Verkeerd gegokt

José Kruijer

Verkeerd gegokt

José Kruijer

1e druk november 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Tom Smits

Auteursfoto: Patty Smit | KEYKfotografie

ISBN 978-94-93266-20-9

ISBN E-book 978-94-93266-21-6

NUR 301

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Het is beter om je eigen levenspad met kronkels te bewandelen,

dan het perfecte pad van een ander.

– Bhagavad Gita –

Proloog

Misschien proeven ze bloed wanneer ze wakker worden. Als ze überhaupt nog wakker worden. Wie weet gaan ze onderuit en vallen ze tegen de wand of vloer, wanneer ze versuft opstaan. Dit verdovende spul moet lang genoeg werken. De hitte zal hen fataal worden. Dan is hij allang weg. Hij had het liever anders gezien, maar hij kreeg een opdracht. Zoals hij zoveel opdrachten van deze persoon heeft gekregen. Dat de opdrachtgever wraak wilde, was hem duidelijk. Wraak via anderen, niet alleen wraak jegens degene die hem ooit iets aandeed. Hoe wreed kun je zijn?

Hij leerde zijn slachtoffers kennen als enthousiaste, hardwerkende en altijd vrolijke mensen. Met zin in het leven, zin in de toekomst, zin in alles wat nog op hun pad zou komen. Hij ontneemt het hen. Ze hebben verkeerd gegokt. Ze waren te naïef.

Hij kan ze eigenlijk geen pijn doen. Hij wil niet dat hen wat overkomt, maar als hij deze opdracht niet uitvoert, is hij zelf aan de beurt. Dan eindigt hij zelf als… Ja, als wat?

Hij klikt het slot vast, loopt zachtjes weg en hoort geen geluid meer in de ruimte waar hij ze heeft achtergelaten. De gereedschapskist zet hij terug in de schuur. Deze schuur is nooit op slot, dat komt hem nu goed uit.

De sterke eucalyptusgeur dringt diep zijn neusgaten in. Hij heeft nog niet eerder iemand dit verdovende middel gegeven, hopelijk worden ze niet wakker. Hij trekt de plastic handschoenen uit. Dat is hem meerdere keren op zijn hart gedrukt. De woorden galmen door zijn hoofd. “Laat geen sporen na. Het werkt in je nadeel.”

Hij is compleet gestoord dat hij zich hierin heeft laten meeslepen. Het is compleet mesjogge dat hij zich dit heeft laten opdragen. Hij weet het zeker: dit is het laatste wat hij ooit nog voor hem doet. Als dit achter de rug is, pakt hij het eerste het beste vliegtuig naar een verre bestemming. Een bestemming waar ze hem niet kennen en hem nooit meer zullen vinden. Nooit meer zal hij hem iets kunnen opdragen.

Hij loopt om het huis heen. Opeens hoort hij geritsel achter de auto. Hij spitst zijn oren. Loopt daar iemand? Ze hebben toch niet gezien wat hij heeft gedaan? Weer hoort hij de woorden in zijn hoofd. “Laat geen sporen na. Het werkt in je nadeel.”

Langzaam loopt hij naar voren. Een schaduw trekt zijn aandacht. Opeens voelt hij een harde klap van achteren. Daarna wordt alles zwart…

1

De auto rijdt zachtjes hun straat in en parkeert op het grindpad. Dian stopt haar paspoort in het voorvak van de rugzak. De voordeur slaat dicht en ze kijkt naar de gevulde koffer. Het laatste item vinkt ze af op haar inpaklijst. Ze is doodsbang voor zijn reactie.

Hij weet nog van niets. Angst vult haar keel, angst voor de woede-uitbarsting die ongetwijfeld volgt. Haar ticket dwarrelt naar de grond. Dit avontuur kan hun ingedutte relatie nieuw leven inblazen, maar Simon houdt niet van verrassingen, laat staan dat ze hem compleet overrompelt. Ze wil dit doen, om uit te vinden of dit is wat ze zoekt. Hij weet van haar wens die ze telkens voor zich uitschuift, maar door het overlijden van haar zus heeft ze deze week de knoop doorgehakt. Ze kent de uitnodigende advertenties van de site – die ze al weken bezoekt – bijna allemaal uit haar hoofd. Haar werk kan ze op elke plek op de wereld doen en het boek over housesitting, dat ze voor haar verjaardag kreeg, gaf de doorslag.

Ze hoort Simon fluitend de gang doorlopen, waarna hij haar zoekt in de woonkeuken en -kamer. De tuindeuren openen piepend. Dian kijkt naar buiten. Simon loopt naar zijn kantoor achter in de tuin, opent de deur en loopt dan weer snel richting het huis. Hij gaat naar binnen, veegt zijn voeten en stampend komt hij richting de gang.

‘Dian!’ schreeuwt hij naar boven.

‘In de slaapkamer!’ roept ze terug. Ze haalt diep adem. Nog even. Wat moet ze zeggen, zonder dat hij direct gaat bulderen? Kon ze het maar aan haar vriendinnen vragen, maar zij weten ook niets van haar plan. Simon staat opeens in de deuropening. Zijn ogen schieten heen en weer tussen Dian, de koffer en het ticket.

‘Wat is dit?’ schreeuwt hij. ‘Ga je weg?’ Hij briest en ijsbeert door de slaapkamer.

Ze knikt.

Rode vlekken trekken vanuit zijn nek naar zijn voorhoofd.

‘Ik ga op een huis passen in Praag, ik heb van de week op een advertentie gereageerd en je weet hoe graag ik dit wil. Jij ziet altijd beren op de weg. Ik probeer het nu zelf uit en ik laat me niet door jou tegenhouden. Ik ben nog maar een paar dagen thuis.’

‘Praag? Praag zeg je?’ Simon trekt wit weg.

‘Wat is er mis met Praag, Simon?’

‘O, niets. Alleen heb ik…’

‘Is er iets met Praag, Simon? Heb jij…’

‘Nee hoor. Ga je al snel?’

Ze draait haar hoofd weg. ‘Overmorgen,’ zegt ze zachtjes, terwijl ze haar jurk opvouwt.

‘Je hebt gelijk, misschien is het beter om elkaar even niet te zien, hoewel ik je heel erg ga missen. Je moet dit zelf uitzoeken.’ Hij loopt naar Dian toe en drukt haar dicht tegen zich aan. ‘Ik red het wel. Hoe lang ga je?’ Hij geeft een kus op haar mond.

