij? Isingers macht was dezer jaren absoluut.

Isist zag vele bange gezichten in de raadszaal en erger dan dat: ze voelde hun gedachten. Paniek en woede waren de ideale voedingsbodem voor onredelijkheid. Natuurlijk waren het altijd dezelfden die meenden daarop in te moeten spelen.

Aan de overkant van de zaal kroop een man naar voren uit zijn zetel. De aardvorst Hsarvulos wreef langs zijn kleiige baard en bonkend met een staf van gedroogde aarde, bracht hij zich naar de plaats waar Chairon en de spreeksvrouwe zich bevonden.

‘Heer Chairon,’ galmde zijn diep borrelende stem. ‘Zou u durven stellen dat door het onttrekken van het zestiende legioen uit onze linie door vrouwe Minsis, de ruimte ontstond voor Isinger om een uitval terug in onze richting te wagen?’

In vele zetels werd instemmend geknikt en gefluisterd.

Chairon keek Hsarvulos niet aan, maar richtte zich uitsluitend naar de hoogste ringen van de raadszaal.

‘Dat is de grootste onzin,’ schalde hij. ‘De waarheid is dat Isinger zijn leger over de duur van de laatste jaren volledig heeft ontbonden. Jarenlang was hij binnen de Valta naar iets op zoek. Zijn morgers en satar waren veranderd van infanteristen naar verkenners. Zijn sterkste middelen werden nauwelijks ingezet. Binnen dat klimaat waarbij onze vijand wezenlijk ontbrak, heb ik op de wens van dit orgaan getracht een periferie in de Valta neer te zetten, maar het was een vaste lijn tegenover een onzichtbare vijand. Pas na Viliria is Isingers leger weer gaan centreren. Het ontstond pal voor onze neus, maar had zijn wortels in het niets. Toen Isingers leger plots weer stond, was dat achter de linie die ik voor jullie gemaakt heb. Als iemand schuldig is aan een verkeerde inzet van onze middelen dan ben ik dat, niet vrouwe Minsis, maar het verwijt valt net zozeer hier aan de Chrisenvale te maken, want het hele idee dat zij een verdediging konden opbouwen tegenover een vijand die zich overal in ons midden bevindt, was op zijn zachts gezegd naïef.’ Chairon keerde zich naar de spreeksvrouwe op de vloer. ‘Ik geloof dat mijn mening over de aan mij gegeven opdracht meermalig als protest is opgetekend in de statuten.’

Hoog in de bühnes weerklonk een misprijzen. Isist kneep gekrenkt met de ogen. Chairon trok het boetekleed aan om Minsis te ontlasten, maar hij beschadigde zichzelf. Zijn poging om dit terug te voeren op domme besluiten van de Chrisenvale zou hem politiek bepaald niet helpen.

Hsarvulos zwaaide zijn armen en zijn scepter in een poging rust te krijgen.

‘U stelt dat de centralisatie van Isingers leger pas op gang kwam na de vernietiging van het zestiende in Viliria. Waar of niet waar?’

Chairon zwichtte. ‘Waar. Wat Isinger inzette tegen het zestiende in Viliria was een fractie van zijn macht. Zijn leger was in die tijd nog door de hele Valta verspreid, maar op dit moment trekt het volledig samen. Het verzamelt zich langs alle wanden van de Krans.’

Hsarvulos trok zijn ogen samen tot smalle grotten. ‘Zou u zeggen dat zijn aanval op ons komt als een reactie op de provocatie door koningin Minsis?’

Die vraag leidde tot oproer in vrijwel elke laag van de Chrisenvale.

Het duurde even voordat de orde op de diverse ringen weer hersteld was, maar toen dat gebeurd was keerde Chairon zich opnieuw niet naar Hsarvulos, maar tot het hoog zittende publiek. ‘Die vraag lijkt mij meer gepast voor in de hoorzitting tegen Vrouwe Minsis. Met de hoge koningin ontbrekend om zich te verdedigen, lijkt het mij ongepast hem hier van een antwoord te voorzien.’

Chairon keerde zijn rug naar Hsarvulos en richtte zich tot de spreeksvrouwe. ‘Ik keerde terug naar de Licht-Val om u te informeren hoe wij er voorstaan. Niet om te speculeren over vragen van schuld of om moties van onvermogen te ondersteunen. Het gegeven is dat onze vijand aan de poort staat. Wat wij nu moeten doen is een strategie bedenken die hem het hoofd kan bieden. Dat, en niets anders dan dat, is waar deze raad zijn energie in moet steken!’

Eindelijk keerde Chairon zich tegen Hsarvulos en hij deed het met de meest grimmige en vijandelijke blik die hij publiekelijk kon uiten.

Opnieuw werd overal geschreeuwd en geruzied. De staarstrijd tussen Chairon en Hsarvulos raakte bedolven onder een uitgelaten golf van anarchie.

Isist vatte de zitting voor zichzelf samen. Hsarvulos had Chairon willen gebruiken als een getuigenis tegen koningin Minsis en Chairon had het podium gebruikt om het bestaansrecht van de hoorzitting in twijfel te trekken. Beiden hadden vast gewonnen bij hun oorspronkelijke medestanders. Helaas veranderde dat niets. De hoorzitting zou doorgaan, evenals Isingers dodelijke opmars richting Hart. Politiek was nooit iets anders dan een herhaling van zinloze zetten.

