Alexander Olbrechts

Het eindigt met jouw dood

Alexander Olbrechts

1e druk december 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber studio, Ralph Bunschoten

Auteursfoto: Sara Vanswartenbrouck

ISBN 978-94-93266-28-5

ISBN e-book 978-94-93266-42-1

NUR 305

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Geluidsopname gevonden en uitgeschreven door Lucas Veritas.

Ω: Mevrouw, ik moet u op de hoogte stellen van het feit dat dit gesprek wordt opgenomen.

O1: Ze hebben me verteld dat dit onderzoek anoniem en geheim is. Probeer je me te belazeren?

Ω: Nee, mevrouw. We proberen u niet te belazeren. Het onderzoek dat we voeren is baanbrekend en revolutionair. We zijn genoodzaakt om alles tot in detail vast te leggen.

O1: Wanneer krijg ik mijn geld?

Ω: Mevrouw, dit is uw eerste gesprek. U krijgt vijfentwintig procent van het afgesproken bedrag na de eerste inenting. De rest van het bedrag krijgt u na de afronding van alle proeven.

O1: Ik wil de helft van die honderdvijftigduizend die jullie hebben beloofd. Ik wil die nu of ik doe niet meer mee.

Ω: U hebt een contract getekend. U stemde toe met een voorschot van vijfentwintig procent.

O1: Rol het contract op en steek het in je harige reet, man. Geen geld, geen deelname aan het experiment. Ik wil het geld. Nu! Ik weet dat jullie me nodig hebben, dus moeten we het contract wat aanpassen. Ik veronderstel dat jullie daar geen probleem mee hebben en ik veronderstel ook dat dat contract niets waard is, zelfs al stap ik er straks mee naar de rechtbank. Dus mijnheer, de helft van die honderdvijftigduizend of ik wandel nu die deur uit.

Ω: Ik zal nagaan of ik iets voor u kan doen.

O1: Goed zo, je lijkt het te begrijpen.

[Er zijn enkele geluiden te horen: een stoel schraapt over de vloer, voetstappen, een deur opent met een piepend scharnier.]

Ω: Natalie, wil je vijfenzeventigduizend frank halen, dank u.

[De deur klapt dicht, voetstappen, de stoel schraapt opnieuw over de vloer.]

Ω: Mevrouw, mijn secretaresse gaat nu uw geld halen. We kunnen deze kleine aanpassing in het contract incorporeren.

O1: Goed, ik luister.

Ω: Mevrouw, het is een formaliteit, maar ik ben verplicht om u enkele bijzonderheden mee te delen.

O1: Ik zei: ik luister.

Ω: De mortaliteit van het reagens bij resusapen is zevenenveertig procent.

O1: De wat? Bij welke apen? En wat hebben apen ermee te maken?

Ω: Dat percentage drukt het sterftecijfer uit van het reagens dat we ontwikkelen. In de eerste onderzoeksfase doodde het testreagens ongeveer één aap op twee. Vandaag staan we iets verder met de ontwikkeling en we denken dat we het product minder agressief kunnen maken.

O1: Wil dit zeggen dat ik meer geld krijg?

Ω: Nee, dit wil zeggen dat de kans op sterfte ongeveer één op twee is, tot we het tegendeel kunnen bevestigen.

O1: Dat boeit me niet. Daarom betalen jullie honderdvijftigduizend frank, is het niet?

Ω: We betalen u veel geld, omdat dit om experimentele therapie gaat, mevrouw. We willen niet dat de concurrentie onze gegevens in handen krijgt, daarom leggen we u een zwijgplicht op en betalen we u een mooi bedrag.

O1: Ja, ja, ja, ik zwijg wel. Geef me het geld en ik zwijg me dood.

Ω: Kan u voor de opname bevestigen dat u met het volgende akkoord gaat: desondanks de inachtneming van het hoge mortaliteitscijfer van het te testen reagens wenst u aan de proeven te participeren?

O1: Ik ga akkoord. Zo goed?

Ω: Goed zo, mevrouw. Het volgende dat u moet weten, zijn de bijwerkingen …

O1: Moet dit echt? Waar blijft mijn geld?

Ω: Het moet echt, en uw geld komt eraan, mevrouw. Hoe sneller dit is geregeld, hoe sneller u weg kunt. We ontdekten enkele bijwerkingen van de experimentele therapie. De resusapen die de eerste reeks inentingen overleefden werden steriel.

O1: Bedoel je proper?

Ω: Onvruchtbaar, mevrouw.

O1: Daar maal ik niet om. Ik ga akkoord.

Ω: Verdere fysieke bijwerkingen die werden vastgesteld, zijn: cardiomegalie of de vergroting van het hart, longembolieën, levernecrose …

O1: Ik ga akkoord. Sla de fysieke bijwerkingen maar over.

Ω: Goed, daarnaast ondervonden we ook enkele considerabele psychische stoornissen. Een vijfde van de resusapen werd uiterst agressief. Deze agressiviteit uitte zich in het doden van de eigen kroost en vergevorderde automutilatie.

O1: Ik ga akkoord.

Ω: Goed. Eén aap op tien werd apathisch.

O1: Geen idee wat je allemaal uit je bek slaat, maar ik ga akkoord.

Ω: Apathie is een gebrek aan emotie en…

O1: Ik ga akkoord.

[De piepende deur wordt opnieuw geopend, naaldhakken.]

Ω: Natalie, bedankt.

O1: Geef dat geld maar hier. Ik wil het zelf natellen.

Ω: Alstublieft, mevrouw. Tel het geld maar zolang u wilt. We zijn hier niet om van u te stelen, integendeel.

O1: Nu spreek je een taal die ik begrijp.

Ω: Nog enkele kleine formaliteiten, mevrouw.

O1: Haast je.

Ω: U bevestigt dat u volledig op de hoogte bent dat het testreagens potentiële bijwerkingen heeft?

O1: Ik ga akkoord.

Ω: U wenst desondanks toch aan de proeven deel te nemen?

O1: Ja. Ik ga akkoord en dit is de tweede maal dat je het me vraagt. Voor al de volgende keren: ik ga akkoord.

Ω: U stemt toe in opvolgraadpleging om de aard van het experiment door de jaren heen vast te leggen.

O1: Ik ga akk… Opvolgraadpleging? Krijg ik daar extra geld voor?

Ω: De opvolging gebeurt eenmaal per jaar. U kunt voor die raadplegingen een kleine onkostenvergoeding indienen, maar u zult geen extra geldbedrag krijgen.

O1: Kleine onkostenvergoeding?

Ω: Uw vervoerskosten, een kleine maaltijd.

O1: Dat stelt amper iets voor.

Ω: Mevrouw, ik moet u nadrukkelijk melden dat u met uw handtekening uw toestemming tot opvolgraadpleging hebt gegeven. Het nalezen van de formaliteiten is een verplichting. Indien u zich niet aan het contract houdt, kunnen we terugvorderen wat we u al hebben gegeven.

O1: Ik ga akkoord.

Ω: Goed, dan naderen we het einde van dit gesprek. Hebt u al een naam gekozen?

O1: Waarom?

Ω: Mevrouw, uw kind moet een naam hebben.

O1: Hoezo, gaan jullie hem niet opvoeden?

Ω: Mevrouw, daarom hebben we de opvolgraadpleging. U voedt uw zoon op en we zien elkaar na dit gesprek nog één à tweemaal per jaar.

O1: Ik dacht dat jullie hem zouden bijhouden en dat ik enkele keren per jaar op bezoek zou moeten komen.

Ω: Mevrouw, het is belangrijk dat het testobject een normaal leven kan leiden. U zult zich over hem moeten ontfermen.

O1: Moet ik hiermee akkoord gaan?

Ω: Dat zal inderdaad moeten, mevrouw. We kunnen in onze laboratoria geen kinderen opvoeden.

O1: Weet je wel hoeveel geld dat kost? Ik kan de opvoeding van een kind niet bekostigen.

Ω: U krijgt van ons honderdvijftigduizend frank om dit te bekostigen. Daarbij neemt de Omega Corporatie alle kosten van het onderwijs op zich, de rest is aan u.

O1: Ik heb het gevoel dat ik een kat in een zak koop. Dus jullie betalen alleen zijn school?

Ω: We betalen inderdaad alle schoolkosten van het kind en het geld dat u nu in uw handen houdt.

