Mianara

Jesse van Willigenburg

Mianara

Verzet | deel II

Jesse van Willigenburg

1e druk oktober 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-16-2

ISBN E-BOOK 978-94-93266-17-9

NUR 285/334

©2021 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

Mianara II - Verzet (2021)

Mianara I - Verraad (2020)

Opgedragen aan Lisa, Ellis en Christiaan. Omdat echte vriendschap niet te vervalsen valt.

Aan Nathan en Kiell, die aan de wieg van mijn schrijversambitie stonden.

Forever grateful.

Aan iedereen die zijn of haar ervaringen van het eerste deel met me heeft gedeeld.

Aan alle mensen met vormen van autisme.

Aan degenen die me hebben aangemoedigd om door te gaan waar ik gebleven was.

Aan alle beginnende of aspirerende schrijvers en schrijfsters, blijf hard werken!

Speciale dank aan het team van Godijn Publishing.

Tot slot aan de mensen die bereid waren het eerste deel een eerlijke kans te geven. Zonder jullie tijd, mening, advies en mentale steun was deel twee nooit een optie geweest.

Beste lezer,

Ik maak er een gewoonte van: mijn briefje aan de lezer.

Allereerst: bedankt voor alles tot nu toe. Het blijkt een hele ervaring en soms een achtbaan van emoties. De reacties die ik heb gekregen op het eerste deel maken de momenten dat het moeizaam gaat meer dan goed. Om mijn personages tot leven te zien komen in de ogen van een ander is onbeschrijflijk en geeft me oprecht het idee dat ik mijn bestemming heb gevonden. Om iemand naar me toe te zien huppelen, enthousiast voor een handtekening, daar valt geen prijs aan te verbinden.

Dat gezegd hebbende zal ik jullie er niet te lang van weerhouden om de reis van Malika en Najeer verder te volgen. Waar nieuwe mensen het toneel betreden en hun strijd tegen het lot verder gaat waar deze is gebleven. Veel leesplezier en nogmaals bedankt.

Was getekend, de schrijver,

Jesse van Willigenburg

Proloog

Zuidwaarts

In de verte klinken doffe donderslagen, flitsen aan de horizon achter ons breken de nacht. De storm is gaan liggen, maar de regen houdt zelfs een dag later nog aan. De chaos van de Hoofdstad hebben we inmiddels ver achter ons gelaten, maar we delen het luchtschip met onze herinneringen. Langzaam zweeft de Sidira door de donkere nacht.

Ik loop naar de boeg van het schip, weg van de stuurhut op het achtersteven. Het getik van de regen gaat gepaard met het zachte brommen van de propellers, dat brengt iets rustgevends met zich mee. Voorzichtig leun ik op de houten balustrade die mij scheidt van de eindeloze diepte onder me.

Ondanks dat het niet meer zo hard regent als eerst, raakt mijn haar al snel doorweekt. De uiteinden plakken aan elkaar en die haarpunten leiden het water over mijn wangen. De behoefte om mijn capuchon over mijn hoofd te trekken, heb ik niet. Mijn handen en gezicht beginnen al snel te tintelen en langzaam maar zeker maakt de wind mijn lichaam gevoelloos; een welkome afwisseling van het vele verdriet. De kou doet me goed, ik voel me alsof ik even niets wil voelen.

Ik zucht diep en denk na over wat er allemaal is gebeurd. Nu pas heb ik eindelijk de tijd om het te laten bezinken. Er is binnen weinig tijd zo veel veranderd, dat ik er nog steeds moeite mee heb om te beseffen wat me is overkomen. Van mijn oude leven is niets meer over en ik heb amper aan mijn nieuwe leven kunnen wennen voor mijn wereld weer op zijn kop stond.

Ik staar over de rand, de duisternis in. Een deel van me, een gemene stem achter in mijn hoofd, fluistert me toe dat over de rand springen een optie is. “Nee,” antwoord ik. “Niet zolang zij nog leven.”

Najeer heeft me aangeraden wat te gaan slapen, maar het lukt gewoonweg niet. Zodra mijn hoofd het kussen raakt, schieten mijn gedachten alle kanten op. Dan lig ik alleen maar te draaien en daar schiet ik niets mee op; het zou niet verder kunnen zijn van wat ik als uitrusten beschouw. Te druk ben ik in mijn hoofd bezig met het verwerken van zo eindeloos veel chaos en verdriet. Weer wil ik huilen, maar ik heb al zoveel gehuild... Heb ik nog wel tranen over?

“Hé, gaat het een beetje?” klinkt een begripvolle stem, dwars door mijn gedachten heen. De hand van Najeer vindt mijn schouder.

Ik waardeer zijn medeleven, maar kan geen passend antwoord bedenken en schuif zijn hand voorzichtig van mijn schouder af. Ik draai me weer om en zo staren we samen de duisternis in. De Wolven zijn in korte tijd als familie voor me geworden en ik heb mijn hele leven in de Hoofdstad gewoond. Het voelt alsof ik niet één, maar twee keer mijn familie ben verloren. Alsof iedereen die ik dichtbij laat komen dat uiteindelijk met de dood moet bekopen... Najeer staat nog steeds naast me, hij lijkt vastberaden om ook nat te regenen. Wanneer hij doorkrijgt dat ik naar hem kijk, schrikt hij op uit zijn gedachten en zet hij gauw een geforceerde glimlach op. Hij houdt me er niet mee voor de gek, ik zie bij hem hetzelfde verdriet. Het voelt alsof we gefaald hebben, alsof het allemaal heel anders had moeten lopen.

“Als we meer ons best hadden gedaan...” leg ik aan hem voor, “als we eerder op de hoogte waren geweest van Zondvloed en sneller hadden gereageerd... Had dat verschil gemaakt? Hadden we het kunnen stoppen of waren we dan op zijn minst minder mensen verloren?”

Najeer geeft geen antwoord. Het zijn ongetwijfeld vragen die ook door zijn hoofd spoken. Ook hij is mensen kwijtgeraakt die hij dicht bij zijn hart hield.

“Of was deze afloop van te voren al bepaald, ongeacht wat we zouden doen? Waren we vanaf het begin gedoemd te falen? Is dit onze lotsbestemming?”

Najeer komt wat dichter bij me staan en leunt dan ook over de rand. Hij slaakt een diepe zucht. “Ik weet het niet, Malika. Misschien was het hoe dan ook zo afgelopen, maar ik weet dat wij in ieder geval alles gedaan hebben wat we konden.” Een korte stilte volgt. “Niet alles is verloren, de prins leeft nog.”

Prins Kaiden... Op het moment dat zijn grootvader door het hart werd geschoten, werd Kaiden het hoofd van ons koninkrijk, maar deze jongen is geen leider van mensen. Dit is een knul die zelden buiten de muren van zijn paleis is geweest en eigenlijk geen idee heeft wat er in de wereld speelt. Moet hij degene zijn die orde op zaken stelt en die de rust laat terugkeren? Ik heb er weinig vertrouwen in...

De Hoofdstad is in ieder geval niet langer veilig voor hem. Daar maken verraders nu de dienst uit. Als hij was achtergebleven, was hij ongetwijfeld ook vermoord. Of Industria een beter alternatief biedt, zal moeten blijken.

