Neppe vrienden & echte vijanden

Daniel Warmoeskerken

Eerste druk november 2021

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

ISBN E-book 978-94-93266-38-4

NUR 285

©2021 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Deel I

De middelbare school is het moderne Colosseum.

De strijd is nu subtieler,

maar het publiek nog net zo enthousiast.

Hoofdstuk 1

De nieuwe leerling zijn geeft je hetzelfde gevoel als wanneer je de laatste bent die gekozen wordt bij gym

Ellen haastte zich de trap af en kwam struikelend de keuken binnenvallen.

‘Ben je eindelijk wakker?’ vroeg haar moeder. Maartje Mussenakkers zat aan de keukentafel met haar ontbijt en een tijdschrift. Sinds kort had ze haar haren geknipt; ultrakorte zijkanten en een lange lok die ze naar links kamde.

‘Ik ben al de hele tijd wakker,’ sputterde Ellen tegen en ze liet haar handen door haar net gekrulde haren glijden. ‘Heb jij nog wat van die ene haarspray, die dure? Ik voel ze nu al uitzakken.’

‘Je gaat naar school, niet naar je bruiloft. Wat is er mis met je eigen haar, Elanor?’

Ellen hield zich in om haar moeder te verbeteren, maar het horen van die naam was zo verschrikkelijk als klonterige mascara. Ze haatte de doopnaam die haar moeder had overgenomen uit een boek over hobbits, elven en tovenaars. Welke tiener wilde daar naar vernoemd worden? Uiteraard bedoelden haar ouders het goed. De naam kwam van een bloem die symbool stond voor romantiek en liefde. Ellen zelf, als dochter van haar ouders, was dat tenslotte ook. Alhoewel… als haar moeder destijds de toekomst had kunnen zien, had ze dan dezelfde naam gekozen? Was Ellen dan überhaupt geboren?

‘Er is niets mis met mijn eigen haar, ik wil gewoon een goede eerste indruk maken.’ Nerveus plukte ze aan de krullen die elke verstreken seconde verder uitzakten. Het had haar behoorlijk wat moeite gekost om het normaal zo pluizige, walnootbruine haar te temmen en om te toveren in krullen die net over de schouders hingen.

Haar moeder stond op en omhelsde haar. ‘Wees dan gewoon jezelf. Dat heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.’ Ze drukte een kus op Ellens voorhoofd en draaide naar het keukenblad. ‘Ik heb wat eten voor je gemaakt, maar het is beter dat je het in de auto opeet.’

‘In de auto?’ vroeg ze met grote, geschrokken ogen. ‘Maar mam, ik ben zestien! Ik ga me toch niet door mijn moeder laten brengen. Het is maar een kwartier fietsen.’

‘Ik dacht dat je zo op die krullen gesteld was,’ zei haar moeder spottend. Ellen keek haar niet begrijpend aan. ‘Heb je recentelijk nog naar buiten gekeken? Of was je spiegelbeeld te interessant?’

Het tikkende geluid tegen de ramen drong ineens tot haar door. Ellen keek langs haar moeder naar het keukenvenster dat van buiten volstond met druppels. Daarachter viel nog altijd een constante stroom van regen.

Ge-verdomme-weldig!

De auto stopte voor de oprit van het Haagwinde College, net buiten de ijzeren poort. Door de blijvende regenval was het gebouw nauwelijks te zien, maar Ellen wist hoe het er van dichtbij uitzag. De buitenmuren droegen een grauwwitte kleur en de kozijnen waren donkergroen. Op de zijkant pronkte een schets van een haagwinde die zo uit een biologieboek overgenomen leek te zijn. Daar overheen krulde de naam van de school in letters die op klimplanten leken. Van oktober tot juli was dit de plek waar ze zich voorbereidde op haar vervolgopleiding, wat die dan ook mocht zijn.

‘Ik ga je niet de auto uitsleuren,’ zei haar moeder. Ze trommelde ongeduldig met haar vingers op het stuur. Buiten viel de regen ongestoord door.

Ellen haalde diep adem en opende het portier. Ze bedankte haar moeder voor de rit en rende toen de vallende haarverpester in. De hoofdingang was verder lopen dan ze zich herinnerde. Bij de draaideuren stonden leerlingen te dringen om naar binnen te mogen, waardoor de regen ongestoord zijn werk kon doen om ieders ochtendhumeur te verslechteren.

Toen Ellen eindelijk doordrong tot het schoolgebouw, stond ze in een overvolle aula. Het Haagwinde was een enorme school voor zowel vmbo’ers, havoërs als vwo’ers. Elk niveau was gehuisvest in een eigen gebouw en daarnaast stond nog een vierde pand dat dienst deed als luxe sportcomplex.

Recentelijk was het Haagwinde in het nieuws geweest vanwege een nieuw onderwijssysteem dat leerlingen toeliet om bepaalde vakken op een ander niveau te behalen. Een vmbo’er die goed was in economie, mocht ongestoord het vak afsluiten met een havo-examen. Ellen wist nog niet wat daar het voordeel van was, maar het klonk vooruitstrevend. Ze betwijfelde of zij er gebruik van zou maken. Haar tijd op deze school was te kort en ze zou met haar resultaten eerder vakken op het vmbo volgen dan het vwo.

De hele aula stond blank van het regenwater dat de nadruppelende leerlingen achterlieten. Zoals dieren op de savanne stonden ze in kuddes bij elkaar, alleen waren deze dieren totaal niet bezig met hun omgeving. Ze praatten tegen elkaar en deden hun best om alles en iedereen buiten te sluiten.

Leuk dit. Ellen probeerde een groep te zoeken die enigszins uitnodigend oogde. Uiteindelijk stelde ze zich aan de rand van de aula op. Het gaf haar de kans om rustig om zich heen te kijken. Om al die leerlingen te observeren en te zoeken naar dat ene vriendelijke gezicht.