O1: Goed, goed. Ik ga akkoord. Maar kom achteraf niet klagen dat mijn zoon, net als ik, een onbenul is geworden.

Ω: Mevrouw, we hebben het beste met u voor en …

O1: Lieg niet, idioot. Ik zie het aan je ogen. Niet iedereen heeft van pappie en mammie de mogelijkheid gekregen om te studeren en daarna in zo’n witte jas te paraderen.

Ω: Uw kind moet een naam hebben, mevrouw.

O1: Noem hem maar Daniël, zoals zijn grootvader.

Ω: Proficiat, dan kan ik u bij deze melden dat Daniël Snoeck succesvol in het programma is ingeschreven.

[Einde van het audiobestand.]

Het verhaal van Danny Snoeck

I

‘Snoecks, ben je eindelijk klaar met die kruisproef?’

‘Je weet dat het Snoeck is, Nico. En ja, ik ben klaar. Je kunt de incubator gebruiken.’

‘Mijn eerste tits; ze kwamen uit een Snoecks. Mijn grootvader had enkele edities in zijn boekenkast. Als de volwassenen niet keken, stiekem een boek van de plank graaien en in die dikke pil van zeshonderd bladzijden naar boobs zoeken. Een man wordt er zowaar nostalgisch van.’

Dat is Nico, mijn collega. Hij is een echte bullebak en pestkop, maar toch mag ik hem graag. Nico brengt kleur en vorm in dagen die zo grijs en vormloos zijn als een door elkaar gemende set Play-Doh. De meeste dagen in het laboratorium voelen aan als dat setje Play-Doh: amorf, tot vorm geslagen om daarna weer gekneed te worden naar een andere vorm. Je hebt er geen controle over; je moet het ondergaan. Hier, in het ziekenhuis, als kleine schakel van de grote machine voel ik me niet tot leven komen. Het is thuis bij Manon waar ik me heerlijk voel.

Fientje steekt haar hoofd over de balie van het laboratorium. ‘Dag, heren.’

‘Verboden voor onbevoegden,’ zegt Nico ter begroeting. Nico draagt zijn arrogantie als een badge op de borst, maar eronder is hij eigenlijk een watje.

‘Ik verkoop wafeltjes en frangipanes. Willen jullie een doos voor tien euro?’ vraag Fientje.

Nico staart onverholen naar Fientjes bovenlichaam dat over de balie hangt. ‘Als je carré confituurtjes verkoopt, koop ik een doos van je.’ De knipoog die hij haar geeft …

Als Deb het te weten komt, steekt ze het knippende oog met een lepel uit. Deb is Nico’s vrouw. Ik ben blij dat ik haar en Nico tot onze vrienden mag noemen. Ondanks Nico’s gedrag zijn ze een geweldig koppel.

‘Het is om de arme kindjes in Afrika te steunen,’ zegt Fientje met een brede lach op haar gezicht.

‘Wat? De kindjes in Afrika?’ vraagt Nico verbouwereerd. ‘Ik amputeer nog liever drie tenen met een spade dan dat ik één eurocent naar Afrika stuur!’

Het is grootspraak. Ik weet het. Fientje weet het ook. Nico zal tegen het einde van het gesprek een briefje van tien euro opdiepen en met veel poespas een doos gebak kopen. Geen enkel proces met Nico kan ooit normaal verlopen en dat is net zijn charme; het is ook de reden waarom andere mensen hem liever mijden.

‘Wat is er mis met de arme kindjes in Mongolië? Of Guatemala? Of met het jonge transgendertje in de Filipijnen dat worstelt met zijn gender identity en niet genoeg cash heeft om zijn piemeltje tot een spleetje te laten snijden?’

Nico is vandaag bijzonder goed op dreef en net zoals ik het graag heb. Een dag zonder Nico is een stuk saaier. Het laboratoriumwerk is niet zo spannend als “CSI” of “Bones” laten geloven – geloof me, ik liet me erdoor vangen; zorg dat jij dat niet doet! Het is een grote hoop routine en daarbovenop is de medische laboratoriumtechnologie het meest ondergewaardeerde ziekenhuisberoep in de geschiedenis van de gezondheidszorg. Dit zijn mijn mijmeringen, maar ze worden door alle laboranten van het laboratorium immuunhematologie gedeeld.

‘Wanneer vertrek je met Artsen Zonder Grenzen naar Afrika?’ vraag ik aan Fientje.

‘Binnen twee weken,’ zegt ze met een dromerige blik in de ogen. ‘Zo spannend! Ze zijn er een ziekenhuis aan het bouwen. Ik hoop om er enkele bevallingen te kunnen bijwonen, ook al is dat niet mijn specialisatie. Het zou de kers op de taart zijn.’

‘Dat zal in Afrika geen probleem zijn,’ merkt Nico droog op.

‘Dat is niet grappig, Nico,’ zeg ik voorzichtig. Om snel van onderwerp te veranderen, wend ik me naar Fientje en tik op het bestelpapier in haar handen. ‘Ik bestel graag twee dozen gebak, Fientje. Ik zal een doos in het laboratorium laten, voor bij de koffie, en een doos aan Manon geven.’

Fientje trekt twee streepjes op haar blad. ‘Doe je verloofde de groetjes van me.’

Ik staar naar de ring die sinds kort om mijn vinger zit. Ik ken Manon al lang; we hebben samen in de kleuterklas gezeten. Daarna zijn we steeds onafscheidelijk geweest, tot grote ergernis van Manons moeder, Christine. Ze heeft haar dochter altijd liever met een ingenieur of een advocaat gezien. Helaas voor Christine, Manon kiest na al die jaren nog steeds voor Danny. Mijn schoonmoeder steekt niet onder stoelen of banken dat ze de gewezen drugsverslaving van mijn moeder afkeurt. Ondanks die geschiedenis zie ik zijn moeder graag. Ze heeft het niet gemakkelijk gehad. De drugs, de opvoeding van een kind, de afwezigheid van een partner. Mijn moeder heeft ervoor gezorgd dat ik een diploma kon behalen. Ze regelde een studiebeurs voor me, waardoor ik kon studeren voor medisch laboratoriumtechnoloog. Hoe mijn moeder het voor elkaar speelde om in mijn levensonderhoud te voorzien, wil ik liever niet weten. Ze heeft zich voor mij opgeofferd, daardoor kan ik nu een goed leven leiden. En belangrijker: daardoor mag ik binnenkort trouwen met een van de mooiste, liefste en beste vrouwen ter wereld, want Danny Snoeck is nog steeds smoorverliefd op Manon De Ridder.

‘Dat doe ik,’ zeg ik en ik schud mijn mijmeringen van me af.

Nico schudt berispend met zijn hoofd en tuit zijn lippen. ‘Trouwen, Jesus fucking Christ, welke normale man wil er tegenwoordig nog trouwen? Neem mijn goede raad aan, ik spreek uit ervaring, trouw niet en smijt je geld niet weg. You’re welcome.’ Hij maakt volledige reeksen theatrale wegwerpgebaren en blijft de hele tijd heftig met zijn hoofd schudden.

Fientje zucht. ‘Ik heb er ook zo eentje thuis zitten die niet wil trouwen. Ik verlang al zo lang dat Nick door de knieën gaat, maar helaas. Nick speelt liever op zijn PlayStation.’

‘Hij zou beter wat meer met jou spelen.’ Nico’s wenkbrauwen maken een sprongetje om zijn woorden wat meer kracht bij te zetten.

‘Voor Manon heb ik alles over,’ flap ik er onbeholpen uit.

Nico zucht dramatisch hard. ‘Toch is het niet slim,’ zegt hij. ‘Je gaat op hetzelfde moment een huis kopen en trouwen, dat is niet evident, and it’s not smart. Je moet eerst samenleven, dus begin je met de aankoop van een huis. Pas als het dan echt werkt, kan je eventueel aan trouwen denken.’

‘We huren nu al samen een appartement. Dat is hetzelfde.’

Nico steekt berispend een vinger op. ‘Dat is niet hetzelfde. Vrouwen worden anders, eenmaal ze getrouwd zijn.’ Hij knipoogt naar me en zegt tegen Fientje: ‘Wist je dat een trouwring twintig kilo weegt?’

Ze trekt een wenkbrauw op. ‘Ik voel iets aankomen, maar ik vat het niet helemaal.’

‘Hij bedoelt dat vrouwen, eens ze getrouwd zijn, snel in gewicht toenemen,’ leg ik haar uit.

