Stervenskoud

Stervenskoud

De Swaenhoeve - Lonneke Kossen-Groot

Smokkelwaar - Nelleke Langendoen

Eerste druk november 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-93266-24-7

ISBN E-book 978-94-93266-25-4

NUR 332

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Met dank aan onze ouders

Frans en Mart Groot

Sjaak en Sippie Langendoen

De Swaenhoeve

Lonneke Kossen-Groot

Smokkelwaar

Nelleke Langendoen

De Swaenhoeve

‘Dag lieverd, tot vanmiddag!’

De twee mooiste bruine ogen ever kijken mij lachend aan. Er wordt driftig naar me gezwaaid en ik krijg handkusjes. Ik zwaai en blaas kusjes terug.

‘Dag, lof joe!’ roep ik en ik draai me om.

Als ik naar mijn fiets loop, kijk ik nog een keer om, mijn prachtige zoon staat nog altijd bij het raam. Ik zwaai nog een keer. Dan verschijnt zijn juf achter hem, ze zwaait ook naar mij en richt vervolgens haar aandacht op Tim. Hij kijkt naar haar op en knikt. Hij blaast me nog een handkus toe, dan draait hij zich om en voegt zich bij zijn klasgenootjes in de kring. God wat hou ik van dat ventje. Ik steek mijn fietssleutel in het slot en trek mijn handschoenen aan. De kraag van mijn jas trek ik wat hoger en ik kijk naar de lucht. Er wordt sneeuw voorspeld, maar daar is nu nog niets van te merken. Het is helder en koud, aan de horizon kleurt de lucht roze door de zon die opkomt. Op de fiets naar huis snuif ik de koude lucht op tot diep in mijn longen. Het zou leuk zijn als het ging sneeuwen, dan kan ik dit weekend sleeën met Tim.

Tim’s vader en ik zijn twee jaar geleden uit elkaar gegaan en sindsdien is Tim om het weekend bij hem. Pieter heeft een architectenbureau, waar hij meer dan fulltime voor werkt. Hoe beter het met de zaak ging, hoe slechter het met onze relatie ging. Uiteindelijk zijn we goed uit elkaar gegaan, maar voor gedeeld co-ouderschap heeft Pieter simpelweg geen tijd. Sinds een half jaar heeft Pieter een nieuwe liefde; Alice zijn assistent. Soms denk ik dat er al langer wat tussen hen speelde. Dat hij, wanneer hij laat thuiskwam, niet aan het tekenen was, omdat hij een deadline moest halen. Ik vraag het hem niet, ik wil onze goede verstandhouding niet verstoren. Bovendien, ik koester geen wrok, wat andersom volgens mij wel zo is. Alice vindt het moeilijk te verkroppen dat Pieter en ik nog beste vrienden zijn en regelmatig wat leuks doen met Tim. Met zijn drieën naar de dierentuin of de speeltuin. Alice is niet zo dol op Tim en Tim niet op haar. Daarom mag ze nooit mee. Pieter zorgt er zelfs voor dat zij er niet is als Tim bij hem is. Ook moet ze die weekenden zijn agenda leeg laten, zodat hij de volle aandacht heeft voor zijn zoon. Tim staat dan op de eerste plaats en niet Alice. Misschien dat ze niet eens op de tweede plaats komt, dat de zaak het van haar wint. Dat was ook mijn positie, twee jaar geleden. Hoe dan ook, Tim verbindt Pieter en mij stevig en dat zal altijd zo blijven. Daar moet Alice mee dealen. Net als ik met het idee, dat ze misschien al eerder de lakens deelde met Pieter dan ze de buitenwereld laten geloven.

Thuis zet ik mijn fiets in de schuur, vul de kattenbrokjes bij en geef Smooky een aai.

‘Lief zijn, hè?’ spreek ik mijn knorrende vriendje toe. Met samengeknepen ogen, kijk hij me tevreden aan. Mijn tas hangt om mijn schouder en met de warmhoudbeker met hete koffie in mijn hand check ik de mail op mijn telefoon. Een bezichtigingaanvraag voor de Swaenhoeve, dat is leuk! Op kantoor ga ik er meteen werk van maken. Ik klap het hoesje van mijn telefoon dicht, stap naar buiten en bliep mijn auto open. Ik kwak mijn tas op de bijrijderstoel en plaats de warmhoudbeker in de houder. Dan start ik de motor en zet de blazers op volle toeren aan. Gewapend met een ruitenkrabber stap ik mijn auto uit.