“En wij leven ook nog,” voegt Najeer er dan aan toe. “Allemaal dankzij de hulp van onze nieuwe familie. Laten we zorgen dat hun offers niet voor niets zijn geweest. Blijven hangen in een ‘wat als’ zal ons niet veel verder helpen, ben ik bang.”

Ik weet dat hij gelijk heeft, toch ben ik nog niet klaar om het van me af te laten glijden. De wonden zijn nog te diep, het zal tijd nodig hebben om te herstellen.

Najeer kijkt naar de donkere wolken. “Weet je, ik heb het eigenlijk wel een beetje gehad met deze regen. We zijn het onweer voorbij, ik denk dat het nu wel veilig is om boven de wolken te gaan vliegen. Wat denk jij?”

Ik knik.

Bliksem en houten luchtschepen gaan niet goed samen. Het metaal op onze motoren maakt ons een vliegende bliksemafleider en dat zou de werking ervan kunnen verstoren, om over brand nog maar te zwijgen.

“Mooi. Ik ben zo terug.”

Een paar tellen later brommen de propellers luider en komt de neus van het schip langzaam omhoog. Ik verplaats mijn voeten en leun opzij om mijn evenwicht te behouden. Op het geluid van de motoren na verdwijnt ons luchtschip geruisloos de wolken in. Even is het alsof we door mist vliegen, ik zie geen hand voor ogen. Ik voel mijn hand op de reling en mijn voeten op het dek, maar verder zou je zo vergeten dat het schip er is. Diezelfde mist is als sneeuw voor de zon verdwenen wanneer we door het wolkendek breken. Een donkergrijze zee bevindt zich vlak onder ons en een donkere leegte ver boven ons, enkel gevuld met kleine witte puntjes en twee grote. De neus van het schip trekt langzaam weer recht. Najeer komt daarop al gauw terug naar buiten. Hij heeft twee handdoeken bij zich en geeft één daarvan aan mij. Met de ander droogt hij zijn gezicht, hoofd en schouders.

“Dat is beter,” glimlacht hij.

“Hoe ver is het ongeveer nog vliegen naar Industria, denk je?”

“Ik denk dat we er morgenochtend zijn, als we een beetje doorvliegen en alles goed gaat. Het is drie dagen vliegen voor een handelschip, maar wij zijn niet zwaar beladen met vracht en we maken goede vaart. Probeer anders alsnog even een dutje te doen, dan gaat het sneller.”

Dat zegt hij wel, maar hij heeft zelf ook nog geen oog dicht gedaan. “En jij dan?”

“Ach, ik red me wel.”

Ik zie de glimlach, maar ook duidelijk de wallen onder zijn ogen. “Ik denk dat het beter is als we even pauze houden. Dat ik het een paar uur van je overneem of dat we het schip ergens vastleggen. Dan kan jij even slapen.” Ik zie aan zijn gezicht dat hij me tegen wil spreken, maar hij moet gapen voor hij de kans krijgt. Ik glimlach naar hem, hij heeft geen andere keuze dan toe te geven dat ik gelijk heb.

“Al goed, al goed. Als we de regenwolken voorbij zijn, zal ik een plekje zoeken om veilig te landen.”

XXX

De geluiden van zangvogels omringen me, zoals ze dat thuis ook deden toen mijn grootste zorgen nog gingen over buiten spelen met de andere kinderen. Het voelt vertrouwd om dat gevoel weer te hebben. Wanneer ik mijn ogen open doe, sta ik midden in een enorm bos, mijlenver bij het luchtschip vandaan. Hoge bomen met donkerblauwe schors en paarse bladeren torenen boven me uit. Boven me zie ik een roze lucht vol groene, kronkelende wolken. Het lijkt wel een droom, maar alles voelt zo echt. Van het goudgele gras aan mijn voeten tot het zachte briesje dat ik langs mijn wangen voel stromen.

Ik sta voor de deur van een houten hutje, het soort dat boswachters weten te vinden in de wildernis.

‘Treed binnen en wees welkom’ aldus de tekst op de deurmat aan mijn voeten. Ik schud me los uit die vreemde gewaarwording, slik even en hef mijn hand om op de deur te kloppen. Nog voor mijn hand contact maakt met de deur schuift deze op een kier en klinkt de fragiele stem van een oudere vrouw. “Kom maar binnen, meisje. Ik verwachtte je al.”

Aarzelend duw ik de deur verder open en stap dan langzaam over de stenen drempel. Zodra ik een voet binnenshuis zet, voel ik direct de magische energie om me heen. Een zachte tinteling in de lucht waarvan ik even kippenvel op mijn armen krijg. Een positieve energie zo sterk dat ik deze kan voelen, alsof alles in dit huis doordrenkt is met Mana.

Wanneer ik de knusse huiskamer binnenstap, merk ik dat het me bekend voorkomt. Van de koffietafel tot de zachtgele gordijnen. Het is precies zoals ik het eerder in mijn dromen heb gezien. Is dit dan toch een droom?

Uit de bijkeuken komt langzaam de oude vrouw van de stem tevoorschijn. Ze neuriet een deuntje, waarvan ik zou zweren dat ik de melodie eerder gehoord heb, héél lang geleden. Dan herken ik het als een kinderliedje dat mijn moeder voor me zong toen ik nog heel klein was. Haar zachte stem, die ik nooit meer zal horen, herhaalt de woorden in mijn herinnering. Ze waren diep in mijn geheugen verdwenen, begraven onder een leven aan andere indrukken.

“Heb geen zorgen, slaap maar zacht. Het is de morgen, die op je wacht,” zing ik mee, “witte manen, verlicht de nacht. Rust maar uit nu, slaap maar zacht...”

Ze glimlacht opgetogen. “Ach ja, zo ging de tekst. Ik kon me enkel de melodie nog herinneren... Dank je wel, meisje, je maakt een oude vrouw gelukkig.”

Ze is bijna exact zoals in mijn visioenen. Van haar asblonde haren tot het loopje waarmee ze zich voort beweegt. Alles is hetzelfde, behalve haar ogen. In de beelden die ik zag, gloeiden die als de zon, maar die van haar zijn anders. Haar irissen en pupillen liggen verborgen onder een dikke, grijze laag en ik trek al snel de conclusie dat ze compleet blind is. Desalniettemin loopt ze zelfverzekerd door haar huis, meubilair ontwijkend. In haar handen heeft ze een dienblad met een theepot en twee porseleinen kopjes, wat ze op het koffietafeltje in het midden van de kamer zet. Het paarse gewaad dat ze draagt, versierd met gouden borduursels, lijkt bij elke beweging om haar heen te zweven.

Ze gebaart naar een bankstel naast het tafeltje. “Ga lekker zitten, doe alsof je thuis bent.”

Ik doe wat ze van me vraagt, maar zeg niets. Ik ben ongewapend en daarom extra op mijn hoede.

De oude vrouw zet een kopje voor me neer en schenkt een donkere vloeistof in. In het keteltje drijven blaadjes en stukjes gedroogd fruit door het hete water, waar waterdamp vanaf komt.