Het gebouw zag er van binnen een stuk moderner uit dan haar vorige school. De muur tegenover haar bestond vrijwel volledig uit kluisjes. Tweehonderd stuks. Iets wat ze op het lyceum nooit hadden toegestaan. Haar oude school deed ooit dienst als klooster en de kluisjes waren weggemoffeld in een gang die half ondergronds was gebouwd. De aula daar had alleen het broodnodige om zo de rustieke uitstraling te behouden en rust op te dringen aan de leerlingen. Hier was het veel moderner, warmer en gezelliger ingericht. Met grote schermen waar de roosters en roosterwijzigingen opstonden en kunstwerken van leerlingen aan de gekleurde muren.

De gedachte aan haar oude lyceum, zo’n honderd kilometer verderop, bracht tranen in haar ogen. Ze snotterde en zocht in haar schooltas naar papieren zakdoekjes. Stel je eens voor dat mensen haar zagen huilen op haar eerste dag. Dat mocht niet gebeuren, al waren de tranen niet geheel onterecht. Vlak voor de zomervakantie zwoeren zij en haar vriendinnengroep dat hun allerlaatste jaar het beste ooit werd.

Dat was voordat alles veranderde.

De enige overeenkomst tussen de twee scholen was dat bloedirritante geluid van metalen kluisdeurtjes die met geweld werden dichtgeslagen, nadat de leerlingen hun natte jassen of overbodige boeken erin hadden opgesloten.

Ellens blik bleef hangen op een jongen die nonchalant met zijn rechterbeen en rug tegen de kluisjesrij leunde. Rondom zijn mond speelde een opgewekte grijns, waarschijnlijk veroorzaakt door hetgeen zich op zijn telefoon afspeelde. Zijn haar was karamelkleurig en net niet lang genoeg om voor zijn ogen te hangen. Zijn kleding bestond uit een lange kakikleurige broek en een donkerblauwe sweater met daaronder een wit overhemd. Hij had de mouwen tot onder zijn ellebogen opgestroopt waardoor om zijn linkerpols zijn grote, glimmende horloge te zien was en om zijn rechterpols enkele armbanden. Alles zag er heel verzorgd uit.

Ellen verzamelde al haar moed bij elkaar en liep naar hem toe. Ze kon het jaar onmogelijk alleen overleven. ‘Hey,’ zei ze voorzichtig.

Verbaasd keek de jongen op van zijn telefoon. Zonder veel enthousiasme nam hij haar in zich op. ‘Kan ik je helpen? Wil je een handdoek ofzo?’

Op dat moment had ze liever door de grond willen zakken. Ze liet haar hoofd hangen. ‘Ik wist niet dat ik je stoorde.’

Even bleef het stil, terwijl de leerlingen om hen heen doorgingen met het open- en dichtgooien van de kluisjes. ‘Het was niet lullig bedoeld. Ik ben het gewoon niet gewend dat mensen tegen me praten.’

Ellen vroeg zich af wat hij daarmee bedoelde. Zijn blik werd zachter, hij glimlachte zelfs. Hij zag er niet uit als een onpopulaire jongen.

‘Bovendien was het een oprechte vraag. Het lijkt wel alsof je met al je kleren bent gaan zwemmen.’

‘Is diplomazwemmen geen vereiste om hier binnen te komen?’ grapte ze en tot haar verbazing lachte hij om haar opmerking. Zijn huid was volledig egaal, geen sproet, puist, acne of moedervlek te bekennen. Zouden anderen hem dat wel eens verteld hebben? Of werden ze gehypnotiseerd door zijn zeegroene ogen?

‘Mijn naam is trouwens Ellen,’ ze stak haar hand uit. ‘Ik ben nieuw hier.’

Hij nam haar hand met een geamuseerde grijns aan, zijn ene mondhoek reikte hoger dan de ander. ‘Zoiets dacht ik al. Ik ben Stefan. En vanwaar het genoegen dat de nieuwe zich speciaal aan mij voorstelt?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Om eerlijk te zijn was jij de enige die alleen stond, dus durfde ik je aan te spreken.’

Hij knikte. Stefan vergrendelde zijn telefoon en liet hem in zijn zak glijden waarna hij zijn armen over elkaar schoof. ‘Altijd spannend die eerste dag. Welke klas zit je?’

‘HA5C,’ zei ze trots, aangezien ze behoorlijk wat nieuwe afkortingen en termen moest leren kennen.

Stefan fronste. ‘Waar heb je dadelijk les dan?’

Ze liet haar tas van haar rug glijden en zocht naar haar agenda waar ze het rooster in had geplakt. ‘Eens zien…’ Ze bladerde naar de juiste pagina en liet Stefan het nummer zien.

‘Wat doe je dan hier? Je hebt les in het havo-gebouw. Je zit nu bij de mavo-lokalen.’

Ellens ogen werden groot. Ze draaide zich om naar de grote klok die meteen bij binnenkomst te zien was. Over twee minuten ging de bel en zij stond in het verkeerde gebouw.

‘Het ziet ernaar uit dat je te laat komt op je eerste dag,’ zei hij spijtig.

De vier gebouwen van het Haagwinde College waren met elkaar verbonden door overkapte looppaden, maar de wind was zo onstuimig dat de regen er onder werd geblazen en zo de rennende Ellen nog doorweekter maakte. Ze volgde Stefans instructies en rende naar het juiste gebouw.

Net toen de tweede bel luidde, trok ze de deur open. De tweede bel! Het teken dat alle leerlingen in het lokaal moesten zitten en de les begon. Haastig vloog ze de trap op naar de tweede verdieping. Uiteraard was haar lokaal bijna aan het einde van de verlaten schoolgang en alle lokalen hadden grote ramen die op de gang uitkeken. Ze negeerde de verbaasde blikken van leerlingen en docenten, toen ze voorbij rende.

Waarom? Waarom op de eerste dag?

Hijgend en puffend kwam ze tot stilstand voor haar lokaal. Ze klopte en opende voorzichtig de deur.

Was de wereld een goedgezinde plek, dan had de docent haar met een knikje welkom geheten en hadden alle leerlingen niet eens door dat zij het lokaal binnenkwam. Helaas was de wereld wreed en de middelbare school de moderne variant van het Colosseum.