Dian kijkt hem verbaasd aan. Zijn uitbarsting blijft uit. Deze reactie had ze niet verwacht. Ze snapt er niets van.

Waarom is hij niet duidelijk over Praag? Wat is daarmee?

‘Ik ga voor een paar weken. Ik hoop dat je aan het einde van die periode een paar dagen komt.’ Ze baalt van de trilling in haar stem.

‘Dian, je overvalt me. Ik weet niet of ik tijd heb. Ik heb deze week net heel veel nieuwe projecten binnengehaald.’

‘Jij altijd met je projecten. Mijn zus was ook altijd aan het werk, je zag hoe het met haar afliep.’ Ze smijt haar rugzak op de grond.

Simon raapt hem op, legt hem op het bed en loopt hoofdschuddend naar de overloop. ‘Blijf rustig. We hebben het er later nog wel over. Eet je mee? Ik heb sushi gehaald.’

‘Dat is goed, ik kom er zo aan.’ Zuchtend gaat Dian op het bed zitten. Ze bijt op haar lip. Waar is ze aan begonnen?

2

Voor Kek staat een groepje mensen te wachten, het is altijd druk bij deze koffiebar. Het is voor Dian vaste prik om hier op zaterdagmorgen af te spreken met haar vriendinnen Elle en Nicolet. Aan het einde van de ochtend, als ze allemaal zijn uitgeslapen en hun boodschappen op de markt hebben gedaan.

Ze heeft slecht geslapen, Simon kwam vannacht laat uit de kroeg en vanmorgen bij het ontbijt hebben ze elkaar niet echt gesproken. Hij was duidelijk teleurgesteld en gaf aan dat hij de komende uren op de golfbaan zou zijn.

De serveerster zet een cappuccino voor Dian neer. Op haar telefoon zoekt ze alvast de mooiste plekken van Praag op. Opeens voelt ze een hand in haar nek. Ze schrikt.

‘Slecht geweten?’ lacht Nicolet, terwijl ze een stoel naar achteren trekt.

Het bekendmaken van haar plan brandt op Dians lippen. Waar blijft Elle? Ze kan het bijna niet meer voor zich houden. Een misselijk gevoel komt naar boven.

De koffiebar loopt aardig vol. Elle komt binnen, wurmt zich tussen de volle tafels door, geeft Nicolet en Dian een kus en gaat aan tafel zitten. Nicolet ziet er slecht uit, merkt Dian op. Ze heeft een grauwe teint en wallen onder haar ogen. Nicolet perst er een glimlach uit.

‘Het is loeidruk op mijn werk, meiden. Ik zie jullie kijken naar mijn wallen. Maar van dit wekelijkse moment met jullie samen geniet ik echt. En ik wil meer tijd voor jullie maken. Daarom wil ik jullie uitnodigen voor een etentje bij mij thuis aan het einde van de maand. Sinds een paar weken zit ik op een kookclub, ik probeer graag mijn vorderingen op jullie uit.’

‘Welke vorderingen?’ vraagt Elle afwezig.

‘Van haar kookkunsten,’ legt Dian uit.

Ze bekijken de lunchkaart en bestellen alle drie een Asian tempeh sandwich en een smoothie. Deze bijeenkomsten geven Dian altijd genoeg energie voor de hele week. Nicolet en Elle ratelen maar door over recepten. Dian denkt aan haar beslissing. Ze moet het zo zeggen, om half twee heeft ze een afspraak bij de kapper. Nicolet pakt haar telefoon.

‘Ik wil een datum met jullie prikken voor dat etentje. De vijfentwintigste?’

Elle schudt haar hoofd. ‘Dan heb ik een cursus.’

‘Zevenentwintigste?’

Elle steekt haar duim op.

Dian friemelt aan de knopen van haar blouse.

‘En jij, Dian?’ vragen Nicolet en Elle in koor.

‘Ik kan niet. De hele maand niet.’

De serveerster zet de borden en smoothies op tafel.

‘Ja hoor, Dian. Wat is er?’ zegt Nicolet.

‘Ik ga een tijdje weg. Ik stap morgen in het vliegtuig,’ zegt Dian resoluut.

Nicolet en Elle kijken haar verbaasd aan.

Dian neemt een slok. ‘Ik ga op een huis passen in het buitenland. Jullie weten dat ik dat al heel lang wil. Simon belemmert me daarin, zonder dat hij dat zo bedoelt. Ik werk meestal vanuit huis, mijn opdrachtgevers weten dat ik deze maand minder bereikbaar ben. Ik zet het allemaal eens op een rijtje en kijk of ik mijn taken daar gemakkelijk kan uitvoeren.’

Nicolet staart naar buiten.

‘Het lijkt me heerlijk om een tijdje naar het buitenland te gaan,’ zegt ze. ‘Weten jullie nog, meiden, onze tijd op Malta? Dat was toch geweldig! Wat een mooie feesten hebben we meegemaakt. Ik bekijk de foto’s nog vaak.’

Elle schrokt de sandwich in een paar happen naar binnen.

‘Behalve dan dat…’ zegt Nicolet met volle mond.

Elle en Dian kijken op.

‘Wat bedoel je?’ vraagt Dian. Ze kijkt Nicolet strak aan.

‘O, niets hoor.’

Het zit haar niet lekker. Ze weet dondersgoed wat Nicolet bedoelt. Daar wil ze nooit meer aan herinnerd worden. En Elle hoeft dat niet te weten. Ze hebben het altijd voor haar verzwegen. Dat moet zo blijven, anders wil Elle nooit meer mee naar Malta.

Nicolet slurpt haar laatste restje smoothie naar binnen.

‘Jeetje, wat een beslissing, Dian. Ik wist dat dit je droom was, maar dat het zo diep zat.’

‘Ik vind het dapper van je,’ zegt Elle. ‘Wij denken er alleen maar over. Er is altijd wel een verplichting, wij zien eerder beren op de weg: een hypotheek, een dure rekening. Jij gaat gewoon.’

Dian lacht schaapachtig.

‘Nou… gewoon. Simon is best pissig op me, hoor.’

‘O ja, Simon, die is er ook nog,’ lacht Elle. ‘Joh, die trekt wel weer bij.’

Dian bestelt nog drie nieuwe smoothies.

‘Ik heb ook nog wat te vertellen,’ zegt Nicolet weifelend. ‘Ik denk dat jullie dit niet verwachten. Tijs en ik gaan een tijdje apart wonen. Vandaar dat ik voor jullie wil koken. Ik wil jullie tijdens een etentje graag langer spreken. Dan kan ik het rustig uitleggen.’

