Verliefd

Marthe Verelst

Eerste druk november 2021

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Design by Lotte

ISBN 978-94-93266-41-4

NUR 285

©2021 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

1.

Ik geloofde niet in sprookjes of liefde op het eerste gezicht. Niet in welk gevoel dan ook op het eerste gezicht, behalve misschien afkeer. Nee, ik was een realist eerste klas en stond stevig met beide voeten op de grond. Tot het mij zelf overkwam. Eén blik en mijn leven stond op zijn kop. Als iemand mij op voorhand had gezegd dat ik ooit zo snel zo hard voor iemand zou vallen, had ik hem of haar vierkant uitgelachen. Ik ben gestopt met me afvragen hoe het in hemelsnaam kon gebeuren.

Het begon heel cliché. Twee weken voor ik aan de universiteit ging studeren, ging ik mee op ontmoetingsweekend. Ik wilde zoveel mogelijk medestudenten leren kennen vóór mijn eerste lesdag. Mijn beste vriendin van in het middelbaar koos wel dezelfde studierichting, maar haar talencombinatie was volledig anders en we konden niet meer dan een derde van de vakken samen volgen. Eigenlijk kende ik niemand.

Onze groep werd begeleid door twee ouderejaars. Terwijl Lena zichzelf voorstelde en het programma van de twee volgende dagen overliep, kwam een jongeman aangerend. Hij ging naast haar staan, keek ons een voor een in de ogen en glimlachte bijzonder innemend.

De haren op mijn armen kwamen overeind en er trok een rilling door me heen, alsof hij mijn ziel wist te raken door alleen maar zijn blauwe ogen in de mijne te boren.

‘Sorry, mijn trein had vertraging. Ik ben Tim.’

Lena knikte. ‘We beginnen net aan de stadswandeling.’

Eline en ik bleven in eerste instantie vooral bij elkaar, maar Tim kwam al snel bij ons lopen. Hij begon met de gewone vraagjes: wat we gingen studeren, of en waar we op kot zouden gaan, welke richting we in het middelbaar gevolgd hadden en hoelang we elkaar al kenden. Daarna vertelde hij over zichzelf, zijn studie en dat hij de eerstvolgende woensdag nog een herexamen had. Dat hij in het presidium van zijn studentenvereniging zat en we ons zeker niet op onze kamers moesten opsluiten om te studeren. ‘Je moet ook plezier maken,’ besloot hij.

‘Wat doet iemand die politieke wetenschappen studeert bij de groep van taal- en letterkunde?’ mompelde Eline, zodra hij met anderen het gesprek aanging.

Ik haalde nonchalant mijn schouders op, maar zag vooral een reden om nog eens met hem te praten. ‘Misschien kunnen we dat dadelijk vragen?’

‘Aan jou de eer. Ik kreeg een beetje de kriebels van hem. Zo’n charmeur.’

Voor ik kon reageren, onderbrak de charmeur in kwestie ons. ‘Hé Féline, jij gaat toch Frans en Spaans studeren?’

Ik knikte en het meisje naast hem glimlachte breed. ‘Heerlijk, ik ook. Mijn naam is Mira.’ Ze stak haar hand uit en ik schudde die.

‘Uit Nederland?’

‘Ja, niet zo ver van de grens. Ik hoop dat dat geen problemen veroorzaakt bij Frans. Ga jij ook op kamers?’

Intussen was Tim naar een ander groepje gegaan om kennis te maken, maar ik zou vast genoeg kansen krijgen om met hem te praten. Het voelde goed dat ik nu al iemand kende in mijn eerste lessen.

Ik slaagde er in om af en toe momenten met hem alleen te stelen: toen hij voor het avondeten hulp vroeg bij het dekken van de tafel, bijvoorbeeld, of om bakken met drinken naar de loge te verslepen. Uiteraard stond ik dan te trappelen om met hem mee te gaan.

Tijdens die onderonsjes bleven we praten. We hadden het over hobby’s, herinneringen en vriendschap. Ik vertelde hem veel over mezelf en ik vroeg me niet eens af wat hij van mij dacht, zoals ik in het middelbaar wel deed. Ik voelde me goed bij hem.

‘Ik ben niet zo’n held in het onderhouden van contacten,’ vertrouwde ik hem toe. ‘Meestal verwatert dat heel snel.’

Daarop glimlachte hij en legde zijn handen om de mijne. ‘Wel, ik beloof je dat onze band niet verwatert, zelfs niet als je uit Antwerpen vertrekt. Deal?’

Ik knikte koel, vanbinnen daarentegen werd ik helemaal warm. Jammer genoeg duurden zulke gesprekken nooit lang. Voor ik de kans kreeg om te zeggen dat ik hem daar zeker aan hield, stoorde Lena ons met de mededeling dat we gingen eten.

