De herschreven wereld

De jacht op het medaillon

Illustraties:

Hannelore Dalle

Bart Vanhee

De herschreven wereld

De jacht op het medaillon

Bart Vanhee

1e druk december 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-30-8

ISBN e-book 978-94-93266-44-5

NUR 334

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoud

Proloog

I Het heengaan van John Firefield

II Beraad in de ziekenboeg

III Vrienden in nood

IV Een poging tot ontsnapping

V De Lentebossen

VI Terug naar het verleden

VII Stevige onderhandelingen

VIII Oude vragen, nieuwe antwoorden

IX Het geheim van Amros

X Een stad van Valken en verval

XI Kamergesprekken

XII De Vos

XIII Licht in het duister

XIV Keuzes en consequenties

Epiloog

Dankwoord

Voor Noor Vanhoe,

omdat je me tussen alle koffies en rozen door

de moed gaf om te blijven schrijven.

Als de zon ondergaat, worden de schaduwen langer.

Hoe donkerder de nacht, hoe heviger de sterren fonkelen.

Proloog

De schittering van het water werd weerspiegeld in de oranjerode diamant van het medaillon en zorgde voor een vreemde schijn rond de edelsteen. Gefascineerd keek Jake Firefield naar het sieraad, terwijl hij probeerde om niet in het water naast hem te belanden. Ondanks dat hij het medaillon al meer dan vier jaar in zijn bezit had, bleef het ding een ondoorgrondelijk mysterie. Jake had al honderden perkamenten doorgebladerd, spreuken uitgesproken en experimenten uitgevoerd, maar steeds zonder resultaat. Hij zuchtte terwijl hij zijn blik losrukte van het medaillon en naar de horizon keek. Boven hem begon de zon aan haar laatste episode van de dag, terwijl een aangename oostenwind wat verloren wolken over de stad dreef, alsof het enkele schapen waren die van de kudde waren weggelopen. Hoewel het slechts 27 Oprel was, waren de dagen in Delebris, hoofdstad van de Atharische Unie, al vrij warm voor de tijd van het jaar.

Jake genoot van die warme, vroege lentedagen: er hing dan een ontwakende sfeer in de stad, een bedrijvigheid die elke dag onrustiger werd, als een nest mieren na hun winterslaap. Het water in de beken begon sneller te stromen en de banieren van koning Fortisolis wapperden des te trotser in het eerste zonlicht. Niet zelden klom Jake op zulke dagen naar de voet van de Eronàth, de toren op de top van de stad, waar het water uit de Lentebergen via een enorm aquaduct Delebris werd binnengeleid. Vandaar had je een prachtig uitzicht over de stad, de aanpalende Eenheidsvlakte en de Lentebossen die aan de rand van de vlakte begonnen. Op heldere dagen kon je zelfs in de verte de zilveren schittering van de Elis zien, de grote rivier die het hele land doorkruiste. Daar bij de Eronàth, op het dak van de wereld, kon je genieten van de prachtigste zonsondergangen. De laatste tijd zat Jake er regelmatig te mijmeren. Soms dacht hij aan Laura, maar hij besefte op zulke momenten vooral hoever hij gekomen was. Hij was amper negentien, maar had al zoveel meegemaakt. Het kon allemaal zo anders zijn geweest. Zo verdomd anders.

Soms waren er van die dagen waarop hij bijna vergat wat er vier jaar geleden gebeurd was. Al de pijn, het leed, de doden die er waren gevallen: op die vroege lentedagen leken het niet meer dan herinneringen uit een ander leven, boze dromen, schimmen van een andere tijd. Hij vroeg zich op zulke dagen soms zelfs af of het geen grote dagdroom was geweest, waarbij hij te lang had gesoesd in de zon. Er waren echter ook andere dagen. Dagen waarop de pijn opnieuw voelbaar werd, waarop hij zichzelf opsloot in zijn kamer en hij niemand wou zien of horen. Dagen waarop hij de gezichten van zijn gestorven vrienden haarfijn voor zijn ogen zag. Op zulke dagen wenste Jake dat hij alles kon vergeten, hoewel dat onmogelijk was. Het litteken op zijn schouder herinnerde hem immers elke dag aan hoe hij zijn verleden met zich meedroeg. De gebeurtenissen van vier jaar geleden hadden hem gemaakt tot wie hij vandaag was. Het was ook daardoor dat hij Pieter en Colly had leren kennen. En Laura. Alleen al bij het denken aan haar welden er tranen op in Jakes ogen. De meest concrete herinnering aan de gebeurtenissen was echter het medaillon zelf. Opnieuw wierp Jake een blik op de edelsteen. Het sieraad glom onschuldig in het zonlicht. Slechts één keer was het doffe oranje levendig vuur geworden. Eén keer, inmiddels zo lang geleden.