‘Goh, en dat op uw eerste dag,’ merkte de docent stijfjes op. De vrouw droeg een rood mantelpak en had pikzwarte, opgestoken haren. Haar gelaat was gerimpeld en haar ogen zo doordringend en dodelijk als lasers. Haar donkere oogmake-up en felle lippenstift lieten haar nog strenger lijken. ‘Ik had u niet meer verwacht eigenlijk. Wellicht een tikkeltje nerveus?’

Ellen schudde haar hoofd waardoor de druppels om haar heen sloegen. Verbeeldde ze het zich of moest iemand gniffelen?

‘Wat dan wel?’ spoorde de docent aan. ‘Heeft u, naast geen besef van tijd, ook geen stem?’

Meer gegniffel en zelfs gegiechel in het lokaal. De lerares wendde zich tot de klas die direct stilviel, maar hun nieuwsgierige ogen bleven naar de druppende nieuweling kijken.

‘Ik stond gewoon in het verkeerde lokaal, sorry.’

‘Mijn naam is mevrouw Van Bramen, ik duld geen smoesjes en ik verwacht geen excuses, slechts oplossingen. Natuurlijk is dit uw eerste dag, dus ik zal soepel zijn, maar daarmee is meteen uw jaarlijkse krediet verspeeld. Ga zitten. Ik was al begonnen.’ Van Bramen keerde zich naar het bord en begon wild met een whiteboardmarker te schrijven. Haar handschrift was strak en recht, zoals zijzelf.

Ellen keek vluchtig het lokaal rond om te zien waar ze kon zitten. De tafeltjes stonden in rijen van twee. Achterin waren alle plekken bezet. Ellens blik viel op een meisje wier vasthoudende, peinzende blik haar even van haar stuk bracht. Ze voelde zich als een rollade in de etalage van een slagerij. Haastig wendde ze haar blik af en bekeek ze de lege tafeltjes voorin, waar ze dan alleen zou zitten. De enige vrije plek naast een ander werd bezet gehouden door een tas, versierd met studs, spikes en veiligheidsspelden. Het meisje ernaast, dat volledig in het zwart gekleed was, leek niet in staat die te verplaatsen.

Ellen droop af naar een van de lege plekken en pakte haar spullen uit.

Mevrouw Van Bramen besteedde die les geen aandacht meer aan haar.

Gelukkig.

De derde les was voorbij en de bel kondigde de pauze aan. Ellen schreef haastig de theorie over die op het bord stond. Niet alleen waren ze hier al verder dan op haar oude school, ze maakten bij Nederlands ook onderscheid tussen zinsdelen die zij als hetzelfde beschouwde. Waarom moest ze dat überhaupt weten? Alsof ze ooit nog zinnen zou ontleden.

De docent veegde alles weg, inclusief het opgegeven huiswerk dat Ellen nog niet in haar agenda had genoteerd. Verslagen pakte ze haar spullen in en haastte ze zich naar de dichtstbijzijnde toiletten. Ze controleerde de hokjes en verzekerde zichzelf ervan dat ze allemaal leeg waren. In het laatste hokje sloot ze zich op.

In die eerste drie uren had niemand iets tegen haar gezegd. Niemand kwam naast haar zitten of had haar op wat voor manier dan ook begroet of aangeboden te helpen. De docenten hielden er geen rekening mee dat ze een instromer was en de leerlingen gunde haar niets behalve een nieuwsgierige blik. Ze snikte en de tranen die ze al die tijd had tegengehouden braken nu door de dam. Haar kleren en haren waren nog altijd nat. Ze snoot haar neus in wc-papier en veegde de zwarte, uitgelopen mascarastrepen van haar wangen. De wc’s op haar oude school waren betegeld met bruine kleuren en de deuren waren van donker hout. Hier was alles wit en grijs. De wanden volgeklad met permanente stift en in de deur stonden jongensnamen gekrast die doorgestreept waren.

Ik wil naar mijn oude school, dacht ze. Daar liepen haar vriendinnen rond, hun belofte nakomend voor het beste jaar ooit. Hun laatste jaar voordat ze gingen studeren. En van al haar vriendinnen miste ze Fenna het meest. Haar zwarte haren met die paarse gloed, haar constante vrolijke gelach en goede humeur. De uitbundigheid die op haar vorige school leefde, was hier niet te bekennen. Hier liep iedereen in hetzelfde gareel. Hier leek iedereen… bang?

‘Gaat het?’ Er klopte iemand op de deur van het wc-hokje. Een meisjesstem, natuurlijk, dit zijn de meisjestoiletten, al klonk ze hees. Wanneer was ze binnengekomen? Had zij haar horen huilen?

Ellen bleef roerloos zitten en probeerde geen geluid te maken.

‘Ik hoorde je huilen. Kan ik iets voor je doen?’

‘Ga weg,’ mompelde Ellen.

Het bleef even stil. ‘Waarom kom je niet naar buiten? Dan kunnen we elkaar aankijken als we praten.’

‘We praten niet!’

‘Volgens mij is dat precies wat we nu doen.’

Ellen veegde haar wangen nogmaals droog en drukte op de doorspoelknop. Voorzichtig opende ze de deur. Voor haar stond het alternatieve meisje dat haar tas niet van haar stoel wilde halen. Ze had roodgeverfde haren en droeg een korset, alsof ze zo uit een victoriaans verhaal kwam lopen. Haar ogen waren donker opgemaakt en in haar oren droeg ze tunnels en piercings. Om elke vinger zat een ring en elke nagel had een andere donkere kleur.

‘Ellen, toch? Mevrouw Van Bramen had je naam al genoemd. Ze sprong niet echt een gat in de lucht om je late aankomst.’ Het meisje pakte Ellens tas en zette die naast die van haar op de grond. Uit haar eigen tas haalde ze een borstel tevoorschijn die ze aan Ellen overhandigde.

Dankbaar kamde Ellen haar haren. De laatste, vasthoudende krullen verdwenen volledig en de pluis kwam terug, maar het droogde direct wat op.