Tien minuten later dan gepland, rijd ik de straat uit. Intussen hebben de blazers het behaaglijk warm gemaakt in de auto. Ik haal mijn zonnebril tevoorschijn, zet de radio wat harder en neem voorzichtig een slok van de inmiddels lauwe koffie. Tevreden zak ik een beetje onderuit in mijn stoel, prima manier om de dag te beginnen. Mijn gedachten gaan naar de Swaenhoeve. Het is lang geleden dat ik daar voor het laatst was. Een half jaar? Misschien langer. Vroeger was het landgoed opengesteld voor publiek. Als kind ben ik er veel geweest met mijn ouders. Eendjes en zwanen voeren, picknicken en wandelen met de hond. Later is het gekocht door een steenrijke familie die het heeft gesloten voor publiek. Wel hebben ze een deel van het landgoed afgestaan aan Staatsbosbeheer, zodat er nog steeds gewandeld en gepicknickt kan worden. Maar de vijver met zwanen was vanaf toen niet meer toegankelijk voor het gewone volk, samen met een slordige twee hectaren privétuin. Sinds enkele jaren heeft ons makelaarskantoor het landhuis in de verkoop en heb ik het onder mijn hoede. Vindt maar iemand die vermogend genoeg is om zo’n object aan te kopen en op te knappen. In het begin was er aardig wat belangstelling voor, maar tot een echte match is het niet gekomen. De familie is verhuisd naar Canada en nu het een aantal jaren leeg staat, verliest het landhuis langzaam zijn charme en loopt de belangstelling terug. Tot nu dan, ik ben benieuwd wat voor mensen het zijn.

Ik parkeer mijn auto voor het pand waarin het makelaarskantoor is gevestigd en sla de laatste slok koude koffie achterover.

‘Goedemorgen, sorry dat ik te laat ben!’ roep ik terwijl ik het kantoor in stap. ‘Ik moest krabben.’

‘Ja, ja,’ zegt mijn collega, die om de hoek woont en altijd met de fiets komt. ‘En morgen staat de brug zeker open?’

‘Waarschijnlijk wel,’ beaam ik. ‘Dus morgen ben ik ook wat later, dan weet je dat vast.’ Ik knipoog.

‘Wanneer niet?!’

‘Uh, nou, als Pasen en Pinksteren op …’

‘Ja, ja’ onderbreekt mijn collega me lachend. ‘Heb je het gezien? Je mag met Jamie Wintersen op stap.’

‘Met wie?’

Mijn collega kijkt me ongelovig aan. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je niet weet wie Jamie Wintersen is, hè?’

Ik denk na, ondertussen hang ik mijn jas over mijn stoel en neem ik plaats achter mijn computer. Ergens komt die naam me bekend voor. Uiteindelijk haal ik mijn schouders op. ‘Nee, geen idee.’

Mijn collega dondert bijna van haar stoel af. ‘Mijn God, onder welke steen heb jij de laatste tijd gezeten?’ roept ze vol verbazing. ‘Jamie Wintersen was jarenlang profvoetballer. Hij heeft bij weet ik hoeveel clubs gespeeld, in binnen- en buitenland en natuurlijk in het Nederlands elftal. Vorig seizoen heeft hij afscheid genomen.’

‘Oh, die Jamie Wintersen.’ Ik heb nog steeds geen idee over wie ze het heeft.

‘Kom hier,’ zegt mijn collega onthutst en typt “Jamie Wintersen” in de Google zoekbalk. Ik kijk over haar schouder mee en zie een indrukwekkende cv van een lange voetbalcarrière verschijnen in het scherm. Samen met spectaculaire actiefoto’s van een niet onaantrekkelijke voetballer.

‘Beetje jammer van die enorme verzameling tattoos. Koffie dan maar?’ Zonder op antwoord te wachten, loop ik naar het koffiezetapparaat.

Mijn collega schudt haar hoofd en mompelt voor zich uit. ‘Onverbeterlijk.’

Ik gooi een cupje in het apparaat en druk op de knop. ‘Ik heb gewoon niks met voetbal,’ roep ik boven het geratel van het koffiezetapparaat uit. ‘En ik heb geen man die voetbal kijkt. Dus, hoe moet ik dat dan weten?’ Als het geratel stopt, doe ik een nieuw cupje in het apparaat en druk nogmaals op de knop.