Ik sprak ook met Mira, Eline en alle anderen, maar alleen bij Tim leek het alsof ik hem al jaren kende. Bij het afscheid kon ik bijna niet geloven dat ik hem amper achtenveertig uur eerder ontmoet had.

Ik kon niet wachten tot ik hem zou terugzien en telde de dagen af tot de eerste zondag van het academiejaar. We spraken met de hele groep af op de Grote Markt om samen iets te drinken. Gelukkig bestond er sociale media, maar jammer genoeg durfde ik hem niets te sturen. Ik wist niet eens wat ik moest schrijven. Af en toe typte ik een lang bericht, of een kort, en regelmatig dagdroomde ik over hem en zijn mooie ogen. Geen enkele keer deed ik er effectief iets mee.

Dinsdagavond dronk ik iets met Eline en uiteraard werd hij al snel het onderwerp van ons gesprek. We waren het nog steeds niet helemaal eens over hem – Eline vond hem een charmeur, ik vond hem gewoon leuk – maar ik kon in ieder geval over hem praten met iemand die hem ook kende. Het leek zelfs alsof hij wist dat we over hem bezig waren. Net toen het Eline lukte om van onderwerp te veranderen, piepte mijn gsm. Tim Valkeniers heeft je een bericht gestuurd.

‘Ik zal maar niet vragen wie het is zeker, je wordt knalrood.’ Eline keek me veelbetekenend aan.

Een vreemde giechel ontsnapte uit mijn mond en ik knikte snel.

Hey hoe gaat het nog

Meer stond er niet. Het enige wat er meer had moeten staan, waren leestekens, al ergerde ik me daar bij hem niet aan. Ik was al lang blij dat hij blijkbaar ook aan mij dacht en zelfs de eerste stap zette. Onmiddellijk typte ik een antwoord.

‘Moet je niet even wachten voor je dat verzendt? Hard to get spelen en zo, je weet wel.’

‘Daar doe ik niet aan mee’, zei ik, net voor ik op verzenden duwde.

Ze keek me lichtelijk geïrriteerd aan. ‘Je kent hem nog geen week en het lijkt al alsof je tot over je oren verliefd bent. Kijk maar uit.’

Ik trok een wenkbrauw op. ‘Natuurlijk, ik ben niet dom hoor.’

‘Liefde maakt blind. Maar zolang jij gelukkig bent, ben ik dat ook.’

Hij bleef consequent zonder hoofdletters en leestekens typen tot hij rond middernacht ging slapen. Herexamen morgen dus vroeg opstaan xx, was zijn laatste bericht. Twee kusjes.

Ik viel in slaap met een gelukzalige glimlach om mijn lippen en een heerlijk warm gevoel vanbinnen.

2.

Zondagavond rond acht uur lieten Eline en ik mijn ouders achter in het restaurant in Antwerpen en gingen we naar de ontmoetingsplaats. Bij elke stap die ik zette, leken de vlinders in mijn buik zich te vermenigvuldigen tot het bijna onhoudbaar werd. We babbelden wel, maar ik had geen idee waar ons gesprek over ging. De woorden rolden als vanzelf uit mijn mond. Tim was het enige waarop ik me kon focussen.

Een tweetal minuten na ons vertrek kwamen we aan. Alle begeleiders waren er, ook de knappe jongeman met wie ik veel berichten had uitgewisseld.

Hij gaf ons allebei een knuffel en merkte op dat de helft van de groep nog moest komen.

‘Jij kreeg wel een langere knuffel dan ik,’ fluisterde Eline.

Ik straalde.

‘Frans en Spaans, juist?’ vroeg hij mij, terwijl we naar een café toe stapten.

‘Ja.’

‘Toch iemand van wie ik het onthouden heb. Ben je klaar voor de eerste dag?’

Vooral het eerste deel van zijn antwoord bleef hangen. Hij had niet alleen mijn studierichting onthouden, maar ook veel andere details die ik hem verteld had, zo bleek uit de rest van het gesprek.

‘Is alles in orde gekomen met je studio?’

Ik zuchtte diep. ‘Min of meer. Alleen een aantal kaders tegen de muren hangen, dat komen ze volgende week zondag doen.’

Een half jaar eerder kochten mijn ouders die studio in Antwerpen, maar die moest bijna volledig vernieuwd worden. De nieuwe vloer kwam er relatief snel. Aan de badkamer waren ze pas begin september begonnen, veel te laat naar mijn mening. Dat leverde me heel wat stress op en daar had ik Tim ook een beetje mee lastiggevallen, al werd Eline mijn grootste slachtoffer.

‘Mag ik het een keer zien?’