‘Mijn naam is Floortje. Sorry als dit ook door mij komt.’ Ze wees naar Ellens gezicht, alsof het niet duidelijk was wat ze bedoelde.

‘Het komt niet alleen door jou. Het is gewoon een rotdag.’

‘Dat is aan je te zien.’ Floortje overhandigde haar mascara.

‘En bedankt.’

Het alternatieve meisje grinnikte. ‘Tja, wil je een lieve of een eerlijke reactie? Je kwam binnen als een verzopen kat en na die derde les leek je wel een mishandeld diertje.’

‘Vind je het gek?’ blafte Ellen. Haar haren voelden een stuk beter aan. Ze gaf de borstel terug en bond ze in een losse paardenstaart. ‘Niemand die even fatsoenlijk “hoi” zegt. Zelfs de leraren verwelkomen me niet.’ Ze veegde haar gezicht schoon en gebruikte de mascara om haar ogen wat op te fleuren. Normaal zou ze nóóit iemand anders mascara gebruiken, maar dit was een noodsituatie. In haar tas had ze een lippenbalsem met een zachtroze kleur die ze op kon doen. Dan zag ze er weer een stuk beter uit. Of dat maakte ze zichzelf wijs.

‘Technisch gezien verwelkomde Van Bramen je meedogenloos. Waarschijnlijk willen de andere docenten je een beschamende voorstelronde besparen. Had je liever elke les willen vertellen hoe je heet, hoe oud je bent, wat je hobby’s zijn en waarom je in je examenjaar van school bent veranderd?’

Daar wilde Ellen helemaal niet op ingaan. Zowel zij als haar moeder zagen tegen de verhuizing op, maar hadden geen keuze. Bijna begon ze opnieuw te huilen, terwijl ze aan haar vader dacht die in de zomer was vertrokken. Hij was een politieagent, held van de mensen, met een intense passie om hen te beschermen. Sinds de zomer had hij besloten niet langer Ellen en haar moeder in bescherming te nemen, maar was hij ervandoor met Laura, zijn collega. Haar moeder kon in haar eentje het huis niet behouden en nu oma Mus steeds zwakker werd, waren ze verplicht te verhuizen naar Windewaard.

Ellen kneep haar ogen dicht om zo de tranen tegen te houden.

‘Dus, waarom ben je eigenlijk van school gewisseld?’

‘Familieomstandigheden.’

Floortje trok een enkele wenkbrauw op. Ze pakte haar tas van de grond. ‘Oké, dan niet.’ Ze wilde weglopen.

‘Wacht.’ Ellen pakte haar arm en gaf de mascara terug. ‘Sorry. Ik… Ik vind het gewoon niet prettig om dat nu te bespreken. Dank je… Voor de spullen en dat je me op kwam zoeken. Dat meen ik echt.’

Floortje knikte. ‘Geen probleem. De bel gaat zo, loop je mee? Dan mag je naast me zitten. Als je dat durft.’

Ellen begon bijna weer te huilen, nu van dankbaarheid. ‘Waarom zou ik dat niet durven?’

‘Goh, je merkt wel dat je nieuw bent.’ Zonder uitleg liep Floortje voor haar het toilet uit. Ellen pakte haar schooltas en liet haastig de wc’s en het gesnotter achter zich.

Hoofdstuk 2

Soms vraag ik me af of het mogelijk is om mooi te zijn zonder het bitch-gen

Na haar kennismaking met Floortje viel de eerste schooldag best mee.

De volgende dag stond Ellen een kwartier voordat de eerste les begon al bij het lokaal. Ze was de avond ervoor met natte haren in een knot gaan slapen, waardoor ze nu een natuurlijkere krul had, weliswaar pluizig, maar krullend.

Floortje was nergens te bekennen, maar wel andere klasgenoten die haar voorzichtig begroetten.

‘Dat kon echt niet, wat Van Bramen gisteren flikte,’ zei een lange jongen met een kuif vol gel.

‘Iedereen weet dat ze een trut is,’ zei een meisje met een neuspiercing en opgeschoren zijkanten.

De eerste bel ging en de docent geschiedenis kwam aanlopen met talloze papieren onder zijn armen. Moeizaam opende hij de deur van het lokaal. Hij was nog steeds zijn spullen aan het organiseren, toen de tweede bel ging en Floortje binnenkwam. Ellen was met een klasgenoot in gesprek, maar had een plaats naast haar vrijgehouden voor Floortje. Het gotische meisje negeerde haar echter en liep haar straal voorbij om twee lege plekken te zoeken; voor haar en haar tas.

‘Volgens mij ben ik iets vergeten,’ zei de docent. Hij was jong, midden twintig en had golvend, zwart haar dat hij naar achter kamde. Zijn witte overhemd stond vol met willekeurig geplaatste zwarte letters. De mouwen waren opgerold, zijn donkergrijze spijkerbroek gestreken en zijn blauwe, leren puntschoenen gepoetst. ‘Ik ben zo terug.’ Terwijl hij het lokaal uitrende, botste hij bijna tegen een stel laatkomers op. Hij verontschuldigde zich in plaats van hen te berispen en ging ervandoor.

De meisjes die binnenkwamen had Ellen de vorige dag ook al gezien. Ze zaten rechtsachter in het lokaal, de plaatsen die nu leeg waren, speciaal vrijgehouden voor het drietal. Het middelste meisjes liet haar blik onderzoekend door het lokaal glijden totdat ze Ellen in het oog kreeg. Het was dezelfde blik die zij gisteren op Ellen had geworpen. Doordringende, staalgrijze ogen onder donkere wenkbrauwen die haar deden lijken op het model Cara Delevingne. De zachtroze gloed op haar blonde haren gaven haar een engelachtige uitstraling.

De docent kwam terug, wederom met stapels papier. ‘Oh, maak alvast tweetallen.’

‘Natuurlijk, meneer Varens,’ zei het meisje liefkozend. Om haar hals droeg ze een gouden kettinkje met een simpele hanger van twee Q’s verstrengeld door een hartje. In plaats van door te lopen naar haar tafeltje, bleef ze hangen. ‘Dus, jij bent Elanor?’

