Kom niks van terecht

Komt niks van terecht

Alice Bakker

Eerste druk november 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-93266-36-0

ISBN E-book 978-94-93266-37-7

NUR 285

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Januari

Proloog - Marijn

Het gegil van Yara gaat door merg en been. Ze ondergaat helse pijnen, dat is duidelijk.

‘Houd op,’ moppert Sharon. ‘Jij wilt volwassen zijn, gedraag je dan ook volwassen.’

Ik houd mijn handen voor mijn oren. Dit is verschrikkelijk. Tranen rollen over mijn wang mijn hals in. Ik doe niets om ze tegen te houden. Ik draai mijn hoofd weg, Yara hoeft dit niet te zien.

Het is een vergissing, een vreselijke vergissing.

‘Marijn!’

Ik haast me naar Yara en pak haar hand, streel hem voorzichtig. ‘Je doet het goed,’ fluister ik. Ik heb geen idee of het waar is wat ik zeg, het klinkt in elk geval positief.

Vanaf het eerste moment dat Yara en ik vertellen over de zwangerschap, is er één opmerking die we intussen wel duizend keer gehoord hebben: “Er komt niks van jullie terecht.”

Zelfs Sharon, die in ons gelooft, mompelt net iets soortgelijks. Ik doe of ik het niet hoor. Misschien hebben al die mensen gelijk. Maar mijn brein zegt iets anders.

Ho. Wacht even.

Dat zullen we nog wel zien.

Januari, een jaar eerder

1. Marijn

Nijdig schop ik naar een hoop bladeren. Ze stuiven rond mijn benen en vallen dan weer op de grond. Ik doe het nog een keer en nog eens. Het helpt niks, ik voel me alleen nog bozer worden. Waarom stuurt Van Gent mij de klas uit? Ik deed helemaal niks. Olivier en Casper zitten te kloten en ik kan weer vertrekken.

‘Marijn, ga je melden.’

Als Van Gent wil dat ik dat doe, snapt hij er niks van. Geen haar op mijn hoofd denkt aan een briefje halen bij de conciërge. Als er nou een reden voor was, maar die is er niet. Ik hoor mijn moeder alweer zeiken, als ze gebeld wordt door dat wijf. Vorige week beweerde de conciërge dat ze de volgende keer mijn ouders waarschuwt. Die volgende keer is niet vandaag.

Als ik tegen een boom schop en mijn voet bezeer, word ik helemaal kwaad. Ik moet kalmeren, hier heb ik alleen mezelf mee. Ik wrijf over mijn voet en loop verder, richting het bankje waar ik gisteren Yara ontmoette. Ik sjok ernaartoe en laat me erop vallen. Mijn hand gaat naar de plek waar zij gisteren zat. Mijn boosheid is gelijk weg en ik krijg een raar gevoel in mijn buik.

‘Yara.’ Ik schrik zelf dat ik het hardop zeg. Gelukkig niet erg luid.

Mijn gedachten gaan naar het mooiste meisje van de klas, zoals ik haar al drie jaar noem. Tot gisteren wist ik zeker dat ze mij niet zag staan. Misschien mijn naam niet eens wist. Nu is alles anders.

‘Heb je morgen iets te doen, Marijn?’ Ik schudde mijn hoofd.

Onnozel, maar dat had ik niet in de gaten, daar denk ik nu pas aan.

Ze lachte me keihard uit en vroeg daarna of we elkaar konden ontmoeten, hier in het Klaverpark, na school.

Net zo onnozel als mijn hoofd schudden, knikte ik. Meer niet. Nerd dat ik ben.

Nog een uur. Zestig volle minuten. Ik pak mijn mobiel. Achtenvijftig minuten, zie ik. Ik scrol naar mijn contacten en tik op haar foto. Zo vaak stond ik op het punt haar een berichtje te sturen, maar ons chatscherm op WhatsApp is nog steeds blanco. De leukste. De mooiste. De tofste. En ze weet nu wie ik ben. Ik app het stomste bericht ooit, maar dat snap ik pas als ik het al verstuurd heb.

- Nog vijfenvijftig minuten.

Ik wil het verwijderen maar de vinkjes zijn al blauw. Shit. Hopen dat Van Gent niet ziet dat ze met haar mobiel in haar hand zit, dan is ze hem kwijt. Ze antwoordt niet meteen.