†

Kersrode lippen, rode oogschaduw en zilverwitte haren. Wie haar aankeek was koningin Minsis, de hoge koningin zelfs. Pas wanneer ze in de kom roerde en rimpels het spiegelbeeld vertroebelden en vervormden, zag ze zichzelf. Minsis. Zij die het allemaal zou verliezen…

‘Generaal Ylstrom heeft zich zojuist in de motie van wantrouwen geschaard,’ rapporteerde een naast haar staande page.

‘Uiteraard.’ Minsis streek het water over haar gezicht. Vermoeid rechtte ze zich. ‘Wat zijn zijn argumenten? Wacht.’ Ze hield haar hand op. ‘Ik ondermijn zijn takenpakket. Ik maak zijn verdediging van de Chrisenvale onmogelijk doordat ik een legioen heb geofferd dat in al zijn tijden van dienst nog nooit in de buurt van het Hart is geweest.

De page vroeg zich af of ze moest reageren.

‘Hij wilde dit niet doen,’ echode een stem door Minsis’ hoofd. ‘Zijn officieren zetten hem onder druk. De Rotsverwrochtingen onderhouden nauwe contacten met de Rotsnimfconclaven en de Rotsnimfconclaven laten zich informeren door Aardnimfen die zich hebben laten inpalmen door…’

‘Hsarvulos.’ Minsis verzond haar antwoord naar Isist door extra hard te denken. ‘Waar ben je nu?’

‘Ik sta voor uw deur, hoogheid. Ik heb net de afgevaardigden van de Boomnimf jaarringen geprobeerd te overtuigen om van de zittingen af te zien, maar die winst valt vrees ik in het niet bij Ylstroms ommekeer.’

‘Kan je hem niet gewoon de geest ontnemen?’

‘Wie, Ylstrom?’

Minsis trok met haar mondhoek. Die gedachte was de hoge koningin volkomen onwaardig, maar ze stond zwaar onder druk. Mocht ze er dan niet eens over fantaseren?

‘Hoogheid, mag ik binnenkomen? Ik heb iemand bij me…’

Minsis keek op. Haar page stond haar nog steeds aan te gapen in afwachting van een reactie.

‘Isist staat voor de deur, wil je haar binnenlaten?’

De page knikte en stapte over de beek. Minsis keek haar na terwijl ze zich onder de sierlijke bloesembomen bewoog. Wat was dit toch? Sinds wanneer gebruikte ze zelfs haar tuin voor het bedrijven van politiek? Dit hoorde haar toevluchtsoord te zijn. De plaats waar ze tot rust kwam.

Minsis knielde neer en ze streek met haar vingers langs twee rozen. Ze wist waarom dit was. De uren van haar tuin werden geteld. Ze wilde zoveel mogelijk van dit wonder genieten zo lang als het nog kon.

‘De vrouwe Isist en… Chairon?’ Er schemerde verbazing door in de aankondiging van de page. Een verbazing die met enige verontwaardiging door koningin Minsis werd gedeeld.

‘U wilt echt horen wat Chairon u te zeggen heeft, vrouwe,’ suste de gedachte van Isist al door haar hoofd.

Achter de nevel van de beek kon Minsis Isist en Chairon zien, terwijl ze dicht naast elkaar in haar richting stapten. Chairon keek enigszins verwonderd om zich heen. Hij had nog nooit de tuin van de hoge koningin mogen betreden. Hij had er blijkbaar geen idee van dat Minsis een hele verdieping van de Licht-Val in een bos had omgetoverd.

Minsis voelde zich betrapt in haar privévertrekken. Ze deed snel haar best haar rode jurk te fatsoeneren en ze rechtte de pauwachtige veren op haar rug. Hoewel Chairon een hoge waardering van Isist genoot, waren hij en Minsis het niet vaak eens geweest tijdens de zittingen van de Chrisenvale die Chairon had bijgewoond. In sommige opzichten was hij een net zo gevaarlijke intrigant als Aeyen-Ada. Ze wist nooit zeker aan welke kant ze hem had.

Isist liet Chairon achter bij de beek en zelf stapte ze naar voren om Minsis te treffen naast de kom van haar fontein. ‘Chairon heeft het zojuist voor u opgenomen tijdens de defensieanalyses,’ sprak Isist. ‘Hij is hier met een voorstel voor u.’

Minsis fronste hoog, terwijl ze zich over de schouder van Isist tot Chairon richtte. ‘Een voorstel?’

Chairon maakte een buiging. ‘Een wens,’ verbeterde hij Isists uitspraak. Hij nam Minsis’ knik aan als toestemming om ook over de beek te stappen. ‘Zoals u weet ben ik altijd begaan met het voortbestaan van Licht-Val. In mijn inschatting staan we er ditmaal nog beroerder voor dan voorheen, maar als er iets is dat niet helpt dan is het de door Hsarvulos geëiste hoorzitting. Het laatste dat wij nodig hebben op dit late uur is onderlinge verdeeldheid.’