‘Hoe dan ook, hij wil bij de Swaenhoeve kijken,’ zegt mijn collega wanneer ik de koffie op haar bureau zet.

‘Oh, wil HIJ bij de Swaenhoeve kijken!’ zeg ik verbaasd. Ik gris mijn koffie onder het koffiezetapparaat vandaan, neem weer plaats achter mijn computer en tik de naam “Jamie Wintersen” in de zoekbalk van Google. Opeens heeft hij mijn volle aandacht. Ik beantwoord zijn e-mail en stel voor na het weekend het landgoed te gaan bekijken. Binnen een half uur ontvang ik een bevestiging. Leuk, ik heb wel zin om weer eens naar de Swaenhoeve te gaan, zelfs al is het met een omhooggevallen voetballer.

Sneeuwvlokken dwarrelen om me heen en blijven plakken in mijn haar. De blauwe lucht van vanmorgen is donkergrijs geworden. Op het schoolplein rennen de eerste kinderen enthousiast naar buiten. ‘Het sneeuwt!’ roepen ze opgewonden. Ik kijk uit naar het knapste ventje van de school. Wanneer ik hem zie, zwaai ik en rent hij op mij af.

‘Mama, het sneeuwt!’ roep hij blij, terwijl ik hem stevig in mijn armen sluit.

‘Ja, leuk hè? Zullen we morgen sleeën?’

Zijn grote, reebruine ogen kijken mij verwachtingsvol aan. ‘Jaaaa, leuk!’

Ik pak zijn schooltas en prop deze in mijn fietstas. Met een enthousiast kletsend kind achter mijn rug, zet ik koers naar huis. We fietsen het weekend tegemoet door een wereld die langzaam wordt toegedekt met een witte deken.



Een korte pieptoon klinkt elke keer als ik een nummer van de toegangscode indruk, gevolgd door een lange pieptoon als teken dat de code juist is. Ik loop terug naar mijn ronkende auto en stap snel in. Handenwrijvend zit ik achter het stuur en wacht tot het oude, metalen hek traag en knarsend openschuift. In de eerste versnelling rijd ik rustig tussen de twee indrukwekkende, statige stenen zwanen door die, met hun sierlijke halzen, elk op een eigen zuil, waken over het landgoed. De lange kronkelende oprijlaan van de Swaenhoeve ligt in een smetteloos wit landschap. Vanachter mijn zonnebril tuur ik naar de strakblauwe lucht waarin de zon laag mijn gezichtsveld verblindt. Een flauwe bocht naar rechts en de zon verdwijnt achter een paar hoge dennenbomen met witte toppen. Het beeld wordt weer scherp en de contouren van het landhuis tekenen zich strak af tegen de blauw met witte achtergrond. Ik passeer de vijver waar ik ooit eendjes voerde met mijn ouders. De laatste twee zwarte zwanen zwemmen tussen de eenden en meerkoeten in een groot wak. Met hun sierlijke lange zwarte nekken steken ze hoog boven het gepeupel uit. Hun elegante koppen met donkerrode knobbelneuzen volgen mijn rustig voorbijrijdende autootje met de nodige waakzaamheid. Vroeger waren er veel meer zwanen, maar sinds de sluiting voor het publiek worden de watervogels niet meer bijgevoerd door bezoekers. Velen hebben hun vleugels uitgeslagen om hun toevlucht elders te zoeken.

Ik weet dat Frans, de voormalige tuinman van de familie, hier nog geregeld komt. Hij heeft de toegangscode van het hek en houdt de tuin bij. Frans is een oud militair en soms moeilijk te doorgronden, maar altijd vriendelijk en zeer goed op de hoogte van de plant- en boomsoorten op de Swaenhoeve. Nadat hij lang geleden is afgezwaaid bij defensie, is hij aan de slag gegaan als tuinman. Hij liep al op de Swaenhoeve rond toen ik er als kind met mijn ouders de eendjes kwam voeren. Inmiddels heeft hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar de tuin van de Swaenhoeve is zijn levenswerk. Prettig voor de familie die een flinke tijd geleden naar Canada is verhuisd. Frans zal dit wak in de vijver wel gemaakt hebben en hij voorziet vast de watervogels van extra voedsel.