Wanneer ze opkijkt, lijkt ze me recht aan te staren, maar haar ogen lijken zich niet scherp te stellen. Ze knijpt ze iets toe. “Je bent iets jonger dan ik dacht.”

Ik volg haar bewegingen met mijn ogen, maar zeg nog steeds geen woord.

“Verlegen?” vraagt ze, met een bijna lieftallige glimlach. Ze doet me denken aan mijn grootmoeder toen zij nog leefde.

“Voorzichtig,” antwoord ik zo beleefd mogelijk.

De oude vrouw trekt een mondhoek op.

“Dat kan ik je niet kwalijk nemen. Laat me je eens beter bekijken...”

Langzaam stapt ze op me af en naarmate ze dichterbij komt, voel ik de energie die om me heen hangt toenemen. De haren op mijn arm gaan weer overeind staan, ze is als een vuurtoren aan de horizon, een kaars in het duister.

“Wat is je naam, meisje?”

“M... Malika.”

Voorzichtig legt ze haar gerimpelde handen tegen mijn wangen en voelt met haar vingers de contouren van mijn gezicht. Het voelt ongemakkelijk, maar ik laat het toe, ik krijg geen naar gevoel bij deze dame. Het is alsof ze me recht in de ogen kijkt, ondanks dat ze blind lijkt.

“O, Malika,” zegt ze, “je bent speciaal op zo veel manieren...”

“Vergeef me als ik het mis heb,” onderbreek ik haar, “maar voor zover ik kan zien, bent u blind aan beide ogen.”

Ze glimlacht. “Mijn ooit blauwe ogen waren jaren geleden net zo stralend als die van jou nu zijn. Inmiddels is dat niet langer het geval, maar ik zie de wereld om me heen prima.”

Ik haal me voor de geest hoe haar ogen gloeiden in mijn dromen, waarna de woorden van de Grootmeester me te binnen schieten. “Dankzij het Zicht?”

“Heel scherp opgemerkt,” antwoordt ze. “Ik heb inderdaad het Zicht... Net als jij.”

Ze recht haar rug, al is het met moeite, loopt naar de fauteuil naast me en neemt er plaats.

“Wij delen dezelfde kracht, Malika.”

Ik pak het kopje van tafel en neem een slok. De thee is zoet en fruitig van smaak, precies warm genoeg om zo te kunnen drinken. Alles is zoals het zou moeten zijn, voelt hoe het zou moeten voelen. Toch is het ergens ook heel onnatuurlijk.

Hoofdstuk 1

Wolf in het nauw

“Wegwezen!” snauw ik tegen mezelf. “Maak dat je hier weg komt!”

Terwijl ik met mijn goede arm mijn rugzak op bed gooi, ben ik met mijn andere arm al bezig met het verzamelen van mijn spullen. Mijn uitrusting is me afgenomen door Ratchetts mannen in het paleis, ik ben aangewezen op wat ik bij elkaar kan schrapen. Koortsachtig pak ik wat ik kan meenemen en leg het proviand wat ik kan vinden bij elkaar naast mijn tas. Hiermee moet ik het een paar dagen kunnen volhouden.

Ik was roekeloos en onvoorzichtig, daar ben ik me terdege van bewust. Ik had me nooit mogen laten pakken, nu moet ik daar de consequenties van dragen. Alles draait in de soep en er is niets wat ik er nog aan kan doen. Malika en Najeer zijn nog steeds in het paleis... Ik schud de nare gedachten zoveel mogelijk van me af, ik mag me niet laten afleiden.

Hoe de andere Wolven dit zullen zien is me wel duidelijk: verraad. Al langer houden ze me hier vanuit hun ooghoeken in de gaten. Het gemak waarmee ik het uniform van de vijand aantrek en me tussen de tegenstander kan mengen, is een voedingsbodem voor het wantrouwen dat me hier de laatste maanden achtervolgt. Ik heb de blikken tot nu toe zoveel mogelijk genegeerd, maar ontwijken kan ik ze niet. Gesprekken vallen stil wanneer ik de kamer binnenstap en mensen staan op wanneer ik aan hun tafel kom zitten. Het is voor mij dagelijkse kost geworden.

Ik ben gewond en verslagen, maar ik blijf hier niet rustig wachten tot ze me confronteren. Een mentor en missieleider die zijn pupillen achterlaat en liever zijn eigen hachje redt? Onacceptabel. Het mag dan ingewikkelder liggen, dat is hoe ze het hier hoe dan ook zullen zien: alsof ik hen de rug heb toegekeerd en uiteindelijk toch de kant van de vijand heb gekozen. Alsof het masker is afgegleden en ik mijn ware kleuren laat zien. Van spion naar dubbelspion, van vriend naar verrader... De sprong is zo gemaakt en de conclusie al snel getrokken. De Wolven vertrouwen mij niet meer en ik weet ook niet of ik hen nog wel kan vertrouwen. De enige uitzondering daarop is misschien Aridis, die bijna als een jongere broer voor me is. Hij nam het voor me op als hij anderen aan mijn loyaliteit hoorde twijfelden. Hij was het die de fluisteringen in de wandelgangen de kop indrukte. Wat zal hij wel niet denken als hij terugkomt en ik met de noorderzon ben vertrokken?

Er zullen vanavond gewonden en doden gaan vallen en hun bloed kleeft aan mijn handen. Ik kan de Wolven niet onder ogen komen en heb dus geen andere keus dan stilletjes te vertrekken nu ik de kans heb. Dat is uiteindelijk het beste voor iedereen en zo voorkom ik hopelijk meer bloedvergieten.

Van wat ik in mijn kamer verder nog kan vinden, stel ik zo goed als ik kan een nieuwe uitrusting samen. Donkere kleding, gedroogd voedsel voor onderweg... Wanneer ik ontdek hoe weinig rookbommetjes ik over heb, neem ik me voor dat ik zuinig aan zal moeten doen tot ik de kans krijg nieuwe te maken. Dan mis ik nu nog één ding: een wapen. Zonder zou ik buitengewoon kwetsbaar zijn... Mijn blik verschuift naar een ornament aan de muur, net boven mijn bed. Ik slaap beter sinds ik weet dat ik ook ‘s nachts iets binnen handbereik heb. Eerst had ik geprobeerd om met het wapen onder mijn kussen te slapen, maar dat lag niet bepaald comfortabel. Ik haal het lange ding voorzichtig naar beneden en leg het op mijn bed neer. Langzaam trek ik het zwaard uit de schede en een handvat met een stuk ijzer dat halverwege is afgebroken komt tevoorschijn. Het deel met de punt blijft steken in de schede. Was ik maar sterk genoeg geweest om het te laten repareren. Nu is het weinig anders dan een veel te grote dolk. Er kleeft te veel narigheid aan vast, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te gooien en heb het op dit moment niet voor het uitkiezen. Mijn hand gaat naar het litteken op mijn rechterschouder. Het doet zelfs na al die jaren nog altijd pijn en ik zal die arm nooit meer op volle kracht kunnen gebruiken. Gelukkig heb ik ook nog andere talenten.