Minsis trok haar neus op. ‘Bent u dan niet van mening dat mijn handelen de positie van Licht-Val en de Orde heeft verzwakt?’

Chairon schudde zijn hoofd. ‘Om te kunnen verzwakken moet je eerst een positie met kracht bekleden. Ik ben niet van mening dat de Orde die sinds de eerste inval van het Hart heeft teruggekregen.’ Chairon rechtte zich. ‘Ik ben een militair analist, mijn koningin. De laatste jaren schuif ik met middelen die in het niet vallen bij wat wij ooit bezaten. Ons leger is nauwelijks nog een fractie van dat van Isinger. Het verlies van het zestiende is, met alle respect, een aftreksom van nul.’

Minsis zuchtte wrang. ‘We stelden al niets voor en nu nog minder?’

Chairon knikte. ‘Wat Hsarvulos doet is echter schadelijk. Hij predikt anarchie aan de vooravond van onze grootste beproeving. Klein als we zijn op het speelbord: zolang er hoop is, leeft er altijd een kans. Ik ging niet bij de pakken neerzitten toen Isinger drie jaar geleden het Hart bestormde en ook dit keer ben ik niet bereid om dat te doen.’ Hij keek vrouwe Minsis recht in de ogen. ‘De Orde heeft op dit uur het leiderschap van deze hoge koningin nodig, of ik het nu altijd met haar eens ben of niet.’

Minsis staarde hem aan. Misschien probeerde ze hem in te schatten. Door de turbulentie van gebeurtenissen waarin ze was gegrepen, viel het haar zwaar om nog iemand zonder wantrouwen tegemoet te treden. Feit was echter dat ze hulp goed kon gebruiken. Zou ze het kunnen weigeren van de man die al eens eerder de Licht-Val had gered?

‘Wat stelt u voor?’

‘De aanklachten moeten van tafel. Belangen moeten openbaar gemaakt. Het volk en de Chrisenvale moet ervan worden doordrongen dat alleen eenheid ons op dit moment een kans schenkt.’ Chairon maakte opnieuw een buiging. ‘Ik wil u graag vertegenwoordigen tijdens de hoorzitting. Ik wil uw verdediging aanvoeren.’

Minsis stond perplex.

Isist voelde de conflicterende emoties van de koningin en ze deed snel een stap naar voren. ‘Chairon is de ideale keuze. Hij heeft weet van de zwaarte van troepenverplaatsingen en Hsarvulos heeft militaire verzwakking tot de kern van zijn aanklacht gemaakt. Daarnaast is Chairon min of meer een buitenstaander. Hij is nauwelijks beïnvloed door de corruptie die inmiddels in alle lagen van de Licht-Val heerst. Niemand heeft hem tot nog toe weten te bespelen.’

Minsis wreef peinzend met haar hand onder haar kin. ‘En hij geniet groot aanzien bij het volk. Iedereen is dankbaar voor wat hij voor ons heeft gedaan.’ De koningin ging overstag. ‘Stel dat ik dat aanbod van je accepteer, wat heb je in dat geval van mij nodig?’

Chairon keek opgelucht naar Isist en hij rechtte zich tegenover Minsis. ‘Uw besluit om het zestiende in het geheim naar Viliria te verplaatsen vormt de kern van Hsarvulos’ grieven. Het zal ook de kern vormen van de hoorzitting. Ik ben gebaat bij alles dat u mij kunt vertellen over het tot stand komen van die besluitvorming. Alles over uw afwegingen en waar mogelijk… de oogst daarvan?’

Die laatste vraag riep doodse stilte op. Isist keek naar Minsis en Minsis keek indringend terug naar Isist.

Chairon proefde de opbouw van spanning en hij probeerde die snel te doorbreken.

‘De woorden van de Riviernimf Nîve aan het adres van de Chrisenvale zijn algemeen bekend. Haar claim dat Isinger zich op Viliria richtte was mijns inziens reden genoeg om de handeling te verantwoorden, maar Viliria was toch niet een doel op zich? Isinger had een agenda op die plaats. Viliria was de plaats waarnaar hij al die jaren zocht. Waarom was dat?’

Isist nam Chairon zachtjes bij de schouder. ‘Je weet al waarom. Talloze Nimfanen in de geheime raad hebben hun mond voorbijgepraat.’

Chairon knikte. ‘Dat klopt, ik weet het, maar ik wil het graag van mijn koningin horen. Dat Siar beraad is binnendeurs gevoerd, deze hoorzitting van Hsarvulos zal openbaar zijn. We moeten weten waar we wel en niet vrijuit over mogen spreken.’

Minsis die even door haar tuin tuurde, keerde zich langzaam naar hem om. ‘Viliria herbergde een heiligdom. Het was een verborgen tempel van de Godin. De laatst gekomen profetie stelde dat de Godinne stoffelijk in deze wereld zou incarneren en Isinger wilde dat moment voor zijn. Hij wilde de stoffelijke incarnatie van de Godinne uit diens machtscentrum trekken.’