De twee meisjes aan haar weerszijden keken verbaasd op toen Ellen werd aangesproken. Het meisje links was een reus van bijna twee meter en bleek. Het andere meisje was meer maatje petit, had een popperige uitstraling en een natuurlijk getinte huid.

‘Eigenlijk noemt iedereen me Ellen,’ legde ze snel uit. Ze wilde niet dat de naam Elanor zich zou verspreiden, daarom had ze ook op alle klassenlijsten Ellen ingevuld. Hoe wist dit meisje dan toch haar echte naam?’

‘Niet iedereen, ik noemde je net toch echt Elanor.’ Ze ging op het tafeltje voor Ellen zitten en zette haar Michael Kors-tas neer op de vrije tafel ernaast.

‘Elanor,’ zei het poppenmeisje dat de naam door haar mond liet rollen alsof ze een wijn proefde. ‘Is dat niet van Lord of the Rings ofzo?’ Het was raar om haar die woorden te horen zeggen. Haar Engelse uitsprak was belabberd en Ellen vroeg zich af of zij ooit iets had meegekregen van die boeken of de films.

Het lange meisje begon spottend te lachen. ‘Waarom weet jij dat soort dingen? Maar wel balen voor haar, dat ze naar een trol is vernoemd.’

‘Ik denk niet dat het een trol was.’ Het poppenmeisje legde nadenkend een vinger op haar wang.

‘Eigenlijk was het–’ wilde Ellen uitleggen, maar werd meteen onderbroken.

‘Dat interesseert niemand, liefje. Mijn naam is Quinty Hoefmakers, dit zijn Özge en Aniek, mijn beste vriendinnen.’

Özge, het poppenmeisje, had prachtig, koolzwart, glanzend haar en goudgele ogen. Haar make-up leek gedaan te zijn voor een reclame of een fotoshoot. Haar subtiele, bolle wangen droegen een roze-oranje gloed en haar boogvormige wenkbrauwen waren jaloersmakend. Ze droeg strakke, zwarte kleding die de positieve punten van haar lichaam, haar boezem en kont, benadrukte.

Aniek daarentegen was heel anders. Ze droeg een vest van Super Dry en Tommy Hilfiger-jeans die net iets te kort was. Haar afgetrapte gympies waren vermoedelijk ooit wit, maar nu verkleurd naar grijsgeel en haar lange, bruine haar zat strak vastgebonden in een staart. Naast Özge werd haar reusachtige lengte nog eens benadrukt.

‘Hoe was je eerste dag?’ vroeg Quinty poeslief. Ze gebaarde naar haar vriendinnen dat zij alvast konden gaan zitten.

Ondanks een verschrikkelijke eerste dag, besloot Ellen te schokschouderen. ‘Het was wel prima.’

‘Oh, echt? Ik hoorde anders dat je in de wc hebt zitten huilen. Dat is niet erg hoor, soms wordt het iedereen wel eens te veel.’

Direct keek Ellen naar Floortje. Had zij het verteld? Waarom? Haastig zocht ze naar woorden om Quinty tegen te spreken, maar op dat moment bleek meneer Varens eindelijk zijn spullen op orde te hebben en te kunnen beginnen.

‘Had ik al gevraagd om duo’s?’ vroeg hij verward en hij krabde aan zijn achterhoofd.

Quinty liet zich neervallen op de lege plek naast Ellen en glimlachte. ‘Natuurlijk, meneer Varens. Ik werk samen met Ellen, ze is nieuw hier, dus ik leid haar wat rond.’

Stotterend, en leunend van zijn ene op zijn andere been, zocht de jonge docent naar woorden. ‘Wat goed van je, Quinty,’ besloot hij eindelijk. Hij legde het papierwerk voor hen op tafel en stak zijn hand uit om zich voor te stellen aan Ellen.

‘Zal ik dit anders even uitdelen?’ Quinty nam het stapeltje al in haar armen en drukte die tegen haar torso.

‘Heel graag, eentje van de top en eentje van de bodem.’

‘Zoals altijd.’ Quinty knipoogde. ‘Begin jij alvast,’ zei ze tegen Ellen terwijl ze de oefeningen voor haar neerlegde. ‘Ik ben zo terug.’

Blijkbaar had de opdracht iets te maken met eerder gekregen theorie. Ellen bladerde door het boek om te zien of ze de juiste antwoorden kon vinden.

Meneer Varens bleef meer bezig met zijn paparassen dan met lesgeven. Na het eerste halfuur nam hij pas de presentie af. De meeste leerlingen waren in gesprek met elkaar of keken op hun telefoon. Slechts een paar leken ook echt de opdracht te maken. Quinty stond bij haar vriendinnen en kwam pas tien minuten voor het einde van de les weer naast Ellen zitten.

‘Hoe lukt het met de opdracht?’

‘Er zijn een paar vragen die ik heb overgeslagen.’ Ze wees een aantal lege plekken aan waarvan de antwoorden niet in het boek stonden.

‘Uhm, meneer Varens,’ Quinty riep hem al voordat ze haar vinger opstak of de vraag had gesteld. ‘Kunt u misschien helpen met vraag drie?’

Meneer Varens keek geschokt, zocht in zijn stapels naar een vel en las toen het antwoord voor. De hele klas schreef mee.

‘Heeft u het antwoord op zeven en twaalf ook?’

‘Heb je het zelf al eens bekeken?’ vroeg meneer Varens.

Quinty trok onmiddellijk een pruillip. ‘Maar, meneer. Ik heb me voorbereid door de hoofdstukken te lezen die u ons had opgegeven, maar dit zijn vragen over aantekeningen die we hebben gemaakt en die heb ik nu niet bij me. Dan had u dat bij het huiswerk moeten zetten. Ik kan er toch niets aan doen dat het huiswerk onvolledig was?’ Ze vouwde sierlijk haar vingers in elkaar en hield haar hoofd schuin. ‘Dus kunt u niet een tip geven?’

Meneer Varens zuchtte vermoeid en las de antwoorden voor die wederom door de rest van de klas haastig werden opgeschreven.