Gestommel op de gang trekt me los uit mijn gedachten. Voetstappen volgen elkaar snel op en ze komen richting mijn kamer. Ik gooi alles wat ik in mijn handen heb op bed en stap zonder verder een seconde te verliezen mijn kledingkast in. Vrijwel gelijktijdig met het sluiten van de kastdeuren vliegt de deur van mijn kamer open. Iemand wandelt mijn kamer binnen, buiten adem. Geruisloos schuif ik de kastdeur op een kier en tot mijn verbazing zie ik Aridis bij mijn bed staan. Met een blik van ongeloof kijkt hij naar de spullen die op mijn matras uitgestald liggen.

“Nee, hier heeft hij vast een verklaring voor.”

Mijn ademhaling is diep en traag, door mijn neus, om zo min mogelijk geluid te maken. Ik vertrek verder geen spier. Zolang ik dat volhoud, zal hij me niet opmerken. Voor zover hij weet, ben ik nog in het paleis; als hij me daar gaat zoeken, heb ik tijd om weg te komen. Dit zal zeker vragen oproepen.

Hoofdschuddend verlaat hij met grote haast mijn kamer en ik hoor zijn voetstappen in rap tempo verder de gang in verdwijnen. Dat scheelde niet veel, ik kan niet langer blijven treuzelen. Gehaast stop ik alles in de vakken van mijn tas en loop vervolgens zo zachtjes mogelijk naar de deur.

Aarzelend werp ik een blik de hoek om. Eerst in de richting waar ik Aridis heen hoorde gaan en daarna naar de andere kant van de lange, half verlichte gang. Het lijkt er niet op dat er momenteel veel Wolven in het Wolvenhol zijn, dat werkt hopelijk in mijn voordeel. Ik wil Aridis geen tweede keer tegen het lijf lopen, maar ongeacht van wie, elke vraag die ik zou krijgen is er een te veel. Ik stap mijn kamer uit en draai de deur achter me op slot, maar laat de sleutel aan de buitenkant in het slot zitten. Ik heb niets meer te verbergen en tegen de tijd dat ze mijn kamer doorzoeken, hoop ik al ver weg te zijn. De Wolven die nog buiten op avondmissie zijn, zullen gedurende de rest van de nacht weer terugkomen, dus ik heb geen tijd meer te verliezen.

Het zal nu bijna middernacht zijn... Met snelle pas loop ik door de gang, maar houd stil ter hoogte van de ziekenboeg. Met lood in mijn schoenen en een brok in mijn keel leg ik mijn hand op de deurknop. Ik haal diep adem en open dan voorzichtig de deur. Na alles wat Marin voor me heeft gedaan, is dit wel het minste wat ik terug kan doen.

De ziekenboeg is bijna helemaal leeg, dat vult me met een gevoel van opluchting. Alleen de heler lijkt aanwezig te zijn, hij staat over het enige bed gebogen waar iemand in ligt. Hij kijkt op en draait zich om wanneer het sluiten van de deur zijn aandacht trekt.

“Marin, ik...” begin ik, maar hij legt een vinger op zijn lippen.

“Ze slaapt eindelijk,” fluistert hij. “Laten we proberen dat zo te houden. Anders duurt haar herstel alleen maar langer.”

Een jong meisje, mogelijk een nieuwe rekruut. Ik herken haar gezicht niet, maar gezien hoe ze eraan toe is, geen wonder. Aan haar verwondingen te zien, zou ik zeggen dat ze het aan de stok heeft gekregen met de Klauwen. Verband en pleisters. Zwellingen, blauwe plekken, het ziet er pijnlijk uit. Desondanks ligt ze rustig te slapen, wellicht geholpen door een van de medicijndrankjes van Marin. Zolang hij voor haar zorgt, twijfel ik er geen moment aan dat ze er weer helemaal bovenop komt.

Ik stap naar voren, in het licht van een lamp aan het plafond. Dan pas ziet Marin hoe Ratchett en zijn mannen mij hebben toegetakeld; de zwellingen rond mijn verwondingen vertelt hem meer dan ik ooit zou kunnen. De glimlach verdwijnt van zijn gezicht en maakt plaats voor een blik van schok en afschuw.

“Bij de Vier, Fade, wat zie je er uit! Wacht, laat me een zalfje pakken...”

“Dit keer niet, Marin. Ik ga ervandoor, maar ik ben niet van plan om nog terug te komen.”

Er omheen draaien heeft weinig zin. Als iemand recht heeft op mijn kant van het verhaal is het Marin, maar dat maakt zijn verbazing er niet minder op.

“Maar Fade... Waarom ga je bij ons weg?”

“Ik voel me hier niet langer welkom.”

“Onzin,” zegt hij bijna snauwend, “je bent hier altijd welkom, dat weet je.”

“Wel bij jou, Marin. Ik heb een twijfelachtige keuze gemaakt, ik wil liever niet blijven hangen tot de rest daarachter komt.”

Ik zou nu op missie moeten zijn en dat beseft Marin ook. Aan zijn ogen zie ik dat hij de puzzelstukjes in zijn hoofd bij elkaar legt.

“Als dat is hoe de zaken ervoor staan, dan zal ik je niet tegenhouden. Zolang je maar weet dat je hier, wat mij betreft, altijd welkom bent.” Hij werpt een blik naar de rugzak over mijn linkerschouder: “Vertrek je vannacht nog?”

Ik knik. “Ik ben al op weg naar buiten. Ik hoop tegen zonsopkomst ver weg te zijn van deze stad.”

“Heb je een bestemming in gedachten?”

Ik haal mijn schouders op. “Niet met zekerheid, als ik eerlijk ben. Het is niet alsof dit deel van het plan was, maar ik wil niet vertrekken zonder jou in te lichten.”

Marin kijkt even bedenkelijk: “Is dit een ‘tot ziens’, of een ‘vaarwel’?”

Ik wend mijn blik af naar de grond. Waarschijnlijk zal ik hem nooit meer zien, maar ik zal voor altijd bij hem in het krijt staan. Hij heeft mijn leven gered. Langzaam draai ik me om en loop ik naar de deur. “Nog één ding,” sluit ik af, voor ik hem in zijn werkruimte achterlaat. “Het kan zijn dat er bepaalde verhalen de ronde gaan doen. Dat je dingen over mij hoort van andere Wolven. Ik wil dat je weet dat ik...”

“Ferin,” onderbreekt Marin me. “Ik ken je waarschijnlijk beter dan wie dan ook. Niemand kan mij iets wijsmaken, geen zorgen.”

Dat hij me bij mijn echte naam kan noemen, is onomstotelijk bewijs dat er nog iemand is die aan mijn kant staat.

Wanneer ik wil vertrekken bedenk ik me nog iets, maar nog voor ik mijn mond open kan doen, gaat Marin verder. “Als iemand naar je vraagt, heb ik je sinds gisteren niet meer gezien of gesproken.”

Dat stelt me enigszins gerust. Met een voorzichtige glimlach, maar met een bitterzoete nasmaak, verlaat ik de ziekenboeg.