Ik parkeer mijn auto op de parkeerplaats voor het landhuis en kijk op mijn telefoon, geen berichten. Over een kwartier komt onze voetbalheld, ik ben voor de verandering eens op tijd. Met de map onder mijn arm loop ik de bordestrap op naar de grote, houten voordeur. De ongerepte sneeuw kraakt onder mijn schoenen. Op het bordes draai ik mij om en kijk over het landgoed. Wat is het toch een prachtige plek. Met die witte deken en glanzende vijver is het helemaal een plaatje. De tuin is omzoomd door groene dennenbomen waarvan de toppen bedekt zijn met glinsterende sneeuw. Afgetekend tegen een helderblauwe lucht is het net een ansichtkaart. Als ik de Swaenhoeve nu niet verkoop, dan weet ik het ook niet meer.

De grote houten deur opent krakend wanneer ik er met mijn volle gewicht tegenaan duw. Ik stap de immense hal met glanzende, marmeren vloer binnen. Het is koud in het huis, een rilling loopt over mij rug. Dat is niet vreemd, er is hier al maanden niemand geweest. Er brandt geen kachel en met de nachtvorst van de afgelopen dagen koelt het snel af. Tel daar de slechte isolatie van deze oude woning bij op en het kringetje is rond. Rillend loop ik naar de woonkamer, op zoek naar de thermostaat en zet hem op achttien graden. Voordat deze ruimte met zijn statige hoge plafond verwarmd is, is de rondleiding waarschijnlijk al voorbij, maar alle beetjes helpen. Desnoods stel ik voor eerst de buitenboel te bekijken.

Stof dwarrelt op als ik mijn map op de schouw leg. Ik doe een rondje langs de hoge ramen waar ik een voor een de vitrages opentrek. De zon schijnt scherp de grote ruimte in en verlicht het opdwarrelende stof dat uit de vitrages wappert. Bij een van de hoge ramen heb ik uitzicht over de achtertuin en de daarachter gelegen bossen. Het terras is te herkennen aan de houten buitentafel die onder een laag sneeuw verscholen gaat. Mijn telefoon zoemt in mijn jaszak. Een bericht van mijn collega: De heer Wintersen laat weten tien minuten later te zijn, zijn excuses. ‘Natuurlijk, meneer de voetballer, geen enkel probleem,’ verzucht ik. Ik heb het niet zo op voetballers, op de hele voetbalwereld niet. Van die jonge knapen die veel te veel geld verdienen door achter een bal aan te rennen. Stuk voor stuk krijgen ze het op een gegeven moment te hoog in hun bol. Deze Jamie Wintersen zal geen haar beter zijn. Ik schud mijn hoofd, steek mijn telefoon terug in mijn jaszak en vervolg mijn ronde door het huis. De grote leefkeuken, studeerkamer, bibliotheek en televisiekamer, overal trek ik de gordijnen en vitrages open. Het zonlicht krijgt vrij spel en verlicht vol overgave alle ruimtes. Via de statige wenteltrap loop ik naar de eerste verdieping en controleer de slaapvertrekken.

Wanneer ik op de tweede verdieping door het venster van een van de kleine oude dakkapellen tuur, zie ik een zwarte Porsche met hoge snelheid de kronkelende oprijlaan op scheuren. Bij het passeren van de vijver vliegen de eenden en meerkoeten luid snaterend en klapperend op uit het water. Met gestrekte halzen en opengesperde snavels blazen de zwanen sissend en woedend naar de indringer. Slippend in de sneeuw glijdt de Porsche de parkeerplaats op en komt vlak naast mijn auto tot stilstand.

‘Wat een idioot!’ roep ik hardop. Dan haast ik mij de smalle trap af, terug naar de eerste verdieping en ren al struikelend de brede wenteltrap af richting de begane grond. Haastig dribbel ik door de hal en glijd uit op de marmeren vloer. Ik weet mij nog net vast te grijpen aan de deurklink van de houten deur die onder mijn gewicht traag opengaat. Met mijn haren voor mijn rood aangelopen gezicht, hangend aan de deurklink, kijk ik op naar de voetballer. Hij heeft zijn handen in de zakken van zijn lange winterjas gestoken en een spiegelende zonnebril bedekt het grootste deel van zijn gezicht. Grijnzend kijkt hij op me neer. Ik krabbel overeind, gooi mijn haar naar achter en steek zo nonchalant mogelijk mijn hand naar hem uit.