Mijn gezicht gloeide. Zo nonchalant mogelijk haalde ik mijn schouders op. ‘Je kan vanavond mee komen kijken, als je wil.’

Hij knikte, stak zijn hand uit en ik greep die vast. ‘Deal!’

Dat waren drie vliegen in één klap: ik hoefde niet in mijn eentje terug te wandelen, ik kon sowieso even met hem alleen zijn en hij kreeg ook zijn zin.

‘Vandaag zie je er echt goed uit trouwens, weet je dat?’

Ik voelde mijn wangen kleuren, maar voor ik kon antwoorden, kwamen we aan bij het café en ik slaagde er niet in om een plaatsje naast hem te bemachtigen. Ik troostte mezelf met de gedachte dat hij mee zou komen naar mijn kamer. Intussen praatte ik met Mira, die een extra cursus Frans gevolgd had in de afgelopen week en daar nog meer medestudenten ontmoette.

Toch kon ik het niet laten om regelmatig Tims richting uit te kijken. Hij en het meisje naast hem lachten constant en dat stak harder dan ik wilde toegeven. Ik kende hem amper twee weken, ik kon toch niet nu al verliefd zijn?

Ondertussen leidde Mira me af met enthousiaste verhalen over haar cursus en de drie meisjes die ik zeker moest leren kennen. Ik probeerde even enthousiast te reageren.

Later die avond wandelde Tim inderdaad met mij mee. Hij kwam even binnen, maar we namen al snel afscheid. Hij zei dat hij moe was en voor mij gold hetzelfde. Veilig terug en slaap zacht, stuurde hij zo’n vijf minuten na zijn vertrek.

Het gebrek aan kusjes op het einde stelde me enigszins teleur, al was ik vooral blij dat hij aan mij dacht voor hij ging slapen.

De volgende dag, waarvoor een namiddag vol infosessies en rondleidingen gepland was, zag ik zijn kamer net voor we samen met Mira en Eline een broodje haalden. We werden daarna met z’n drieën op hetzelfde moment op dezelfde plaats verwacht en Tim wilde graag mee. Dat vond ik uiteraard heel goed.

Hij toonde ons zijn favoriete broodjeszaak, niet ver van onze faculteit, en legde uit hoe we in de juiste aula kwamen.

Daar ontmoette ik bijna onmiddellijk de drie meisjes over wie Mira had verteld. We ontdekten dat we voor de rest van de dag in kleinere groepen verdeeld werden. Eline zat in een andere groep, maar Mira, Julia, Tine en Isabelle – ‘noem me maar Belle’ – gingen met mij mee. Tijdens de wandeling leerden we vooral elkaar beter kennen, want dankzij het kennismakingsweekend kende ik de stad al. De enige nieuwe informatie voor mij ging over de doop van de studentenvereniging. Ik herinnerde me dat Eline niet lang geleden zei dat ze overwoog om daaraan mee te doen. Mira leek hetzelfde idee te hebben.

‘Gaan jullie dat doen?’ vroeg ze na de uitleg.

Julia en Isabelle schudden meteen hun hoofd.

Tine en ik twijfelden, Mira blijkbaar ook.

‘Oké, als jullie je laten dopen, zal ik mij ook laten dopen,’ zei ik uiteindelijk.

Tine knikte niet helemaal overtuigd. ‘Het hoort er wel een beetje bij hè, als student.’

Mira glimlachte breed. ‘Dat is dan in orde. We schrijven ons samen in.’

Aan het einde van de rondleiding kregen we bonnetjes voor een gratis cocktail op een welkomstfeestje die avond en werden we naar het lokaal voor onze volgende infosessie gebracht.

‘Dus om half tien in het café?’ besloot Julia, toen we na alle nieuwe informatie wilden vertrekken.

‘O, gaan jullie naar het feestje?’

We draaiden ons tegelijk om in de richting van de stem.

‘Sorry, ik ben Mark. Ik wil ook gaan, maar ik ken niemand die mee wil.’

Mira glimlachte. ‘Je mag wel met ons mee, hoor. Half tien in het café.’

Het gebouw waar hij binnen moest, lag twee deuren verder van het mijne, dus we spraken af dat hij om kwart over negen voor mijn deur stond. Tim had beloofd dat hij die avond ook kwam, maar eerst had hij nog een activiteit met zijn eigen studentenvereniging.

Julia en ik dronken geen alcohol, dus gaven we onze cocktails door aan Mira en Tine. Om middernacht hadden zij er elk drie binnen en Mark eentje. We praatten de hele avond. Vooral onder ons vijven, aangevuld met Eline, al kwam er af en toe iemand nieuw bij zitten, waaronder enkele presidiumleden. Al mijn twijfels over de doop waren in een klap weggenomen. Tine, Mira, Eline en ik lieten ons samen dopen, dat stond vast.