Elles mond valt open. Dian verslikt zich. Hoe kan het dat Nicolet zo enthousiast vertelt over haar kookclub en een etentje wil plannen? Ze is altijd een kei geweest in het verdringen van problemen en gevoelens.

‘Het is mijn beslissing. Ik wil geen kinderen, daar ben ik heel duidelijk over geweest. Tijs wil ze wel. Ik kan ze hem niet geven. Hij hoopte dat ik bij zou draaien, maar ik…’ Tranen vertroebelen haar zicht. ‘Ik wil er nu even niets meer over zeggen, ik praat jullie later bij. Ik ben nog te emotioneel. Tijs en ik hebben dit vanmorgen besloten. Mijn ouders weten het nog niet eens. Ik denk dat het wel weer goed komt tussen ons. Ik kan de komende weken op de villa van een vriendin passen, ze is een paar maanden op vakantie. Ik haal de sleutel vanmiddag op, daarna zie ik wel verder.’

Nicolet droogt haar tranen met de mouw van haar jurk. Dian slaat een arm om haar heen. Elle pakt haar hand vast.

‘Er is nog iets,’ gaat Nicolet verder. ‘Ik weet niet of ik dit met jullie mag delen, maar Tijs voelt zich al weken niet lekker. Het is vast niets. Morgen gaat hij naar het ziekenhuis voor allerlei onderzoeken. Hij ziet er heel grauw uit. Deze time-out zal hem geen goed doen, maar het is even beter zo. Ik hou nog veel van hem. Dat weet hij.’

De serveerster zet de smoothies op tafel. Dian kijkt nog eens naar de wallen van Nicolet. Ze wil haar graag opvrolijken, maar weet niet hoe.

‘Dan heb ik ook nog bijzonder nieuws,’ zegt Elle zo luchtig mogelijk. Ze neemt een slok van haar smoothie. ‘Ik moet jullie namelijk ook nog wat vertellen over Joep. Wij gaan niet uit elkaar. Toch zal ik Joep een lange tijd niet zien.’

‘Brand maar los, Elle.’ Nicolet wrijft in haar handen.

‘Joep gaat zijn droom achterna. Hij wordt uitgezonden door Defensie. Hij gaat ruim een halfjaar weg. Ik zie er wel heel erg tegenop. Dian, als jij langer in het buitenland blijft, kom ik je misschien wel opzoeken.’

‘Dan kom ik ook,’ zegt Nicolet resoluut. ‘Even afwachten hoe het met Tijs gaat. Wie weet kunnen we onze tijd op Malta dunnetjes overdoen. Vragen ze daar ook een huisoppas?’

Ze pakken hun glazen en proosten.

‘Op een goede toekomst, waar ook ter wereld,’ glimlacht Dian.

3

Simon smijt zijn golftas in de garage, loopt door naar de woonkeuken, zet een beker onder de koffiemachine en drukt de knop in. Hij pakt de krant uit de brievenbus en neemt de beker koffie mee naar de eettafel. Als hij de krant uitspreidt, zoekt hij eerst naar zijn artikel over bijzondere interieurs. Nadat Dian hem gisteravond overrompelde, heeft hij zich klem gezopen met zijn vrienden. Vanmorgen kon hij niet normaal met haar aan tafel zitten.

Zijn kater voelt hij nog. Het golfen ging voor geen meter. Nu hij er langer over nadenkt, weet hij dat Dian gelijk heeft. Ze wil dit al zolang en het is vast goed elkaar even een tijdje niet te zien. Laat haar maar ontdekken of dit iets voor haar is. Ze kan daar ongestoord aan haar manuscript werken, dan kan ze dit jaar eindelijk haar nieuwe reisboek uitgeven. Wie weet zijn haar wensen in een stroomversnelling gekomen, nu haar zus is overleden. Zij was doorgeslagen in hard werken, haar hartstilstand had daar wellicht mee te maken. Misschien moet hij Dian over een tijdje opzoeken, of vragen of ze op een huis wil passen in een ander deel van Nederland.

Waarom koos ze uitgerekend Praag? Praag! Hij wil daar nooit meer heen, hoewel hij niet zeker weet of hij hem daar tegen zal komen. Als ze voor een huis in Nederland kiest, kan hij vanuit die plek evengoed zijn klanten bezoeken en adviseren. Vanavond is hun laatste avond samen. Het moet een bijzondere avond worden. Hij wil nog heerlijk met haar vrijen en haar een goed gevoel geven voordat ze straks vertrekt.

Simon kijkt op de klok. Zit ze nog met haar vriendinnen in de koffiebar? Hij stuurt haar een berichtje en vraagt of ze vanavond bij het nieuwe eetcafé wil eten. Een soort afscheidsetentje. De vinkjes kleuren direct blauw. Een glimlach verschijnt op zijn lippen bij het lezen van het positieve antwoord.

Er spelen allerlei gedachten door zijn hoofd. Hij moet haar – voordat ze vertrekt – voorstellen samen op huizen te passen in Nederland en hun eigen huis tijdelijk verhuren. Dat levert best wat op, hoorde hij vorige week van de buren. Dan kunnen ze kijken of dat hen bevalt. Het is de enige manier om haar aan zich te binden. Anders kiest Dian voor een vrijer leven, dat weet hij zeker.

Simon pakt de laptop, reserveert het restaurant en surft op internet. Hij wil een mooi boek voor Dian kopen en er iets persoonlijks in schrijven. Hij krabbelt wat titels op een memoblaadje.

Er zijn gigantisch veel mogelijkheden om op huizen te passen of in combinatie met de verzorging van de huisdieren. Het zou heerlijk zijn de drukke stad eens te verlaten en een paar weken uit te rusten in het groen. Golfen, wandelen, werken in een moestuin. Simon ziet het opeens helemaal zitten. Dian is vast heel blij met dit idee.

Hij klikt diverse advertenties aan. Dronten, Laren, Oost-Groningen, de keuze is enorm. Hij scrolt maar door. Opeens valt zijn oog op een bijzondere advertentie die hem direct in zijn greep houdt. Hier kan hij zich niet meer vertonen. Deze plaats wil hij nooit meer zien. Dian mag dit nooit weten.