Quinty glimlachte naar Ellen. ‘Tom is echt een schatje, als je hem leert kennen.’

‘Tom?’

‘Oh, oeps. Ik bedoel natuurlijk meneer Varens. Hij is vorig jaar begonnen en nog een beetje zoekende, maar hij is heel aardig. Soms moet je hem alleen een beetje helpen.’ Wederom richtte ze zich tot de docent zonder haar vinger op te steken. ‘Meneer Varens, heeft u eigenlijk die opdracht van vorige week al geprint?’

Geschokt kwam hij overeind. ‘Ik wist dat ik iets vergeten was,’ mompelde hij. ‘Ze liggen op het kopieerapparaat. Laat me ze even halen.’ Haastig beende hij het lokaal uit.

Ellen verwachtte half dat de hele klas boos werd dat Quinty de docent had herinnerd aan een oude opdracht die nu de hele klas alsnog moest doen, maar het leek niemand te interesseren. Nu ze eraan dacht, niemand had haar de afgelopen minuten aangekeken. Waar gisteren nog nieuwsgierige blikken waren, bleek nu iedereen zijn best te doen om niet haar kant op te kijken. Of was het hun kant? De kant waar Quinty deel van uitmaakte?

De bel ging, etuis werden dichtgeritst, boeken in tassen gestopt en de leerlingen stonden op om het lokaal te verlaten. Ellen wilde weglopen, maar werd tegengehouden door Quinty die haar tas aan Aniek overhandigde. ‘Laat ons even alleen.’

Het hele lokaal was verlaten op de twee meisjes na. Quinty liep naar het volgestapelde bureau en drukte een gemanicuurde nagel op een stapeltje vellen. ‘Kijk daar eens naar.’ Ze liet zich gracieus neerzakken op de bureaustoel en raakte de muis aan van de computer waarmee meneer Varens de presentatie had afgenomen. Het beeld sprong aan, maar vroeg om een wachtwoord. Razendsnel tikte Quinty iets in en ineens was daar het aanwezigheidsprogramma. ‘Hmm, gaan we moeilijk doen,’ zei ze. ‘Hij heeft me op te laat gezet.’ Ze bewoog de muis en paste haar aanwezigheid en die van haar vriendinnen aan. Ze klikte het programma weg en begon wat dingen in te tikken.

‘Wat ben je aan het doen,’ vroeg Ellen aarzelend.

‘Heb je nou al gekeken?’

‘Ik weet niet of dit mag.’

Quinty klakte met haar tong en draaide de bureaustoel om. ‘Volgende week hebben wij een toets. Meneer Varens vergeet veel, maar toetsen vergeet hij niet. Denk jij dat je daar al helemaal klaar voor bent? Ook tussentijdse toetsen tellen gewoon mee. Alles telt mee voor je schoolgemiddelde en het zou zonde zijn als je eerste toets onvoldoende was, toch?’

Nieuwsgierig pakte Ellen het bovenste velletje papier van de stapel. Het was een korte toets van tien vragen, maar elk cijfer zou meetellen, precies zoals Quinty zei. Geen een vraag leek op iets waar Ellen iets over wist.

‘Vouw hem op en stop hem in je tas, we kopiëren hem later wel.’ Quinty klakte misprijzend met haar tong nadat ze iets op de computer zag verschijnen. ‘Wat een heks, Van Bramen heeft je op een kwartier te laat gezet gisteren. Dat waren hooguit drie minuutjes. Zal ik je helemaal op aanwezig zetten?’ Ze keek haar afwachtend aan met haar grijze ogen. Die steelse blik en stiekeme glimlach verlangde slechts één antwoord. Hoe graag Ellen haar ook wilde tegenhouden, Quinty had gelijk. Ze was maar drie minuten te laat.

‘Kun je me op drie minuten te laat zetten?’

De teleurstelling was van haar gezicht af te lezen. ‘Weet je het zeker?’

‘Zet me dan maar op aanwezig.’ Bedacht Ellen zich haastig en ze propte de toets in haar tas.

Quinty’s gezicht klaarde op en ze lachte haar hagelwitte tanden bloot. ‘Ik wist wel dat je het in je had.’ Haar vingers vlogen over het toetsenbord en met een paar muisklikken was Ellens aanwezigheid weer perfect. Ze stond op en pakte nog snel een ander vel van het bureau.

‘Wat is dat?’ vroeg Ellen.

‘Oh, ik heb een herkansing. Niets belangrijks. Laten we gaan voordat dat warhoofd terugkomt.’

En zo schoten de twee meisjes het lokaal uit, voordat ze betrapt konden worden. Op weg naar hun volgende les.

‘Kom je bij ons staan in de pauze?’ Quinty speelde met haar kettinkje, terwijl ze over de linoleumvloer richting de aula liepen. Op haar ballerina’s liep ze haast geruisloos, in tegenstelling tot de hoge killerhakken van Özge en de sloffende Aniek.

‘Uhm, dat lijkt me leuk.’

‘Echt nice dat je die toets hebt gejat,’ zei Özge bewonderend. ‘Was je ook zo op je oude school?’

Ellen schudde haar hoofd. ‘Eerlijk gezegd heb ik nog nooit iets gestolen.’

‘Ach, sommige meisjes hebben een geboren gave.’ Ineens slaakte Quinty een opgewekte gil en begon ze sneller te lopen. ‘Liefje!’ Ze kwamen bij de aula aan en Quinty liet zich in de armen vallen van een jongen die zo lang was als Aniek. Hij droeg een openstaand spijkeroverhemd met opgerolde mouwen en daaronder een shirt met V-hals van een zachtgele kleur. Hetzelfde geel als Quinty’s topje.

‘Dat is Quinten,’ legde Özge uit. ‘Hij en Quinty zijn al drie jaar samen.’