Van Tim hadden noch Mira, noch ik iets gehoord, en om middernacht vonden we het laat genoeg om er even naar te vragen.

Was moe dus op kot nu, stuurde hij redelijk snel naar mij.

Mira kreeg ongeveer hetzelfde bericht, aangevuld met een sorry. Ze merkte daarbij op dat ze “op kot” nog steeds een vreemde uitdrukking vond. In Nederland wooden varkens in een kot, volgens haar.

Julia antwoordde droogjes dat de koten van sommige studenten misschien wel wat op een varkensstal zouden gaan lijken.

Ik liet het voor wat het was en amuseerde me verder. Het viel me wel op dat het zaaltje intussen leegliep. Ook ik vond half een niet meer zo vroeg, maar het was gezellig en ik wilde nog wat blijven. Bovendien moest ik de volgende dag pas om elf uur in de les zitten. We babbelden verder tot iedereen zijn of haar bekertje leeg had.

‘Zeg, ik word een beetje moe, ik vertrek en kruip in bed.’

Julia bleek de eerste te zijn die ging slapen en we volgden allemaal. Om kwart over één namen we afscheid en een half uur later lag ik in mijn bed. Ik stuurde mama een berichtje, realiseerde me dat ik nooit zo laat was thuisgekomen en viel snel in slaap.

Tim en ik zagen elkaar die week elke dag. Dinsdag was mijn les vroeger dan gepland voorbij en kwam hij naar het cafeetje waar ik met mijn nieuwe vrienden naartoe was gegaan. Tot mijn grote vreugde hadden we veel tijd samen: zijn lessen voor die dag waren voorbij, dus hij kon me om vier uur de juiste aula aanwijzen. Daarvoor aten we onder een boom in het park onze broodjes op en babbelden we. Het klikte ongelofelijk goed, de vlinders in mijn buik vermenigvuldigden zich razendsnel.

Veel te vlug naar mijn mening vertrok ik naar de les. Ik wilde er geen enkele missen, ook al was aanwezigheid niet verplicht. Ik stelde een schema op om ervoor te zorgen dat ik elke week mijn lessen netjes kon bijhouden.

Woensdagnamiddag was ik eveneens vrij. Mijn mama kwam enkele spullen brengen die ik thuis vergeten was. Ik lichtte haar in over de eerste dagen en over Tim. Ze zei dat ik aan studeren moest denken, maar vertrok snel. Zo had ik genoeg tijd om iets te drinken met hem en ik vertelde over mama’s zorgen.

‘Zeg maar dat dat nergens voor nodig is. Ik zorg er voor dat je genoeg studeert.’

De rest van ons gesprek ging over van alles en nog wat: van de smaken van merken over lightproducten – die ik niet wilde, maar hij naar eigen zeggen soms lekkerder vond dan de gewone – tot zelfs favoriete kleinkinderen van onze grootouders. Hoe we van het ene bij het andere terechtkwamen, weet ik niet meer. Wel hadden we een heel amusante conversatie die niet eens een halve seconde stilviel. Plots was het half zeven en namen we afscheid, want ik ging eten met mijn nieuwe vrienden van de richting Frans-Spaans. Ze verwachtten mij om zeven uur.

Hij drukte me tegen zich aan en ik kreeg een zoen op mijn wang. Ondanks de jas die ik nog in mijn studio was gaan halen, had ik het een pak kouder toen ik niet veel later naar mijn tweede afspraak wandelde.

Het duurde meer dan vierentwintig uur voor ik hem terugzag. Dat was om met de groep iets te eten en vervolgens weer een café te bezoeken. Tim en ik zaten naast elkaar op de vensterbank achter een tafeltje.

‘En je maakt hier zeer memorabele dingen mee,’ besloot hij zijn betoog over waarom hij daar het liefste kwam. Hij dronk een slok van zijn bier en wees naar mensen die op een tafel dansten om het helemaal af te maken.

Ik toverde een glimlach op mijn lippen en keek hem plagerig aan. ‘Heb jij al op de tafels gedanst?’

Zijn gezicht sprak boekdelen, maar hij antwoordde niet en veranderde van onderwerp.

Ondertussen hield Eline ons nauwlettend in de gaten. Ik deed alsof ik dat niet zag en concentreerde me op het gesprek met de jongeman naast mij. Hij had nog steeds de gewoonte om zijn blik diep in de mijne te boren tijdens het praten. Soms verloor ik de draad een beetje, dan verdronk ik zo in dat mooie blauw dat ik even niet meer besefte wie of waar ik was. Ik duizelde ervan. Of hij dat in de gaten had, weet ik niet, maar ik slaagde er wonderwel in om te antwoorden alsof er niets aan de hand was.