Chairon klapte in zijn handen. ‘Kijk! Dat zijn de feiten! Dat kunnen we neerzetten en hard maken? Dat alleen is toch voldoende grond voor een verantwoording van deze zetten? Iedere rechtschapen volgeling van de Godin moet inzien dat dit geen vraagstuk, maar onze plicht was.’

Isist, die zijn enthousiasme aanhoorde, schudde beduusd haar hoofd. Chairon had inderdaad veel gemist. ‘De kaart van religie is besmeurd geraakt door de handelingen van Ridian en de tempeliers van Arianté. Een oproep op grond van de Godinne zal in deze toren ongeveer evenzeer op weerstand stuiten als dat het ons steun zal opleveren.’

‘Blasfemie,’ knarste Chairon hard.

Minsis hield haar hand op. ‘Isist heeft gelijk. Ik nam mijn besluit op grond van religieuze redenen. Ik liet mij leiden door de profeties en mijn gevoel. Mijn instinct. Had ik gedacht dat dat voldoende zou zijn als verantwoording naar de Chrisenvale en mijn volk, dan had ik mijn bevelen niet in het geheim uitgevaardigd. Dat gold maanden geleden en in een hoorzitting nu zal het hetzelfde gelden.’

Chairon staarde haar aan. Hij ving haar blik en beet zich vast. ‘Tenzij…’ schraapte hij. ‘Tenzij de actie van het zestiende succes had. Ja, we hoorden dat ze daar zijn afgeslacht, er wordt gefluisterd van een zesde Schimmenstorm, maar als dat zo is, als een Schimmenstorm heeft plaatsgehad, dan zegt dat ons iets over wat er in Viliria is gebeurd. Het bericht ons over hetgeen daar is bereikt…’

Het gelaat van Minsis trok strak. De hoge koningin werd van het ene op het andere moment onleesbaar.

Pas na enkele tellen schoven haar rode lippen van elkaar. ‘Denkt u te weten wat er in Viliria is gebeurd?’

Chairon kwam wat ongemakkelijk te staan. ‘Niemand van het zestiende is tot nog toe teruggekeerd. Niets kwam mij ter ore, maar u bent de hoge koningin. U kon dat legioen aansturen in het geheim, hier, vanaf de Licht-Val. U hebt een netwerk en middelen waar iemand als ik of Hsarvulos slechts naar kan gissen. Als iemand iets weet over de uitkomst in Viliria, dan bent u dat, hoogheid. Nieuws over die uitkomst kan u redden.’

Isist greep Chairon bij zijn schouder. Ze was van mening dat haar vriend te ver ging.

Minsis kneep haar ogen nauw. ‘Beticht u mij ervan dat ik iets achterhoud?’

Chairon schudde zijn hoofd. ‘Hsarvulos zou u van zoiets betichten. Maar stel u voor dat uw gok richting Viliria succes heeft geoogst. Stel dat de Godinne vrijkwam en aan Isinger is ontkomen. Is zulk nieuws niet genoeg om allen die u zijn afgevallen direct weer aan uw troon te binden?’

Stilte sloop door de tuin en Minsis beet op haar lip. ‘Zulk nieuws zou dat effect hebben,’ fluisterde ze erkennend. Met een sombere blik staarde ze naar haar reflectie in het fonteinwater.

Rimpelingen vervormden haar blik tot wanhoop.

Yivenna

Dit woud was onmogelijk! Gisteren nog was ze wakker geworden met benen die geheel waren vastgeplakt aan haar bladdeken en de boomwortel waarop ze had geslapen. Alles zat onder een dikke laag van slijm, maar uitsluitend waar zij lag. Nîve zei dat ze dichter op de stam had moeten liggen. Dat wist toch iedereen? Alsof zij had kunnen weten dat ’s nachts naaktslakken met het formaat van een koe de wortels afstruinden? Yivenna had ervaring met smorenen, maar dit sloeg nergens op. Hoe kon een beest van zulk formaat over haar benen glijden zonder dat ze daarvan wakker werd? Hadden ze niet wachtposten om voor zoiets te waarschuwen? Die sukkelige Djaim had enkel gegrinnikt.

Die slakken waren niet het enige. Vanaf het moment dat ze in dit zogeheten Nedermoeras waren beland, was alles groter dan ze gewend was. Ze had kevers gezien met het formaat van een hond. Er gonsden hier insecten rond je oren met dezelfde afmetingen als je hoofd. Yivenna maakte zich ernstige zorgen over de uit de kluiten gewassen muggen en hun angels zo groot als messen. Dezer dagen keek ze voortdurend over haar schouder. Het torenhoge riet hield van alles verborgen en dat betrof slechts de beesten. Hier je voet verzetten was minstens zo gevaarlijk. Het heette hier met recht “moeras”, want de grond was onbegaanbaar. Het leeuwendeel van de vloer was water en als je eens iets zag dat op modder leek, dan kon je ervan uitgaan dat het drijfzand was. Alles was kroos of dril of een ander goedje met blaasjes. Iets dat je liever verzwolg dan dat het je ondersteunde.