Op haar Insta zie ik dat ze nog niet zo lang geleden een foto geplaatst heeft. Exact twee minuten geleden. De tekst erbij maakt dat ik het warm krijg.

Be different, be crazy, be like this guy <3

#kickingleaves #autumn #lovethis #celebratelife

Met een ruk draai ik mijn hoofd om. Daar zit ze. Ze kijkt me aan en lacht. Mijn blik gaat weer naar mijn mobiel. Op de foto op haar Insta zie ik mijn schoen en in het rond dwarrelende bladeren. Best een goeie foto. Ik merk dat ik mijn lachen moet inhouden.

‘Wat?’ mime ik naar haar.

Ze loopt naar me toe en pakt mijn mobiel uit mijn handen. Ze klikt twee keer op de foto zodat er een hartje onder verschijnt. ‘Je vindt hem wel leuk.’

‘Je bent bijna een uur te vroeg.’ Ik pak mijn mobiel weer van haar aan, stop hem in mijn broekzak en voel dat mijn hoofd weer heet wordt.

‘Jij ook. Vijfenvijftig minuten,’ grijnst ze. ‘Eruit gestuurd, net als jij.’

‘What the fuck,’ lach ik. ‘Wat heb je gedaan?’

‘Ol en Cas erbij gelapt. Gezegd dat jij niks deed.’

‘En toen?’

‘Moesten we er alle drie uit.’

Ik hoor mijn vrienden lachen, ze komen onze kant uit. Nee! Laat ze weggaan. Ik wil hier alleen zijn met Yara. Met mijn ogen waarschuw ik ze. Ze snappen het niet, of doen alsof.

‘Yo, Yara, wat flik jij ons?’ Olivier grimast.

Yara zegt niks, lacht een beetje naar ze. Ik zie aan haar blik dat ze, net als ik, niet blij is dat die twee hier ook zijn. ‘Ga je mee, Marijn?’

‘Ga je mee, Marijn?’ papegaaien mijn vrienden haar lachend.

Yara trekt zich er niks van aan. Ze pakt mijn hand en trekt me mee. Lachend steekt ze haar tong uit naar Olivier en Casper.

Ik pak haar hand steviger vast en trek haar tegen mij aan.

Ze reageert meteen en zoent me terug als ik mijn lippen voorzichtig op de hare druk.

Ik sla mijn armen om haar middel. Achter haar rug steek ik mijn middelvinger omhoog naar mijn vrienden. Ik hoor ze lachen, iets roepen, maar het geluid sterft weg.

Ze hebben de boodschap begrepen.

Als het helemaal stil is om ons heen, duwt ze me van zich af.

‘Zo, die zijn we kwijt.’

Ik smelt.

‘Wat gaan we doen?’

Ik probeer haar nogmaals te zoenen. Er is naar mijn idee geen enkele reden daarmee te stoppen.

Ineens speelt ze hard to get. Ze pakt mijn hand weer en trekt me mee, richting het paadje naar de speeltuin. Daar is geen kind te bekennen. We nemen plaats onder het klimrek, in een soort speelhuisje. In de verte hoor ik mijn vrienden schreeuwen.

‘Je weet wat ik wil, toch?’

Mijn blik moet onnozel zijn. Hoezo, ik weet wat ze wil?

Ze lacht. ‘Ik heb een challenge. Zoenen met elke jongen uit H4C. Zojuist heb ik weer een vinkje gezet.’

Mijn hoofd ontploft. Is dit wat ze wil? Speelt ze een spelletje? Ik probeer op te staan, maar ze drukt me weer terug de hoek in.

‘Geintje!’

‘Ik houd niet van zulke geintjes,’ grom ik. ‘Achter welke namen staan al vinkjes?’

‘Alleen de jouwe.’

‘Hoe heet die gast ook alweer?’ Vol ongeloof kijk ik haar aan. ‘Vorige week zag ik je met die sukkel die altijd achter me zit bij Nederlands.’ Ik kom niet op zijn naam.

‘Je bedoelt mijn neefje? Daar ga ik echt niet mee zoenen!’

Ik grinnik. Oké. Ik wist niet dat die twee een familieband hebben.

Ze maakt me monddood met een zoen. Onstuimig.