Hij wil het oppasavontuur rustig opbouwen, maar om Nederland voor te stellen is misschien niet zo’n goed idee. Straks wil ze daar naartoe. Welke smoes moet hij dan gebruiken? Laatst las hij over hem in een landelijk dagblad. Hij leeft dus nog. Rustig blijven, Dian mag niets aan hem merken. Van zijn verleden weet ze bijna niets en dat wil hij zo houden. Wie weet wordt deze advertentie over een paar dagen verwijderd. Hij loopt naar boven, zet het bad aan en giet er badolie in. Langzaam laat hij zich in het warme water glijden.

4

De mensen in mijn omgeving weten niet waar ik mee bezig ben. In mijn gedachten. In mijn dromen. Als ik naar buiten staar. Als ik aan het werk ben. Ik ben al heel lang in een andere wereld.

Het is onwerkelijk. Niemand verwacht dit van mij, niemand zoekt dit erachter. Liegen, ik kan het niet. Ik wil het niet. Toch ga ik het doen. Tegen de mensen die het dichtst bij me staan, die heel veel voor me over hebben. Die mensen ga ik pijn doen, maar voorlopig hebben ze niets door. Voorlopig komt niemand erachter wat mijn doel is, waar ik werkelijk mee bezig ben. Ik weet niet of het me bevalt, misschien laat ik het snel los.

Ik stop een paar bankbiljetten in mijn achterzak. De rest van het geld zit goed opgeborgen in een geheim mapje. Foto’s in mijn telefoon houden me op de been. Ik heb dit besluit genomen, ik moet het ervaren. Het zal een avontuur zijn, hoewel ik niet avontuurlijk ben ingesteld. Ik kies vaak voor hetzelfde, het vertrouwde. Nu ga ik eindelijk een andere kant van mijzelf ervaren. Diverse smoezen heb ik uit mijn hoofd geleerd. Ik weet dat mensen uit mijn omgeving mij de laatste tijd dromerig vinden. Ze vinden maar. Ze doen maar. Ik vaar vanaf nu mijn eigen koers.

5

Dian omhelst Nicolet, geeft Elle een kus op haar wang en loopt de Voldersgracht af richting de boekhandel. Ze pakt het lijstje uit haar handtas erbij. Reisboeken over Praag heeft ze nodig, een paar thrillers en een informatief boek over housesitting.

Het is druk bij de kassa. Haar favoriete verkoopster is in gesprek met een bejaard echtpaar. Ze bedenkt dat ze op de luchthaven een stapel magazines kan kopen, ze kan er intens van genieten alle nieuwe edities door haar handen te laten gaan en heeft daar op de luchthaven alle tijd voor. Vooral reismagazines zijn haar favoriet. Eindelijk is ze aan de beurt. Ze rekent snel af en kijkt op haar horloge. Als ze stevig doorloopt, kan ze, voor haar afspraak bij de kapper, nog even langs huis.

Sinds ze met het reisprogramma “Dian on tour” haar draai heeft gevonden, is haar reislust toegenomen. Dat ze Simon ontmoette tijdens het backpacken in Australië was een opluchting voor haar vader. Alle andere ouders riepen: “Heel veel plezier! Geniet vooral!” Maar bij haar afscheid zei haar vader alleen maar: “Doe voorzichtig! Denk erom, vooral niet verliefd worden op iemand die heel ver weg woont.” En dat was geen grapje.

Simon liet haar zweven. Hij was grappig, intelligent en relaxed. Precies wat ze zocht. Hij wist dat zij van reizen hield, maar toen Simon steeds meer vrienden om zich heen kreeg met burgerlijke banen, gezinnen, vakanties op de Veluwe en urenlang zwemmen in subtropische zwemparadijzen, leek hij dat goed te vinden. Het benauwde Dian steeds meer. Ze liet haar manager Rebecca weten dat ze veel programma’s vooruit wilde opnemen. Een stedentrip naar Lissabon, een wandelvakantie in Schotland en een roadtrip door Afrika. Het beviel haar steeds beter Simon een tijdje niet te zien.

Haar succes wordt groter en groter. Er is inmiddels een succesvol reismagazine gelanceerd, er zijn genoeg afleveringen vooruit opgenomen en er zijn stapels ideeën voor nieuwe formats. Ze heeft nu meer tijd voor het schrijven van een reisboek. Dat komt goed uit. Haar vaste cameraman wil naar Praag komen voor een paar afleveringen over Praag. Verder wil ze het rustig aan doen en eindelijk uitzoeken of housesitting iets voor haar is.

Dian opent de voordeur, loopt naar boven en legt haar aankopen in haar koffer. Ze pakt in de badkamer een glas water en een paracetamol. De hoofdpijn die ze krijgt van de gedachten die steeds naar voren komen, gaat niet weg.

6

Het afscheidsetentje gisteravond was een succes. Simon overhandigde haar een mooi boek over Praag, waarin hij een persoonlijke tekst had geschreven. Dat ze dit boek ’s middags al voor zichzelf had gekocht, vertelde ze hem niet. Simons uitgever mailde hem van de week dat hij zijn artikelen van het afgelopen jaar wil bundelen en uitgeven rond Moederdag, omdat zijn artikelen over metamorfoses en nieuwe trends op interieurgebied vooral door vrouwen worden gelezen. Ze is trots op hem en gunt hem zijn succes.

‘We moeten weg, Dian. Ik wil je wel wegbrengen, maar dan moeten we nu wel gaan. Ik heb vanmiddag met Roy afgesproken op de golfbaan!’ roept Simon naar boven.

Dian duwt haar koffer naar voren en gooit haar rugzak over haar schouder. ‘Je mag mijn koffer wel even tillen, hoor!’ roept ze terug.

Simon rent naar boven, pakt de koffer en loopt snel naar de auto. ‘Alles mee? Paspoort? Lenzen en vloeistof? Geld?’

Dian lacht.

‘Hoe vaak ga ik naar het buitenland, Simon?’

Hij geeft een kus op haar voorhoofd. ‘Ik bedoel het goed en zeg het uit eigenbelang. Anders kan ik het achter je aan brengen. Weet je nog in…’

Dian grinnikt. Tijdens een van haar eerste reisreportages was ze de teksten vergeten waar ze dagenlang op had gebroed. Ze zaten in een tas die ze bij haar vader in de caravan had laten liggen. Simon haalde ze op in Limburg en scande de teksten daarna in. Urenlang was hij ermee bezig.

Zwijgzaam rijdt Simon haar naar de luchthaven in Eindhoven. Voor de deur zet hij haar af. Ze stappen uit en Simon pakt de bagage.