‘Goedemiddag, ik ben Valerie van …’

‘De makelaar neem ik aan? Wat een ontvangst, Valerie,’ onderbreekt hij mij. ‘Sorry, dat ik wat later ben.’ Hij schudt mijn hand. ‘Jamie Wintersen.’

‘Kom verder,’ stamel ik en ik doe een paar stappen naar achter om hem binnen te laten.

Hij stapt de hal in en zet de zonnebril tussen zijn keurig kortgeknipte haar. Een zachte fluittoon klinkt tussen zijn tanden door. ‘Indrukwekkende entree.’

‘Dan heeft u de rest nog niet gezien.’ Ik sluit de deur achter hem.

Hij loopt een rondje door de hal, de gladde zolen van zijn nette leren schoenen klikklakken op het marmer. Het geluid echoot de hoge ruimte door. Goede schoenen voor dit weer, denk ik. Typisch. Ik ga hem voor de woonkamer in, waar de temperatuur iets aangenamer is geworden. Ook hier klikklakt de voetballer de ruimte door. Voor het raam, waar ik een kwartier geleden stond, houdt hij halt. Met zijn handen weer in zijn zakken tuurt hij naar buiten. Zijn lichaam maakt een lange schaduw over de oude houten vloer van de woonkamer.

‘Mooi hè?’ Ik ga naast hem staan.

‘Prachtig.’ Hij zegt het zacht, terwijl hij mij glimlachend aankijkt. Eerlijk is eerlijk, op beeld zag deze man er al goed uit, maar in het echt … Jemig, wat is hij knap! Verlegen sla ik mijn ogen neer. Hij is absoluut niet mijn type, in geen enkel opzicht, maar ik ben niet blind.

‘Ik kwam hier vroeger met mijn ouders, om de eendjes te voeren en met de hond te wandelen,’ zeg ik uiteindelijk.

‘Wat leuk. Ik ook!’

Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Echt?’

Hij knikt. ‘Mijn ouders hadden een seizoensplaats op een camping in de buurt. Wij wandelden hier geregeld met onze hond. Toen ik zag dat het te koop stond, moest ik gaan kijken. Ik heb mooie herinneringen aan dit landgoed en niet alleen met mijn ouders.’ Knipoogt hij. Ik weet genoeg. Vele vakantieliefdes zijn in de bossen van de Swaenhoeve tot bloei gekomen.

‘Loopt die gekke tuinman hier ook nog rond?’

‘Frans? Jazeker, het is zijn leven!’

Jamie grijnst. ‘Mooie man vond ik dat altijd. Mocht ik het landgoed kopen, dan hoeft hij van mij niet weg.’

‘Dat zal hij fijn vinden.’ Dat valt me van hem mee.

‘Het staat al een paar jaar te koop, hoezo komt u nu pas kijken?’

‘Ik heb een penthouse in Milaan, maar ik kom weer in Nederland werken. Ik word de nieuwe trainer van … Oh, dat mag ik nog niet vertellen, voordat je het weet staat het op de socials.’

‘Geen zorgen, daar ben ik niet mee bezig.’

‘Geen voetbalfan?’

‘Nee, sorry.’

‘Geeft niks, beter zo.’ Hij lacht. ‘Hoe dan ook, ik ben nog maar kort op zoek naar een woning in Nederland.’

‘Nou, zoek niet langer verder.’ Het ijs is gebroken. ‘Zal ik u de rest van het huis laten zien?’ ‘Graag! En zeg alsjeblieft gewoon je en Jamie, Valerie.’

Ik knik en ga hem voor terug naar de hal, richting de keuken. Jamie klikklakt op zijn dure schoenen achter mij aan. Als we in de keuken staan, gaat zijn telefoon.

‘Oh, sorry.’ Hij schuift de beller weg.

‘Geeft niks. Dit is de keuken, de schouw is nog origine…’

Weer gaat zijn telefoon.

‘Neem maar op hoor, het is schijnbaar dringend.’

Beschaamd kijkt hij mij aan en zet de telefoon aan zijn oor.

‘Darling,’ roept hij opgewekt. ‘What’s so urgent? I’m preparing a surprise for you.’ Een vrouwenstem klinkt hard en schel door de telefoon. Jamie geeft mij een knipoog en klikklakt haastig naar de hal.

Een beetje ontdaan blijf ik achter in de keuken.

‘Yes, but now? Can’t it wait, I’m in the mid… Oké, oké I’m coming, yes, yes, give me thirty minutes. Yes, darling. Yes, bye!’ Jamie zucht, het geklikklak komt weer richting de keuken.