‘Krijg ik nu een tweede vinkje?’ zeg ik, als ik weer normaal kan ademhalen.

‘Zitten jullie hier!’ Olivier zakt op zijn knieën en kijkt me recht aan. ‘Jullie doen toch geen vunzige dingen?’

‘Wat denk jij?’ snuif ik.

‘Ik denk het wel,’ grijnst hij.

Yara kruipt uit het huisje en geeft Olivier een arm. ‘Kom,’ zegt ze. Haar stem klinkt vreemd. ‘We gaan met zijn vieren op pad. Ik weet een goede plek waar we kunnen chillen.’

Daar gaat mijn moment met haar alleen. Achter haar rug kijk ik Casper vernietigend aan.

Deze haalt onbeholpen zijn schouders op.

We wandelen nog geen vijf minuten, als we inderdaad op een plek komen waar je tof kunt chillen. Waarom ben ik hier niet eerder geweest? Er staat een verzameling bankjes in een cirkel. Of bankjes, eerder geinige objecten. Het ene bankje heeft de vorm van vier oude wc-potten, het andere lijkt op drie aan elkaar gelaste kruiwagens. Een derde bankje is met gekleurde steentjes belegd. Verwonderd kijk ik om me heen.

‘Dit was ooit een ontwerpwedstrijd,’ laat Yara weten. ‘Mijn moeder heeft deze bedacht en gemaakt.’ Ze wijst naar een object met een golvende rugleuning. Er zijn tulpen op geschilderd in allerlei kleuren.

Bewonderend laat ik mijn hand over het bankje glijden. Hier en daar bladdert de verf eraf maar ik zie zeker de schoonheid. ‘Wat maakt ze nog meer?’

‘Ach, van alles.’

‘Cool!’ Olivier laat zich op het bankje vallen.

Casper ploft naast hem neer en Yara gaat overdwars op de leuning zitten.

‘Kom,’ ze wijst op het plekje dicht bij haar.

Ik neem plaats. Liever ga ik alleen met Yara op pad. ‘Is jouw moeder kunstenaar?’ Ik ben oprecht geïnteresseerd. Mijn moeder werkt op een of ander kantoor, iets administratiefs, niets speciaals. Ik mocht willen dat ze ook zoiets kon maken als dit bankje.

‘Gaan we het echt over mijn moeder hebben?’

‘Nou ... Nee …’ hakkel ik.

‘Gast! Kijk dit.’ Olivier legt zijn hand op iets dat in een van de kruiwagens ligt.

Ik zie niet wat het is.

Yara springt van de bank en pakt Oliviers hand.

Hij opent hem en laat zien wat hij gevonden heeft.

Het voelt niet goed dat ze hem aanraakt. Mijn lijf huivert jaloers. Snel spring ik ook op.

Olivier heeft een bijzondere steen in zijn hand. ‘Een aandenken,’ mompelt hij. Hij stopt de steen in zijn zak.

‘Een aandenken waaraan?’

‘Een nieuwe vriendschap.’

Yara geeft hem een boks.

‘Ja,’ mijn stem klinkt raar, ‘op onze vriendschap.’ Ik schraap mijn keel en plant mijn vuist tegen die van Yara en Olivier.

Casper sjokt onze kant uit en doet ook mee.

Ik boor mijn ogen in die van Yara en kijk haar strak aan.

Ze steekt haar tong naar me uit.

Een trots gevoel overvalt me. Die tong heb ik net nog geproefd. Dit meisje doet iets met mij. Iets raars. Ik kan het niet omschrijven maar ik voel dat het speciaal is. Alles in mij zegt dat ik nog meer mijn best ga doen voor dit mooiste meisje van H4C.

2. Marijn

Met een zwaai gooit ze haar schooltas op haar rug. Ze loopt langs me heen alsof ik niet besta. Wat is dat nou? Ik dacht dat we iets moois hadden. Hoe leuk het gisteren in het park was, zo vreemd is het nu. Ze merkt me nauwelijks op.

Yara is een rare, schiet door mijn hoofd. Maar wel een fantastische rare.

Ineens geeft ze me een knipoog. Oké, ze weet nog wie ik ben. Ik knipoog terug en merk dat ik grijns.