Dian speelt met de rits van haar leren jasje. ‘Ik zie dat je het moeilijk hebt. Dat is een goed teken, toch?’ zegt ze zo nonchalant mogelijk. ‘Kom me gauw opzoeken. Laat je uitgever het redigeerwerk opsturen, je kunt er ook in het buitenland aan werken. Het wordt vast een prachtig interieurboek waar jouw fans op zitten te wachten. Dan heb ik in Praag alvast de leukste restaurants en wandelingen ontdekt.’ Dian woelt door zijn zwarte krullen.

Simon sputtert tegen. ‘Ik heb het heel druk en Praag…’ zegt hij snibbig. Hij verstart en slaat zijn ogen neer.

‘Zeg eens eerlijk, Simon. Waarom wil je niet naar Praag komen?’ vraagt Dian bot. Ze ergert zich aan zijn afwijzende gedrag. ‘Vertel op! Wat is er met Praag?’

Opeens klinkt er luid gegil achter hen.

‘Dian! Vrij vogeltje van ons!’

Dit kan niet waar zijn. Elle en Nicolet staan lachend voor haar.

Simon trekt aan Dians haar. ‘Ik ga,’ zegt hij nors, duidelijk geïrriteerd dat hun moment samen is verstoord.

Ze geeft hem een snelle kus en pakt zijn hand krachtig vast.

‘We bellen!’ Simon stapt in zijn auto en scheurt met gierende banden weg.

‘We willen je uitzwaaien en gaan zelf Eindhoven onveilig maken.’

Elle pakt de koffer, Nicolet de rugzak. Dian hangt haar handtas over haar schouder. Gearmd lopen ze richting de vertrekhal. Hoe kan het dat het veel beter voelt dat haar vriendinnen haar uitzwaaien, dan Simon? Verward pakt ze haar ticket en haar paspoort.

7

Mijn vriendinnen hebben niets door. Ik kan mezelf goed vermaken. Of ik doe alsof ik me vermaak. In werkelijkheid heb ik veel eenzame momenten. Ik ben niet eerlijk tegen mijn omgeving. De schijn ophouden, daar ben ik heel goed in. Een extra blosje op mijn wangen, een fellere kleur lippenstift die me laat stralen, maar vanbinnen straal ik niet.

Ik weet wat de gevolgen van mijn daad zullen zijn. Er breekt eerst een periode van euforie aan, een roes, een roze wolk. Ik heb geen kinderen, maar zag het bij vriendinnen. Toen ze eenmaal moeder waren, hadden ze het nergens anders meer over. Ik was blij voor ze, maar vanaf dat moment hadden ze geen echte, oprechte interesse meer in me. Ze vroegen nog wel naar mijn werk, mijn vriend, mijn bezigheden, maar niet meer naar mijn echte gevoel. Ze kenden me niet meer, ik was voor hen een tijdverdrijf. Het deed me pijn. Ik zocht steeds minder contact. Soms stuurde ik nog een whatsappbericht, soms stuurde ik een foto. Ik kreeg steeds een kort bericht terug. Na een tijdje werden de reacties op mijn berichten korter. Hun eigen berichten waren altijd lang, voorzien van allerlei afbeeldingen, altijd met een filter eroverheen. Altijd een filter over de werkelijkheid. Altijd een filter van “kijk mij nou”. Ik prikte erdoorheen en besloot dat dit geen echte vriendinnen waren. Figuurlijk gooide ik een filter over hen heen en drukte daarna op delete.

Er kwamen andere mensen in mijn leven, mensen die wel eerlijk en oprecht waren. Mensen waar ik energie van kreeg. Ik had minder vriendinnen dan daarvoor. Maar mijn nieuwe vriendinnen gingen voor me door het vuur. Nog steeds. Ik kan ze elk moment van de dag bellen. Het maakt niet uit of hun vriend thuis is, of dat ze ergens druk mee zijn. Als er echt een probleem is, laten ze alles voor me vallen. Dat weet ik.

Toch is het nooit gebeurd, ik heb ze in zo’n situatie niet nodig gehad, want ik vraag geen hulp. Ik kan alles alleen. Dat beeld hebben mensen van me. Ik heb altijd gewild dat ze dat beeld van me hebben en vasthouden. Maar ik zou niet zonder ze kunnen. Het idee dat ik bij ze terecht kan, is voor mij genoeg. Daarom voelen mijn leugens heel fout. Zo fout, dat ik er bijna van moet kotsen.

8

In het vliegtuig pakt Dian de gele envelop die Nicolet en Elle haar vlak voor vertrek in haar handen duwden.

‘Pas in het vliegtuig openmaken!’ gilden ze haar na.

Er zit iets hards in. Het blijkt een kaart met opdruk van het eiland Malta te zijn. Ze draait de kaart om. Haar ogen vliegen over de regels. Nicolet weet altijd de juiste snaar bij haar te raken. Zij weet wat er op Malta gebeurd is. Durft zij er nog wel heen?

Lieve Dian,

Ga lekker genieten in Praag, maar zoek ondertussen wat leuks op Malta. Ik wil wel met je mee. Eerst afwachten hoe het met Tijs gaat en met mijn zaak. Feest, wandel, drink en geniet!

Wie weet wil Elle ons daar opzoeken. Zij moet kijken of ze het kan regelen met haar werk. Komt vast goed!

Liefs van ons xxx

Malta was top. Malta was het ultieme genieten in die tijd. Totdat… Ze wil er niet meer aan denken. Opeens werd het avontuur abrupt afgebroken. Als ze er ongedwongen heen willen, moeten ze hun verleden verdringen en hopen dat bepaalde personen zich niet meer ophouden op het eiland. Nicolet heeft er blijkbaar geen moeite mee, aan deze kaart te merken. Elle weet niet wat ze bedoelen, zij heeft alleen maar positieve herinneringen aan Malta. Zij was er op het bewuste moment niet bij.

Voordat ze het weet zet de piloot de landing in. Op de luchthaven van Praag zoekt Dian in haar handtas het briefje met het telefoonnummer van de chauffeur. Rebecca regelde deze man voor haar. Ze loopt richting de taxi’s en ziet iemand zwaaien met een bordje met haar naam erop. Ze geeft het adres van het appartement en glimlacht als de chauffeur haar bagage aanneemt. Ze voelt haar telefoon trillen in haar achterzak. Iedereen wil natuurlijk weten of ze op de plaats van bestemming is, maar er valt nog niets te melden.