De finistra waren hier prima voor uitgerust. Fikrè en Kentana gleden dankzij hun aalachtige lijven met het grootste gemak door al deze mogelijke incarnaties van slijk, maar de rest was afhankelijk van paden over afgevallen takken of boomwortels; het verschil was nauwelijks te zien tussen wat het een was of het ander. Boomwortels, wanneer niet onder geslijmd door de een of andere reuzenslak, waren over het algemeen zo stevig als ze leken. De afgevallen takken, die hier soms net zo dik en enorm waren, lagen hier uitsluitend om te rotten. Soms was hun bast niets anders dan een vlies papier. Iets waar je dwars doorheen viel om terecht te komen in een vochtig nest vol vuistgrote pissebedden en als het even kon een duizendpoot als uit een nachtmerrie.

Om alles extra te bemoeilijken, was dit oord bijzonder donker. Technisch gezien behoorde deze landstreek tot de bodemplaat. Dwaallichten waren te bang om hierheen af te dalen en lichtzwammen vond je ook niet aan de stammen. Het enige schijnsel kwam gek genoeg vanuit het water. Het was afkomstig van algen die er een eigenschap op nahielden zoals die van spiegelblad. Je zag nooit een zonnestraaltje in deze diep verdronken wereld.

Wat was Yivenna intens gelukkig geweest toen ze deze ochtend midden in dit van schaal ontdane landschap een zwijn zag lopen. Het was voor het eerst dat ze een beest zag dat ze enigszins herkende. Iets wat haar een smaak kon opleveren die eens niet deed denken aan zure bladluis of de zoveelste paddenstoelvariant. De kans dat dit beest haar zou ontkomen was nul.

Voor haar uit werden de enorme rietpluimen opzij geduwd en een goed oor kon het beest horen knorren. Dikke bromtorren stegen op en vlogen haar tegemoet. Ze zorgden ervoor dat ze, zelfs wanneer ze het beest niet zag, redelijk kon raden welke kant het was uitgegaan. Ze hoefde maar een beetje dichterbij te komen. Haar ogen zochten naar plaatsen waar ze zich kon afzetten. Ze zag een aantal stapstenen en ze hoopte dat die waren wat ze leken. Zo dicht bij de Kranswand als ze zaten, konden het rotsen zijn, maar dit was de Valta en schildpadden of vissen met versteende ruggen waren ook niet uit te sluiten. Ze nam de gok. Hoewel de stenen zonken zodra ze er haar voeten op plaatste, brachten ze haar gelukkig naar een drijvende tak. Vanaf dat punt vond ze een pad dat haar door de volgende haag van sprieten bracht. Eenmaal daar voorbij wachtte haar een hoge bult vol mos. Dat was een rots, dat wist ze zeker. Als je ergens maar lang genoeg verbleef dan leerde het landschap je lessen. Yivenna was er inmiddels achter welke mossen op harde dingen groeiden en welke op poreuze grond. Dit was een plek om je voeten te plaatsen en ook nog eens hoog genoeg om een uitzicht te verschaffen. Voor Yivenna lag een stuk rivier vol van die lichtgevende alg snoeren en dat betekende dat ergens voor haar voeten een strook land moest liggen waar dat zwijn op uitkwam. Ze zag in haar ooghoek bromtorren opstijgen en ja hoor; daar liep dat harige beest. Het had een plak modder gevonden en wroette er met zijn dikke neus in.

Een voldane vonk schoot door haar ogen. Nu ben je van mij.

Met de punt van haar mes tussen de vingers geklemd zocht ze een denkbeeldige lijn. Ze wierp. Haar mes suisde door de lucht en trof doel, althans zo leek het. Het wapen eindigde trefzeker tussen de schouderbladen, maar het lemmet zonk niet, het ketste. Het wapen viel op de grond en het beest keek er niet eens van op. Nee, hè. Was het dan toch te veel gevraagd om een normaal zwijn te treffen?

Nog voor ze het antwoord op die vraag een kans gaf, nam ze een aanloop. Dan maar een meer traditionele aanpak. Ze had altijd een tweede mes op zak en als de dingen niet over een afstand werkten, dan was er nog de optie van lip op lip werken. Ze nam een aanloop, maakte de sprong en de volgende seconde wierp ze zich op het dier alsof ze een rodeorijdster was.

Dit keer schrok het beest op en het bokte vanaf het moment dat ze het vastgreep. Dit waren de paar tellen waarin het moest gebeuren. Hangend tegen zijn flank zag ze in een flits zijn oog, ze omklemde het handvest van haar tweede mes en ramde het naar de plaats waar bij een zwijn de hals zou zitten. De halsslagader treffen was haar specialiteit, maar in dit geval brak de punt van haar mes en rolde het zwijn over zijn rug, zodat ze alsnog werd afgeworpen.

Nee!

Ze belandde in de modder en alsof dat nog niet erg genoeg was, was het op het deel van de plaat die zacht was. Haar voeten zogen vast en ze moest snel haar armen spreiden om niet weg te zinken naar een plaats waar ze nooit meer vandaan kwam. Even zag ze niet welke kant het zwijn op stormde, noch kon ze haar frustratie uiten over de manier waarop ze had gefaald. Ze moest zich concentreren op het verlengen van haar leven.

