Alle mensen zijn (niet) gelijk

Ilse Bockstaele

Alle mensen zijn (niet) gelijk

Ilse Bockstaele

Eerste druk december 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

Coverfoto: Leen Vereecken

ISBN 978-94-93266-27-8

E-book 978-94-93266-43-8

NUR 285

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

“Oorlog is de ziekte van de man.”

Stefan Hertmans

“Misschien moeten we naar manieren zoeken om de biologie buitenspel te zetten.”

Petra De Sutter

Stefan Hertmans en Petra De Sutter op

27 december 2017 in gesprek tijdens de

M/V-sessies van De Standaard

Wie leidt de wereld?

Meisjes

Wie regeert de wereld?

Meisjes

Wie heerst over de wereld?

Meisjes

Lora Lenova

Deel 1

Verdrag der Scheiding – anno 2085

Basisbeginsel

Alle mannen en vrouwen zijn gelijkwaardig. Om dit basisbeginsel blijvend te kunnen respecteren, dienen zij gescheiden van elkaar te leven.

Artikel 1 : Uitgangspunt van het Verdrag der Schei ding is de wens van de vrouw in vrede te kunnen leven, dit wil zeggen vrij van oor log en enige andere vorm van geweld. De wereld is een vredevolle wereld.

Artikel 2 : Om dit principe te kunnen vrijwaren worden enclaves gecreëerd waarin ieder op basis van geslacht een leven onder gelijkgestemden kan leven.

Artikel 3: De vrouwenenclaves hanteren te allen tijde een omgangsvorm van geweldloos heid. Elke vorm van ongepast gedrag, gaande van ergernis tot moord, wordt uit de enclave geweerd. Alle opvoedings vormen en schoolopleidingen dragen ertoe bij deze geweldloosheid te handha ven en het opgroeiende meisje te begelei den in haar zoektocht naar een vredevolle levenswijze.

Artikel 3 bis: Eenieder ontvangt op de leeftijd van zes jaar, het moment waarop zij in staat is te lezen, de Gids der Geweldloosheid. Deze omvat een lijst van gedragingen die niet te tolereren zijn en bijhorende remedies. Elkeen is verplicht deze Gids der Geweld loosheid te allen tijde op zak te hebben en indien nodig te raadplegen.

Artikel 37: In een vredevolle wereld waarin mannen en vrouwen gescheiden leven, geldt dat mannen en vrouwen elk in hun eigen enclave in staat zijn het leven onafhanke lijk te kunnen leven.

Artikel 37 bis: Daartoe wordt een overgangsperi ode voorzien waarin mannen en vrouwen elkaar onderwijzen over en ondersteunen in het doorgeven van kennis, expertise en ervaring in de domeinen waarin elk van de geslachten excelleren. Deze overgangs periode verloopt uitsluitend digitaal en neemt een einde drie maanden na datum van het ondertekenen van het Verdrag der Scheiding.

Artikel 37 bis 2: Op geen enkel moment mag kennis, expertise en ervaring rond oorlog en an dere vormen van geweld het onderwerp van overdracht zijn.

Artikel 38: De enige vorm van verzet die de vrou wenenclave aanvaardt, is geweldloos ver zet, met name vreedzame demonstraties, vreedzame betoging, protesten, marsen, zitacties …

Artikel 612: Op slechts één punt is het voor beide en claves onmogelijk de totale scheiding te handhaven, zijnde de voortplanting.

Artikel 612 bis: Om het uitsterven van het menselijke ras in zijn geheel tegen te gaan, dient …

1.

De straten zijn nog nat van de plensbui die een uurtje eerder naar beneden stortte. De ondergaande zon weerkaatst in de plassen. Zeia knijpt haar ogen dicht om niet door de felle lantaarns op de grond verblind te worden. In geen tijd doorweekt het opspattende water haar loopschoenen en joggingbroek.

Met mijn daad-

kracht

Bouw ik een staat

Lang genoeg gewacht

Liefde waarnaar ik smacht

Ik zweer trouw

Aan elke vrouw

Die de wereld bestuurt

Via haar oortjes stromen de lyrics van Lora Lenova Zeia’s hoofd binnen.

Wie heeft de aarde gepuurd? Vrouwen!

Zeia zou hier nu niet moeten zijn. Ze moet thuis zitten, achter haar bureau in haar kamer, studeren voor die vervloekte examens. Ze gaat harder. Haar gedachten gaan liggen.

‘Je gemiddelde snelheid bedraagt 8,7 kilometer per uur,’ onderbreekt de metaalachtige stem van Zeia’s loopapp de muziek. ‘Je hebt een afstand van 7,56 kilometer afgelegd. Je hebt daarbij meer dan 480 kilocalorieën verbrand. Goed zo.’ Zo meteen komt die runners high en kan ze even vergeten dat ze haar jaar heeft moeten overdoen en er nog steeds niets van bakt.

In haar ooghoek ziet Zeia de grijze Gedenkplaat. Lodaele voor de Scheiding in het jaar 2080: 50.000 klachten wegens huiselijk geweld, 25.780 verkrachtingen van vrouwen, 19.060 gevallen van incest bij meisjes, 79.900 meldingen van discriminatie van vrouwen, 5.400 vrouwen vermoord … Zeia heeft niet veel op met cijfers, maar van de aantallen op de Gedenkplaat krijgt ze het altijd benauwd. Weg runners high. Ze had ook niet langs deze plek moeten komen. Zeia kijkt op haar watch. Het heeft geen zin om nu nog te studeren, ze kan beter nog een ommetje maken. Haar voeten brengen haar naar de weg langs een kilometerslange strook groene wildernis van planten en struiken waar geen mens ooit komt, omdat er bordjes met ‘verboden te betreden’ staan. Zeia houdt van deze plek, waar in de schemering de zoete geur van daslook uit de grond opstijgt.

Een kat schiet uit de struiken. Zeia schrikt. De kat blijft even staan en kijkt haar met grote, ietwat verwijtende ogen aan.

‘Sorry,’ mompelt Zeia.

De kat keert haar elegante achterwerk naar Zeia en schrijdt weg.