Zwijgzaam rijdt de chauffeur naar haar nieuwe adres. Dit wordt de komende weken haar thuis. Opeens voelt ze zich erg onzeker. De laatste jaren ging ze altijd met iemand anders op reis, met Simon, Nicolet, Elle, haar vaste cameraman Roy en Rebecca. Sinds haar reis naar Australië is ze niet meer alleen op stap geweest.

De chauffeur draait de taxi een parkeerplaats op, stapt uit en pakte haar bagage uit de achterbak.

‘Have fun,’ zegt hij vrolijk. Ze geeft hem een flinke fooi en kijkt omhoog naar het witgepleisterde gebouw. Het ziet er authentiek uit. De mintgroene kozijnen zijn voorzien van zes grote ruiten. Ze houdt erg van dit soort huizen. De chauffeur steekt zijn hand op en rijdt weg.

Opeens bedenkt ze dat ze geen sleutel heeft en ook de naam van de contactpersoon niet heeft opgeschreven. Tijdens de reizen voor haar werk loopt ze altijd vrolijk achter Roy en Rebecca aan, die haar het pasje van het hotel overhandigen en zeggen hoe laat ze die avond eten. Ze kijkt in haar whatsappberichten. Volgens Rebecca is er altijd iemand in de buurt van de woning aanwezig. Ze kijkt om zich heen en ziet het restaurant van de eigenaar. Waar hij naartoe vertrekt weet ze niet. Het maakt niet uit. Hij wil dat zijn huis bewoond is en dat er iemand voor zijn dieren zorgt, zij wil die taak graag op zich nemen. Een vrouw met een lange blonde vlecht loopt het restaurant uit, gevolgd door een druk gebarende man. Hij roept iets in het Tsjechisch tegen haar. Opeens krijgt hij Dian in het vizier. Hij lijkt Nederlands, dat had Rebecca toch gezegd? De blonde vrouw gaat het restaurant weer in.

Dian stapt naar voren, doet haar rugzak om en trekt haar koffer achter zich aan.

‘Dian?’ vraagt de man.

Ze steekt haar hand naar voren. ‘Dian Fabel. Ik moet me melden in dit restaurant voor een woning waar ik een tijdje op ga passen. Weet u toevallig…’

De man lacht uitbundig. Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes. ‘Ik heb je al herkend van je programma. Ik ben er dol op. Ik zou willen dat ik zoveel bestemmingen mag bezoeken.’

Dian glimlacht verlegen.

‘Is het lastig om zo’n programma te maken? Promoot je eindelijk Praag? Dan zou ik…’

Dian zucht. Ze moet zich aan haar voornemen houden. Ze neemt de komende tijd niet meer alles klakkeloos aan, wat anderen – vooral Roy en Rebecca – haar voorschotelen. Vanaf nu wil ze haar eigen beslissingen nemen. Zowel tijdens haar werk als in privésituaties.

‘Ik moet nog wat afmaken in het restaurant, het is heel erg druk. Neem een drankje aan de bar, dan loop ik zo met je mee. Ik ben dus de eigenaar die een paar weken weggaat en een huisoppas zoekt.’ Hij trekt Dians koffer het restaurant in en wijst naar een lege kruk aan de bar.

Dian loopt gewillig achter hem aan. Hier kan ze eindelijk op adem komen. De mensen in het restaurant kennen haar vast niet, of er moet een verdwaalde Nederlander zitten. Opeens steekt hij zijn hand uit. ‘Wat ben ik onbeleefd! Sorry, ik stel mezelf niet eens voor. Vic is de naam. Wijntje? Of wat anders?’

Dian knikt.

‘Een zoete witte, graag.’ Ze kijkt rond in het restaurant. Overal zijn sprekende kleuren gebruikt en het meubilair is een ratjetoe. Ze staat op en loopt naar achteren om de uitnodigende binnentuin te bekijken. Alle tafels en stoelen zijn bezet. Er is een prachtige muurschildering gemaakt. Ook de gemetselde bar geeft veel sfeer.

Dian kijkt naar de prachtig opgemaakte borden die voorbij komen. Heerlijke geuren dringen haar neusgaten in. Ze gaat weer op de barkruk zitten, neemt een slok van haar wijn, pakt haar telefoon en leest snel de binnengekomen berichten. Simon, Nicolet, Elle, Rebecca en Roy, ze willen allemaal hetzelfde weten. Is het een leuke woning? Zit je al aan de wijn? Ze maakt één bericht voor iedereen. Zelf heeft ze er een bloedhekel aan als iemand haar geen persoonlijk berichtje stuurt, met haar naam erbij. Zodat je weet dat iemand niet echt aandacht aan je besteedt, maar het bericht heeft gekopieerd naar diverse contacten. Het kan haar nu niets schelen.

Goede vlucht gehad. Chauffeur snel gevonden. Ik wacht nog op mijn sleutel. Zit nu aan een wijntje in het restaurant van de eigenaar. Een nieuw bericht volgt snel! xxx

In een moeite laat ze iedereen weten hoe het met haar gaat. Kopiëren. Plakken. Verzenden. In een paar slokken drinkt Dian haar glas leeg. Ze leunt achterover met haar handen in haar nek. Een geluksgevoel daalt op haar neer. Ze sluit haar ogen. Laat het avontuur maar beginnen.

9

Vic maakt de bar schoon en geeft zijn personeel instructies. De vrouw met de blonde vlecht kijkt Dian kwaad aan. Is het zijn jaloerse vrouw? Hij roept in het Tsjechisch iets tegen de ober en wijst naar buiten. Uit een lade pakt hij een sleutelbos, zet een rode pet op en slaat een arm om Dian heen. ‘Je vindt het spannend, dat zie ik. En je bent vast moe,’ fluistert hij in haar oor.

Dian knikt. Ze ruikt een heerlijke shampoogeur. Zijn felblauwe ogen geven Vic een ondeugend uiterlijk. Ze voelt zich vertrouwd bij hem. Hij trekt haar koffer achter zich aan, loopt naar buiten en gaat direct naar rechts. Ze kijkt naar zijn welgevormde billen en sportieve loopje. Blonde krullen komen onder zijn pet vandaan.

Hij stopt voor een hek en gebaart naar boven. Dian houdt het zwarte smeedijzeren hekwerk vast.

‘Beneden is de opslag voor het restaurant, boven is mijn appartement. Er zijn meerdere appartementen op de galerij, de rest verhuur ik. Ga maar voor, ik volg.’