‘Ik ga maar eens naar mijn kot vertrekken en slapen,’ zei hij plots.

Mijn horloge gaf half twaalf aan. ‘Goed idee. Misschien moet ik ook vertrekken.’ Vrijdag had ik om negen uur les, zijn voorstel kwam op een mooi tijdstip.

We stonden op hetzelfde moment recht en wrongen ons door de mensenmassa heen op zoek naar onze jassen.

Eline merkte dat op en volgde. ‘Wacht, ik ga mee!’ Ze keek mij aan, terwijl ze haar jas aantrok. ‘Mijn fiets staat nog bij jou, ik wandel mee tot daar.’

Ik deed alsof ik heel enthousiast en blij was dat ze meeging, maar ergens had ik liever dat Tim haar plaats innam. Hem zeiden we gedag op de hoek van de straat.

‘Zie ik je zondag?’

‘Ja! Ik zal je een bericht sturen.’ Hij gaf ons allebei een knuffel en stak de straat over naar zijn deur.

Eline trok haar wenkbrauwen op. ‘Jij kreeg een veel langere en stevigere knuffel dan ik. Die jongen is zo duidelijk verliefd op jou.’

Zelfs dat zorgde ervoor dat mijn maag drie keer omkeerde en ik helemaal ging zweven. Ik wist wat ik voelde – dat was overduidelijk. Alles in mij hoopte dat Eline gelijk had.

Met hetzelfde heerlijke gevoel en tegelijk een vreselijk gemis viel ik in slaap. Zondagavond leek immens ver weg.

3.

Het hele weekend sprak ik amper over iets anders dan Tim, zo erg dat mijn mama er bijna gek van werd. Ik kon niet wachten tot zondagavond. We stuurden elkaar bijna constant berichten en ik vond dat niet eens vervelend.

‘Hoe komt het dat je andere jongens zo snel beu wordt en hem niet?’ vroeg mama mij.

‘Geen idee,’ antwoordde ik.

Eigenlijk wist ik het wel. Ik was verliefd en ik wilde de hele tijd iets van hem horen, de hele tijd bij hem zijn. Het weekend leek een eeuwigheid te duren.

Zondagavond pakte ik zo snel als ik kon al mijn spullen in en haastte ik me naar hem toe. Bekaf stond ik stipt om half negen voor zijn deur op de derde verdieping.

Exact drieënhalf uur later waren we weer op mijn kot en volgde onze eerste kus. Zonder nadenken volgde ik de bewegingen van zijn tong. Het was onhandig en vreemd en voelde lang niet zo romantisch als in de film. Desondanks vond ik het heerlijk. Ik hapte naar adem toen hij stopte en toch leek het alsof we helemaal niet lang zoenden. Meteen daarna legde ik mijn hoofd tegen zijn borstkas en sloeg mijn armen om hem heen.

‘Ik heb dit nog nooit gedaan.’ Het klonk bijna fluisterend, veel stiller dan ik het bedoelde.

Hij drukte zijn lippen op mijn kruin en streelde over mijn rug.

Meer had ik niet nodig als geruststelling. Of en waarover we spraken, herinner ik me niet meer. Veel kan het niet geweest zijn. Het werd laat en wij werden moe, erg lang zaten we zo niet bij elkaar.

Rond half één namen we uitgebreid afscheid. Ik bleef naar hem kijken tot aan de trap. Zodra hij volledig uit het zicht was verdwenen en hij de deur sloot, maakte ik enkele sprongetjes van puur geluk en ontlading. Die nacht beeldde ik me opnieuw in dat mijn knuffel zijn arm was, in de zalige wetenschap dat het niet lang meer duurde voor hij echt naast me lag.

’s Ochtends vroeg al stuurde hij me een bericht om te vragen of we het nog even stil konden houden. Hij wilde niets overhaasten en dat begreep ik wel, dus vertelde ik het alleen aan mama. Die kon in Antwerpen geen roddels verspreiden. Tegen Eline, Mira en de rest zweeg ik. Dat was gemakkelijker dan ik dacht, vooral omdat Julia vol enthousiasme over haar eigen weekend vertelde en ik Eline nergens bespeurde.

Tim stuurde me trouw berichten tijdens de lessen en ’s middags aten we samen een broodje.

Mark wilde graag mee en het leek te klikken tussen die twee.

’s Avonds vertelde Tim me dat hij Mark “een beetje raar, maar wel aangenaam” vond. Hij was speciaal voor mij vroeger vertrokken van een feestje. Om exact tien uur ging mijn bel en vijf minuten later zaten we samen in de zetel. We dronken allebei een ice tea en de televisie stond aan, maar daar keken we niet naar.