‘Vanmiddag,’ mimet ze naar me. Ze houdt haar hoofd scheef in de richting van het schoolplein.

Ik knik begrijpend. Blijkbaar mag niemand het weten.

Als ik na de laatste les naar buiten ga, is ze nergens te bekennen. Voor ik haar app, loop ik een rondje om het Klaverlandcollege. Ze is er echt niet.

- Ik ben al in het park.

- Schiet een beetje op.

Opschieten? Zij houdt zich niet aan de afspraak. Ik sjok ernaartoe, expres niet snel. Ik verwacht dat ze ergens in de buurt van de bankjes is. Voor ik daar aankom, valt me ineens op hoeveel herrie vogels maken. Het is het enige geluid dat ik hoor. Ik blijf even staan, kijk naar een klein exemplaar dat van tak tot tak hupt en een lied fluit. Best knap, alsof hij een concert geeft.

Ineens vind ik mezelf ontzettend stom. Ik treuzel en kijk naar zo’n dom beest, Yara wacht op me!

Vlak voor het paadje naar de bankjes heb ik uitzicht op een groot meer. Daar, aan de overkant, zie ik haar staan. Ik stop en kijk naar haar. Wat is ze mooi.

Ze heeft een broodtrommel in haar ene hand en met haar andere gooit ze stukje voor stukje brood naar de eenden. Er heeft zich een drom verzameld, allemaal hopen ze een hapje mee te pikken. Het lijkt wel of Yara overal populair is. Zelfs bij eenden.

Ineens heeft ze me in de gaten. Ze stopt de trommel in haar tas, lacht en gebaart dat ik haar kant op moet komen. Zij komt ook in beweging en halverwege ontmoeten we elkaar. Ik kijk om me heen en geef haar een zoen.

Ze glimlacht lief naar me.

We lachen om de eenden, die met haar meegezwommen zijn en kwakend om haar aandacht schellen. ‘Maffe beesten,’ laat ze zich ontvallen. Ze pakt haar trommel weer uit haar tas en gooit de laatste stukken brood naar hen toe. Als ze mijn hand pakt, volg ik haar.

We wandelen dieper het park in, tot ze me naar zich toetrekt en me onstuimig zoent.

Ik spartel niet tegen. Sterker nog, hier kan ik wel aan wennen. Hoewel …

Ineens stop ik. ‘Waarom deed je net alsof je me niet zag?’ Het zit me niet lekker.

‘Deed ik dat?’ Ze wil me weer de mond snoeren met haar lippen, maar ik duw haar voorzichtig van me af.

‘Ik krijg het gevoel dat je je voor me schaamt. Dat niemand mag weten wat we hebben.’

‘Welnee,’ lacht ze. ‘Laten we voorzichtig doen. Iedereen heeft zo snel een mening.’

Daar heeft ze gelijk in. Voor je het weet heeft ze een naam. Of ik.

‘Daarom speel je een beetje hard to get?

‘Ik bén hard to get.’

‘Zo moeilijk was het anders niet.’

‘Jij bent speciaal, dat weet ik allang.’

Hoezo, dat weet ze allang? Ze heeft nooit laten blijken dat ze me kent.

‘Ga je mee naar mijn huis? Ik heb zin om een appeltaart te bakken.’

Die vraag overdondert me, daarom schud ik mijn hoofd.

Ze kijkt me verwonderd aan.

Ik snap zelf ook niet dat ik nee zeg tegen zo’n aanbod. ‘Laten we hier blijven, buiten.’ Ik pak haar hand en trek haar mee in de richting van de bankjes.

‘Ben je zo gefascineerd door die dingen?’ Yara weet waar we naartoe gaan.

‘Nee, het is nu een plek die me voor altijd aan jou doet denken.’

Nog voor we er aankomen, heb ik spijt van mijn keuze. We konden bij Yara in de keuken staan, werkend aan een appeltaart. Ik kon poedersuiker op haar neus strooien. Stukjes appel in haar mond stoppen. In plaats daarvan staan we bij de bankjes, samen met Olivier en Casper.

‘Yo.’

‘Yo,’ mompel ik teleurgesteld.

Ook Yara’s blik transformeert van verwachtingsvol naar gefrustreerd. Ze herstelt zich snel. ‘Yo,’ grijnst ze. ‘Gezellig.’