Ditmaal kan Fientje wel om Nico’s grap lachen. ‘Dat geldt evengoed voor mannen, denk ik. Al heeft mijn Nick daar geen trouwring voor nodig, spijtig genoeg. Ik durf te wedden dat hij ondertussen al meer dan dertig kilo bijeen heeft gespaard voor die imaginaire trouwring.’

‘Voor mij zou dat geen verschil uitmaken,’ zeg ik. ‘Ik zal Manon altijd even graag zien, al weegt ze meer dan honderd kilo.’

Nico maakt een kokhalsgeluid. ‘Zoveel meligheid kan ik niet aan.’ Hij kijkt naar de klok. ‘Zeventien uur en zes minuten. Mevrouw, mijnheer, mijn werkdag zit erop.’ Hij diept een briefje van tien euro uit zijn portefeuille en schuift het over de desk naar Fientje. ‘Doe maar een doos frangipanes.’

Fientje graait het biljet weg voordat Nico van gedachten kan veranderen en trekt een streepje op haar blad. ‘Bedankt heren, tot morgen.’

‘Vergeet ons etentje deze avond niet, Danny,’ zegt Nico. Hij slaat me op de schouder. ‘En vergeet je ook niet snel even te wassen.’ De knipoog is plagend, maar vriendelijk.

II

Ik parkeer de wagen. De kiezels van de parking knerpen onder mijn banden. Manon zit naast me en ik gaap haar verliefd aan. Ze heeft haar prachtige bruine haren opgestoken en mijn lievelingsjurk aangetrokken. Haar lippen zijn bloedrood, om haar slanke nek draagt ze een prachtig juweel. Ze ziet er adembenemend uit.

‘Ik heb honger als een paard,’ zegt ze. ‘Ik hoop niet dat ik zwanger ben. Stel je voor dat we moeten verhuizen en trouwen als ik een bolle buik heb. Al die foto’s verpest.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Liever niet, snoesje, want dat betekent dat ik tijdens het verhuizen al het werk alleen moet doen.’

Manon lacht en geeft me een kus. ‘Laten we er dan maar van uitgaan dat mijn onbedwingbare honger door een lintworm komt.’

‘Inderdaad, veel beter dan een baby,’ zeg ik fatalistisch, waarna we uitstappen en ik de auto afsluit. ‘Laten we hem Billy noemen, Billy the Tapeworm.’

Naast ons stopt een andere wagen. Nico en Deborah stappen uit. De dames begroeten elkaar met een kus. Deborah geeft me een knuffel en een zoen op mijn wang. ‘Danny, zo lang geleden! Alles goed met je?’

Ik knik. ‘Goed je te zien, Deb. Ben je die gorilla van je nog de baas?’

Nico negeert mijn opmerking en slaat een hand voor zijn mond. ‘Manon, lief kind, wat zie je er weer gorgeous uit. Ik moet naar de hemel bellen, want ze zijn een engel kwijt.’ Vervolgens werpt hij een vluchtige blik op mij. ‘Danny, jij bent er ook,’ merkt hij droog op.

Nadat de sociale plichtplegingen zijn voltrokken, wandelen we samen het restaurant binnen.

Ik blader besluiteloos door het menu. ‘Wat ga je als aperitief nemen? Rosé of een gin-tonic?’ vraag ik aan Nico.

Hij blaast om zijn ongenoegen te laten blijken. ‘Rosé en gin-tonics zijn voor pussy’s. Je weet wel: ridders van de bruine dreef, magiërs van de bruine orde, darmtouristen. Echte mannen drinken bier, dus ik neem een Cornet.’

Ik klap de kaart dicht. ‘Dat is een goed idee. Ik zal ook een biertje nemen.’ Soms is het makkelijker om anderen de keuze voor je te laten maken. Dat en ik wil niet dat Nico me in het bijzijn van Manon en Deb de hele avond voor mietje of homo gaat uitmaken. Er zijn bepaalde paden bij Nico die je niet meer betreedt eenmaal je hem goed kent; dit is er zo een. Wanneer je ervoor kiest om met hem om te gaan, leer je die paden te ontwijken. Het zijn de dingen die je leert om je leven wat makkelijker te maken. Dat en ik wil niet dat Manon me als een mietje bekijkt.

De man die onze bestelling opneemt en even later de drank komt brengen, wordt door Nico vakkundig bestudeerd. Nadat hij weg is, vraagt Nico: ‘Manon, weet je waarom alle homo’s op papegaaien lijken?’

Manon schudt beleefd met haar hoofd.

Deborah slaakt een zucht van onverholen ergernis en draait met haar ogen.

‘Ze hebben allebei graag zaad in hun bek en een bekakte stok.’

Manon kan een lach niet onderdrukken en ook ik voel mijn mondhoeken omhoog krullen.

‘Hij is vandaag bijzonder goed op dreef,’ klaagt Deborah sarcastisch met een knikje naar haar man. ‘Vertel ons liever iets over het huis dat jullie op het oog hebben,’ vraagt ze met een oprechte glimlach aan Manon.

‘We hebben deze week een afspraak met de bank.’ Manons gezicht verraadt een grote dosis trots en genegenheid. ‘We hebben de lening bijna rond. We moeten alleen nog bij een arts langs voor het verplichte bloedonderzoek. Als dat achter de rug is, kunnen we eindelijk tekenen.’

‘Kom naar het lab,’ oppert Nico. ‘Fientje zal jullie wel prikken en mijn goede contacten in het algemeen laboratorium zullen de nodige testen op de automaten uitvoeren als de dokters niet kijken. Gratis en voor niets.’

‘Dat kan niet, Nico,’ zegt Manon. ‘We krijgen een lijst van de bank en moeten daaruit een arts kiezen.’

‘Het is nogal gereglementeerd,’ beaam ik.

Nico draait met zijn ogen. ‘In onze tijd was het nog eenvoudig om een huis te kopen.’

‘Je bent amper vijf jaar ouder, blaaskaak.’ Deb is blijkbaar ook goed op dreef.

Nico drinkt tijdens de maaltijd vier glazen Cornet. Ik houd het op één glas en bestel verder alleen nog frisdrank. ‘Moet jij niet rijden straks?’ vraag ik.

Nico haalt zijn schouders op. ‘Pieter heeft gezegd dat ze vandaag geen controles in deze buurt houden.’ Nico’s broer is agent en met “ze” bedoelt Nico dus Pieters collega’s. Ik keur het af dat Pieter zijn broer op de hoogte houdt over het waar en wanneer de politie hun controles uitvoert.

‘Denk maar niet dat ik op je begrafenis kom voorlezen,’ waarschuw ik hem.

Manon laat Deborah zien welke jurken ze voor onze trouwdag op het oog heeft. Ze schermt haar smartphone voor me af. Ik geniet van het gebaar en het feit dat ze het als een verrassing wil bewaren. Zelfs al draagt Manon een vuilniszak of een skipak uit de Wibra, ik zal haar nog de mooiste vrouw op aarde vinden.

Nico slaat zijn kostuumvest om zijn schouders. Met een miniem knikje geeft hij me te kennen dat hij naar buiten gaat en wil dat ik hem volg. ‘Eventjes wat frisse lucht opsnuiven.’

Ik geef Manon een knipoog, gevolgd door een kus op haar voorhoofd en volg Nico naar buiten. Hij steekt een sigaret op en lurkt gretig aan de tabak. Hij blaast een dikke pluim rook uit zijn neusgaten. ‘Over Pieter gesproken. Mijn broer heeft iets gevonden,’ zegt hij.

Nico’s broer is in het geheim inlichtingen over mijn vader aan het zoeken. Hoewel ik hem nooit heb gekend, wil ik de man graag een uitnodiging voor onze trouwdag sturen. Ik ken de naam van mijn vader en ken zijn gezicht alleen van enkele oude foto’s die mijn moeder heeft bewaard. Ik koester geen wrok tegen hem. Moeder had destijds een hardnekkige drugsverslaving. Mijn vader wist niet dat hij een kind had verwekt, tot het moment dat mijn moeder haar bolle buik niet meer kon verbergen. Ik begrijp dat hij niet bij de drugsverslaafde vrouw wilde blijven. Moeder heeft nooit de moeite genomen om hem later op te zoeken. Ik heb nooit aan mijn vader gedacht, totdat ik Manon ten huwelijk vroeg. Vanaf dat moment dook de gedachte aan het vaderschap in mijn hoofd op. Nu, drieëndertig jaar later, hoop ik de man te leren kennen die mijn moeder bezwangerde. Onze trouw is een mooie gelegenheid om mijn vader een uitnodiging te sturen en hem te leren kennen. Als Pieter hem kan vinden en als hij nog leeft …

‘Luc Snoeck is niet gemakkelijk te vinden, maar Pieter is wel het een en het ander te weten gekomen,’ begint Nico. ‘Snoeck heeft diverse verblijfsadressen en combineert verschillende jobs. Zo schrijft hij onder een alias artikels voor een blog.’