‘Was dat gisteren eigenlijk je eerste kus?’

Ik werd helemaal rood. Zijn vraag bracht me even in de war, ik had hem gezegd dat ik dit allemaal nog nooit gedaan had. Enkele seconden later pas drong het tot me door dat hij een relatie niet per se noodzakelijk vond voor een eerste kus.

‘Ja.’

Hij glimlachte, knikte en trok me dicht tegen zich aan.

Met mijn armen om hem heen geslagen – en die van hem om mij – drukte ik mijn hoofd tegen zijn borstkas en luisterde naar het geluid van zijn hart. Het klopte hevig en toch werkte het kalmerend.

Toen hij niet veel later met zijn been wiebelde, liet ik los. Mijn lichtelijk geïrriteerde blik in de richting van zijn trillende voet merkte hij niet op, of negeerde hij misschien. Ik pakte de afstandsbediening van de televisie en probeerde me op het scherm te concentreren, zodat ik niet te zenuwachtig werd van de constante beweging in mijn ooghoek. Een vijftal minuten later stopte het gelukkig en de rest van de avond zaten we bij elkaar. We babbelden, knuffelden en kusten. Er vielen stiltes, maar nooit ongemakkelijke. In tegenstelling tot vorige keren had ik niet de behoefte om over onbenullige dingen te praten.

Ook dit keer vertrok hij rond één uur naar zijn eigen kamer. ‘Morgen is er een feestje, zin om daar mee naartoe te gaan?’

Ik was enorm enthousiast over zijn aanbod en stemde dan ook meteen in. Zodra ik de deur achter hem sloot, stuurde ik Eline een bericht om te vragen of zij er ook naartoe ging. Daarna kroop ik moe, maar voldaan mijn bed in.

Het antwoord van mijn vriendin was er diezelfde nacht, maar ik zag het pas ’s ochtends. Ze was van plan om te komen en zelfs een heleboel mensen die ze in de les had leren kennen, mee te brengen. Stiekem was ik daar een beetje jaloers op. Mijn medestudenten Frans-Spaans kwamen op Mira na niet erg veel buiten en zij had al enkele Nederlanders gevonden met wie ze mee op stap ging. Ik vond het niet zo vreemd dat ze naar haar landgenoten toe trok. De tien studenten aan wie ik in de les gevraagd had of ze mee wilden gaan, bleven allemaal thuis. Nochtans amuseerde ik me bijzonder goed op die fuif. Tim zoende me voor het eerst in het openbaar en ik straalde.

‘Van mij mag iedereen weten dat we een koppel zijn,’ zei hij me achteraf. Dat maakte me nog trotser en ik gaf hem een dikke knuffel, al vond ik het enigszins raar dat hij zo hard van gedachten was veranderd tegenover de dag ervoor.

De sfeer was goed, de mensen bij wie we stonden aangenaam, de tijd vloog voorbij en toch bleven we helemaal niet lang. Het was Tim die om kwart over een voorstelde om te vertrekken en vijftien minuten later stonden we voor de deur van mijn gebouw.

‘Ik zal maar eens gaan slapen,’ zei hij nadat we nog even hadden gezoend.

‘Kom mee.’ Ik fluisterde, mijn stem klonk hees.

Hand in hand gingen we naar boven. We knuffelden, kusten en friemelden een beetje en ik viel in zijn armen in slaap.

Woensdagochtend werd ik niet wakker van mijn wekker, maar wel van zoentjes op mijn wang en in mijn nek. Voor een keer vond ik het niet erg dat ik niet kon uitslapen. Met een buik vol vlinders draaide ik me om en drukte mijn lippen op de zijne, die ik niet veel later opende met mijn tong. We gingen volledig in elkaar op en ik drukte mijn wekker onmiddellijk af toen die begon te piepen.

Geen idee hoelang we daar zo lagen. In ieder geval kwamen we allebei op tijd voor onze les van elf uur en had ik me niet echt gehaast die ochtend. Mijn hoofd zweefde vele kilometers boven de aula. Ik had moeite om op te letten en nochtans interesseerde het vak me wel.

Die middag gingen we opnieuw een broodje eten en kochten we samen onze laatste boeken. Ik miste er twee, voor hetzelfde vak nota bene, hij had nog bijna niets gekocht.

‘Geen rij aan de kassa.’ Hij klonk oprecht blij.

Ik moest er even van glimlachen. ‘Dat is omdat ik er dit keer bij ben.’

Zijn wenkbrauwen schoten omhoog en er verscheen een vreemde grijns op zijn gezicht.

‘Of gewoon omdat het academiejaar al wat langer bezig is, natuurlijk.’