Tussen de struiken schiet iets voorbij. Iets wits. Nog een kat? Zeia’s hart slaat sneller. Komt het door het joggen? Nee, dat kan niet. Ze had haar hartslag onder controle tijdens het lopen. Er zit geen dier in de struiken. Het wit dat ze gezien heeft, is té wit. Geen natuurlijk wit. Wel winkelwit.

Zeia legt Lenova het zwijgen op. Links ritselt iets in het struikgewas. Een paar sneakers flitsen voorbij. Iemand waagt zich in het Niemandsland. Sinds het einde van de Vele Oorlogen geldt in dit gebied een no go. Het wordt opnieuw stil. Er zit een vrouw verscholen in het groen en spiedt haar kant op.

‘Hé!’ roept Zeia, maar de vrouw laat zich niet zien. Vluchten is verstandig, maar Zeia doet niet aan verstandig. Dat heeft haar moeder haar de laatste tijd al vaker ingepeperd.

Een wenkende hand schiet uit het struikgewas.

Het is een eeuwigheid geleden dat Zeia nog tikkertje speelde. Met een sprong gaat ze de gedaante achterna.

Zeia is klein, licht en vooral snel. De vrouw voor haar is log en maakt veel lawaai. Zeia vangt een glimp op van een halflange, loszittende spijkerbroek. Het kleefkruid is hier flink uit de kluiten gewassen en blijft aan Zeia’s loopbroek kleven. Af en toe moet ze blijven staan om zich los te rukken. De vrouw voor haar gaat trager, maar heeft minder last van het kleefkruid en banjert zich een weg rechtdoor. Het is een wedstrijd die gelijk opgaat.

Even is er een open stuk, waar de storm vorig jaar een eik geveld heeft. Zeia wordt beloond met een blik op een donkere krullenkop, een blauw shirt zonder mouwen en stevige, gespierde armen.

Een jongen! What the hell! Er is een jongen het Niemandsland binnengedrongen. Hij moet gehoord hebben dat Zeia niet meer volgt. Hij blijft staan en draait zich om.

Zeia hijgt van het rennen waardoor haar borst uitzet, maar bij het zien van dat kolossale lijf houdt ze haar adem in, wil ze liefst zo klein mogelijk zijn, als het even kan eigenlijk onzichtbaar.

Zijn borstkas pompt ook op en neer. Er is niet meer dan tien meter tussen hen in. Hij heeft haar verder het Niemandsland in gelokt en nu gaat hij haar verkrachten en vermoorden.

Hij wacht. Schijnbaar heeft hij tijd voor hij zijn gruwelijke klus klaart. Hij kijkt naar haar. Naar dat lichtbruine, golvende haar en naar het kettinkje dat ze van Jade kreeg en waaraan een hartje bungelt, naar haar roze loopoutfit. En waarschijnlijk, het kan echt niet anders, kijkt hij naar al het bloot dat overal zichtbaar is.

Wat een massieve armen. Zijn huid kleur lichtjes blauw door de aders die erover lopen. Overal is er zo veel haar. Op zijn gezicht zitten plukken, zijn benen zitten er vol van. Zijn ogen zijn fel. Groot en groen staren ze naar haar. Ongetwijfeld is hij twee keer zo breed als zij. Hij past zijn houding aan, met zijn benen iets meer open. Hij kruist zijn armen voor zijn borst. Hij wil de ganse ruimte, inclusief de plek waar zij staat, innemen.

Zeia zet haar rechtervoet achteruit. Vluchten, nu het nog kan.

‘Thijn,’ zegt hij en dan wijst hij in haar richting.

Zeia kijkt verschrikt achterom. Ze ziet niemand.

Nee, nee,’ zegt hij. ‘Ik ben Thijn.’ Hij wijst op zichzelf. ‘Wie ben jij?’ Hij wijst naar haar.

‘Eia.’ Zeia’s tong is verlamd. Alleen de klinkers komen eruit. Haar naam is niet meer dan een zuchtje wind. Iets vluchtigs, een niemendalletje waarmee je geen rekening hoeft te houden.

Hij knikt. Waarschijnlijk doet hij alsof hij haar begrepen heeft. Mannen zijn leugenaars.

‘Ik zou je graag wat willen vragen.’

Hij is een domoor. Alsof zij de antwoorden weet. Wie denkt hij wel dat zij is?

Hij zet een stap vooruit. Een vogel die al aan zijn slaapje begonnen was, schrikt op en fladdert luid de boom uit. Een dertigtal anderen volgen. Rond deze tijd van het jaar krioelt het hier meestal van de spreeuwen.

Zeia schrikt zo erg dat ze zich omdraait en wegloopt.

‘Wacht,’ hoort ze nog, maar ze blijft lopen. Door met deze jongen te praten, schendt ze het basisprincipe van alle enclaves ter wereld: Alle mannen en vrouwen zijn gelijkwaardig. Om dit basisbeginsel blijvend te kunnen respecteren, dienen zij gescheiden van elkaar te leven. Nooit eerder is er een schending van het basisprincipe in de enclave gerapporteerd. Zeia heeft er geen idee van wat er gebeurt als dit uitkomt. Niemand mag dit weten.

2.

‘Ik ben thuis,’ brult Zeia in de gang.

‘Bo-o-oven!’ schreeuwt mama terug.

Zeia tapt bruiswater uit de kraan. Ze drinkt gulzig en boert luid. Jeetje, dit had ze nodig. Een beetje Sprudel kan haar innerlijke mens altijd gebruiken. Met wat geluk is er zelfs chocolade. Het IT-examen was een ramp. Zeia kreeg het traject voor het wagentje maar niet geprogrammeerd. Jade liet haar spieken. Alweer.

Zeia rommelt in de keukenkastjes. Een deurtje knelt en van een ander is het handvat eraf. Het huis is dringend aan een opknapbeurt toe, maar daar heeft mama de tijd niet voor. Het is een oud huis dat, net als de rest van het dorp, gebouwd werd vóór de Scheiding en waarin waarschijnlijk een gezin met een man en een vrouw woonde. Als kind speurde Zeia door het huis en bekeek alles met angstige ogen. Er was een put in de vloer. Het kon niet anders dan een man had tijdens een ruzie de huisraad tegen de grond gesmakt. De trapleuning telde een stijl te weinig. Een man had die eruit gerukt en als wapen gebruikt. Het slot van de slaapkamerdeur was kapot. Een vrouw had zich uit schrik in de slaapkamer verschanst en een man had hard tegen de deur aan getrapt.