‘Onder welke alias?’ vraag ik en ik weet dat ik straks enkele uren op het internet kwijt zal zijn.

‘Lucas Veritas.’

‘Veritas, zoals waarheid in het Latijn?’

‘Inderdaad,’ beaamt Nico. ‘Lucas Veritas is in sommige van zijn columns scherp voor enkele grote multinationals. Hij houdt van voetbal en wielrennen. Hij heeft een abonnement in een fitnesscentrum, maar lijkt daar nooit op te dagen. Hij neemt steeds het openbaar vervoer, is niet actief op sociale media en heeft blijkbaar nooit een nieuw gezin gesticht.’

Ik ben verbaasd over de details die Pieter heeft kunnen bemachtigen. ‘Dat is ongelofelijk. Heeft Pieter een adres of een telefoonnummer gevonden?’

‘Dat feitje over het openbaar vervoer en de afwezigheid van een gezin kun je afleiden uit de artikels en columns die Lucas Veritas schrijft. Pieter trekt de verschillende verblijfsadressen na, maar heeft nog niemand ontdekt die enigszins op de foto lijkt die je me hebt gegeven. Hij vindt het nog niet raadzaam om zich kenbaar te maken, want hij wil de man niet afschrikken. Mensen reageren soms niet goed als een agent hen natrekt, begrijp je?’

Enkele weken geleden – toen het gesprek over een zoektocht naar Luc Snoeck begon – had ik voor een foto gekozen waarop mijn vader aan het vissen was. Op die foto is het gezicht van de man goed te herkennen. Het is bovendien de foto die ik als kind steeds vastpakte om te zien hoe ik er als volwassen man zou uitzien. Luc Snoeck staat fier op de kade aan een loods met een grote vis in de hand.

‘Ik begrijp het. Het is gewoon vreemd dat dit allemaal vorm begint te krijgen,’ zeg ik. ‘Als ik eerlijk moet zijn, had ik nooit gedacht dat dit onderzoek van Pieter enig resultaat zou opleveren.’

Ik krijg een vriendschappelijke por van Nico. ‘Onderschat mijn broertje niet. Hij is de schuinste agent van het korps. Als iemand voor privédetective kan spelen, is het Pieter wel.’

‘Ik vrees dat ik mijn moeder op de hoogte zal moeten brengen over dit onderzoek. Ze spreekt nooit met een slecht woord over mijn vader, maar veel heeft ze gedurende al die jaren niet over hem verteld.’

Nico trekt een laatste keer aan zijn sigaret en schiet de peuk weg. ‘Toch gemakkelijk, niet? Je zegt gewoon: “Hé, moeder. Ik zoek naar de pooier die je drieëndertig jaar geleden volschoot.”’

Mijn gemoed verslechtert en ik grijp Nico bij de arm. ‘Ik verdraag bijna alles van je, maar ik laat je mijn moeder niet voor een hoer uitmaken.’

Nico steekt zijn armen afwerend op. ‘Sorry, Danny. Het spijt me. Je weet hoe ik er alles uitflap zonder erbij na te denken.’

‘Soms moet je je tong eerst omdraaien voordat je zoiets zegt, dat of denk af en toe eens goed na.’

‘Nu ik erover nadenk …’ Nico tikt bedenkelijk tegen zijn lip. ‘Hoe denk je dat ze vroeger aan haar shot kwam?’

Ik sla hem op de bovenarm. ‘Ik denk daar liever niet over na, Nico. Ik kwam plots in haar leven, ongevraagd weliswaar, maar ze heeft steeds haar best gedaan om me alles te geven en te gunnen. Daardoor kan ik een veel beter leven leiden dan zij ooit heeft gehad. Ik ben haar er ontzettend dankbaar voor.’

‘Akkoord, het doel heiligt de middelen,’ knikt Nico.

‘Ik wist niet dat een cultuurbarbaar als jij “Il Principe” van Machiavelli kent.’

‘Wat?’

‘Juist ja.’ Ik grinnik.

III

Na het dessert nemen we afscheid van elkaar – Nico heeft na de sigaret nog een coupe colonel met pure wodka soldaat gemaakt. Op de parkeerplaats maakt Deborah aanstalten om de autosleutels uit zijn handen te trekken, maar hij weigert ze af te geven.

‘Pieter heeft gezegd dat ze vanavond op ons traject niet controleren,’ protesteert hij.

‘Zo werkt het niet, Nico. Je hebt te veel gedronken.’

‘In mijn wereld werkt het wel zo, Deb. Bezie het als een loterij, die heb ik nog nooit gewonnen. Vanavond zal ik ook niet winnen.’ Met een laatste hik bekrachtigt hij zijn statement.

‘Bedankt, Nico!’ Deborah zucht en geeft het mentale gevecht op.

Enkele minuten later vertrekt hij met gierende banden. De kiezelsteentjes schieten alle kanten uit.

Ik schud met mijn hoofd. ‘Ik mag hem graag. Zonder hem zou het laboratorium stil en saai worden, maar hij heeft veel problemen. Het moet enorm vermoeiend zijn om met hem samen te leven.’

Manon knikt. ‘Op de avond van ons trouwfeest moeten we voor hen ergens een kamer huren, zodat Deb zich niet de hele avond ongerust hoeft te maken.’

‘Goed idee, snoesje,’ beaam ik.

Onderweg snijd ik het gevoelige onderwerp aan. ‘Heb je je moeder over onze trouw- en verhuisplannen ingelicht?’

Manon prutst wat met de zoom van haar jurk. ‘Ja,’ zegt ze stil.

Ik word zenuwachtig. ‘Wat zei ze?’

‘Ze vroeg of ik echt zeker was.’

‘Dat was het? Ze vroeg gewoon of je zeker was?’

‘Ik vertelde haar dat ik je graag zie, oud met je wil worden en dat ik echt zeker van mijn keuze ben.’

‘Hoe reageerde ze?’

Manon zucht. ‘Ze zweeg, ging in de sofa zitten en staarde het volgende uur in stilte door het raam.’

Mijn tanden knarsen, ik kan het niet verhinderen. ‘Ik heb een goede baan. Ik verdien goed mijn brood en probeer iets moois van mijn leven te maken. Het verleden van mijn moeder hangt altijd boven mijn hoofd. Omdat jouw en mijn moeder elkaar al kennen van toen we nog baby’s waren, wil toch niet zeggen dat ze me iets kwalijk kan nemen? Ik begrijp het niet. Ik heb Christine steeds met veel respect behandeld.’

Manon streelt teder over mijn kaaklijn. ‘Laat het je niet naar beneden halen, Dan. Je bent de sterkste man die ik ken. Alleen met jou wil ik lelijk, dik, oud en verrimpeld worden.’

Ik trek bedenkelijk een wenkbrauw op. ‘Schrap dat laatste maar, snoesje, want nu klink je bijna als Nico.’

Manon plaagt me tijdens de rit naar huis. Een niet-aflatende opwinding steekt de kop op. De auto wordt voor mijn doen iets te schuin geparkeerd, maar op dat moment kan het me niets schelen. Manon wandelt wulps de trap op van de gemeenschappelijke hal in ons appartementencomplex. Ze heeft haar schoenen uitgetrokken en daagt me uit. Ik speel het spel met veel plezier mee en vergeet mijn negatieve gedachten. Een man kan maar aan één ding denken, althans zo zeggen ze, maar op dat specifiek moment is er in mijn hoofd ook absoluut geen plaats voor andere gedachten. Aan onze deur druk ik haar tegen het gelakte hout. Met veel moeite weet de sleutel het gat te vinden – letterlijk te nemen. De deur krijgt een klap en knalt dicht. Ik kus haar hals en schouders, maar ze duwt me zachtjes weg. Ik worstel tegen de plagende duwtjes en laat mijn handen over en onder haar jurk glijden. Manon: mijn schikgodin, spinster van mijn levensdraad, mijn alles en mijn niets.