Hij lachte en ik kon niet anders dan meedoen, ook al vond ik het een vreemde opmerking. De schittering in zijn mooie ogen maakte alles goed.

Mijn lessen voor die dag waren voorbij, die van hem nog niet. We hadden onze cursussen naar mijn studio gebracht en daar wat rondgehangen.

‘Ik ga vanavond naar de film, ik zal je een bericht sturen als die is afgelopen,’ vertelde ik hem net voor hij vertrok.

‘Met wie?’ vroeg hij.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Gewoon de groep uit de lessen. Mira, Julia, Tine, Mark en Belle.’

‘Mark ook? Wandel je samen met hem naar daar?’

‘Ja, en terug waarschijnlijk ook. Waarom?’

‘Zomaar.’ Hij leek niet heel blij, maar toverde al snel weer een glimlach op zijn gezicht. ‘Ik zie je straks, lieve schat.’

We zoenden nog een keer en daarna vertrok hij om niet te laat te komen. Ik glom. Hij noemde me schat en dat vond ik geweldig, zelfs al hield ik niet van bijnamen.

In de tussentijd maakte ik oefeningetjes en amuseerde ik me met markeerstiften en mijn cursussen. Ik deed alles wat ik had willen doen voor het etenstijd was

, stond op tijd voor Marks deur en toen we bij de filmzaal kwamen, stond de helft van de groep ons al op te wachten. De rest kwam niet veel later. Omdat ik niet veel over films wist, mengde ik me niet in het gesprek en volgde ik hen naar binnen. Ze hadden een behoorlijk goede keuze gemaakt, al kon ik mijn aandacht moeilijk bij de film houden. Het enige wat door mijn hoofd spookte, was hoe heerlijk het zou zijn als ik op dat moment Tims arm om me heen kon slaan en zachtjes in zijn hand kon knijpen bij de spannendere stukken. Wat ik ook deed, ik kreeg hem niet uit mijn gedachten. We moesten beslist een keer samen naar de cinema gaan.

Na afloop dronken we snel iets met onze hele groep. Mira vertrok als eerste met de mededeling dat ze “weer naar haar kamer” ging – ik vond “op kamers gaan” nog steeds een enigszins vreemde uitdrukking – en om iets voor elf was ik terug in de mijne. Zoals beloofd stuurde ik meteen een bericht en een kwartiertje later hingen Tim en ik samen in de zetel.

‘Je ziet er weer goed uit, trouwens. Vrolijker dan daarstraks, dat zie ik liever.’

Ik wist niet wat ik daarop moest antwoorden, dus reageerde ik met een mislukte glimlach en de vraag of hij iets wilde drinken.

Opnieuw bleef hij slapen. Donderdag had hij al om negen uur les, dus bleven we dit keer helaas minder lang liggen.

Net zoals de week ervoor aten we die avond met de groep van het ontmoetingsweekend en we eindigden opnieuw in een café. Ik praatte bij met Eline, die me enthousiast vertelde over al haar nachten daar, hoe ze er dinsdag na het feestje belandde om pas om half zes in bed te kruipen en over alle mensen die ze er ondertussen leerde kennen. Ergens stak het dat zij constant werd begroet door voor mij onbekende gezichten. Toch wilde ik mijn avondjes met Tim voor geen goud inruilen om dat in de plaats te krijgen.

‘Weet je, ik zal eens wat vaker meegaan.’ Dat meende ik oprecht. Nieuwe vrienden waren ook belangrijk.

‘Top! Binnenkort is er een cantus, wat denk je?’

‘Zoiets met drinken en zingen toch? Is dat wel een goed idee zonder alcohol?’ Ik wist absoluut niet hoe dat eraan toeging in Antwerpen.

Ze keek me even bedachtzaam aan en toen klaarde haar gezicht op. ‘Wel ja, je kan kiezen tussen bier en water of je eigen drank. Volgens mij mag je dan zelfs ice tea meenemen.’

Haar ogen blonken en ik durfde zelfs niet meer te weigeren. ‘Ik heb gisteren zo’n liedjesboek gekocht, dus kan ik dat net zo goed eens gebruiken.’

Ze lachte. ‘Een codex, bedoel je. Ik zal ons morgen allebei inschrijven.’

We spraken af dat ik haar vrijdagavond zou terugbetalen. Dan zagen we elkaar sowieso, want we hadden ons samen met drie vrienden als quizploegje nog een keer ingeschreven om mee te doen.

Om ervoor te zorgen dat ik niet in slaap viel tijdens mijn les van negen uur, vertrok ik op tijd naar mijn kamer. Zoals gewoonlijk vergezelde Tim mij en bleef hij bij me slapen.