Quinten had een mooie kaaklijn en lichtbruine ogen. Zijn grijns was vol, overtuigend en ontzettend charmant. Zijn volle, donkerblonde haren waren in golvende slagen naar achteren gestyled. Het was niet vreemd dat Quinty haar blik op hem had laten vallen. Nu was de betekenis van haar ketting ook meteen duidelijk. Ellen voelde haar hart even sneller kloppen. Quinty was zo’n meisje dat alles kon krijgen wat ze wilde. Niet heel lang geleden had zij ook zo’n leven. Toch?

‘Ellen, kom eens. Dan kan ik je voorstellen.’ Quinty liet ze handen schudden en vertelde meteen over Ellens diefstal, alsof dat iets was wat iedereen mocht weten.

‘Quinty!’ onderbrak Ellen haar abrupt.

Quinty draaide zich naar haar toe met een haast hooghartige blik. Een blik die misschien boosheid uitstraalde of zelfs… wraak?

‘Misschien moet je dat niet aan iedereen vertellen.’

‘Wat maakt het uit? Mensen vinden je dan alleen maar chiller. Weet je nog dat ik Tom die opdracht liet halen? De antwoorden daarvan heeft de hele klas al dankzij moi. Daarom vindt iedereen mij aardig. Als heel de klas de toets eerder krijgt dankzij jou. Waarom zou je dat dan geheim houden?’

Ellen zocht steun bij de anderen, maar die leken net zo verbaasd over haar verdedigende houding. ‘Ik wil gewoon geen problemen in mijn eerste week.’ Zo raar is dat toch niet?

‘Wauw, wat ben jij een zeikerd,’ zei Aniek. Blijkbaar was haar woordkeuze al net zo subtiel als haar verschijning.

‘Aniek!’ riep Özge gechoqueerd. ‘Doe eens niet zo naar. Ellen is gewoon minder dapper dan we dachten. Iedereen maakt inschattingsfouten.’

‘Ik normaal niet,’ merkte Quinty op, ‘maar zo te zien had ik het fout over jou, Elanor. Zullen we de antwoorden dan maar terugbrengen? Ik kan je ook weer op een kwartier te laat zetten bij Van Bramen.’

Ellen schoof wat heen en weer met haar voeten. ‘Nee, dat is nou ook weer niet nodig.’

Afwachtend stak Quinty haar hand uit. Toen Ellen haar vragend aankeek, leek ze alleen maar geïrriteerder. ‘Geef die toets dan. Ik zorg wel dat iedereen hem krijgt, dan kom jij zeker niet in de problemen.’

Ellen viste de gekreukelde toets uit haar tas en overhandigde die aan Quinty. Direct duwde ze de toets in Özges handen.

‘Goed, dan zijn we uitgepraat.’

‘Mooi, want ik wil roken,’ merkte Özge op. ‘Aniek, Quinty, Quinten. Zullen we gaan?’

Ze keerden Ellen de rug toe en liepen naar buiten. Blijkbaar wilden ze niet meer samen de pauze doorbrengen.

Na de tweede pauze hadden ze gym in het sportcomplex dat het gemakkelijkst te bereiken was vanuit het noordelijke vwo-gebouw. Ellen besloot daarom haar pauze in dat gebouw door te brengen, totdat de eerste bel ging en ze zich moest omkleden. Het leek haar de perfecte manier om Quinty en haar afgezanten tijdelijk te ontlopen.

In de aula van het vwo-gebouw stond een enorm podium. De gordijnen waren dichtgeschoven en een groep studenten had zich voor het podium verzameld. Ze waren allemaal gekleed in het zwart, maar droegen accessoires in alle kleuren van de regenboog. Zowel de jongens als de meisjes hadden lang haar; meestal zwart geverfd, maar soms ook in een felle kleur of een combinatie van kleuren. Eén meisje had zelfs regenboogkleurig haar. Tussen al die bandshirts met doodskoppen, duister-gethematiseerde sieraden en piercings, was het opvallend gemakkelijk om Floortje met haar rode haren te herkennen.

‘Floortje,’ riep Ellen en ze zwaaide. Een paar alto’s keken haar verbaasd of verward aan, bijna alsof ze stoned waren. Misschien waren ze dat ook. Floortje keek om en zuchtte. Ongeïnteresseerd en sjokkend kwam ze op haar af.

‘Wat moet je?’

‘Heb ik iets verkeerds gedaan?’

Floortje keek haar niet aan. Met over elkaar geschoven armen staarde ze naar het plafond, zoekend naar een antwoord. ‘Nee hoor, je hebt me alleen gedumpt.’

Ellens mond viel open. ‘Wat?’ schreeuwde ze bijna. ‘Hoe kom je daar nu bij?’

‘Heulen met de vijand. Praten met de anderen. Je hebt je keuze gemaakt.’

‘Ik stond gewoon wat te praten met klasgenoten. Ik had zelfs een plek voor je bewaard.’ Meende ze dit nu echt? Was Floortje boos, omdat ze met andere klasgenoten had gepraat? Moest het een keuze zijn? Zij of de rest? Of was er een andere reden? Een reden die Floortje haar niet durfde te vertellen. Peinzend draaide Ellen een haarlok om haar vinger.

‘Die plek gaf je anders maar graag op aan Miss Universe, altijd het zonnetje in huis, de duivel in ballerina’s en de heks van Windewaard.’

‘Goh, je hebt geen goed woordje voor Quinty over, ofwel?’

‘Oh, Quinty. Heet ze zo? Ik zou het niet weten aangezien ze nooit de moeite heeft gedaan om zich voor te stellen. Is het genetisch dat mooie meisje automatisch ook enorme bitches zijn?’

‘Waarom haat je haar zo? Wat heeft ze gedaan?’

‘Heeft ze je al de antwoorden gegeven van meneer Varens proefwerk? Dat is hoe ze is. Alle docenten mogen haar, maar ze liegt en bedriegt alles bij elkaar. Van Bramen houdt van haar, omdat ze altijd stil is en meneer Tulp is dol op haar, omdat ze altijd de discussies leidt. Die arme meneer Varens is pas net docent en als het bekend wordt dat al zijn toetsen rondgaan door de school, dan kan hij zeker fluiten naar zijn baan. Dat zou al de tweede keer zijn dat die teven verantwoordelijk zijn voor zijn ondergang.’