‘Eerst enkele dameszaken regelen,’ zegt ze mysterieus, waarna ze de trap van ons duplexappartement op snelt.

Ik trek mijn schoenen en hemd uit. ‘Laat die dameskwesties maar snel geregeld zijn, want ik heb een piloot die klaar is om op te stijgen.’

‘Nog heel even, snoesje,’ roept ze vanuit de badkamer. Water stroomt en glazen potjes rinkelen. Ik worstel met een sok op het moment dat mijn ogen op een dichtgevouwen stuk papier vallen. Het ligt aan de ingang van ons appartement en werd waarschijnlijk onder de deur geschoven.

We hebben het daarnet tijdens de voorbode van ons liefdesspel niet opgemerkt. Ik raap het papier op en staar naar de letters die uit een krant zijn geknipt en op een dun papier zijn geplakt. Even krijg ik het gevoel dat ik in een film van de jaren tachtig ben beland. De vreemde papiersoort is door de lijm kronkelend vervormd.

‘Is je piloot er klaar voor?’ vraagt Manon plagerig vanaf de trap.

Ik antwoord niet en ga met het papier in de sofa zitten. De boodschap duizelt me.

Manon merkt mijn vreemde gedrag op en wandelt de trap verder af. Ze leest over mijn schouder mee.

IV

Nico staart naar de brief en geeft hem daarna aan Deborah. ‘Dus jullie vonden het gisteravond op de vloer in jullie appartement?’

Manon knikt. ‘Onder de deur geschoven.’

‘Schandalig! De bedreiger was zelfs te gierig om er een postzegel op te plakken,’ merkt Nico op.

Deborah pulkt aan een geplakte letter. ‘Het is een beetje kinderachtig en angstaanjagend tegelijkertijd. Wie knipt er nu letters uit kranten om er een dreigbrief mee te maken? Tegenwoordig kun je via het internet alles anoniem doen.’

Nico nipt van zijn glas bier. Het schuim geeft hem een witte snor. ‘Ik denk niet dat we nog een Prittstift in huis hebben. Je mag ons van de verdachtenlijst schrappen.’

Manon staart in haar Cosmopolitan en wrijft bedenkelijk met een vinger langs de rand van het cocktailglas. ‘We weten niet eens voor wie de brief is bedoeld. Ik voel me er niet goed bij.’

‘Daar moet je niet te lang over nadenken. Schiet me niet onmiddellijk af.’ Hij steekt zijn armen afwerend voor zich uit. ‘Het is toch een feit dat Manons moeder een afkeer van Danny heeft? Waarschijnlijk probeert ze op die manier iets duidelijk te maken.’

Deborah slaat een hand tegen haar hoofd en zucht. ‘O, Nico. Wat zeg je nu?’

‘Ik meen het, Deb. Het is geen grap deze keer. Wie anders weet waar jullie wonen?’

‘Een groot aantal mensen,’ zeg ik droog. ‘We hebben meer vrienden dan jullie twee.’

‘Ik zal Pieter eens bellen. Je moet aangifte doen, Danny. Pieter kan camerabeelden van jullie straat opvragen en nakijken, de buren ondervragen, noem maar op. Als er iets afwijkends te vinden is, zal mijn broer het vinden.’

Ik wenk de barman en bestel het volgende rondje. ‘Alleszins bedankt dat jullie vanavond wilden afspreken.’ Ik streel teder over Manons been. ‘We zagen het niet echt zitten om thuis te blijven.’

Deborah geeft de brief terug. ‘Als jullie vannacht bij ons willen logeren?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Bedankt, Deb, maar we zullen het wel overleven. Dit is waarschijnlijk niet meer dan een slechte grap, maar we wilden toch ons hart even luchten.’

‘Na het doktersbezoek kunnen we het compromis tekenen en enkele maanden later kunnen we verhuizen,’ zegt Manon. ‘We hebben mooie vooruitzichten. Slechts een viertal maanden op onze tanden bijten en klaar is kees.’

Deborah steekt haar glas in de lucht. ‘Inderdaad, jullie hebben erg mooie vooruitzichten! Binnenkort is er ook nog jullie sprookjeshuwelijk.’ Deborahs gezicht schittert – waarschijnlijk omdat Manon haar als getuige heeft gevraagd.

‘Ik heb ook een sprookjeshuwelijk,’ zegt Nico liefdevol en geeft zijn vrouw een innige zoen op de mond. ‘Ik ben getrouwd met een heks.’

Deborah zucht. ‘Die is zo oud en zo flauw, Nico. Het lijkt wel alsof je je mojo kwijt bent.’

Ik kan een lach niet onderdrukken.

Nico wijst naar me. ‘Danny moet er toch om lachen.’

Deborah werpt me een blik toe die te interpreteren valt als “bedankt hoor!”.

Ik probeer snel het onderwerp van het gesprek te veranderen. ‘Morgen gaan we voor het medisch onderzoek naar de dokter, daarna gaan we naar onze moeders om hen over onze toekomstplannen in te lichten. Het belooft een bewogen dag te worden.’

Manon wrijft troostend over mijn arm. ‘Het komt wel goed en je moeder heeft beloofd om stoofvlees met frietjes te maken. Je lievelingsmaaltijd.’

‘Ja, heerlijk,’ zegt Nico. ‘Stoofvlees in vloeibare xtc-saus met cocaïnefrietjes en cannabismayonaise. Neem een portie voor me mee, dat maakt een dag in het laboratorium minder saai.’

‘Waarom zijn we vrienden?’ reageer ik hatelijk. ‘Lach haar maar uit. Mijn moeder is de beste en sterkste vrouw die ik ken.’

Manon kucht en ik voel mijn hoofd onmiddellijk warm worden.

‘De op een na beste en sterkste vrouw die ik ken.’ De klunzige verbetering kleurt mijn wangen rood.

Mijn drie tafelgenoten lachen om mijn knullige woorden. Op dat moment besef ik dat ik een van de gelukkigste personen op aarde ben. Ondanks het ietwat vreemde verleden van mijn familie heb ik toch het beste leven dat een man kan hebben: een prachtige vrouw, goede vrienden, weldra een groot en mooi huis. Ik ben een gelukzak en ik weet het. Dit besef zorgt ervoor dat ik er alleen maar meer van kan genieten. Ik ban de dreigbrief uit mijn hoofd, ik zal hard vechten om te blijven koesteren wat ik heb.

De avond verstrijkt, het gelukzalige gevoel kan door niets worden stukgemaakt. Nico vertelt vele anekdotes uit het laboratorium – soms naar waarheid, soms een beetje aangedikt om het leuker te maken en soms ronduit gelogen.

De vorige avond werd door de dreigbrief verpest, maar vandaag laten we het niet aan ons hart komen. Op de terugtocht wordt het in de wagen al heet. Ik heb moeite om één hand aan het stuur te houden. De piloot in mijn broek zorgt voor een verminderde controle over de pedalen. Hij geeft me het teken dat hij dringend wil opstijgen en verlost wil worden uit de kluisters van de jeans die hem bedwingen. De wagen wordt nog schuiner dan gisteren geparkeerd. Het spel op de trap omhoog is feller dan voorheen. Onze voordeur krijgt een hardere klap. Bewust laten we het licht uit en kijken we niet naar de vloer in onze kleine hal.

Er mogen honderden brieven liggen, het kan ons niets deren. De liefde is belangrijker, dát en de stomende seks natuurlijk ook.

V

We ontwaken als de prins en de prinses uit elke luizige Disneyfilm die we ooit hebben gezien. De vogels fluiten, een streepje licht schijnt over de zijkant van haar gezicht, het dons is tot onder onze kinnen getrokken. Alleen de stomende seks van de vorige nacht past niet in dat Disneyplaatje.

Ik sta op en laat haar liggen, warm de oven op om chocoladebroodjes af te bakken, zet de espressomachine aan en maak het beneden al lekker warm. Als de chocoladebroodjes knapperig en goudbruin zijn, haal ik ze uit de oven zodat ze kunnen afkoelen. Ik zet een espresso en meng er wat warme chocolademelk onder, omdat Manon het zo graag heeft. De chocoladebroodjes stapel ik in een piramidevorm op een dienblad, plaats er de twee warme mokken naast en met alleen een keukenschort om mijn lichaam snel ik naar onze slaapkamer.