Met de jaren, toen dingen in huis in verval geraakten zonder dat er mannelijk geweld aan te pas kwam, was die angstige gedachte gaan liggen. Ook tijd had blijkbaar zijn invloed op de dingen.

‘Hoi, mam.’ Zeia heeft eindelijk haar lichaam, inclusief een karamelreep, want de chocolade is op, de trap op gezeuld. Laat de examens alsjeblieft zo snel mogelijk achter de rug zijn. Wat wordt ze doodmoe van al die onzinnige dingen. Dat ze de hele nacht heeft liggen woelen en aan de jongen in het Niemandsland dacht, helpt ook niet.

‘Hé, Zei.’ Mama hamert op het toetsenbord alsof het stuk moet. Zeia vindt het niet fijn als mama haar zo noemt, alsof die ene, kleine ‘a’ zoveel moeite kost.

Zeia krult zich op in de zetel achter mama. Flokie, de kat, zoekt een plekje tussen haar benen waar ze net niet in lijkt te passen, maar waar ze wonder o wonder uiteindelijk toch in verdwijnt. Zeia streelt haar pels. Wat houdt ze van de zachtheid van dit bont en van de souplesse van die huid. Zo anders dan gegalvaniseerd staal en moersleutels en ander gereedschap waar ze de naam maar niet van kan onthouden, maar waarover ze morgen wel een examen moet afleggen.

Zeia haalt diep adem. Drie tellen in. Vertelt ze over de jongen in het Niemandsland? Drie tellen vasthouden. Ze twijfelt. Wat als ze het niet vertelt? Komt er dan weer oorlog? Is de jongen een spion?

‘Hoe was het?’ vraagt mama zonder op te kijken van haar scherm.

Traag in zeven tellen uit. Toch maar niet vertellen.

‘Oké.’

‘Goed zo.’

Het tikken gaat verwoed verder. Vlug screent Zeia de tekst. Ze vangt het woord ‘waaier’ een paar keer op. Mama schrijft voor een van die magazines voor Vaardige Vrouwen. Ze kunnen alles: taarten bakken, kinderen opvoeden, auto’s repareren, tuinieren. Ze houden van tai chi, wat in een oorsprong een gevechtssport is, maar zij beoefenen het met een bijzondere elegantie en in plaats van met een zwaard, zwaaien ze met een waaier.

Mama zet de datum en haar naam onder de tekst. Dat doet ze pas als ze echt klaar is. Misschien kan Zeia het nu vertellen.

‘We hebben geluk dat we in deze tijd leven.’ Mama klikt alweer naar een andere site op het internet.

Zeia haalt haar schouders op en zwijgt. Het zal best, dat het gouden tijden zijn. Er lijken veel mensen echt gelukkig te zijn. Wie is zij om eraan te twijfelen dat alles prima geregeld is?

Met een priemende vinger wijst mama naar boven. ‘Dat hebben we aan hen te danken.’ Zeia hoeft niet te kijken om de foto’s te zien. Ze kent hun namen uit het hoofd: ‘Julia, Sashenka, Renate, Ishana, Ingeborg, Liliane, Sofia, Emily, Hui …’ Ze hangen boven mama’s schrijftafel zoals een ander gezinsfoto’s aan de muur prikt.

‘Mam …’ begint Zeia aarzelend. Nerveus wrijft ze over haar blote onderarmen in een poging de angst, die zich in de cellen net onder de opperhuid nestelt, te bedwingen.

‘Mmmm …’ Mama buigt zich voorover om op het scherm een foto van een moestuin nauwkeuriger te bestuderen.

‘Ik ga straks naar Jade,’ zegt Zeia dan maar. Na het spieken heeft ze nog wat goed te maken.

‘Goed idee,’ zegt mama.

Dat is het dan. Zeia staat op en loopt de kamer uit, langs de piano waarop ze af en toe een deuntje speelt.

Ze weet niet wie ik ben

’t Is dat ik mezelf amper ken

Ze weet niet wie ik ben

Glenn? Gwen? Jen?

Of een naamloze ‘men’?

Ik ben maar een tiener

Meer dan doorsnee feminiener

En heel wat onvoorziener

Ik ben maar een puber

Dat is luguber

Dat is onverstaanbaar

Onuitstaanbaar

Onbegrijpbaar

Raar

Maar

Waar

Miljaar!

Net voor ze de deur achter zich dichttrekt, appt Jade.

Ik help je wel als je lief bent. Weet je nog wel? Afspraak om negen uur onder de brug. Xxx

‘Ja, ja,’ zucht Zeia.

3.

Zeia raapt keitjes van de grond op en gooit ze in het water. Verderop fietsen twee meiden voorbij. Een beat schalt uit de radio in hun tas. Zeia slaat het ritme op in haar lijf. Dat mag er pas uit als ze straks alleen in haar kamer is.

‘Hey, Zeia.’

Ze kijkt op. Jade ziet er prachtig uit in haar korte jeans en het roze bloesje met franjes. Haar pony is strak over haar voorhoofd gekamd en haar lange zwarte haar danst soepel rond haar schouders. Haar blauwe ogen stralen. Ze leunt tegen de muur en gooit Zeia een luchtkus toe.

Shauni loves Elena, Irina forever, kisses from Lieske … Jade neemt een muntje uit haar zak en krast met veel moeite Jade + Zeia er tussenin. Ze tekent een hartje als puntje op de i. Hier staan ze dan voor eeuwig tussen de andere flirts. Jade gooit het muntje een keertje op, doet het terug in haar zak en zet een paar stappen richting Zeia.

‘Kom.’ Jades adem is warm en vochtig, als een tropische gloed die loodzwaar aanvoelt.

‘Het komt met een gedicht.’ Jade trekt Zeia tegen zich aan en drukt een flitsende stroom van minstens twintig snelle kusjes op haar lippen. Haar handen dwalen af naar Zeia’s blouse.