De straten boven me kan ik het beste mijden. Ik wil het risico om andere Wolven tegen te komen zo klein mogelijk houden. Wat is wijsheid... Waarschijnlijk is het beter om de zuidwaartse tunnels te volgen die richting de rand van de stad lopen. We leven in een oud riool, de inhoud moest ergens afgevoerd worden en dat betekent dat die tunnels ergens buiten de stad uitkomen.

Ik leg mijn hand op de hendel die de verborgen deur bedient van binnenuit. Nog even en dan ben ik...

“Fade?” klinkt er plots een stem achter me.

Ik bijt mijn kaken op elkaar en vloek binnensmonds, bijna was ik zonder gedoe weggekomen. Langzaam laat ik mijn hand van de hendel glijden. Wanneer ik mijn hoofd draai, zie ik de Grootmeester in de huiskamer staan. Hij ziet dat ik klaar ben om te vertrekken en ik neem aan dat hij zijn conclusie al heeft getrokken. Zal hij me zomaar laten gaan? Is mijn verraad al onthuld? Nee, als hij wist dat ik er in het paleis een zooitje van heb gemaakt, dan zou ik al dood zijn. Ik heb geen tijd voor discussie en geen zin in een confrontatie, ik wil hier zo snel mogelijk weg. Hoe langer ik met deze oude mol blijf praten, hoe groter de kans dat ik andere Wolven tegenkom. Wolven die al wel op de hoogte zijn en die niet zullen twijfelen om me als verrader te bestempelen.

“Waar zijn Malika en Najeer?”

Ik kan niet onderscheiden of het wantrouwen of slechts verbazing is wat ik in zijn stem hoor. “Nog in het paleis, neem ik aan,” geef ik eerlijk toe. “Ik bewandel nu een ander pad.”

“Niemand is hier tegen zijn wil, Fade. Je had op elk ander moment kunnen gaan. Waarom nu, juist nu de Wolven elkaar het hardste nodig hebben?”

“Bent u hier om me tegen te houden?” vraag ik geïrriteerd, terwijl ik zijn vraag onbeantwoord laat. Langzaam maar zichtbaar beweeg ik mijn linkerhand naar het beschadigde wapen op mijn rug. Ik heb de Grootmeester nog zien vechten toen ik me net bij de Wolven had aangesloten, ik maak geen schijn van kans als het tot een gevecht komt...

“Nee,” antwoordt de Grootmeester vastberaden. Er klinkt geen angst in zijn stem door, maar ook geen vijandigheid. Hij spreekt duidelijk en zelfverzekerd, waaruit ik afleid dat intimidatie op hem geen effect zal hebben. “Als je ons wilt verlaten, is die keuze geheel aan jou. Ik zal je niet tegenhouden.”

Ik laat mijn hand weer zakken, maar probeer mijn opluchting te verbergen.

“Je bent altijd vrij geweest om een andere weg te kiezen dan dit leven. Ik had graag onder betere omstandigheden afscheid genomen, dat is alles.”

“Ik ook. Voor wat het nog waard is, het spijt me.” Ik trek de hendel naar beneden en stap het riool in, waarna de muur zich weer achter mij sluit. Dit is het dan, er is geen weg meer terug. Ergens had ik verwacht dat ik op dit punt al een dolkstoot of twee had moeten incasseren, dus ik mag van geluk spreken. Ik slaak een diepe zucht en begin te lopen.

De stad boven me staat rond dit tijdstip stil; op de wachters en Wolven na is er niemand buiten vanwege de avondklok. Wanneer de zon weer opkomt, komt ze vanzelf weer in beweging, met alle geluiden van dien. Nu is het doodstil boven me. Het enige geluid dat ik hoor is het druppelen van water op beton.

Het is hier beneden net een doolhof. Het stikt van de lange, muffe gangen, die elk weer vertakken en waarvan de vertakkingen ook weer zijgangen en passages verbergen. Waar bevind ik me nu ondergronds? Het marktdistrict, of wellicht de ambachtswijk? De lucht voelt hier meer verstikkend dan in de rest van het oude riool.

Plots komt al mijn opgekropte frustratie omhoog borrelen. Een schreeuw van onmacht en woede volgt, het kan me niet meer schelen of iemand het hoort. Met alle resterende kracht in mijn rechterarm sla ik mijn vuist tegen de met muur, waar mos tussen de groeven groeit en algen het steen een groene kleur geven. Door de klap glijdt mijn tas bijna van mijn andere schouder, maar ik weet deze nog net op te vangen voor hij in het vieze, stilstaande water terechtkomt. Mijn schreeuw weerkaatst tegen de muren van de tunnel en verdwijnt langzaam de duisternis in. Daar is de stilte weer. Heel even. Dan hoor ik toch geluid. Eerst zacht, dan steeds luider, wat uiteindelijk overgaat in een oorverdovende kakofonie van geritsel, geschuifel en gepiep. Wanneer ik omlaag kijk, zie ik de eerste ratten tussen mijn voeten door rennen. De oorspronkelijke bewoners van dit riool die zich normaal verscholen houden in hun holen en scheuren. Honderden van die diertjes! Ik spring snel van het trottoir af, in het smerige water dat tot net boven mijn enkels komt. Het is diep genoeg dat de ratten er de bodem niet kunnen aanraken en daarmee het enige deel van de tunnel dat niet wordt overspoeld door een vloedgolf van natte vacht. Hals over kop klimmen en klauteren ze over elkaar heen. Het besef dat de beestjes op de vlucht zijn, komt net op tijd. Er klinkt gerommel dieper in de tunnels en het water aan mijn enkels begint te stromen, in dezelfde richting als de rattengolf. Dat duidt op meer water... Heel veel meer water! Ik moet hier weg en wel nu! Ik gooi mijn tas weer over mijn schouder en begin te rennen voor mijn leven. Met het gerommel op de achtergrond zet ik het op een lopen en ik ren met de ratten mee. Zij kennen hier beneden de weg als geen ander, ook in de delen van het riool waar ik niet mee bekend ben. Mijn beste optie is om hen te volgen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een tunnel, van natuurlijk steen, die dieper de aarde in loopt. De catacomben... Die komen ongetwijfeld ergens bovengronds uit, maar als ik verkeerd loop, kan het dagen duren voor ik weer buiten ben. Straks staan die onderste gewelven helemaal vol. Daar kom ik nooit meer levend uit als ze onderlopen. Dan zal ik me bij de doden voegen en dat is geen prettig vooruitzicht. Wanneer ik zie dat de ratten die tunnel allemaal links laten liggen, besluit ik ook door te rennen. De dichtstbijzijnde uitgang is niet in de dode diepten.