Voorzichtig laat ik de zon binnen door de gordijnen opzij te schuiven. Het dienblad deponeer ik op haar nachtkastje.

Manon draait zich al gapende om en kijkt me bedenkelijk aan. ‘Je weet toch dat je voor het bloedonderzoek nuchter moet zijn?’

Ik sla een hand hard tegen mijn voorhoofd. ‘Godverdomme, dat was ik vergeten.’

‘Mijnheer de medisch laboratoriumtechnoloog, waar zit je met je gedachten?’

‘Ik wilde je graag verrassen,’ mompel ik geërgerd door mijn eigen dwaasheid. ‘Het was gisteren zo fijn. Ik wilde je wat plezieren met naspel.’

‘Laten we samen douchen, dat is ook fijn.’

VI

We vinden de praktijk van de dokter via de applicatie Waze op onze smartphone. De app stuurt ons langs allerlei straten in onze omgeving waar we anders nooit komen. Op de oprit van de praktijk staat een Porsche te blinken. Na een kwartier in de wachtkamer vertoeven, wacht een man in een hemd van Armani ons op. Ik kan mijn ergernis amper onderdrukken. De hele scène rond de schuldsaldoverzekering is pure geldklopperij. Een arts die de eed van Hippocrates ter harte neemt, zou zich niet tot zulke praktijken mogen verlagen. De verzekeringsmaatschappijen zouden mensen met een aandoening of andere potentiële ziektes niet mogen verplichten om meer voor hun verzekering te betalen. Helaas moeten we die testen uitvoeren, anders wil geen enkele bank ons een lening geven.

‘Hebben jullie ooit gerookt?’

‘Nee.’

‘Zijn er erfelijke aandoening in de familie?’

‘Nee.’

‘Familieleden met diabetes?’

‘Nee.’

‘Kanker?’

‘Nee.’

Manon en ik spelen het spelletje braaf mee, liegen waar we kunnen – want geef nu toe, wie liegt er niet op deze vragenlijst? Ik probeer de goedlachse, vriendelijke aanstaande echtgenoot te spelen. Na het vragenvuur mogen we op de weegschaal en begint het fysiek onderzoek. De arts meet onze bloeddruk, kijkt in onze keel en oren en neemt uiteindelijk enkele buisjes met bloed af. Gelukkig blijf ik van het blaas-eens-op-de-rug-van-je-hand-onderzoek gespaard; het is een gevoel waar geen enkele Vlaamse jongen ooit vanaf komt.

Het onderzoek kan niet snel genoeg voorbij zijn. We betalen het ereloon en verdwijnen om de dokter nooit meer te zien. Na het doktersbezoek rijden we rechtstreeks naar mijn moeder.

VII

‘Wat ben ik blij om jullie te zien,’ zegt mijn moeder met een oprechte glimlach rond de lippen.

‘Je ziet er fantastisch uit, Magda,’ zegt Manon met ongeveinsde genegenheid in haar stem.

Ze heeft gelijk, moeder ziet er goed uit. Ze is wat aan de magere kant, een overblijfsel van haar verleden, maar haar wangen en oogkassen zijn niet ingevallen, haar haar zit goed, ze heeft een lekker geurtje op en heeft haar beste kleding uit de kast gehaald.

Ze wandelt naar haar koelkast en haalt een fles Gran Baron tevoorschijn. Ik knik naar Manon en ze pakt de koeltas die we hebben meegenomen.

‘Moeder, vandaag drinken we geen cava uit de Colruyt. Vandaag hebben we iets te vieren en hebben we iets exclusievers meegenomen.’ Manon opent de rits van de koeltas en bevrijdt de fles champagne.

Moeder staart naar de fles en haar ogen schieten vol. ‘Manon, ben je zwanger?’

Ik lach. ‘Nee, moeder. Dat is het niet. We gaan trouwen!’

Mijn moeder loopt om de keukentafel en springt in onze armen. ‘Wat goed! Jullie zijn voor elkaar gemaakt. Ik word hier zo gelukkig van.’

‘Waarom huil je dan, moeder?’ vraag ik plagerig.

Ze veegt haar tranen snel weg. ‘Dat komt door stofdeeltjes in de lucht.’

Ik laat de fles knallen en schenk drie glazen vol. Enkele druppeltjes vallen op het tafellaken, dat kan geen kwaad want mijn moeder heeft een groot stuk transparante plastic over het tafelkleed gespannen. Nico had er ooit eens een goedbedoelde grap over gemaakt, maar ik weet dat dit in vele Vlaamse gezinnen een normale gang van zaken is.

Na het aperitief schept moeder drie borden vol met zelfbereid stoofvlees. ‘Gemaakt met donkere Tongerlo, zoals jij het graag hebt, Daniël,’ zegt ze. Naast het stoofvlees krijgen we handgesneden frietjes, een lepel verse mayonaise en een handvol tuinkers.

‘Hoe was het bij de dokter?’ vraagt moeder.

‘Het was één grote opgeklopte, hypocriete boel!’ zeg ik opgewonden. ‘Gelukkig dat wij twee gezond en wel zijn, maar waarom zou iemand met een erfelijke of een andere aandoening een duurdere verzekering moeten krijgen. Het is een schande.’

‘Hij is braaf geweest en heeft goed aan het onderzoek meegewerkt,’ vertelt Manon.

‘Het systeem is corrupt,’ zeg ik met een mond vol frietjes.

‘Moet jij je moeder niets vertellen?’ vraagt Manon me poeslief.

Ik werp haar een vuile blik toe en draai nodeloos aan de oude mosterdpot met tekenfilmfiguurtjes die nu dienstdoet als limonadeglas. De figuurtjes zijn door de vele afwasbeurten gebleekt en zijn letterlijk schimmen uit het verleden geworden.

‘Ik heb aan Pieter, de broer van Nico, gevraagd om mijn vader op te zoeken.’

Moeders vork blijft voor haar mond zweven. ‘Waarom heb je dat gedaan, Daniël?’ is het enige dat ze over haar lippen krijgt. Haar blik is gepijnigd, de ogen eerst vragend, dan verwijtend.

‘Voor onze trouwdag, moeder. Ik wil hem een uitnodiging sturen. Komt hij of komt hij niet, dat maakt me niet uit. Ik wil achteraf geen spijt krijgen dat ik hem niet heb gevraagd. Ik heb hem nooit ontmoet en deze gelegenheid lijkt me goed om te starten.’

‘Ik begrijp het,’ zegt ze, ‘maar ik denk niet dat hij nog leeft.’

Ik knik met mijn hoofd. ‘Toch wel, moeder. Pieter heeft al enkele aanwijzingen gevonden. Er zijn verschillende verblijfplaatsen aan zijn naam gelinkt, voorlopig heeft hij nog niemand gevonden die aan de fysieke beschrijving voldoet. Ik heb Pieter een foto van Luc gegeven.’

Moeders blik verscherpt. ‘Welke foto?’

‘Die oude foto waar hij met een vis op de kade staat, op de achtergrond zie je een loods.’

‘Dat is een zeer oude foto, Daniël. Waarschijnlijk ziet je vader er tegenwoordig niet meer uit zoals die man op de foto.’

Ik zie de vele vragen over Manons gezicht schieten. Haar eeuwige nieuwsgierigheid steekt de kop op. Met een knikje geef ik haar te kennen dat ze mag vragen wat ze wil.

‘Magda, als ik zo nieuwsgierig mag zijn,’ begint ze voorzichtig. ‘Hoe komt het dat jullie uit elkaar gingen?’