‘Knoopje nummer één, zegt niet nee.’

Jade opent het bovenste knoopje. Zeia’s adem stokt. Bijna een jaar zijn ze samen nu. Uren hebben ze gekust tot hun lippen rood en geïrriteerd waren, maar niet één stukje blote huid onder hun shirt voelden ze van elkaar.

De geur van het water van de rivier stijgt op uit de bedding, hij verspreidt een vochtige walm over de oevers.

‘Knoopje nummer twee neemt me mee, naar knoopje nummer drie, dit is geen folie.’

Een tak drijft voorbij. Een frisdrankblikje. Een plastic tas. Een eenzame pantoffel.

‘Knoopje nummer vier.’ Jade aarzelt, doet dan alsof ze zich bedenkt. ‘Jij, lekker dier.’ Ze knipoogt.

Een teveel aan speeksel verzamelt zich in Zeia’s mond. Ze slikt het door, verslikt zich, hoest.

‘Arm diertje,’ fluistert Jade in haar oor.

‘Knoopje nummer vijf.’ De trilling in haar stem ontgaat Zeia niet. Jade maakt het vijfde en laatste knoopje van Zeia’s blouse open en laat die op de grond vallen.

‘Wat heb jij een mooi lijf.’ Jade ademt diep in en laat de lucht langzaam ontsnappen. Als een zacht briesje strijkt hij langs Zeia’s lichaam.

In het donker vaart een binnenschip voorbij, de schipper kan hen onmogelijk zien. Verderop roept een vrouw haar kat binnen voor de nacht. Een auto stopt om iemand af te zetten. ‘Daaaag,’ zegt een stem. Een deur wordt geopend. Een hond blaft. De deur wordt weer gesloten. Het mobieltje van een late wandelaar speelt een vrolijke melodie. Een kort gesprek waarvan ze de woorden niet kan verstaan, gaat aan Zeia voorbij.

Jade zet een stap vooruit, legt haar handen op Zeia’s blote huid, kust haar hals, haar sleutelbeenderen, het gleufje tussen haar borsten.

‘Kus me.’

Zeia gehoorzaamt. Ze proeft perzik, appel, abrikoos en de rest van een fruitmand op haar lippen. Het kleeft aan haar tong en haar verhemelte en als ze speeksel doorslikt gaat het goedje naar binnen. De ruwe bakstenen schuren pijnlijk tegen haar rug. Haar schouderbladen schaven. Haar hielen duwen tevergeefs tegen de muur.

Met een haal trekt Jade haar eigen blouse open. Drukknopen, die gaan sneller. Niets eronder. Een goede voorbereiding is het halve werk, zegt Zeia’s moeder steeds, al heeft ze het waarschijnlijk niet over momenten als deze.

‘Niet nu.’

‘Jawel.’

‘Niet hier.’

‘Toch wel.’

Zeia schudt haar hoofd.

‘Voor wat, hoort wat.’ Met haar pink draait Jade rondjes in de lucht. ‘Je bent mijn poppetje, weet je nog wel.’

Als Jade op Zeia’s schouder duwt, lacht ze. Een druk op haar handpalm en ze kust. Een druk op haar borstbeen en ze giechelt. Ze is een babypop met minstens drie functies.

‘Vandaag upgraden we je.’

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, wees mijn plan genegen. Zeia bidt een snelgebed, wat ze zo noemen, omdat het woord ‘schietgebed’ verboden werd. ‘Wacht,’ zegt ze, ‘laten we dit goed doen.’

‘Zo hoor ik je graag.’ Jade plooit de cups van Zeia’s bovenstukje naar beneden.

‘Ik bedoel …’ Zeia zwijgt, duwt Jade een eindje van zich af, wijst naar de knopen van haar jeans. Dit wil Jade zo graag, al zo lang. ‘Het moet goed zijn, die eerste keer.’

‘Wanneer?’ Jade kijkt zoals die keer toen ze uitgehongerd naar de McDonald’s fietsten en daar aangekomen beseften dat geen van beiden een pinpas bij zich had. Ze likt langs haar lippen en slikt te luid.

‘Binnenkort is mijn moeder een paar dagen weg.’

‘Ik hou je eraan.’ Jades ogen zijn muntsnoepjes die je de adem benemen. Ze trekt haar blouse weer aan, drukt de knoopjes dicht, houdt haar blik op Zeia gericht. Met een zwaai gooit ze haar zwarte haren op haar rug. Ze neemt Zeia’s kin in haar handen, hapt een laatste keer in haar lippen, fluistert ‘binnenkort’ en stapt dan weg.

Zeia kijkt haar na. De gekruiste vingers achter haar rug ontspannen.

4.

‘Fuck, fuck, fuck!’ Zeia schopt tegen de muur, stoot haar teen. ‘Klerezooi!’ fluistert ze woedend. Dit gaat niet goed. Echt niet goed.

Voor Jade is het een mantra geworden: ‘Je zal zien, op een dag houd je net zoveel van mij als ik van jou. Ik leer het je wel, Zeia De Wit.’ Is het dit wat ze bedoelt? Als Zeia haar de kans geeft om meer te doen dan kussen alleen, zal ze dan echt meer van Jade houden? Zeia raapt haar blouse op en trekt die weer aan. De nacht is koel.

Hoelang wacht Jade nog? Wacht, had Zeia gezegd. Net zoals de jongen in het Niemandsland: wacht. Zijn stem toen hij ik zou je graag wat willen vragen zei, was zo hees, alsof hij die in lange tijd niet had gebruikt. Hij klonk zo, zo … zo vreselijk eenzaam. Eenzaam is zo’n bijzonder woord. Je perst één of alleen en samen in een enkel woord. Zeia weet wat het is om zo heel erg graag met iemand een geheel te willen vormen. Ze weet nog beter hoe het voelt als het niet lukt. Zoals met Jade. En ook met mama.

Zeia kijkt op haar watch. Een ommetje zal haar deugd doen. De geur van duizendblad, die doet denken aan een vers gemaaide weide, hangt nog slechts met kleine teugjes in de lucht. De weg naar huis gaat langs het Niemandsland. Niet echt, maar het kan wel, als ze de langste weg neemt. Het is bijna middernacht.