‘Als jullie op die quiz in de top tien eindigen, krijg je van mij ontbijt op bed,’ beloofde hij me vrijdag voor ik naar huis vertrok, ‘maar anders krijg ik dat van jou.’ We hadden een deal.

4.

Zondagavond vertelde ik Tim vol trots dat we inderdaad in de top tien geëindigd waren. Er deden maar tien ploegen mee, dat was niet zo moeilijk, maar dat hoefde hij niet te weten.

‘Dus morgen ontbijt op bed?’

Hij schudde langzaam zijn hoofd. ‘Je moet me genoeg tijd geven om iets voor te bereiden. Ik verras je er een keertje mee.’

‘Mij best, zolang ik het maar krijg.’

‘Ik beloof het.’ Hij pakte mijn handen vast en boorde zijn ogen in de mijne. ‘En ik houd me altijd aan mijn beloftes.’

‘Dat is je geraden.’

Ik dronk mijn ice tea leeg en hij zijn pint. Daarna wandelden we naar mijn studio. Eerst hand in hand, maar ik trok de mijne al snel terug omdat mijn jaszakken net iets warmer waren dan zijn handen.

Rond half twaalf sloot ik de deur achter ons. Ik trok me terug in de badkamer en terwijl ik me volledig omkleedde, trok hij alleen zijn schoenen en sokken uit. Zonder twijfelen liep ik naar hem toe, sloeg mijn armen om hem heen en kuste hem. Onze zoentjes werden steeds feller, heftiger en passioneler. Ik wilde hem dichter en dichter en dichter. Zijn lippen gleden van de mijne af, gingen via mijn wangen naar mijn nek en ik hapte naar adem.

De volgende ochtend vroeg ik me heel even af wat ik gedaan had. Een fractie van een seconde maar. Tim lag vredig naast mij te slapen. Op de grond zag ik een stukje van de verpakking van het condoom liggen en ik bedacht me dat ik dat zeker weg moest gooien voor ik naar de les vertrok. Vijf minuten tot de wekker ging en vijftien tot ik echt moest opstaan om op tijd te zijn.

Ik bleef naar hem kijken en dacht na over de afgelopen nacht. Ja, het was snel. We waren exact één week samen. Maar het voelde goed. Ik was tot over mijn oren verliefd op hem en hij was zo lief, hij vroeg zelfs meerdere keren of ik echt zeker wist dat ik het wilde, en dat wist ik zeker. Waarom voelde het nu dan zo vreemd? Het leek alsof er iets veranderd was en ik kon niet plaatsen wat.

Op dat moment begonnen de vogeltjes van mijn wekker te fluiten en net voor ik die kon afduwen, opende hij zijn ogen.

‘Goed geslapen?’ Ik sloeg mijn arm om hem heen.

Hij knikte en kuste me op mijn lippen. ‘Jij ook?’

Mijn twijfels en onzekerheden verdwenen als sneeuw voor de zon. ‘Heel goed.’

We bleven een kwartier samen in bed liggen en ik genoot van zijn gezelschap. Met veel spijt moest ik opstaan en hem naar zijn eigen kamer sturen, want ik wilde niet te laat komen voor mijn lessen.

De eerste twee uren lette ik opnieuw niet goed op. Het voorbije weekend markeerde ik het eerste hoofdstuk in de cursus en ontdekte dat alles wat de prof vertelde daar duidelijk in beschreven stond, dus vond ik het niet zo erg dat de voorbije nacht zich in mijn hoofd bleef herhalen. Intussen sprak ik via mijn telefoon met Eline af om die middag samen te gaan eten. Zij was niet naar deze les gekomen, maar beloofde de tweede les wel te volgen, zodat we elkaar in de aula konden opwachten. Daar hield ze zich ook aan.

We babbelden over van alles en nog wat, gaande van onze studies over Elines drukke uitgaansleven tot Tim. Ik vertelde haar niet alles: de voorbije nacht was iets tussen ons en daar had niemand anders iets mee te maken.

‘Ga je je nu laten dopen?’ vroeg ze plots.

‘O.’ Daar had ik eigenlijk niet meer over nagedacht. ‘Ja. Ik heb met Tine en Mira afgesproken dat we ons alle drie zouden laten dopen.’

‘Perfect! Ik weet nu heel zeker dat ik dat ook ga doen. Vanaf volgende week kunnen we ons inschrijven, heb ik gehoord. We zullen het nog wel zien verschijnen.’

Ik slikte. Nu ik het definitief met Eline had afgesproken, kon ik er echt niet meer onderuit.

‘Leuk,’ zei ik zo enthousiast mogelijk en ik duwde de laatste hap van mijn broodje in mijn mond. Daarna vertrok ik naar mijn volgende les.