Ellen bleef roerloos staan. Quinty was inderdaad overweldigend en ze gebruikte slinkse manieren om door de lessen heen te komen. Ze had het zelfs voor elkaar gekregen dat Ellen de opdracht van geschiedenis bijna in haar eentje had gedaan. Maar was dat genoeg reden om haar zo te haten? En wat bedoelde ze met dat gedoe over meneer Varens? ‘Hoezo de tweede keer?’

Floortje begon te lachen. ‘Oh, dat is mevrouwtje Q natuurlijk vergeten te zeggen. Was ze te druk bezig om haar hondje af te lebberen? Waarom vraag je het niet aan Aniek, die kan het je haarfijn uitleggen.’ Floortje draaide zich om en liep terug naar haar vrienden.

Hoofdstuk 3

Oma’s, docenten Spaans in spe en ijsjes maken alles beter

Quinty was allesbehalve vergevingsgezind. Hoewel ze tegen meneer Varens had gezegd dat ze Ellen rondleidde, sprak ze na het akkefietje in de aula niet meer met haar. Aangezien Floortje ook niets meer met Ellen te maken wilde hebben, stond ze er wederom alleen voor. Elke pauze zocht ze een plek op om haar boterham te eten en te wachten tot de bel ging. De laatste bel op donderdag kwam geen seconde te vroeg.

Nadat ze haar boeken in haar kluisje had opgeborgen en haar winterjas had aangetrokken, stapte ze de herfstmiddag in. De jas die ze droeg, had ze van haar oma gekregen en trok ze alleen aan bij speciale momenten. Hij was van wol en had een beige kleur. Op de torso zat een dubbele rij knopen die van een donker materiaal was gemaakt en vanaf de heup reikte de jas tot haar knieën in een geplooide rokachtige vorm. Een cadeau om zuinig op te zijn. Aangezien elk bezoekje aan haar oma speciaal was, kon ze hem vandaag wel aantrekken.

Oma Mus heette eigenlijk Henriëtte Mussenakkers. Vanaf Ellens jeugd stond een bezoek aan oma Mus gelijk aan een enorme, saaie, vervelende autoreis, maar tegenwoordig was een kort fietstochtje genoeg. Die afstand was de reden geweest om naar Windewaard te verhuizen. Want ondanks de reuma en de slechte gewrichten, de oorzaken dat oma Mus zich alleen kon voortbewegen met een wandelstok of een rollator, woonde ze op zichzelf. Iets wat ze van plan was te blijven doen tot haar dood. Ze weigerde te verhuizen uit het huis van haar geboorte. Zij en opa Mus woonden twee jaar samen in een flat voordat oma Mus’ ouders overleden en zij in het ouderlijk huis konden intrekken.

Tijdens het fietsen dacht Ellen terug aan de momenten waarop ze bij haar grootouders op bezoek was geweest. Hoe ze vanaf de achterbank al de straat inkeek en ze in de voortuin zag wachten. Nu fietste ze zelf de Maanbloemstraat in. Voor het huis stond de kanariegele Fiat van haar moeder. De meeste tuinen van de Maanbloemstraat waren betegeld, slechts versierd met een bankje, wat kratten bier of een auto zonder motorkap. In de onverzorgde massa stak oma Mus’ groene tuin meer af dan de auto van Ellens moeder. Hoewel de tuin niet zo strak was als vroeger zou ze er alles aan doen om hem groen te houden.

Ellen parkeerde de fiets voor het raam en voor ze kon aanbellen, stond haar moeder al in de deuropening. Maartjes voorhoofd glansde van het zweet, om haar handen droeg ze gele rubberen handschoenen en over haar schouder hing een theedoek.

‘Is dat Ellen?’ klonk er vanuit de keuken. Een stem meer kraaiachtig dan mus. ‘Kom snel binnen, we stoken niet voor de mussen.’

Ellen lachte om die opmerking, aangezien haar opa dat vroeger ook altijd zei: ‘We stoken niet voor de mussen.’ Waarop haar oma reageerde met: ‘Alleen voor de Mussenakkers.’ Nu reageerde niemand er meer op.

Ellen verzekerde zich dat haar oma de jas zag en hing hem aan de kapstok bij het trappengat. Haar oma kwam naar voren uit haar keukenstoel van waaruit ze bespiedde hoe Maartje de afwas deed en liet zich driemaal op haar wang kussen. ‘Goh, meisje, wat zie je er toch goed uit.’

Ellen glimlachte vriendelijk en pakte de theedoek van haar moeders schouder om het afgewassen servies te drogen. Hoewel oma Mus alleen woonde, maakte ze genoeg afwas voor een geheel huishouden.

‘Waar was ik gebleven,’ zei haar oma en ze ging verder met een of andere tirade over de buren. Hoe er een tijd was geweest waarin ze iedereen kende en waarin iedereen elkaar begroette en nu… nu was het geen straat meer, maar een stel individuele kampen.

Maartje knikte op alles wat haar moeder zei en Ellen kon het niet laten te glimlachen. Oma Mus, het enige goede aan de verhuizing naar Windewaard.

Ellens blik viel op de ketting die om de magere hals van haar oma hing. Een ketting van kleine, glinsterende diamantjes die constant fonkelden door oma’s schokkerige bewegingen om haar verhaal bij te staan. De hanger, die op haar sleutelbeen rustte, bestond uit een blauwe, rechthoekige diamant. Waarschijnlijk allemaal nep, maar een cadeau van opa Mus dat ze binnenshuis altijd droeg.

Na het avondeten vroeg oma Mus of Maartje de was uit de wasmachine kon halen en in de droger kon doen en of ze meteen het bed kon opmaken.

Maartje knikte en haastte zich naar boven, schijnbaar opgelucht dat ze de klaagzang even achter zich kon laten.

Ellen maakte een sopje en wilde de borden af gaan wassen.

‘Laat je moeder dat toch doen.’

‘Nee, ik help wel,’ sputterde Ellen tegen. Ze kon haar moeder niet alles laten doen. Vooral niet nu ze hier vaker waren.