Wat had Aeyen haar geleerd? Maak je lijf zo groot als kan en houd je stil. Stap twee was: roep om hulp, maar een misplaatst gevoel van trots hield dat nog even tegen. Dit was blubber en geen volwaardig drijfzand. Ze kon zich hier toch wel uit redden? Een vlugge blik langszij toonde haar een tak die binnen haar bereik lag. In een wereld als de Valta kon het ook de staart van een reuzenrat zijn, desondanks nam ze de gok. De stok bleek echt en nadat ze er wat druk op uitoefende, ondervond ze dat hij nog vast zat ook. Ze trok zich eraan op.

Mopperend en vloekend bracht ze zich weer op het vaste deel. Echt! Jagen was eens haar grootste talent. Was alles haar dan afgepakt? Hoeveel tegenslag kon iemand verdragen?

Een dierlijk gekerm liet haar opschrikken uit haar zelfmedelijden. Het verraste haar om te zien dat het zwijn vrijwel net zoveel pech had als zij. Het dier lag vast in het water. Blijkbaar was het na zijn rol in het ondiepe beland en ook daar was de bodem onbetrouwbaar gebleken. De hoeven van het dier zaten vastgezogen. Het zonk en het slaakte daarbij kreten van paniek.

Ha! Had ze hem dus toch te pakken! Snel raapte ze het mes dat eerder was afgeketst en ze gebruikte het om de tak los te snijden die haar zojuist had gered. Wellicht kon ze met dat ding het zwijn aan land hengelen en dan zou ze met haar mes… Een rimpeling in het water maakte een einde aan haar optimisme. Lichtalgen schoven opzij en iets groots stond op het punt om vanonder de spiegel naar boven te komen. Grote vliesvleugels braken omhoog. Ze klepperden en een rommelend gezoem weerklonk zo luid dat ze terstond naar haar oren moest grijpen.

‘Uitkijken!’ werd nog ergens boven het gegons geroepen, maar ze had echt de blauwe handen van Nîve niet nodig om haar achteruit te trekken. Ze begreep zelf ook wel dat dit foute boel was.

Voor haar, vanuit het water, steeg een monster van een libel op. Het insect was twee meter lang en had een spanwijdte van zeker het dubbele. De vibratie van de vleugels werkte verlammend door de zware, trillende bromtoon. Het zwijn stopte met spartelen en niemand anders kwam in beweging. Enorme bolle facetogen oriënteerden zich en toen kozen ze het hulpeloze zwijn als prooi. Poten grepen, kaken klakten en opeens werd het gillende zwijn uit het water getild. Gedragen onder de klepperende vleugels draaide het boven de waterspiegel. De zoem intensiveerde en toen schoot de libel weg. Het insect gaf haar het nakijken. Hij ging er nog net niet lachend met haar prooi vandoor.

‘Nee!’ slaakte ze. Yivenna raakte overmand door woede en frustratie. ‘Dit is iets voor Shutai! Niet voor mij!’

‘Rustig Kyrasha,’ maande Nîve de dame die stond te trillen op haar benen. ‘Wat is trouwens een Shutai?’

Yivenna negeerde haar vraag volkomen. Dit kon toch niet gebeuren? ‘Het was het mes!’ grauwde ze en ze brak het mes dat ze had willen gebruiken doormidden. ‘Finistermessen zijn van schelp gemaakt, ze zijn niet scherp genoeg!’ Ziedend draaide ze zich om naar Nîve. ‘Waarom moet alles hier van iets uit de natuur gemaakt zijn? Zwaarden van bladeren, messen uit schelpen! Hebben jullie dan nooit van metaal gehoord? Is een smidse teveel gevraagd?’

‘Dit heeft weinig van doen met de sterkte van het mes,’ fronste Nîve. ‘Dat beest was een modderkorst. Die hebben een buitenhuid die weinig onderdoet voor verstening.’

‘Dan is het dus weer deze wereld!’ tierde Yivenna. ‘Nergens anders dan hier wordt mijn prooi gestolen door een beest wat in een normale situatie zou eindigen onder mijn schoenzool!’

‘Je loopt op blote voeten.’

‘Doet er niet toe! Libellen liggen niet onderwater in een hinderlaag! Ze horen nooit zo groot te zijn!’

‘Zo groot was deze niet,’ mompelde Nîve. ‘Volgens Aeyen leven er Libellen boven de boomkronen die drie keer groter zijn dan dit. Die kunnen door een Nimf worden bereden…’

‘Je helpt niet!’ keerde Yivenna zich kokend naar haar om. ‘Ik wilde eens iets anders eten dan reuzenrupsen of bladmaden! Ik wilde eens iets zien dat ik herkende!’

Nîve deed een wijselijke stap terug. ‘Rustig,’ maande ze. ‘Wat is hier werkelijk het probleem?’

‘Het is hetzelfde als altijd! Het is deze wereld. Niks is hier normaal. Niets is zoals ik het mij herinner!’

Nîve trok haar hoofd wat schuin. ‘Zoals je het je herinnert?’

‘Denk je dat er niets is veranderd sinds Frell-Miris?’ Yivenna wierp gefrustreerd de scherven van haar messen in de vijver.