Moeder zucht, staat op en zet de radio op de vensterbank wat zachter. ‘Echt samen …’ ze kijkt even met een afwezig blik door het raam ‘… zijn we nooit geweest. Mijn geheugen zit vol gaten over die periode, als ik heel eerlijk mag zijn.’ Ze schenkt haar mosterdglas nog eens vol gele limonade met sinaasappelpulp. ‘We waren rebellen destijds. Drugs, drank, rock-’n-roll, dat soort dingen. We leefden onbezonnen. Ik wist dat Daniëls vader verliefd op me was, maar ik gleed steeds meer en meer weg in een negatieve spiraal. Ik had steeds meer geld nodig. Luc wist veel, maar niet alles. Ik probeerde mijn zwangerschap voor hem te verbergen, maar dat kun je maar voor een korte periode doen.’ Moeder beeldt een bolle buik uit. ‘Op het moment dat hij besefte hoe de vork in de steel zat, probeerde hij me om te praten. Ik moest me bezinnen, geen drank en drugs meer. Je kent het wel.’ Ze draait met haar handen om haar woorden kracht bij te zetten. ‘Ik wilde natuurlijk niet luisteren, mijn verslaving was te persistent. Luc probeerde het op alle mogelijke manieren. Hij smeet de drugs weg, maar dan kocht ik gewoon nieuwe. Ik ging leningen aan bij de dealers en kreeg toch wat ik wilde. Op een gegeven moment sloot hij me op in de flat die we gebruikten. Ik wist via het raam te ontsnappen. Luc probeerde me bij een dokter te krijgen. Ik weigerde mee te werken. Op een gegeven moment werd hij hardhandig en probeerde me in zijn auto te dwingen.’ Moeder haalt diep adem en durft ons niet aan te kijken. Het verhaal stokt.

“De flat die we gebruikten …” Wat bedoelt moeder daarmee? Ik durf het niet te vragen.

‘Heeft hij je pijn gedaan?’ vraagt Manon die helemaal in het verhaal opgaat.

Mijn moeder schudt met haar hoofd en wrijft met een vinger cirkeltjes op het plastic tafellaken. ‘Nee, ik heb hem pijn gedaan. Hij wilde me hardnekkig bij een arts krijgen, maar dat liet ik niet toe. Ik stak een mes in zijn buik en vluchtte weg.’

Ik schrik en bekijk mijn moeder plots met andere ogen. ‘Je hebt een mes in zijn buik gestoken?’ Het lukt me niet om niet te stamelen.

Moeder staart gegeneerd naar haar handen. ‘Ja, Daniël. Nadat ik het deed, vluchtte ik de stad uit. Ik hoorde via via dat ze hem naar spoedgevallen hebben gebracht en dat hij ternauwernood aan de dood ontsnapte. Je begrijpt dat ik nu niet sta te springen om op jullie trouwdag met hem aan dezelfde tafel te zitten. Daarbij, ik ben nu ook niet meer dezelfde vrouw als toen.’ Moeder werpt een vluchtige blik op Manon en mij, maar vindt het tafelkleed blijkbaar veel interessanter.

‘Dat is een heftig verhaal, Magda,’ merkt Manon op om de stilte te breken.

‘Ik dacht niet dat ik het ooit zou vertellen, maar ik heb liever dat jullie het van mij horen. Mochten jullie Luc vinden, komen jullie het toch te weten.’ Het mosterdglas limonade wordt als een shot whisky door haar keelgat gegoten.

‘Nu begrijp ik waarom je me nooit veel over hem vertelde. Je bande hem niet gewoon uit je leven, je vermoordde hem bijna.’ De woede die ik voel laat zich niet zomaar beteugelen. Als moeder Luc Snoeck niet had neergestoken, zou alles nu anders kunnen zijn …

‘Het was de heftigste periode uit mijn leven, Daniël. Toen ik je zag opgroeien, brak er iets in me. Ik wilde eerst niet van je houden, maar je zorgde ervoor dat ik me moest aanpassen. Ik had geen geld, ik had geen partner. Ik moest wel veranderen om je in leven te houden. Het moederinstinct is een vreemd gegeven.’

Manon reikt over de tafel naar onze handen. ‘Achteraf bekeken heb je het er goed vanaf gebracht, Magda. Kijk eens wat een prachtige zoon je hebt.’

Het gezicht van mijn moeder klaart een beetje op, maar ik krijg het vreemde gevoel niet van me afgeschud. ‘Ik ben blij dat je het me zelf hebt verteld, ook al deed je er drieëndertig jaar over. Zijn er nog meer dingen die ik moet weten voordat ik mijn vader onder ogen kom?’

Moeder schudt snel haar hoofd. ‘Dat is alles, mijn zoon. Over mijn verslavingen ben ik altijd eerlijk tegen je geweest. Het gedoe met je vader was altijd al moeilijk om over te spreken. Ik denk liever niet meer terug aan die tijd. Als jullie hem vinden en als hij naar jullie bruiloft wil komen, zal ik hem met opgeheven hoofd onder ogen komen en me oprecht excuseren.’

Ik trommel met mijn vingers op de tafel. ‘Eerlijk gezegd: ik heb nog meer angst gekregen om hem te ontmoeten. Het is te begrijpen dat hij nooit contact met me heeft gezocht, als je weet wat hij heeft moeten doorstaan.’

Manon geeft me een knipoog. ‘Je zult het uitstekend doen, snoesje.’

De onderlip van mijn moeder trilt, haar oogleden worden vochtig.

‘Ik zal het alleszins proberen.’

VIII

Christine ontvangt haar dochter hartelijk met een ‘wat goed je te zien, liefje’ en mij koud met een ‘Daniël’.

Ik probeer het te negeren en zet mijn vriendelijkste en opgewektste masker op. ‘Goedenavond, Christine. Alles goed met u?’ Het masker doet pijn aan mijn gezicht en ik krijg het gevoel dat ik een clown ben met een grijns in plaats van een lach op het gezicht – het type lach waar kinderen van beginnen te huilen en zelfs volwassen zich niet goed bij voelen.

Mijn vraag wordt niet beantwoord. We wandelen haar woning binnen en blijven in de woonkamer even bij de kast staan die volledig aan Manons vader is toegewijd. Een maligne keelkanker heeft Robert De Ridder drieëntwintig jaar geleden gedwongen het leven voor de dood om te ruilen. Ik heb hem nooit echt gekend, maar hij lijkt me een strenge maar rechtvaardige man. Manon neemt zijn foto van de kast. ‘Vader, ik ga trouwen.’

Mijn kaakspieren spannen en schreeuwen om van hun onnatuurlijke grijns verlost te worden.

Ik hoor haar moeder zuchten.

Manon gaat ongestoord verder. ‘Ik weet dat je er fysiek niet bij kunt zijn, maar weet dat je in onze harten zit en alles vanop de eerste plaats kunt volgen.’

In gedachten hoor ik Nico gespeeld kokhalzen.

‘Wil je iets drinken, liefje?’ vraagt Christine aan Manon. Aan mij vraagt ze bewust niets. Ik voel me als een debiel met mijn masker van valse vriendelijkheid en gespeelde opgewektheid. Ik voel hoe het masker van mijn gezicht smelt en ik het probeer staande te houden, als de gesmolten was van een kaars die naar onderen drupt en weer halverwege stolt.

Manon heeft geen woorden of gebaren van me nodig om mijn gevoel te kennen. ‘Mama, ik wil dat je Daniël ook iets aanbiedt om te drinken. Als we gaan trouwen, wil ik dat je hem als een deel van de familie gaat beschouwen.’

Christine werpt het commentaar van zich af. ‘Hij weet waar de koelkast en de glazen staan.’

‘Geen probleem, Manon. Ik weet inderdaad de glazen en de drank te vinden.’ Ik snel naar de keuken om uit Christines buurt te zijn. Het moment dat ik mijn rug naar Manons moeder draai, springt het masker van mijn gezicht. Beeld je het in als een kleiduif die een lading hagel heeft geslikt. In de keuken twijfel ik even of ik twee of drie glazen zal meenemen, maar ik probeer me boven de situatie te zetten en neem er toch drie mee. In de woonkamer schenk ik de frisdrank in en verstop me achter het glas. Ik vind de afgewassen mosterdpotglazen van mijn moeder leuker.

‘Manon, ik heb in je oude slaapkamer een doos voor je klaargelegd. Het zijn oude spulletjes van je vader. Ik denk dat jij er meer aan hebt dan ik. Wat je niet wilt houden, gooien we weg.’

Manon slaat een hand voor haar mond. ‘Moeder, ben je zeker dat je herinneringen aan vader wilt weggooien?’

Christine raakt Manon op de zere plek en wuift de vraag van haar dochter weg. ‘Sommige herinneringen verdwijnen met het verstrijken van de tijd, liefje. Van andere zaken moet je afscheid nemen. Ik wil dat je er eerst eens naar kijkt, voordat ik het weggooi.’