Is er één jongen op de been? Of een heel leger? Nee, nee, eenzame jongens zijn alleen.

Zeia komt voorbij de plek waar ze de jongen de vorige keer zag. Haar haar zit hoog opgebonden op haar hoofd en haar staart slaat als een zweepje tegen haar rug alsof het zeggen wil: ‘Ju, vooruit, ga kijken, allez, stappen maar.’

Zeia sluipt langs de daslook, kijkt uit voor het kleefkruid en gaat voorbij de open plek met de gevelde eik. De berenklauw staat behoorlijk hoog. Ze moet oppassen om met haar armen niet langs de stengels te schuren, anders heeft ze morgen als de zon schijnt brandwonden. Verderop blijft ze staan. Hier is ze nog nooit geweest.

Haar mobiel trilt in haar hand en het schermpje licht op. Een appje van mama:

Bijna thuis?

‘Sssssh …it,’ sist Zeia. Het was niet meer dan een zacht trillen. Zoals het zoemen van een hommel, maar die vertoont zich niet meer na zonsondergang. Ook de hoornaar, de wesp en de tor zijn nu in dromenland. Dit klonk ongetwijfeld als het geluid van een machine, een mensenmachine. Hopelijk verraadt het haar niet.

Binnen 10 min.

Zeia swipet het schermpje weg en kijkt op. Het is nog steeds donker. Er beweegt niets. Om zeker te zijn dat het veilig is, blijft ze nog vijf minuten muisstil wachten.

Waarom is ze hier eigenlijk? Zeia schakelt haar mobieltje in en zet de camera op selfiestand, een onhebbelijkheid van haar als ze alleen is en iemand zoekt om mee te praten.

‘Waarom?’ vraagt het identieke meisje op het scherm? ‘Waarom? Daarom!’

‘Goeie,’ fluistert Zeia, ‘maar voor domme antwoorden ben ik helaas te oud geworden.’

‘Klopt,’ antwoordt de virtuele Zeia. ‘Daarom ben je hier. Omdat er iets niet klopt.’

‘Wat dan?’ Zeia spiedt om zich heen. ‘Wat klopt er niet?’

‘Je behoort schrik van hem te hebben,’ zegt Zeia’s spiegelbeeld met een vermanend vingertje.

‘Hoi,’ hoort Zeia achter zich. Ze sist als een kakkerlak in het nauw.

‘Sorry, ik wilde je niet laten schrikken.’

De stem klinkt mooi. Melodieus. Zangerig. Als deze stem heel lang zou spreken, dan kan ze erop dansen. Iets traags. Iets waarop ze de souplesse van haar lijf tot het uiterste kan drijven. Iets wat haar uitrekt. Iets waardoor ze groter wordt.

Ze draait zich langzaam om op dezelfde plek als waar ze staat. Ze neemt geen centimeter meer van de grond in. Ze wil geen millimeter dichter bij hem komen. Alle mannen en vrouwen zijn gelijkwaardig. Om dit basisbeginsel blijvend te kunnen respecteren, dienen zij gescheiden van elkaar te leven.

‘Hoi,’ zegt Zeia ook als ze hem ten slotte aankijkt. Haar borstkas gaat nauwelijks omhoog. De lucht die ze inademt, bereikt maar net haar longen. De rest van haar lichaam snoert dicht.

Hij draagt nog steeds hetzelfde shirt als gisteren, waardoor ze zijn brede armen ziet. Er zitten kreuken en groene vlekken op, waarschijnlijk omdat hij buiten geslapen heeft. Hij steekt zijn hand op en wuift zachtjes alsof ze elk aan de andere kant van een groot plein staan. Al bij al is het geen dom gebaar. Er ligt een wereld van verschil tussen hen in.

‘Wat zoek je hier?’ Het klinkt schriller dan ze wil, maar dat komt door haar adem die maar niet naar beneden wil en druk zet op haar stembanden.

‘Wie,’ zegt hij.

‘Wie?’ Zeia knippert met haar ogen, begrijpt hem niet. Ze steekt een lok haar, die net losgekomen is, achter haar oren vast.

‘Ik zoek een wie, niet een wat.’

‘Oh.’ Zeia wil haar mouwen over haar handen trekken, maar dat gaat niet omdat ze een mouwloze blouse draagt. Dus wrijft ze afwisselend met haar linkerhand over haar rechteronderarm en omgekeerd.

De jongen heeft zijn armen over zijn borst gekruist en beweegt niet. Hij staat daar maar groot en breed te zijn.

‘Nu ja.’ Om maar iets te doen, haalt Zeia haar schouders op. ‘Wie zoekt die vindt.’

‘Ja,’ zegt hij alleen maar.

Onbeweeglijk kijkt hij haar aan. Straks schiet hij wortel en dan komt hij niet meer weg uit dit Niemandsland. Dan wordt hij ook een Niemand. Dat is misschien waar deze strook land voor dient. Wie er lang genoeg blijft, verdwijnt.

Zeia kijkt op haar mobieltje. Nog drie minuten en dan moet ze gaan, anders wordt mama pissig. Een afspraak is een afspraak en daar kan ze zich maar beter aan houden.

‘Thijn,’ zegt Zeia dan.

‘Zeia,’ zegt hij. Hij heeft het onthouden.

‘Waarom ga je niet naar huis?’

Nog twee minuten.

‘Dan kan ik niet zoeken,’ zegt Thijn.

‘En dus ook niet vinden.’ Zeia knikt.

Nog één minuut.

In een soort van dankbaar gebaar dat ze hem begrijpt, zet hij zijn handen voor zijn borst tegen elkaar.

Tijd om te gaan.

‘Veel succes.’ Als ze terug wil, moet ze hem voorbij. Ze trekt een sprintje. Hij wijkt niet als ze langs hem heen rent. Hij sleurt haar ook niet tegen de grond. Hij slaat of schopt haar niet. Hij staat daar maar en ze ruikt kastanjes vermengd met turf. Alhoewel het zomer is, ruikt hij naar herfst, naar voedsel voor de aarde. Zeia snuift diep, rent dan in één ruk naar huis.

5.