Ik trek haar dichter naar me toe. ‘We kunnen nog steeds appeltaart bakken?’ fluister ik in haar oor.

‘Klef!’ roept Casper.

Yara duwt me van haar af en doet net of ze mijn voorstel niet gehoord heeft. ‘Truth or dare!’

‘Truth,’ laat Olivier weten.

Februari

3. Marijn

Al drie weken doen we geheimzinnig. Sluipen we stiekem naar het park, waar zij, elke dag, de inhoud van haar broodtrommel in de eendenvijver gooit. Ik ben een beetje klaar met dat geheimzinnige gedoe. Ik ben er trots op dat Yara mijn vriendin is, wil het wel uitschreeuwen.

Yara denkt daar anders over. Ze zegt bang te zijn voor haar reputatie. Wat kan er misgaan met je reputatie als je mijn vriendin bent?

Dit kwetst me zo, dat ik liever zonder Yara ben dan mét Yara in het geheim. Dat is precies wat ik haar straks wil voorleggen. Ik stel haar een ultimatum: binnen een week in het openbaar of helemaal niets.

Met lood in mijn schoenen sjok ik richting eendenvijver. Ik zie Yara staan, maar gelukkig ziet ze mij nog niet. De eenden vechten om elk stukje brood. Ik kijk naar een opgewonden eend die een ander aan lijkt te vallen, omdat die wel een stukje heeft gescoord. Yara heeft altijd oog voor de trage eenden. Wie ver bij de roedel vandaan zwemt, krijgt van haar extra. Ze doet haar best door het brood speciaal in hun richting te werpen en wordt er elke dag beter in. De driftige varianten hebben dat niet door. Ineens valt me een eend op die helemaal niet op zoek lijkt naar brood. Hij houdt zich afzijdig en mijdt de rest. Direct vind ik dat de meest interessante van het stel. Hij is anders. Ik houd van anders.

Mijn blik gaat naar Yara. Zij is ook anders. Ze doet niks volgens de regels, gaat overal dwars tegenin. Zelfs de regels van de liefde laat ze links liggen. Ik denk dat ik voorstel om vandaag die appeltaart te bakken. Misschien leg ik haar geen ultimatum voor, ik wil dat ze anders is. Maar het zit me niet lekker dat ze niet met mij gezien wil worden. Is er iets mis met mij?

Mijn moeder heeft me altijd gezegd dat er maar één iemand is die mij gelukkig kan maken en dat ben ik zelf. Yara kan mij niet gelukkig maken. Tenminste, wel indirect, maar de rest doe ik zelf, zegt mam. Stom geklets, maar daar zijn moeders per definitie goed in. In het overtuigend brengen van hun eigen waarheid.

‘Wat staar je, dude.’ Yara komt mijn kant op.

Ik blijf stokstijf staan, mijn blik gericht op die ene eend. Als Yara bij me is, wijs ik hem aan.

‘Hé vriend,’ roept ze naar de eend. ‘Wil jij het laatste stukje?’

De eend kijkt op, keert haar de rug toe en fladdert de vijver uit. Het stukje brood belandt in het water, waar tig hitsige woerden direct op afstuiven.

Ik lach. Eerst voorzichtig, maar dan steeds harder. ‘Hij moet je niet, Yara, je bent populair bij die beesten, maar niet bij allemaal.’

‘Vind je dat grappig?’ Ze kijkt me strak aan.

Is ze nou boos? Ik grinnik nog na als ik haar hand pak. ‘Wat maakt het uit, Yara, ik hou van je.’

Ze rukt haar hand uit de mijne en beent boos weg.

Heb ik iets verkeerds gezegd? Moet ik achter haar aan? Ik besluit het niet te doen. Ze is vast ongesteld. Meisjes die last hebben van de rode zee zijn niet te genieten, daar doe je het niet snel goed bij. Ze bekijkt het maar even.

Ik sjok verder bij haar vandaan, als ik ineens voetstappen achter me hoor. Ik draai me abrupt om.

‘Wil je dat niet meer zeggen?’

‘Wat niet meer zeggen?’ Ik heb geen idee waar ze het over heeft.

‘Dat je van me houdt. Dat kan niet.’

‘Wat is dat nou weer voor onzin. Ik houd wel van je.’