Buiten adem ren ik de hoek om en zie dan manenlicht aan het einde van de gang. De tunnel lijkt uit te monden in een heuvel, maar de uitgang is met een zwaar metalen rooster afgesloten. De ratten hebben daar geen problemen mee, die kunnen tussen de stangen door. Voor mij is dat wat minder vanzelfsprekend, horizontale en verticale metalen staven versperren me de weg. Als een rat in de val. Ergens ben ik nu jaloers op de vaardigheden van Aridis, die zouden goed van pas komen in een situatie als deze... Ik grijp de tralies met beide handen vast en begin te schudden, maar open gaat het niet. Een roestig hangslot en een metalen ketting, zo oud als het riool zelf, houden het rooster op zijn plaats. Het gerommel komt steeds dichterbij en het eerste water stroomt over de randen van het trottoir. De laatste ratten maken dat ze wegkomen, maar ik kan niet met ze mee. Door alle roest kan ik het slot onmogelijk openmaken, zelfs als ik de sleutel had. De enige keuze die me rest, is het slot te forceren. Ik trek en duw aan het slot in een poging het open te wrikken, maar het ding geeft geen krimp. Dan probeer ik er tegenaan te schoppen, maar dat haalt niets uit. Ik zet de hak van mijn voet meermaals op het slot, ook dat heeft geen effect. Het slot is van betere kwaliteit dan het uiterlijk doet vermoeden. Wat nu als...

Ik pak mijn halve zwaard en zet het haaks in de roestige ketens van de ketting. Tijd voor zwaar geschut. Met al mijn kracht trek ik het naar me toe en even lijkt het alsof de schakels het gaan begeven. Dan komt er plots een grote hoeveelheid water de hoek om. Ik word met een enorme kracht tegen het rooster aan gesmeten en kan mijn zwaard nog maar net vasthouden. Het water staat tot mijn borst en stijgt met de seconde, het is nu of nooit! Ik haal diep adem en duik voorover. Onder water hoor ik het gerommel nog luider. Er is veel meer water onderweg, dit is mijn laatste kans. Dit keer zet ik mijn zwaard haaks in het slot, maar door het koude water heb ik amper gevoel in mijn vingers. Ik grijp het handvat met beide handen vast en trek, maar besef dat ik nergens houvast heb. Als ik de kracht in mijn rechterarm toch nog had... Ik zet mijn voeten tegen het rooster om me zo af te kunnen zetten en trek uit alle macht aan het handvat, maar het slot geeft niet mee. Mijn longen beginnen te branden. Met een laatste krachtmeting trek ik aan het handvat en eindelijk breekt het slot dan toch doormidden. Het traliewerk scharniert omhoog, net voor ik al tuimelend het bewustzijn verlies.

Wanneer ik weer bijkom, lig ik op mijn rug in het gras, waar de bodem moeite heeft al het water af te voeren. De regendruppels landen op mijn gezicht, maar door de kou voel ik ze amper. Iemand trekt aan mijn kraag en ik merk dat ik langzaam over de grond word gesleept, naar hoger gelegen terrein, weg van het kolkende water dat uit de heuvel gutst. Ik schiet overeind, hoest het zoute water op dat ik binnen heb gekregen en draai kokhalzend op mijn buik.

“Gelukkig, je leeft nog!” klinkt een bekende stem.

Wanneer ik mijn blik omhoog richt, kijk ik in het gezicht van mijn zus.

“Je ruikt naar natte hond,” zegt ze, terwijl ze haar neus dichtknijpt.

Wat flauw... Is dat het eerste wat in haar opkomt na al die jaren?

Onze vader was Anuki, onze moeder Mianara. Dat bracht al genoeg moeilijkheden met zich mee en dat was helaas pas het begin. We werden lastiggevallen, bedreigd, soms zelfs aangevallen. Er is meermaals bij ons ingebroken en elke keer zijn er spullen vernield of gestolen. Ik herinner me nog goed hoe we ons in de badkamer hadden verschanst, terwijl de inbrekers op de verdieping onder ons onze waardevolle spullen meenamen en ze de rest kort en klein sloegen.

Mijn zus is als Anuki geboren en ik als Mianara, met de gelaatstrekken van een hond. Het is dat we samen zijn opgegroeid, anders had ik nooit geloofd dat ze mijn zus is; we hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen.

“Wat doe je hier, Liah?” breng ik uit, terwijl ik een tweede hoestbui probeer af te wenden.

“Jou weer eens uit de nesten helpen. Heb je mijn masker niet gevonden?”

Zo tekende ze als kind al vlinders; met zes vleugels, in plaats van twee of vier. Blijkbaar is dat nooit veranderd, maar helaas uniek genoeg om geen toeval te zijn. Plots zet de hoestbui alsnog door.

“Rustig aan, Ferin, haal een paar keer diep adem.”

“Ik red me wel. En het is ‘Fade’, dat weet je best.”

Het laatste wat ik nodig heb is medelijden en een preek. Ik krabbel omhoog en wring mijn kleding uit voor zover dat gaat zonder iets uit te hoeven trekken.

“Ben je op missie?” vraagt ze argwanend, wanneer ze mijn bij elkaar geschraapte uitrusting ziet.

Ik schud mijn hoofd. Terwijl ik mijn mantel uitwring, ga ik na of de inhoud van mijn rugzak het heeft overleefd. Het meeste is droog gebleven, maar mijn proviand is helemaal doorweekt. Driftig haal ik het uit mijn rugzak en smijt het terzijde, in de bosjes, zodat de dieren het bewijs vernietigen voor iemand anders me kan volgen.

“Broertje, praat met me.”

Ik hang mijn rugzak recht en begin te lopen. “Ik heb het verpest. Het is over, ik ben weg hier.” Ver kom ik niet voor ze me bij mijn pijnlijke schouder pakt. Ik bijt mijn kaken op elkaar en trek me los.

“Na al die tijd kan er niet eens een ‘hallo’ vanaf?”

Momenteel heb ik geen behoefte aan een familiereünie, ik loop stug verder.

“Is weglopen dan jouw antwoord op alles?” snauwt ze daarop.

Ik houd stil en draai me naar haar om. Ik loop terug, houd een vinger bij haar gezicht en zeg met onderdrukte woede en een stekende pijn in mijn schouder: “Jij was degene die wegliep van huis om je bij de Wolven aan te sluiten, Liah, niet ik. Na je training ben je in je eentje verder gegaan in plaats van hen te helpen of terug naar huis te komen.”

Ze slaat haar armen over elkaar. “Het bestaan van een eenzame Wolf sprak me gewoon meer aan, weet je. Geen gedoe, geen baas boven me, helpen waar ik kan en lekker veel reizen. Ik wilde meer van de wereld zien dan alleen Industria. Ik wilde weg uit dat verstikkende leven.” Ze draait haar gezicht even weg. “Ik heb de Wolven van Noord en Zuid geholpen en heel veel mensen daar tussenin. En als ik jou niet had geholpen, zat je nog steeds onder het paleis vast!”

Ik ben haar hulp niet vergeten, maar de frustratie zit me hoog. Dit alles had allemaal voorkomen kunnen worden en heel anders moeten lopen. “Ik ben je noodgedwongen gevolgd toen je wegliep, alleen om erachter te komen dat je de stad al verlaten had.” Ik verhef mijn stem, het kan me niet langer schelen of iemand ons hoort bekvechten. “Ik kwam erachter dat je was meegelift op een luchtschip naar de Hoofdstad. Toen ik je achterna kwam, was je alweer pleite. Vijftien jaar lang heb ik geprobeerd je te vinden en iedere keer vond ik enkel je sporen terug.” Ik schreeuw nu bijna tegen haar. “Begin tegen mij niet over weglopen!”