Dian loopt de terrakleurige stenen trap op. Vic volgt. Bij de mintgroen geschilderde voordeur loopt hij langs haar en opent deze. Ze komen in een kleine hal, die direct overgaat in een gezellige woonkamer. Op de houten vloer staan twee grijze bankjes, de muren zijn gesausd in een mintgroene kleur en er staat een vaas met een geel boeket op de salontafel. Gele kussens fleuren de banken op. Er ligt een grijsgroen kleed op de grond en er is een mooie lichtinval. Alle andere meubels zijn van grenenhout, net als de kastjes in de keuken, die van alle gemakken is voorzien.

Dian loopt naar het hoge raam. Ze kijkt uit op een idyllisch plein, waar het restaurant aan ligt. Het terras loopt inmiddels vol.

‘Kom mee, dan laat ik je de slaapkamers zien. Er zijn er drie. Dan kun je er een voor mij over laten, mocht ik onverwacht terugkomen.’ Vic schatert het uit na die opmerking.

Dian kijkt naar zijn gezicht. Hij heeft leuke kuiltjes in zijn wangen. Ze blijft maar naar zijn gezicht staren. Dan beweegt hij richting de trap en loopt ze achter hem aan naar boven.

‘Je mag alles gebruiken. Een keer in de week komt de werkster. Als je de was een beetje bijhoudt en af en toe stofzuigt, dan ben ik al blij. Zij doet de rest.’

De schuine daken zijn voorzien van donkere balken en grote dakramen. Het behang in de slaapkamers valt op door het uitgesproken dessin met allerlei soorten vogels. Vic glimlacht. ‘Dat behang heeft mijn ex-vriendin uitgezocht.’

Dian denkt aan Nicolet en Elle. Vrij vogeltje. Zo noemen ze haar altijd, vanwege haar reisprogramma. Zo wil ze zich ook voelen. Vanaf nu wil ze dat gekooide gevoel nooit meer meemaken.

Niet bij Simon.

Niet bij haar vriendinnen.

Niet bij familie.

Niet bij Rebecca.

Bij niemand meer.

Ze lopen de trap af en Vic opent de volgende deur.

‘Hier is de badkamer, ernaast is een apart toilet. Je mag alles gebruiken wat hier is. Ik heb niets te verbergen. Er ligt nog van alles in de koelkast en de vriezer, maak alles maar op. Ik ga vanavond weg. Als er iets is, dan kun je het aan mijn collega Lena vragen, ze is elke dag in het restaurant tijdens mijn afwezigheid.’

Dian kijkt hem verbaasd aan. Ze is dus een collega, niet zijn vrouw.

‘Ze heeft een lange blonde vlecht, je herkent haar wel.’ Vic duwt de laatste deur open. ‘Hier is mijn kantoor, het wifi wachtwoord staat op het memobord in de keuken. Ik hoop dat je hier prettig kunt werken.’ Hij geeft haar de sleutelbos en een briefje. ‘Hierop staat mijn telefoonnummer, dat is voor noodgevallen. Ik zal mijn telefoon niet veel gebruiken.’

Dat klinkt heel aantrekkelijk, misschien moet ze dat zelf ook eens ervaren. Offline zijn. Hoe lang is dat geleden?

‘Bedankt, Vic. Ik red me wel.’ Ze loopt terug naar de slaapkamer en kijkt nog eens rond. Door het opvallende behang met de vogels en de gebruikte kleuren voelt ze zich direct thuis.

‘Ik ga nog even afronden in het restaurant. Daarna haal ik mijn bagage op. Ga rustig slapen. Ik zal zachtjes doen.’

Dian glimlacht en knikt. Vic loopt naar de voordeur en slaat deze met een klap dicht.

Dian pakt beneden haar koffer, zet deze in een slaapkamer en hangt al haar kleding netjes in de kast. Ze legt haar boeken op het nachtkastje en gaat op bed liggen. Alle indrukken van de afgelopen uren hebben erin gehakt, nu begint haar avontuur echt. Ze heeft Vic niet eens gevraagd waar hij heen gaat en met wie.

Opeens verandert ze van gedachten. Ze pakt haar leren jasje, haar handtas en de sleutelbos. Ze zet een pet op en rent de trap af. Eerst de stad verkennen. Op het terras van het restaurant staat Lena bij een klant. Ze kijkt haar weer kwaad aan. Wat is er met haar? Dian loopt snel door. Een biertje heeft ze wel verdiend.

10

Dian pikt de toeristen er zo uit. Druk bezig met Google Maps en hun rolkoffer maken ze het stereotype beeld waar. De avondzon is nog scherp. Ze zet haar zonnebril op en loopt met haar reisgids in de hand naar de Karelsbrug. Vanaf het appartement van Vic is het maar een paar honderd meter. In het vliegtuig las ze in een reisgids dat ze een wens kan doen bij het koperen kruis, in het midden van de brug. Eén wens is te weinig, ze heeft er meerdere.

Ze denkt aan Tijs. Vandaag ondergaat hij allerlei onderzoeken en hij wilde niet dat Nicolet meeging. Ze zouden elkaar een tijdje met rust laten. Wat zal Nicolet zich daar rot over voelen. Ze stuurt haar gauw een opbeurend bericht, sluit aan in de rij van mensen nabij het koperen kruis en probeert krachtig aan haar wensen te denken. Ze wenst een opleving in haar relatie met Simon, het slagen van haar nieuwe start in Praag en geluk en gezondheid voor alle mensen die ze lief heeft.

In Nederland beginnen mensen haar steeds vaker te herkennen van “Dian on tour”, hier kan ze gelukkig nog incognito over straat in een joggingbroek en met een pet op. Slenterend verlaat ze de Karelsbrug en gaat met haar notitieboek op een terras zitten. Ze zet haar zonnebril af, bestelt een biertje en kijkt het terras rond. Bladerend in haar reisgids maakt ze een lijstje voor de komende dagen. Ze wil in ieder geval fietsen met een Nederlandse gids en met hem of haar sparren over welke dingen er zeker in het filmpje voor “Dian on tour” moeten komen. Het liefst iets origineels, de highlights vinden de mensen zelf wel. Ze wil Rebecca de ogen uitsteken en laten zien dat ze haar echt niet meer nodig heeft.

Haar telefoon trilt in haar handtas. Ze opent het hoesje. Er komen foto’s binnen van Nicolet op het strand, Elle appt een link naar een heerlijk recept en Simon stuurt een selfie van hem en Roy op het terras van de golfbaan. Dat ze Roy ook vaak buiten werktijd ziet, komt door zijn vriendschap met Simon. Na een personeelsfeest bleek Simon het prima met Roy te kunnen vinden; op de golfbaan, tijdens het mountainbiken en vooral in de kroegen.