‘Ik zeg dat het niet kan.’ Yara kijkt mij pislink aan. ‘Ik wil dat niet. Je maakt me bang.’

‘Bang? Hoezo?’

‘Mensen die van je houden, verlaten je.’

‘Hoe kom je daar nu bij? Ik wil er juist mee zeggen dat het voor altijd is.’

‘Dat weet je niet.’

‘Daar heb je een punt. Maar ik wil het wel, dat het voor altijd is. Dat hoop ik.’

Ze slaat haar armen om me heen. Ik doe hetzelfde bij haar. Een tijdje blijven we zo staan, tot iemand achter me ineens zijn keel schraapt.

‘Klefbekkies,’ verkondigt Casper.

‘Laat ze, je bent gewoon jaloers,’ merkt Olivier op.

Ik voel Yara’s schouders licht schokken. Ze huilt. Met mijn ogen sein ik of die gasten weggaan.

Olivier begrijpt de hint en trekt Casper met zich mee. ‘We laten de tortelduifjes met rust, Cas.’

Als ze uit het zicht zijn, duw ik haar een beetje van me af. ‘Vertel eens, wat is er? Wie heeft jou verlaten?’

‘Niemand,’ zegt ze resoluut. Té resoluut.

‘Als je het niet wilt vertellen, ook goed, maar ik ben er voor je. Altijd.’ Met een handgebaar maak ik van wat ik net zei een prop en gooi het denkbeeldig in de vijver. Ik pak haar kin en geef een kus op haar natte wang.

Yara draait haar hoofd weg en loopt langzaam bij me vandaan. Dan, vanuit het niets, begint ze te praten. ‘Mijn vader, hij ging weg toen ik vijf was. We hebben hem nooit meer gezien. Nu zag ik hem vorige week, met een of ander wijf. Hand in hand. Ik vind het zo kut voor mijn moeder, dat ik het haar niet durf te vertellen. Nick – ik wil hem geen papa meer noemen – heeft ons in de steek gelaten. Dat doet pijn.’

‘Je houdt van hem.’ Ik volg haar, zorg na elke stap die ze bij me vandaan zet, dat ik dicht bij haar blijf.

‘Hield. Ik heb hem tien jaar niet gezien.’

‘Hoe kan dat?’

Yara zwijgt.

Ik denk aan mijn vader en moeder die elke avond op de bank zitten. Misschien een beetje te kibbelen, maar wel samen. Soms doen ze een spelletje, soms wandelen ze. Een beetje suf. Maar: wel samen. Ik kijk altijd met een soort bewondering naar vrienden met gescheiden ouders, maar nu ik Yara zo zie, weet ik ineens niet of het wel zo cool is om twee huizen te hebben. Of wacht, Yara heeft geen twee huizen, ze is misschien nog nooit bij haar vader geweest. Ik blijf stilstaan.

‘Waar denk je aan?’ Ze komt weer naar me toe.

‘Aan mijn ouders. Die zijn nog bij elkaar. Misschien heb ik mazzel.’

‘Dat heb je zeker.’ Ze pakt mijn hand. ‘Je weet niet half hoeveel mazzel je hebt. Mijn moeder is zo sad. Altijd verdrietig. Ik kan haar niet vertellen dat ik hem gezien heb.’

‘Weet je zeker dat hij het was?’

Ze knikt.

‘Weet je waar hij woont?’

Weer knikt ze. ‘Ik heb hem achtervolgd. Ze hebben verdomme een kind.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ik ben er gisteren teruggegaan. Staat op hun naambordje: Nick, Lieke en Tom. Ik werd zo pissig. Weet je hoe mijn moeder mij wilde noemen, als ik een jongetje was?’

‘Tom?’ vraag ik ongelovig.

4. Yara

Ze wil Marijn, ze wil Marijn niet, ze wil Marijn … een voor een trekt ze de blaadjes uit een bloemetje. Tijd voor een analyse.

+ Hij is grappig.

+ Hij zoent best aardig.

+ Hij heeft leuke vrienden.

+ Hij zit bij mij in H4C en daarom zie ik hem elke dag.

- Hij zit bij mij in H4C en daarom zie ik hem elke dag.

- Hij lijkt op Nick.

‘Yara?’

Haar moeder komt haar kamer in. Snel propt ze het papiertje onder haar kussen.