Bij het horen van de laatste zin valt ze eindelijk stil en kijkt ze van me weg. Ze mag dan mijn oudere zus zijn, dit keer heb ik gelijk en dat weet ze. Zo staan we even tegenover elkaar. De tijd dat we het goed met elkaar konden vinden lijkt een eeuwigheid geleden. Ze had op zijn minst naar huis kunnen schrijven, zoals ik heb gedaan. Telkens moest ik onze ouders vertellen dat ik geen voortgang had gemaakt, dat ik er nog steeds niet in was geslaagd om haar te vinden. Op een gegeven moment kreeg ik geen antwoord meer op mijn brieven. Ik weet niet hoe het nu met onze ouders is. De blik in de ogen van mijn moeder toen we Liahs afscheidsbrief vonden zal ik nooit vergeten. ‘Mijn geluk elders in de wereld zoeken’, hoe verzin je het... Ze heeft moeders hart gebroken toen ze vertrok.

Achter de heuvel is te zien dat er langzaam rook opstijgt van verschillende plekken in de stad. Ik weet niet precies wat er daar aan de hand is, maar ik ben blij dat ik aan deze kant van de heuvel sta. Ik zucht, we hebben elkaar nu wel weer lang genoeg gezien. Misschien is het beter als ik ga uitzoeken hoe het met pap en mam is, ik verdoe mijn tijd hier. Mijn diensten bij de Wolven zijn niet langer nodig.

“Weet je wat?” snauw ik. “Bekijk het maar.”

“Waar ga je heen?”

“Naar huis, waar ik misschien meer kan betekenen dan hier. Daarna zie ik wel.”

Met een stevige pas laat ik haar beduusd achter.

Hoofdstuk 2

Zilver in het manenlicht

’sAvonds landen we op een uitgestrekt, heuvelig grasveld aan de rand van een bos. Achter de duinen in de verte ligt de Grote Oceaan. Ik kan de wind uit zee over het door de manen verlichte gras zien rollen. Nog nooit ben ik zover van huis geweest, maar we zijn pas op de helft. Najeer pakt ondertussen zijn welverdiende nachtrust, terwijl ik de wacht houd over het schip en de directe omgeving. Naarmate ik langer op wacht sta, besef ik dat het alweer even geleden is dat ik mezelf fatsoenlijk schoon heb kunnen maken. Mijn gezicht vertrekt als ik merk wat een sterke geur er op het moment van mijn vacht af komt. Op deze manier maakt het weinig uit of ik me verborgen houd...

Tussen de bomen klinkt het geluid van stromend water, misschien is er een beekje in de buurt. Nog een laatste maal tuur ik om me heen, de donkere nacht in. We zijn ver van alle beschaving, er zijn geen dorpjes of nederzettingen in de buurt en de dieren in het bos mijden het open veld. Er is hier niemand anders, ik kan best een momentje voor mezelf nemen. Najeer slaapt vlak bij de prins en ik ben vast weer terug voor hij doorheeft dat ik even wat tijd uittrek voor persoonlijke verzorging.

Ik laat de Sidira voor wat ze is, ga op onderzoek uit en kom al gauw uit bij een open plek, waar mijn blik gevangen wordt door een meertje. Het wateroppervlak is kalm, enkel licht verstoord door een watervalletje, dat neerdaalt van een verhoging aan de overkant. Het is een oase van stilte, ik kan de rust wel gebruiken. Het water aan mijn voeten is kristalhelder, maar in de duisternis kan ik amper de bodem zien. Het is te koud om een bad in te nemen, dus kniel ik aan de oever en laat ik mijn handen in het water zakken. De kou zuigt alle warmte uit mijn vingers, mijn vingertoppen worden al snel gevoelloos. Het is lang geleden dat ik wat tijd voor mezelf heb gehad, de afgelopen paar maanden zijn zo hectisch geweest...

Ik adem de koude avondlucht diep in door mijn neus en laat deze door mijn mond weer naar buiten stromen in een diepe zucht. Drie namen, drie doelwitten... drie levens die ik vroeg of laat ga beëindigen... Miles Ratchett, Midas Nozem, Pierre DeMisère. Allemaal zijn ze verantwoordelijk voor de dood van mijn broer en ouders. Ratchett heeft het uitgevoerd, Midas heeft voor hun levens betaald en DeMisère heeft gezorgd dat er niemand ingreep en dat alles soepel verliep. Alle drie houden ze de status quo in stand die wij als Wolven willen doorbreken. Alle drie werken ze gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid tegen en creëren ze wreedheid en onrecht in hun plaats.

Ik maak een kommetje met mijn handen, gooi wat water in mijn gezicht en glimlach. Het koude water doet me goed.

De dagen worden korter nu de winter is begonnen. Ik vind de rust die ‘s nachts heerst heerlijk, maar het gebrek aan licht vind ik niet zo fijn. Natuurlijk zijn er de twee manen die een wit licht afgeven, terwijl ze zich langzaam door de hemel bewegen, maar dat licht lijkt zo koud. “Ze zijn jaloers op de zon,” herhaal ik de woorden zoals mama ze altijd sprak. “Ze stelen haar heldere glans, maar missen de warmte.” Ik kijk omhoog naar de sterrenlucht, zoals ik vroeger ook altijd deed.

In de stad is er ‘s nachts nog redelijk wat licht en dan kan je de sterren minder goed zien. Hier, ver weg van de bewoonde wereld, waar de natuur nog ongerept en puur is, ligt dat anders. De nachthemel is bezaaid met glinsterende stipjes. Een grote veeg vol twinkelende sterren siert de nachtlucht en hun licht is bijna net zo fel als dat van de manen. Heel soms, op heldere nachten als deze, vraag ik me af of er meer is dan we weten. Of er tussen de sterren, eindeloos ver weg, nog andere mensen wonen. Mensen zoals wij, of juist totaal niet zoals wij. Mijn voorouders zullen zich ongetwijfeld hetzelfde hebben afgevraagd. Anuki en Mianara kijken al duizenden jaren omhoog naar dezelfde hemel. Dat is iets wat we gemeen hebben. Als we onze verschillen naast ons kunnen neerleggen, wie weet waartoe we dan in staat zijn... Misschien ligt onze lotsbestemming wel tussen de sterren. Zou dat gezamenlijke doel ons kunnen verenigen? Zo niet, wat dan wel? Is het aan ons om die vragen te beantwoorden, of dienen wij een ander doel en is dat een dilemma voor de generaties na ons?

Ik laat nog eenmaal mijn handen zakken in het koude water en terwijl ik voorover leun, trekt een gestreept visje mijn aandacht. Ik heb hem vast wakker gemaakt. Misschien ben ik wel degene die zijn aandacht trok en niet andersom, gezien mijn handen ineens zijn wereld binnenkwamen. Dit is tenslotte zijn thuis. Mijn gedachten gaan weer terug naar mijn eigen thuis, naar mijn ouders. Christopher en Lazuli. Voor mij zijn ze altijd “Papa” en “Mama” geweest, maar hun namen mogen niet worden vergeten. Ik zucht nog een laatste maal. Laat ik teruggaan naar het luchtschip, dan kan ik nog even slapen en kunnen we straks weer verder.

