Sterke verhalen

Silvia van gimst

Terence & Tilly - sterke verhalen

Op drift

Silvia van Gimst

Eerste druk oktober 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: The Golden Delicious, Marit Meijer

Met dank aan: Coby Karsmakers

ISBN 978-94-93266-22-3

NUR 301

©2021 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Deze serie draag ik op aan

yoshiro gabriël

I

Rockport Massachusetts, heden

Hoopvol klopt Megan Tilly op de deur van het kantoor van de commissaris. Ze schikt haar blouse en recht haar rug.

‘Binnen,’ klinkt het streng en krachtig.

Megan opent de deur, gaat het kantoor binnen en sluit de deur geruisloos. Ze loopt op de commissaris toe die druk achter zijn bureau doende is. Hij kijkt op en schenkt haar een zuinige glimlach. Megan knikt. ‘Meneer, u vroeg me te komen.’

Met een diepe zucht legt de commissaris zijn pen neer. ‘Agent Tilly, ga jij eens kijken bij Gully Point Cove. Jeff Mitchell, de uitbater van The Seafarer Inn, heeft een ontdekking gedaan. Er is een reddingssloep op de rotsen gelopen.’

Megan Tilly trekt haar wenkbrauwen op. ‘Een reddingssloep, meneer?’

De commissaris leunt achterover in zijn stoel. ‘Een reddingssloep inderdaad, maar niet zomaar een. Een van het ouderwetse soort.’ De commissaris wuift zijn wijsvinger in het rond. ‘Jeff kent zijn klassiekers, hij had het over een reddingssloep die bij een brigantijn hoort, ook wel een schoenerbrik genoemd.’

Megan knikt geïnteresseerd, maar begrijpt nog niet waar dit gesprek naartoe gaat.

De commissaris gaat onvermoeibaar verder. ‘Een brigantijn zoals wij hem kennen ontstond aan het begin van de 18e eeuw en werd veelvuldig gebruikt door smokkelaars en piraten.’

Megan Tilly knikt nogmaals, nu bedachtzamer en alert. Ze denkt te weten waar de commissaris naartoe wil.

De commissaris ziet herkenning in haar ogen en glimlacht. Hij spreidt zijn handen in een uitnodigend gebaar.

‘Tilly, ben jij op de hoogte van een bekende brigantijn waarover geheimzinnige spookverhalen de ronde doen? Zelfs tot de dag van vandaag.’

Megan glimlacht en steekt van wal. ‘De Mary Celeste was een brigantijn uit 1861. In november 1872 begon ze aan haar reis vanuit New York naar Genua. Aan boord waren kapitein Briggs, zijn vrouw, hun dochtertje en zeven bemanningsleden, evenals een grote lading spiritus. Begin december werd het schip ontdekt door de bemanning van de Dei Gratia. De Mary Celeste dreef, naar het scheen, doelloos rond en na inspectie bleek het schip verlaten.’ Ze spreidt haar handen. ‘Zal ik verder gaan?’

De commissaris klapt in zijn handen. ‘Bravo, Tilly! Kijk, dat waardeer ik zo aan je.’ De commissaris tikt met zijn middelvinger tegen de zijkant van zijn slaap. ‘Afijn, en verder? De reddingsboot ontbrak nietwaar?’

‘Correct commissaris, de reddingsboot ontbrak.’

De commissaris schiet omhoog uit zijn stoel. ‘Dat mysterie is nu opgelost!’

Megan fronst. ‘Meneer? Ik begrijp het niet.’

De commissaris loopt om zijn bureau heen, neemt Megan bij de schouder en leidt haar naar de deur van zijn kantoor. ‘Op de zijkant van de reddingsboot die Jeff vond, staat de naam Mary Celeste. Het is een beetje vroeg voor Halloween grapjes, vind je niet agent Tilly? Ik zou willen dat jij dit tot op de bodem uitzoekt en zet er vaart achter. Aan sensatiezoekers en roddelpers heb ik geen behoefte. Voordat de ramptoeristen met bussen tegelijk arriveren, wil ik dat je dit euvel oplost. Zorg dat dat ding daar wordt weggehaald, ik heb geen tijd voor dit soort onzin. Succes.’

De deur van het kantoor klapt achter haar dicht. Ze kijkt in het rond en ziet een aantal lachende collega’s die haar overduidelijk in de maling nemen. Megan zucht en laat haar hoofd hangen. Weer wordt ze afgescheept met een onzin klus. Rechercheur worden zit er voorlopig niet in, als ze op dit soort taken wordt gezet. Ze wil zich niet laten kennen en steekt daarom haar neus in de lucht en loopt richting de uitgang van het kleine gebouw. Haar pet klemt ze stevig onder haar arm en terwijl ze fier naar buiten stapt, probeert ze de spottende blikken van haar collega’s te negeren.

Een flinke bries op Gully Point Grove maakt dat Megan haar pet in de dienstauto laat liggen. Ondanks de straffe wind is het niet koud voor eind september. Aan de kustlijn ziet ze Jeff Mitchell in gesprek met een jongeman die ze niet kent. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes. Megan slentert over de houten vlonder, die over de losliggende keien naar de kust loopt naar de twee mannen. Als ze dichterbij komt, ziet ze de verweerde reddingsboot liggen.

Als Jeff haar in de gaten krijgt, steekt hij een hand op en wenkt haar. De jongeman loopt haar met een drafje tegemoet en duwt zijn telefoon onder haar neus. ‘Agent, goed dat u er bent. Heeft u al een theorie over deze bijzondere vondst?’ steekt hij enthousiast van wal.

Megan duwt zijn arm naar beneden. ‘Zet dat ding eens uit. Ik wil eerst met meneer Mitchell hier praten.’

‘Megan, ik bedoel agent Tilly, fijn dat je er bent.’ Jeff lacht schaapachtig.

Megan grinnikt, ze kent Jeff langer dan vandaag.

‘Kijk eens wat ik vond vanochtend.’ Trots gebaart hij naar de reddingsboot. De enthousiaste jongeman wurmt zich tussen Jeff en Megan in, zijn telefoon met voicerecorder in de aanslag. ‘Aha, agent Tilly is het dus. Agent Tilly, wat denkt u van deze fantastische vondst?’

Het is genoeg geweest. Megan zet demonstratief haar handen in haar zij. ‘Wil je nu ophouden en haal dat ding uit mijn gezicht. Stel je eens fatsoenlijk voor.’

Beteuterd laat de jongeman zijn arm zakken. ‘Mijn naam is Terence Sinclair. Ik ben journalist bij de Rockport Chronicle.’

Megan knikt formeel. ‘Agent Megan Tilly.’ Ze wendt zich tot Jeff, ze is klaar is met deze introductie. ‘Zijn er al ramptoeristen gespot?’ Ze duimt naar Terence. ‘De roddelpers is al gearriveerd, zie ik.’