Het huis is stil. Vanonder de spleet in de deur van oma’s kamer komt ook geen licht meer. Zeia trekt haar schoenen uit en sluipt op blote voeten de trap naar haar kamer op. Haar hol, noemt haar moeder het, omdat ze het heeft volgepropt met kussens en warme gebreide dekentjes. Er staan droogbloemen in vazen. Er is een rieten stoel die heerlijk kraakt, een houten koffer met prulletjes die wel altijd aan iets doen denken en een lampenkap met vlinders. Aan de muur hangen grote zwart-witfoto’s van Flokie de kat.

Ergens in haar lichaam heeft Zeia de beat van de muziek opgeslagen, die de fietsende meiden daarnet bij zich hadden. Ze voelt het aan haar hart, dat boenke boenke doet en bij elk vreemd geluid schrikt en aritmisch een slag overslaat of er net een extra slag tussenin mixt. Het moet eruit, anders ligt ze ongetwijfeld de hele nacht te woelen tussen de lakens.

Zeia buigt door haar benen in een steeds sneller soort van stuiteren dat haar wippende hoofd in een trance brengt waarin er alleen nog maar rood, blauw en geel achter haar gesloten oogleden voorbij flitsen. Er is disco in haar hoofd. Ze verplaatst haar voeten: rechter over de linker, draaien, linker bijtrekken … enzovoort. Het is mooi, dat geluid van blote voeten op de houten vloer. Alsof het kindervoeten zijn, alsof er niets aan de hand is. Zeia kan het zweet op haar bovenlip voelen. Als ze het weglikt, proeft ze de smaak uit een fles terug. Hoe anders dan de smaak van aarde en turf. Fles is stress. Aarde is waarde. Turf is durf.

Het is even zoeken naar een tekst die bij de beat hoort, maar even later stromen de woorden door Zeia’s hoofd.

Menselijk gemis

Alsof mijn hartslag

de enige is

die slaat

in een vreemde maat

een vals ritme

een foute toon

Als niemand anders dit ook voelt

dan alsjeblief

oh, please

geef me dan gewoon

als lief

mijn eigen kloon

Zeia slaat haar armen om haar bovenlichaam en wiegt in een soort van nee-schudden om te ontkennen dat er iets te gebeuren staat dat alles op zijn kop zal zetten. Straks wordt het weer oorlog en dan heeft Zeia dit allemaal veroorzaakt, want ze zwijgt als vermoord. Haha, hoe toepasselijk.

Zeia steekt haar hand uit, kijkt naar zichzelf in de spiegel, aanvaardt de uitnodiging tot de dans. Ze heft haar rechterbeen in een arabeske en zwaait het dan naar beneden in een onbeheerste aanzet tot een pas de deux. Er is niemand die haar opvangt en hoog de lucht insteekt. Wat verwacht ze ook. Het woord zegt het zelf: pas de deux als in ‘er is geen tweede’.

Rechtervoet over de linker, draaien, linker bijtrekken. In haar eentje tolt Zeia rondjes in haar kamer. Ze maakt de lucht hoorbaar. Hij suist en overstemt het ruisen binnen in haar. Alles bij elkaar maakt het een hels lawaai. Zeia tolt om haar eigen ruggenwervel heen, alleen zij is in het centrum van haar dans. Ze draait als een centrifuge en zwiert alles wat slecht is van haar af. Haar woede tegen haar moeder die nooit, maar dan ook nooit eens echt luistert, knalt tegen het plafond. Haar angst voor de jongen die een oorlog kan ontketenen en aan wie ze almaar denkt, ketst tegen de grond. Haar verdriet omdat ze nog steeds niet genoeg van Jade houdt, zelfs niet nadat deze haar blouse open heeft geknoopt, kaatst keihard tegen de spiegel. Haar verwarring, oh vooral haar verwarring, over de smaak van namaak en de huiver van zuiver slaat alles wat losstaat in de kamer omver.

Zeia’s blouse kleeft aan haar lichaam. Er staan zweetplekken onder haar oksels en elke borst tekent zich af in een grote, natte, donkere vlek. Haar haren spatten de spiegel onder.

De deur van haar moeders slaapkamer gaat zachtjes dicht. Ja, mama, ik ben veilig thuis. Maak je maar geen zorgen. Met een laatste krachtinspanning draait ze nog één keer rond haar eigen as en buigt dan diep voor de spiegel. Een applaus voor zichzelf. Ze blaast zichzelf kussen toe. Wuift nog een keer, gaat dan naar bed alsof ze van het podium afgaat. Glansrijk, overtuigend, larger than life, of whatever woord passend is.

6.

Het examen loodgieterij was een ramp. De wastafel lekte nog meer na de proef dan ervoor. Het was ieder om beurten geweest en Jade had Zeia niet kunnen helpen. Bij het theoretische gedeelte kreeg ze nauwelijks uitgelegd hoe een warmtepomp werkt. Derde keer, goede keer, had ze gedacht toen haar gevraagd werd hoe je een radiator moet ontluchten. Met een beetje geluk, haalde ze die vraag wel.

Derde keer, goede keer. Misschien geldt het ook voor Thijn. Als ze nu genoeg durf kan opbrengen, ontdekt ze misschien wat hij hier doet. En dan kan ze beslissen of ze het aan haar moeder vertelt of niet, dat van de jongen in het Niemandsland.

Thijn is niet op de plek met de omgevallen eik waar ze hem de vorige keer zag. Zeia gaat verder. Er bloeit kamperfoelie, die de geur van zoete honing verspreidt en vlinders aantrekt. De plant staat al een paar meter hoog, steeds zoekend naar de plekken met de meeste zon. Hij hecht zich vast aan een stam en gaan de bomen rondom hoger, dan klimt hij ook weer. Hij laat zich niet doen, de kamperfoelie. Hij niet.

Als uit het niets duikt Thijn plots op. ‘Zeia.’

‘Thijn.’ Ze schrikt van het uitspreken van zijn naam.