Ineens staan mijn nekharen recht overeind en een rilling trekt over mijn rug, ik voel een blik op mijn achterhoofd rusten. Het visje in het water schiet van me weg en in de weerspiegeling op het wateroppervlak zie ik een gedaante vlak achter me staan. Zonder een seconde na te denken rol ik opzij. Geen moment te vroeg. Een zwaard dat van zilver lijkt, komt met een harde klap op het gesteente aan de oever terecht, precies waar ik net nog op mijn knieën zat. Er vliegen vonken van het metaal af en die verlichten de ogen achter het masker. Ze stralen een ijskoude blik uit, eenzelfde blik als die ik eerder in Ratchetts ogen zag toen hij Gustav doodde. Een zekere bloedlust, de vaardigheid om te kunnen doden, zonder daar ook maar iets bij te voelen.

Net op tijd weet ik mijn dolken te grijpen en blokkeer ik zo een aanval van het tweede zwaard, identiek aan het eerste wapen. De zwaarden zijn nog geen halve meter lang, ze hebben meer weg van lange dolken, maar met een rechthoekig lemmet dat bij de punt aan één kant scherp afloopt. Het zijn net lange scheermessen. Ik stuur de klap langs me heen, krabbel overeind door een achterwaartse koprol te maken en spring zover naar achteren als mijn vosachtige benen dat kunnen. Ik wil afstand creëren tussen mij en mijn tegenstander, zodat ik beter kan zien met wie ik te maken heb.

De gedaante tegenover me draagt een wit masker, dat het gezicht van een haas moet voorstellen, maar verder vormloos lijkt. Een ovale façade met lange, licht naar achteren gepunte oren aan de bovenkant. Aan de vormen van het lichaam kan ik zien dat het een jonge meid moet zijn. Alle onderdelen van haar outfit zijn fel wit gekleurd en ik zie geen vuiltje of spetter op het geheel. Deze persoon hecht er blijkbaar geen waarde aan om zich te verbergen in het donker, toch heb ik haar niet opgemerkt tot het visje dat deed... Ze draagt een uitrusting die niet veel verschilt van wat de Wolven dragen: strakke stof gecomplimenteerd met leren beschermingsstukken en een aantal riemen die het geheel op zijn plaats houden. Net boven haar heupen hangen twee schedes gekruist.

Ze staat daar maar en door het masker kan ik de emotie op haar gezicht niet lezen.

“Wat wil je van me?”

Langzaam heft ze, zonder een woord te zeggen, een van haar zwaarden tot borsthoogte en wijst ermee in mijn richting.

De adrenaline giert door mijn lichaam. Ik ben te ver van het luchtschip, Najeer kan me niet horen van deze afstand... Ik zal mezelf hieruit moeten redden!

Zonder waarschuwing springt mijn tegenstander naar voren en begint een offensief waar ik amper een reactie op kan geven. Ik moet schakelen tussen ontwijken, pareren en opzij stappen in een tempo dat ik niet gewend ben, maar ik slaag erin om het net aan bij te houden. Ze is bijna net zo snel als Paloma, mijn oude leermeesteres, wanneer zij op volle kracht vocht. De vonken springen alle kanten op, terwijl ik de ene na de andere aanval opvang. De aanvaller realiseert zich dat mijn vaardigheden haar aanvankelijke verwachtingen te boven gaan en past haar gevechtsstijl aan. Ze gooit de zwaarden over tussen haar handen en pakt ze vast alsof het daadwerkelijk dolken zijn, met het scherpe gedeelte naar beneden gericht. Nu snap ik waarom mijn tegenstander juist voor deze wapens heeft gekozen, het stelt haar in staat om op meerdere manieren te vechten. Ik krijg de tijd niet om op adem te komen, de zwaardvechtster springt opnieuw op me af, met een lenigheid die ik zelfs niet achter een Mianara had gezocht. Waar de bewegingen eerst uit haar bovenlichaam kwamen, is het nu haar voetenwerk waar de nadruk op ligt. Zodra ik de volgende klap blokkeer, valt me meteen iets op. Er zit minder kracht achter de aanvallen, maar ze volgen elkaar nog sneller op dan eerst het geval was. Te laat besef ik dat de aanvallen niet langer op mij gericht zijn, maar op mijn wapens. Door de aanvallen af te blijven weren, speel ik haar alleen maar in de kaart, maar ik heb geen andere keuze!

Een scherpe pijn schiet door mijn rechterpols en beide dolken worden uit mijn handen gedraaid door de zwaarden van mijn belager. Ik grijp mijn pols vast en voel warm bloed langs mijn handen lopen. De stalen dolk landt in zachte grond en boort zich in de aarde. De dolk van stermetaal belandt in het meertje en de blauwe gloed is onder het wateroppervlak nog net zichtbaar. Een flinke trap tegen mijn borst doet me een stuk naar achteren vliegen. Wanneer ik met mijn rug tegen een rots tot stilstand kom en probeer weer lucht in mijn longen te krijgen, zie ik mijn aanvaller langzaam op me af komen. Het manenlicht weerkaatst op de zwaarden, waardoor het lijkt alsof ze wit gloeien. Een van de zwaarden wordt met de scherpe kant tegen mijn nek gezet, de ander heft mijn tegenstander boven haar hoofd, klaar om de genadeslag toe te brengen. Mijn ademhaling is buitengewoon snel, mijn ogen schieten van links naar rechts, op zoek naar een uitweg of een opening, maar die vind ik niet...

Een oorlogskreet klinkt uit de nabijgelegen bessenstruiken, wanneer Najeer uit de struiken springt en op ons afstormt. Schild voorop en zwaard daar net achter. De aanvaller stapt opzij om Najeer te ontwijken, ik maak van die opening gebruik om weg te rollen.

“Voorzichtig!” roep ik hem toe.

We hebben al eens met een Klauw gevochten, maar deze vijand is van een heel ander niveau. Zo snel als ik kan, kruip ik over de grond, mijn gewonde arm dicht bij mijn borst, waarna ik met de ander naar de gloed in het water reik. Met de topjes van mijn vingers schuif ik de dolk van stermetaal een stukje naar me toe en ik pak het handvat dan stevig vast. Wanneer ik me weer naar het gevecht draai, zie ik Najeer nog net ontwapend worden. Zijn schild vliegt door de lucht en rolt buiten zijn bereik, hij heeft enkel zijn zwaard nog. De aanvaller heft de twee zwaarden boven haar hoofd voor een dubbele aanval. In een flits houdt Najeer zijn zwaard dwars tussen hem en zijn aanvaller, hij grijpt de punt van zijn wapen met zijn vrije hand. Het scherpe metaal snijdt hem in de vingers, maar op die manier blokkeert hij wel keer op keer de slagen van beide zwaarden. Door de kracht wordt Najeer tegen de grond gewerkt en bij de laatste aanval laat de vijand haar zwaarden op het wapen van Najeer rusten. Ze drukt hem verder tegen de grond, met zijn achterhoofd in de modder, tot hun hoofden slechts een armlengte van elkaar verwijderd zijn.