‘Het spijt me, maar we moeten deze rondleiding een andere keer afmaken, ik moet gaan. Heb je een kaartje? Dan neem ik contact op voor een nieuwe afspraak.’

Verbaasd en zonder wat te zeggen graai ik in mijn zak en geeft hem mijn visitekaartje.

‘Nogmaals sorry, volgende keer trakteer ik je na afloop op een kop koffie, om het goed te maken.’ Hij geeft me een knipoog en klikklakt gehaast naar de voordeur.

‘Natuurlijk, prima,’ stamel ik, terwijl ik achter hem aanloop. ‘Kan gebeuren, toch?’

‘Fijn dat je het begrijpt, Valerie.’ Op het bordes draait hij zich naar mij om, lacht vriendelijk, zwaait en haast zich dan toch echt naar zijn Porsche.

Vanuit de deuropening staar ik hem na. Net toen ik hem toch wel aardig begon te vinden, net toen ik mijn vooroordeel over voetballers begon te herzien, flikt hij me dit. Wat een arrogante kwast, eerst komt hij te laat en dan smeert hij hem gewoon. Doe ik al die moeite! Typisch een houding van iemand met te veel geld en kapsones. Boos zie ik hoe hij met een bloedvaart de oprijlaan weer afrijdt en wederom alle watervogels klapperend en snaterend laat opvliegen uit de vijver. Een eendenstelletje dat net over de oprijlaan waggelt, vliegt kwakend op. Ik houd mijn hart vast, ze gaan het niet redden, die stomme voetballer rijdt veel te snel. Ik slaak een kreet en sla mijn handen voor mijn gezicht als hij met zijn bumper een van de net opgevlogen eenden vol raakt. De Porsche rijdt zonder vaart te verminderen door, de eend blijft roerloos liggen in de sneeuw.

‘Lul!’ gil ik woest vanaf het bordes.

Als alle tumult voorbij is, de watervogels weer tot rust zijn gekomen en het gierende geluid van de Porsche in de verte verdwijnt, zie ik aan de ander kant van de vijver een oude man staan. ‘Shit, shit, shit, Frans!’ vloek ik hardop. Hij heeft alles gezien. Zonder na te denken ren ik de bordestrappen af, de sneeuw door in de richting van de levenloze eend. Hijgend laat ik me op mijn knieën in de koude sneeuw vallen. Het lichaam van de eend is nog helemaal intact. Zijn gekleurde verenkleed glanst in de zon, maar de kraaloogjes staan dof. Langzaam vormt zich een rood plasje bloed in de sneeuw rond de kop van het dier. De oude man holt op een drafje naar me toe en landt naast me in de sneeuw.

‘Op slag dood, Frans, Ik denk niet dat hij pijn heeft gehad.’

Frans laat zijn hoofd hangen, een traan welt op in zijn rimpelige ooghoek. Och, arme man. Troostend wrijf ik hem over zijn rug. Daar zit ik dan, midden in dit prachtige landschap, samen met Frans te wenen bij een dode eend. Mijn knieën raken gevoelloos door de koude sneeuw, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen Frans nu aan zijn lot over te laten.

‘Koopt deze jongeman de Swaenhoeve?’ vraagt hij na een tijdje.

‘Ik weet het niet, Frans, daar ga ik niet over. Als hij een goed bod doet, kan de familie zomaar besluiten het aan te nemen.’

Met zijn rooddoorlopen ogen kijkt Frans me strak aan. ‘Vertel het ze niet.’

‘Wat niet?’

‘Over deze vent. Zeg ze niet dat hij is geweest. Ze wonen helemaal in Canada, daar komen ze nooit achter. Tegen deze meneer zeg je dat hij niet meer mag komen, omdat … omdat hij een moordenaar is!’ Frans klinkt stellig.

Ik schud mijn hoofd. ‘Dat kan ik helaas niet doen. Het spijt me.’

Frans kijkt me boos aan. ‘Natuurlijk kan je dat wel, maar jullie makelaars willen alleen maar geld verdienen!’ Hij staat op en neemt de dode eend teder en behoedzaam in zijn armen, alsof hij een baby vasthoudt.

‘Ik ga hem begraven,’ zegt hij.

Ik sta ook op en wrijf over mijn pijnlijke knieën. ‘In deze bevroren grond?’