Het rijmt op pijn en dat is jammer voor hem, want een naam is een verhaal waar je je hele leven niet los van komt. Hij draagt een ander shirt dan afgelopen nacht. Het heeft een V-hals en er staat een adelaar met gespreide vleugels en grijpklare klauwen op. Het shirt komt net uit een tas. De vouwen zitten er nog in. Thijns krullen zijn warrig. Heeft hij liggen woelen op de plek waar hij slaapt? Worden zijn gedachten er ook zo zwart van? Als Zeia niet genoeg geslapen heeft, is de tunnel waarvan ze zeggen dat er licht schijnt op het einde steeds veel langer.

‘Ik had je niet gehoord.’

‘Ik jou des te meer,’ zegt Thijn. ‘Een olifant doet stiller.’

Ze kijken elkaar aan. Moet ze nu beledigd zijn door wat hij zegt?

‘Wat doe je hier?’ vraagt Thijn.

‘Ik zoek ook iemand.’

‘Mij?’ Thijns gezicht verandert niet. Zijn mond krult niet op in een glimlach. Zijn wenkbrauwen gaan niet omhoog. Maar als Zeia zich niet vergist, glanzen zijn ogen groener. Ze antwoordt niet.

‘Kom.’ Hij draait zich om en loopt verder het Niemandsland in alsof het helemaal gewoon is, dat ze zomaar met hem meegaat.

Zeia blijft staan.

Thijn draait zich om. ‘Kom,’ zegt hij nog een keer.

‘We kunnen ook hier praten.’ Zeia wijst met haar vinger naar de grond net voor haar voeten.

‘Ik doe je niets. Echt niet.’

Zeia blijft nog steeds staan. Hoe kan ze het zeker weten? Hoe kan hij haar geruststellen? Hoe kan hij haar overtuigen van zijn goede bedoelingen?

‘Mijn woord moet genoeg zijn.’ Hij steekt zijn handen in de lucht om te tonen dat hij niets slechts in de zin heeft. Hij draait langzaam rond. Ze laat haar ogen over zijn lichaam gaan. Zijn schouders zijn breder dan zijn heupen waardoor zijn lichaam een V vormt. De V van victory, de overwinning na de veldslag. Hij laat zijn handen zakken, zijn boven- en onderarmen blijven aan zijn ellebogen in een hoek van 45° staan, Friese ruiters die iedereen die te dicht komt op afstand moeten houden. Zijn blik is gefocust op haar, alsof hij door een vizier naar de vijand spiedt. De spreidstand van zijn benen nu hij op haar wacht, duidt de grenzen aan.

Angst zit net onder de huid en is overal. Het schroeft je keel dicht. Het maakt je benen lam.

Thijn draait zich om en gaat weg. ‘Het is jouw keuze.’ Er kraakt iets in zijn stem. Als de scharnier van een deur die te lang gesloten bleef. Zeia kan de stramheid van dat geluid voelen, alsof haar spieren verkrampen en ze misschien nooit meer zal kunnen dansen. Verkrampte spieren zijn niet mooi om te zien. Je gezicht wordt er grimmig van. Je handen worden klauwen. Je voeten gaan haaks staan.

En alles doet pijn en pijn rijmt op Thijn. Zeia houdt niet van pijn.

7.

Zeia zet zich in beweging achter Thijn aan, langs een natuurlijk pad dat haar de vorige keer niet is opgevallen. Alhoewel het reeds halverwege de ochtend is, is het nog fris. Dauwdruppels stippelen de groene bladeren. Verderop hangt nog een flard nevel.

Thijn stopt op een plek met varens waarvan sommige nog opgerold zijn als een staf en andere zich al tonen in hun volle verenpracht. In een hoek ligt een zeil met een slaapzak. Onder de takken is er een tweede gespannen als bescherming tegen de regen. Bij een ronde vuurplek van grote stenen ligt een tablet met een kleine stroomgenerator op zonne-energie. Het heeft er alle schijn van dat Thijn niet van plan is snel terug te keren naar de plaats waar hij vandaan komt.

‘Welkom.’ Hij wijst naar een houtblok rond een vuurplek. ‘Thee?’ vraagt hij alsof Zeia bij hem thuis op visite komt.

Zeia knikt. Ze gaat zitten.

Hij gooit een handvol berkenschors in de vuurplek en gaat met zijn firesteel aan de slag. In geen tijd kookt het water op een knetterend vuurtje. Thijn geeft haar een beker, een of ander oud exemplaar met het logo van een sportclub, en neemt er zelf ook een.

‘Je bent gekomen.’

Zeia zegt niets. Haar spraakvermogen heeft afscheid van haar genomen en ze weet niet meer hoe ze zich moet bewegen. Ze moet met haar hoofd schudden wil ze die langzame, warme stem uit haar hoofd verdrijven.

Thijn neemt de pruttelende pan van het vuur, strooit er kamillebloemen in. Tot Zeia’s opluchting rolt hij een ander houtblok dichterbij en gaat hij recht tegenover haar zitten. Hij staart in het water, roert er af en toe in en pas als het de goede kleur heeft, dat lichtgelige van een niet al te zware plas, schenkt hij de bekers vol.

‘Ik heb je gezegd dat ik op zoek ben naar iemand.’ Hij kijkt haar aan, haalt een paar keer diep adem als om iets te zeggen, maar zwijgt toch. ‘Maar eigenlijk, als ik het juist verwoord, dan ben ik vooral op zoek naar mezelf,’ zegt hij uiteindelijk, misschien nadat hij zichzelf in zijn hoofd voldoende moed heeft ingesproken.

Die stem. Dat zachte, waardoor ze het gevoel krijgt dat ze vloeibaar wordt en straks wegstroomt in een klein riviertje bergafwaarts terug naar huis. Maar daar wil ze nu niet heen. Nee, dat is wel de laatste plaats waar ze wil zijn.

Thijn buigt zijn hoofd en tuurt in zijn beker alsof hij de toekomst wil voorspellen op basis van de bloemblaadjes.

‘Ik wil mijn moeder vinden. Mijn grootmoeder. Misschien ook mijn zussen als ik die heb.’ Hij haalt diep adem, kijkt dan op. ‘Eigenlijk mijn hele fucking vrouwelijke DNA dat ze van me afgenomen hebben.’ Als hij praat komt er een draad uit zijn mond. Die wikkelt zich zachtjes om Zeia heen en houdt haar gevangen. Als hij alweer zwijgt, staart ze nog steeds naar zijn lippen. Ze zijn bonkig, hoekig net als het lichaam dat eronder zit. Ze zou zich eraan pijn kunnen doen.