Manon staat recht en wandelt de woonkamer uit. Ik maak aanstalten om haar te volgen, maar iets in de houding van haar moeder doet me bevriezen. We horen Manon de houten trap naar de eerste verdieping oplopen. Ik blijf in de stoel zitten, maar Christine staat recht. Ze sluit de deur die Manon net nam. Ik begrijp plots dat de doos met herinneringen een lokaas is; het blokje kaas in de muizenval.

Christine neemt plaats op de stoel naast me. Haar lippen wijken amper van elkaar. ‘Ik mag je niet, Snoeck. Ik heb vanaf het prille begin al bezwaren tegen jullie relatie.’ Hoe zacht haar stemvolume is, hoe hard haar woorden zijn.

‘Het is wat het is, Christine. Mensen kunnen niet kiezen op wie ze verliefd worden.’

Christine snuift. ‘Verliefd worden …’ Ze schudt met haar hoofd. ‘Dwaze jongen. Je weet niet eens wat er in deze wereld speelt. Zet Manon uit je hoofd. Trouw niet met haar, koop geen huis met haar en maak in godsnaam geen kinderen met mijn dochter.’

Een kille woede maakt zich van mij meester. Ik voel mijn hoofd rood worden; het is niet van schaamte. ‘Wat heb ik ooit in je ogen verkeerd gedaan, mens?’ sis ik. Net als Christine wil ik absoluut niet dat Manon me hoort. ‘Ik aanbid Manon. Ik zou een kogel voor je dochter opvangen. Ik wil van haar de gelukkigste vrouw op deze planeet maken. Ze betekent alles voor me en er is niets wat ik voor haar niet zou doen. Wat heb je toch tegen me? Ik ben niet zoals mijn moeder. Ik ben Daniël Snoeck en ik heb nog nooit een grammetje drugs aangeraakt. In een café of restaurant drink ik nooit meer dan één glas alcohol. Ik zal nooit in hetzelfde straatje als mijn moeder belanden.’

Christines vijandelijkheid had een barst gekregen. ‘Dat is het niet,’ stamelt ze.

‘Mijn moeder houdt evenveel van Manon als ik. Ze heeft een gruwelijk verleden achter de rug, maar nu is ze een goede vrouw. Ik weet dat jullie elkaar kennen van vroeger. Ze heeft haar leven gebeterd. In godsnaam, projecteer je beeld van haar niet op mij. Dit kan twee kanten opgaan: jij beslist welke kant dit zal zijn.’

Christines ogen staren over mijn schouder naar de deur. Ik draai me om en zie Manon in het deurgat met de kartonnen doos staan.

‘Ik wil niet dat jullie ruziemaken. Moeder, als je me volgende keer nog eens weglokt, zorg er dan voor dat het niet zo opzichtig is. Ik hou van Danny. Als je daar een probleem mee hebt, dan wil ik liever niet dat je naar onze bruiloft komt.’

Manons woorden hebben het effect van een zweepslag. Christine begint te snikken. Ik staar mijn toekomstige vrouw met open mond aan. Ze heeft haar bruine haren opgestoken, haar blauwe ogen staan streng – gelukkig niet naar mij – en ik word overdonderd door de vrouw die ik ontzettend graag zie. Ze staat haar mannetje tegen haar moeder, voor mij. Mijn hart vult zich met liefde …

… maar Christines gesnik breekt datzelfde hart. Ik wil niet dat moeder en dochter over mij bekvechten. Met oprecht medeleven wrijf ik over de schouder van de eenzame vrouw. ‘Christine, zand erover.’

Door de jaren heen heeft mijn collega Nico zich als mijn geweten gemanifesteerd. Ik hoor hem het gekende kokhalsgeluidje maken.

‘Als het moet, dan moet het,’ snikt Christine. Ze trekt zich gelukkig niet van mijn aanraking weg.

Het zijn niet de woorden die een schoonzoon van zijn schoonmoeder wil horen. Haar woorden zijn alleszins wel een begin.

IX

‘Je moeder heeft je vader in de pens gestoken!’ Nico schreeuwt het uit. Zijn mond staat wagenwijd open en zijn ogen blinken van vreugde en jolijt.

Ik kijk snel om me heen en probeer hem tot bedaren te brengen. ‘Niet zo luid, Nico. Beheers je, a.u.b.’

‘Damn! Je moeder is een badass bitch! Ik wil ook zo’n exemplaar. Die van mij kan alleen naaien … met naald en draad,’ de knipoog wordt obligaat gebracht en hij pauzeert even theatraal ‘… en tomatensoep met balletjes maken.’

‘Wel lekkere tomatensoep,’ merk ik droog op.

‘Geen wonder dat je vader niet meer kwam opdagen. Als Deb een mes in mijn pens steekt, keer ik ook nooit meer terug.’

Ik sta op de werkpost bloedgroepen en voer voor alle patiënten die een bloedaanvraag hebben de bloedgroep uit. Het toestel dat dit werk moet uitvoeren voor de laboranten is stuk, waardoor we vandaag alle testen manueel uitvoeren. Nico staat op de werkpost verderop. Hij identificeert de antistoffen tegen de verschillende bloedgroepantigenen bij zwangere vrouwen en patiënten met transfusiereacties. Het zint me niet dat hij mijn verhaal bijna schreeuwend herhaalt. Toch moet ik deze nieuwe, vreemde details aan iemand kwijt. De collega-laboranten kijken soms onze kant op; ze kennen onze speciale band.

Mijn telefoon zoekt mijn aandacht met het geluid van een vallend kroonkurkje. Het is Manon.

“Mama nodigt me deze week

uit om te eten.”

“Je en niet ons, dus mij niet?”

“Ik denk dat ze wil spreken over

wat er gisteren voorviel.”

“Zei Christine specifiek dat

ze je alleen wil zien?”

“Ja. Ik weet dat dit niet fijn voor je is.”

“Dat is een understatement.

Ik dacht dat we gisteren

iets hadden bereikt.”

“Het is een begin, Dan.”

“Ik ben benieuwd waar ze

het over wil hebben.”

“Ik ook, maar ik denk dat

het goed komt.

Vertrouw me.”

“Voor 100%, snoezepoes!!!”

‘Snoezepoes,’ hoor ik in mijn oor. Nico leest over mijn schouder mee. ‘Jesus fucking Christ, Danny! Je moet eens dringend een stel kloten aan je lijf laten groeien. Waar is mijn opvoeding fout gelopen?’

Ik steek het toestel snel in mijn laboschort. ‘Je opvoeding?’

‘Mijn heilige queeste om een echte man van je te maken. Daarmee bedoel ik dus geen snoezepoes-man of een rosé-man, maar een Sylvester Stallone- of een Schwarzenegger-man.’

‘Een slechte acteur bedoel je dus.’

‘Je bent een cultuurbarbaar, Danny,’ zegt hij plechtig.

Deze ochtend heb ik Nico de dreigbrief gegeven en verander snel het onderwerp van het gesprek. ‘Wat denkt je broer uit de dreigbrief te kunnen halen?’

‘Hij zal hem aan het gerechtelijk laboratorium geven. Daar zal nagekeken worden of er DNA-sporen te vinden zijn, uit welke kranten de knipsels komen, welke lijmsoort er is gebruikt, dat soort dingen.’

‘Het zal wel om een flauwe grap gaan,’ zeg ik. Ik had Manon beloofd om de brief aan Pieter te geven, zelf had ik hem het liefst in de vuilnisbak gekeild. Een belofte aan Manon zal ik altijd nakomen, dus heb ik de brief aan Nico gegeven.

‘Het is niet zomaar een brief,’ had Manon gezegd. ‘Het is een doodsbedreiging. We kunnen dit niet zomaar over ons heen laten gaan.’ Ze heeft natuurlijk gelijk – vrouwen als Manon hebben altijd gelijk.

Nico haalt zijn schouders op. ‘We weten pas dat het om een grapje gaat als we de opsteller ervan aan de tand hebben gevoeld. Ik laat ze niet aan mijn maatje komen.’ Ik krijg een vriendschappelijke klap tegen mijn schouder.

‘Hier ben ik met de gebakjes.’ Fientje steekt haar hoofd door het loket van onze balie.

‘Dat ging tijd worden!’ roept Nico enthousiast. ‘Die arme Afrikaanse kindjes zijn bijna allemaal uitgehongerd!’

Fientje legt drie dozen op de balie en leest haar bestellijst. ‘Twee dozen voor Daniël Snoeck en een doos voor Nico Vervoort.’ Ze schrapt onze namen van de lijst.