Nîve staarde met haar mee over de gloeialgen. Natuurlijk was er van alles gebeurd. Die duistere citadel was een ware hel gebleken. Voor een groot deel was de uitdaging fysiek geweest, maar Kyrasha was op een andere manier gemangeld. Nadien, in de binnenwerken van die vergiftigde leefboom, was Isinger bij eenieder onder de huid gekropen, maar ook daar had Kyrasha de zwaarste klappen mogen vangen.

Nîve probeerde haar te benaderen. ‘Wat heeft hij tegen je gezegd? Wat heeft hij met je gedaan?’

‘Niets,’ schudde Yivenna gefrustreerd haar hoofd. ‘Hij loog tegen me, hij probeerde me allerlei spinsels te doen geloven en daarna toonde hij me simpelweg de waarheid. Hij liet me weer herinneren wie ik was. Wie ik ben.’ Met een donkere rimpel keerde ze haar hoofd over haar schouder. ‘Hij wees me op mijn naam.’

‘Kyrasha…’

‘Dat is dus mijn naam niet, Nîve. Mijn ware naam is Yivenna. Het wordt verdomme tijd dat jullie die leren gebruiken!’

Nîve slikte. Kyrasha had daar al eens eerder op gehint, maar iedereen ging er min of meer vanuit dat ze haar weg kwijt was. Ze leek zo anders sinds de Miris en ze had nog nooit iets anders dan verdwaald geleken.

Voorzichtig ging Nîve op een rots zitten en ze staarde naar Kyrasha voor het water. Steeds vaker had ze het gevoel dat wanneer ze Kyrasha bekeek, ze zelf in een soort van spiegel staarde. Kon ze zich de dag nog herinneren dat ze zelf wist wie ze was? Het delen van haar ziel had zoveel in haar wezen door elkaar gehusseld. Dagelijks probeerde ze daarin haar weg te vinden. Kyrasha leek weinig anders. Kon het zijn dat haar tijd bij Isinger haar iets werkelijks had getoond?

‘Wie is Yivenna?’

Kyrasha keerde zich naar haar om. ‘Ik ben een Nara,’ mokte ze. ‘Een doodgewone Nara uit de Zilverbergen van Azeria.’

Niets van die namen zei Nîve iets, maar ze kon zien dat Kyrasha het nodig had dit te vertellen.

‘Ik woonde daar samen met mijn vriend in een huis, maar hij werd naar een eiland geroepen. De Godinne van de schepping wilde hem op dat eiland hebben.’

Nîve fronste. ‘Maar Aeyen denkt…’

‘Aeyen denkt het mooi verkeerd! De Godinne was mijn cipier, ze heeft mij in haar gevang gezet, verdomme! Ik was op het eiland Vyrendia en heb op een verkeerd moment een spiegel aangeraakt. Nu zit ik hier op een plaats die ik niet ken, omringd door Nimfen die denken dat ik hun verlosser ben, en achtervolgd door een duivel die mij als zijn grootste prijs ziet! Iedereen vindt mij hier superbelangrijk! Maar dat ben ik niet! Ik ben vooral… misplaatst.’

Nîve sloot haar ogen. Het leek tegen wil en dank waar te zijn. Ilèny had hier lang geleden al eens op gehint, maar niemand had het willen horen. Nîve had Kyrasha lang genoeg in de gaten gehouden om ook overtuigd te raken, maar Aeyen wilde er niets van weten. Aeyen stak liever zijn kop in het zand, dan dat hij zou erkennen dat Kyrasha niet het gezonden wonder was. Niet de incarnatie van de Godin die hen allen zou verlossen…

Nîve keek naar Kyrasha op. ‘Yivenna?’ fronste ze nog eens.

Yivenna knikte. ‘Noem me alsjeblieft zo. Dit is al moeilijk zat voor me.’

Nîve knikte. Ze begon deze vrouw te zien voor wie ze was. Ze heette Yivenna en ze kwam hier ver vandaan. Ze was bekend met een andere omgeving, andere gebruiken. Ze was de vreemdste in hun gehele gezelschap en met een goede reden.

‘Als jij Yivenna genoemd wilt worden, dan noem ik je Yivenna, maar ik vermoed dat Aeyen er de nodige moeite mee zal hebben.’

‘Dat is dan zijn probleem. Ik kan niet voor iemand anders, iemand anders zijn.’

Nîve kneep met haar ogen. Weer zo’n rake opmerking. Zei Yivenna niet dat ze door een spiegel was gestapt? Meer dan ooit gaf ze Nîve het gevoel dat ze zelf in een spiegel keek. Was Yivenna hier naartoe gebracht zodat Nîve iets over zichzelf kon leren?

†

‘Ze zijn te lang weg.’ Aeyen tilde een enorm lelieblad op en tuurde over het water en het riet. Muffe zaadbollen schoven voor zijn zicht en ergens in de verte gonsde een libel.

Xio nam hem bij de schouder. ‘Ze zijn niet ver en Nîve is bij haar. Kyrasha had gelijk, er moet gejaagd worden.’

‘Waarom juist door haar?’

‘Waarom niet?’ Xio wist eigenlijk niet goed welke “haar” Aeyen bedoelde. Hij gokte op Kyrasha. ‘Luister, Aeyen. Die meid is in Frell-Miris geweest en ze doorstond net als wij dat drama met die leefboom. Deze tien minuten privacy moet je haar gunnen.’