‘Ik snap het.’ Zeia’s stem klinkt alsof die van iemand anders is. Ze neemt een grote slok thee en laat er dan nog snel ‘niet’ achter volgen. Hij kan beter nog wat verder vertellen, want eigenlijk heeft ze helemaal niet zo goed geluisterd.

Thijn staat op en haalt een beduimeld ruitjesschrift uit bruin, gerecycleerd papier uit zijn rugzak. ‘Kijk.’ Hij slaat het schrift open en laat een pagina met door elkaar gekrabbelde woorden zien. ‘Dit ben ik.’

Hij reikt naar voren, zodat ze het schrift van hem kan overnemen. Kastanjes, turf, herfst. Ze ruikt het als hij beweegt. En iets anders. Hunkering naar bloei. Zeia opent haar lippen lichtjes, zo onopvallend mogelijk, ademt in door haar mond zodat ze dit ook proeft.

Zijn geschrift is een warboel van letters. Hij heeft nog niet beslist of hij ze naar links of naar rechts laat kantelen. Ze moet moeite doen om de woorden te ontcijferen. Kamperen. Goed, die is duidelijk. Dat kantje van hem kent ze al. Nul in wiskunde. Met een knipoogsmiley erachteraan. Toneelspelen. Zeia aarzelt. Ze mag maar hopen dat hij nu op dit moment geen ongelooflijk nummer neerzet, waar ze met open ogen intuint. En ook nog: boksen. Deze vindt ze al net zo min leuk. Guinness World Records. Die lijkt wat bizar, maar is hopelijk verder ongevaarlijk. Tenzij hij natuurlijk het record wil vestigen van de man die als eerste na de Grote Scheiding een vrouw geweld aandoet. In het midden van het blad staat zijn eigen naam: Thijn.

‘Waarom heb je sommige woorden onderstreept?’ Zeia wrijft over haar arm. Als haar bloed nu maar weer stroomt, dan krijgt die verdomde angst ook minder grip op haar.

‘Dat zijn de dingen die ik van mijn vader geërfd heb. Kamperen zit me bijvoorbeeld in het bloed,’ zegt hij. ‘Wakker worden met de zon en met de vogels die fluiten. Drinken van de dauw. Zelfgeplukte bessen als ontbijt. Meer heb ik echt niet nodig.’

‘En de andere woorden?’

‘Tja.’ Thijn neemt het schrift over. ‘Daar gaat het nu net om. Waar komen die vandaan? Heb ik die van mijn moeder? Of zijn die helemaal van mezelf?’

Zeia huivert als hij het woord moeder uitspreekt. Hij hoort het niet te gebruiken. Moeders zijn er enkel voor meisjes. Jongens hebben alleen maar een drager.

‘Wat doet het ertoe of je dat weet?’ Zeia slurpt van haar thee. Daarna draait ze haar beker. De thee walst tegen de binnenkant aan. Op en neer en op en neer. Dan kijkt ze Thijn aan, van achter die beker. Was het een domme vraag? Eigenlijk heeft ze nog nooit aan haar donor gedacht als aan een mens. Een donor is een man en dus van nature slecht. Zo heeft ze het altijd op school geleerd. En dat is wat haar moeder ook zegt.

‘Goh.’ Thijn denkt na. Hij krabt aan zijn kin waar kleine baardhaartjes staan. ‘In heel wat dingen lijk ik op mijn vader. En jij waarschijnlijk op je moeder.’

Zeia doet of ze een grote slok thee neemt, maar eigenlijk nipt ze enkel. Zo blijft de mok langer vol. Ze zou luid willen schreeuwen: ‘Nee, joh, wij zijn water en vuur.’ Maar ze weet dat Thijn een punt heeft. Mama heeft een vriendin, Rosanne. Ze is niet echt een vriendin. Ze geeft mama ‘wat mama nodig heeft’. Zo anders zit het niet tussen Jade en haar.

‘En ik denk ook …’ zegt hij met gesloten ogen alsof hij zijn woorden zeer voorzichtig wikt en weegt, ‘dat het niet anders kan dan dat we ook voor een stuk het karakter van onze drager meenemen ons verdere leven in. We groeien niet met ze op, maar ze zitten hoe dan ook in onze genen. Dat is wetenschap, niet meer dan dat.’

Thijn zit in kleermakerszit, heeft een hand opengespreid liggen in zijn schoot. ‘Als je niet weet waar je vandaan komt, dan kan je heel eenvoudig copy-pasten.’

Slik. De volgende slok thee glipt naar binnen. Hij begint eindelijk af te koelen. Toch blaast Zeia er zachtjes in, dan zit ze er niet zo verloren bij.

‘Als je niet oplet, maak je dezelfde fouten als je ouder en je drager ooit hebben gemaakt. Zomaar. Eigenlijk zou je er iets tussen moeten kunnen zetten: copy-adapt-paste. Zoiets.’ Thijn opent zijn ogen en kijkt haar strak aan.

Zeia wil iets zinnigs zeggen, maar er schiet haar niets te binnen. ‘Maar op school krijg je toch les over hoe erg het allemaal was toen we nog samen leefden,’ zegt ze dan toch. ‘En daarna zijn er de Zuiveringssessies. Ik bedoel maar, het is toch duidelijk waartegen je nee moet zeggen?’

‘Welke sessies?’ Thijns ene wenkbrauw schiet de hoogte in.

‘Zuiveringssessies. Je weet wel, een soort van therapie waarbij we, in ons geval dan, onszelf trachten te zuiveren van de agressie die we langs de mannelijke lijn meekrijgen.’

Thijn krabt zich in zijn warrige krullenbol. ‘Oh, nee, zoiets doen wij eigenlijk niet, nee.’

‘Dus daarom ben je op zoek naar je drager. Je wilt niet dezelfde fouten maken als je vader en je drager? Jij wil het beter doen?’

‘Ja en nee.’

‘Je weet het niet?’