Het is fijn dat Nicolet haar zinnen kan verzetten. Over een paar dagen zal Tijs de uitslagen wel binnen hebben. Ze stuurt snel een bericht terug, dat ze de komende dagen wat vaker offline is. Dat heeft ze nu even nodig. Alleen ‘s avonds wil ze haar telefoon en mail checken. Op die manier voorkomt ze ook een woeste Rebecca.

Ze moet eraan denken straks een datum te mailen waarop Roy naar Praag kan komen om te filmen. Hij kan eventueel een paar dagen bij haar in het appartement van Vic slapen, er is een aparte slaapkamer voor hem, ze zal geen last van hem hebben. Ze grinnikt. Slapen bij het romantische behang met de vogels, dat is niets voor Roy. Ze krabbelt wat in haar notitieboek. Over een dag of vijf heeft ze het draaiboek voor het filmen wel klaar.

Opeens hoort ze iemand schreeuwen. Ze kijkt op en vanuit een taxi gebaart een man naar haar. De taxi stopt voor het terras, het achterste raam is open. Nu herkent ze hem. Ze staat op, loopt naar de taxi en buigt haar gezicht naar voren. Vic stopt haar een envelop toe. ‘Bewaar deze goed. Als er iets met me gebeurt, moet je dit aan mijn familie geven. Wie dat is, zie je op het papier in de envelop. Ik kan het nu niet uitleggen. Ik moet hier snel weg. Neem het wel serieus.’

‘Maar…Vic… ik…’ Ze wil deze verantwoording niet. Waarom geeft hij deze envelop niet aan Lena, zijn serveerster in het restaurant? Die kent hem veel beter. Denkt Vic dat er iets ergs met hem gaat gebeuren? Is het dan wel een goede beslissing om in zijn huis te verblijven? Als hij dit huis zelf heel snel wil verlaten?

‘Dit kan toch niet! Vic! Waar ga je heen?’ Er klinkt luid getoeter. Achter de taxi staat een lange rij met auto’s. De chaos op straat wordt steeds groter. De taxi trekt op. Dian rent mee naast het raam van Vic.

‘Het gaat je goed!’ roept Vic, terwijl hij het raam sluit.

‘Vic! Wat is er aan de hand? Waarom ga je weg?’ schreeuwt Dian ze hem na, maar de taxi mengt zich in het verkeer.

Hoofdschuddend loopt ze terug naar haar tafel. Met trillende handen propt ze de envelop in haar handtas. Alle terrasbezoekers staren haar aan.

11

De therapie, die ik al jaren volg, daar weten mijn vriendinnen niets van. Ik ben altijd opgewekt, altijd zorgzaam voor iedereen, altijd sterk. Deze houding begint me op te breken. Wie ben ik? Wie wil ik zijn?

Ik bewandel liever een levenspad met kronkels, dan het perfecte pad van een ander. Dat is mijn motto geworden. Het bewandelen van het perfecte pad van een ander heb ik jaren gedaan. Voor eens en voor altijd wil ik het uitzoeken, binnen een paar weken weet ik het antwoord.

De therapie volg ik tegenwoordig online. Hoewel, ik heb geen therapie meer nodig. Ik kan het makkelijk zelf. Mijn therapeute zei het laatst nog: ‘Je bent een hoogopgeleide vrouw, je laat je door dit soort situaties toch niet meer uit het veld slaan? Je hebt mij daar toch niet meer voor nodig? Blijf krachtig in je schoenen staan. Jij kunt dit! Zo ben je in je werk, als je deadlines haalt. Zo kun je ook in je privéleven zijn.’ Zo sloten we de laatste sessie af. Met opgeheven hoofd verliet ik haar praktijk.

Het ging beter dan ooit. Zelfs beter dan ik had gewenst. Er was een omhulsel om me heen gekomen. Nee, geen omhulsel, maar een pantser. Een eeuwig pantser. Ik was aardig, ik bleef aardig, maar ging iemand over mijn grens, dan kregen ze met mijn pantser te maken.

Niemand breekt nog door dat pantser heen. Niemand komt door dat omhulsel om er zelf beter van te worden. Dan krijgen ze met een ander persoon te maken. Een persoon die ze nog niet eerder kenden.

Ik maak geen uitzonderingen meer. Ik luister nooit meer naar een therapeut. Ik wil voortaan de vrolijke versie van mezelf blijven. Het gebeurt me niet meer, nooit meer ga ik terug naar mijn oude versie. Als ik daarvoor moet liegen en mensen teleurstellen, het zij zo. Elke nacht droom ik over hen, ik zie hun verbaasde gezichten, hun ongeloof. Ik druk het telkens weer weg uit mijn gedachten. Dat lukt me bijna niet meer.

12

Dian sprak Lena vanmorgen, die was veel vrolijker dan op de eerste avond. Lena legde uit dat ze de afgelopen dagen een beetje overwerkt was, dat verklaarde haar boze gezicht. Het verklaarde een hoop. Ze hadden er samen om gelachen.

Lena maakte haar wegwijs met de dieren. Ze moest zich inhouden niets over Vic en de envelop te zeggen. Lena bood zelfs aan dat Dian elke avond rond vijf uur kon mee-eten met het personeel. Hoewel het voor haar bankrekening beter zou zijn – ze was alweer bijna blut – sloeg ze het aanbod toch vriendelijk af.

Net als het alleen eten, bevalt het vaker offline zijn haar ook prima, hoewel ze voor Nicolet en Elle eigenlijk dag en nacht beschikbaar wil zijn. Ze betrapt zich erop dat ze nog niet veel aan Simon heeft gedacht. Wel aan Tijs en zijn uitslag. Ze stalt haar reisgidsen en haar laptop uit op de grote eettafel, en in een uur tijd knipt en plakt ze een schema voor Roy in elkaar. Hoewel je dat niet zou verwachten in dit drukke gedeelte van de stad, is het appartement van Vic heerlijk geluiddicht. Ze kan zich daardoor goed op haar werk concentreren.

Het fietsen met de Nederlandse gids gisteren was een interessante activiteit. Ze hoorde Rebecca’s eindeloos herhaalde tips in haar hoofd: “Zorg dat de locaties niet te veel uit elkaar liggen. Bespaar op reiskosten. Zorg dat je gratis in attracties komt. Zoek gelijk passende muziek bij je beelden.”