De bezorgde blik van Aeyen gaf aan hoezeer hij het daar niet mee eens was. ‘Je hebt Demstria toch gehoord? De niveaus boven ons zitten vol met Isingers monsters. De enige reden dat we ze hier niet zien is omdat dit terrein nauwelijks begaanbaar is en desondanks hebben we al zeker drie keer morgers getroffen. De groep moet bij elkaar blijven, koste wat het kost. Waarom denk je dat al die monsters hier samendrommen? Waarom denk je dat Isinger zich uitgerekend nu tegen het Hart keert? We kunnen het ons niet veroorloven om iemand zo belangrijk als Kyrasha eigenzinnig haar gang te laten gaan.’

Xio grinnikte. ‘Beticht jij nu de Godinne van Valtada ervan dat ze te veel haar eigen gang gaat?’

Aeyen zag er de humor niet van in. ‘Jij neemt dit niet serieus genoeg.’

Xio’s gelaat verstramde. ‘Ik ben al mijn manschappen kwijt, Aeyen. Ik ben mijn arm verloren in de strijd om jullie bij haar in de buurt te brengen. Ik ben zelfs het overgrote deel van Demstria verloren, mijn levensbloed. Ik neem dit serieus genoeg.’

Aeyen balde zijn vuisten. ‘Maar je gelooft het niet. Jij denkt niet zoals ik, dat zij werkelijk de incarnatie van de Godinne is.’

Xio wreef langs zijn mond. ‘Zij gelooft het niet, Aeyen. Dat is wat ik hier eigenlijk het engst aan vind.’

Aeyen kneep zijn ogen dicht. Hij had dit al te horen gekregen van Nîve en ook van Ilèny. Iedereen klaagde dat hij Kyrasha niet wilde zien zoals zij zichzelf zag, maar kon hij echt anders? Hij was toch daar geweest? Hij had er bovenop gestaan toen ze Kyrasha vonden daar tussen de scherven. Fellkra had haar uit het machtscentrum van de Godin getrokken. Niets sterfelijks heeft daar iets te zoeken als de Godinne er niet een grandioos plan mee heeft! Hoe kon iedereen zo gemakkelijk de nieuwste profetie terzijde schuiven? Hoe kon men voorbijgaan aan de belofte van de Godin dat zij als een onschuld in de wereld zou verschijnen? Aeyen schudde zijn hoofd. Waar ging het heen met religie in de Valta wanneer de enige die echt in Kyrasha’s belang geloofde, Isinger was?

‘Kijk,’ knikte Xio om hem op te beuren. Hij wees hem naar het kaarsrechte rietgordijn dat openschoof om Nîve en Kyrasha te onthullen. Helaas met lege handen, maar ze waren wel terug.

Aeyen keek opgelucht. Hij had houvast nodig. Na zoveel verlies en zoveel ellende, met zoveel twijfel overal, was zijn geloof iets waaraan hij wilde vasthouden. Kyrasha moest hun winst zijn.

‘Kom,’ wenkte Xio, ‘we gaan naar beneden en dan mag je haar een preek geven. Ik wil wel zien hoe ze je weer negeert.’

Xio had gelijk. Kyrasha leek sinds haar verblijf bij Isinger in niets op de Kyrasha die hij voor die tijd had gekend. Ze was niet meer die vertwijfelde onschuld die als een schone lei door deze wereld wandelde. Ze was inmiddels een nukkig, koppig personage, dat alles om zich heen doordrenkte met cynisme. Hoe harder hij aan haar trok, hoe meer ze in de tegenovergestelde richting draaide. Dat ze iets meer zelfvertrouwen had verworven was positief, maar was het dat ook wanneer die houding omsloeg richting arrogantie?

‘We zijn bijna in de Licht-Val, joh,’ klopte Xio hem op zijn schouder. ‘Je hebt bijna gedaan wat je hebt beloofd.’

Zuchtend liet Aeyen zich langs de grote, vochtige bladen zakken. Deze reusachtige waterleliebladeren vormden een fantastisch schild om je onder te verschuilen. Door de enorme opstapeling boven hun hoofden zou geen van de monsters op de hogere niveaus hen kunnen zien. Ze konden prima kamp maken in dit soort clusters en terwijl ze van blad tot blad sprongen, zag hij al de smeulende vuurplek waar de anderen zich hadden verzameld. Iedereen zat nog kreunend bij de vlammen. Mopperend op de buikpijn die ze hadden overgehouden aan die gestoofde rups…

‘Wacht!’ Xio greep Aeyen beet, vlak voordat hij richting het volgende blad kon springen. Er was daar iets!

Deze stapeling van zompige leliebladen kenmerkte zich in groen, maar op het blad beneden hen zat iets dat daar ernstig bij vloekte. Wit, geel en blauw ontvlamden op een gladde, zwarte huid. Aeyens brein zei gifkikker, maar de figuur had het lijf en de ledematen van een Nimf. Een bontgekleurd persoon die over de rand naar hun vrienden loerde. Hij was niet de enige!