Misschien was het kort door de bocht om te stellen dat Jake helemaal niets afwist van het medaillon. Hij wist namelijk één ding zeker: het beschermde hem. Niet dat het hem onkwetsbaar maakte – dat bewees het litteken – maar het gaf hem een soort extra waakzaamheid. Soms kreeg hij visioenen te zien van zaken die zich nog moesten voltrekken. Soms wist hij wat mensen zouden vertellen, nog voor ze hun mond hadden geopend. Heel soms wist hij zelfs perfect te voorspellen welke bewegingen ze daarbij zouden maken. Anderen noemden dat misschien geluk, maar hij had geleerd dat geluk niet bestond: het was het medaillon dat hem beschermde, als een joker die hij altijd op zak had. Ook Iwain, Jakes leermeester bij het leger, had die extra waakzaamheid opgemerkt. Al tijdens de eerste les had hij Jake uit de nieuwe lading cadetten gepikt om hem onder zijn vleugels te nemen. Dat was een hele eer, aangezien Iwain de Derde Maarschalk van de Unie was en bijgevolg slechts weinig leerlingen trainde. Jake vermoedde dat de oude grijsaard, zoals hij Iwain wel eens spottend noemde, niets afwist van het medaillon, maar gewoon dacht dat Jake scherpe reflexen had. Helemaal fout was dat niet, want sinds de gebeurtenissen van vier jaar geleden had Jake elke dag zijn lichaam getraind, waardoor hij tot de sterksten van zijn jaar behoorde. Toch mocht het effect van het medaillon niet worden onderschat.

Jake haalde zichzelf uit zijn gedachtegang en streek door zijn korte, bruine haar. Hij schudde zachtjes zijn hoofd terwijl hij het medaillon opnieuw wegstopte. Hij moest het leren loslaten. Het verleden was voorbij. Hij had vier jaar geleden met al zijn demonen afgerekend: Necromanus en alles wat erbij hoorde, waren dood en begraven. Nu had Jake zijn nieuwe, betere leven.

Op een slentertempo wandelde Jake naar zijn verblijfplaats, slalommend tussen de vele waterwegen en het groen. Regelmatig stond hij stil en staarde in de verte. Hij wist dat hij een kortere route binnendoor kon nemen, maar hield ervan om langs de buitenkant van de stad te dwalen, waar hij steeds kon uitkijken over het landschap rond de stad. Delebris was immers gebouwd op een uitloper van de Lentebergen, waardoor je mijlenver kon kijken. Oorspronkelijk nam de stad enkel de bovenkant van de heuvel in, maar naarmate de eeuwen verstreken waren, was de volledige heuvel deel geworden van de stad. Het resultaat was dat Delebris tegenwoordig bestond uit negen niveaus, waarbij het eerste niveau op de top van de heuvel lag en het negende niveau aan de voet ervan. Bovendien was elk niveau ommuurd, waardoor de stad van ver leek op een uit de hand gelopen blokkenconstructie. Toch was dit niet het meest prominente kenmerk van Delebris: dat was het water. Sinds de bouw van het aquaduct stroomde er constant water door elk niveau van de stad, alsof het een piramide van glazen was die permanent gevuld werden. Door de jaren heen had men dan ook overal in de stad beekjes, vijvers en velden aangelegd, waardoor Delebris barstte van planten en dieren. Bovendien had het water een speciale eigenschap: door enkele onschadelijke organismen, door de inwoners “riviervonk” genoemd, gaf het water een fel, blauwachtig licht af wanneer het stroomde. Zodra men dit gemerkt had, waren de inwoners van Delebris in de heuvel beginnen delven en hadden daar grote beken en watervallen aangelegd. Het gevolg was dat de meeste huizen en winkels zich vandaag in de heuvel zelf bevonden, waarbij alles permanent verlicht werd door een uitgebreid netwerk van waterwegen. Wie ‘s nachts naar Delebris keek, kon dan ook niet anders dan zich verbazen over die grote, groene heuvel die een felblauw licht leek uit te stralen.

Ondanks dat Jake onderweg regelmatig bleef talmen, bereikte hij sneller dan gedacht zijn verblijfplaats. Het ging om een huisje op het derde niveau dat hij deelde met Robin Sanders, zijn beste vriend. Zowel Robin als Jake volgden een legeropleiding en mochten het gebouw van het leger gebruiken, zolang ze studeerden. Het huis zelf had een simpele structuur: het bestond uit één centrale leefkamer, twee slaapkamers, een kleine keuken en een badkamer. Jake fronste zijn wenkbrauwen toen hij de houten deur van zijn huis zag open staan. Dat was vreemd. Onwillekeurig tastte hij naar zijn katana, het wapen dat hij altijd bij zich droeg sinds de gebeurtenissen van vier jaar geleden. Robin liet wel vaker de deur open staan – tot vervelens toe – maar hij had gezegd dat hij vandaag de hele dag weg zou zijn met Elvira, zijn vriendin. Bovendien was Jake er zeker van dat hij de deur had gesloten toen hij deze morgen vertrok. Zou Robins plan gewijzigd zijn? Een vreemde achterdochtigheid overviel Jake en plots leek de lentedag mijlenver weg. Was er iets aan de hand? Voorzichtig haalde hij zijn katana uit de schede, duwde de deur open en stapte naar binnen.

‘Robin?’

Jakes stem weergalmde zachtjes in de lege ruimte. Een onverstoorde stilte was zijn enige antwoord. Spiedend, alsof hij elk moment een aanval verwachtte, keek Jake in het rond. Een houten beeld van een uil keek hem vanop de kast dreigend aan. Robin had dat beeld gekocht en gezegd dat het dier een teken was van vrijheid en wijsheid. Jake had de uil nooit gemogen, maar het was in elk geval een vertrouwd zicht. Ook de rest van de gemeenschappelijke ruimte leek ongewijzigd: een zware eiken tafel met wat rommel erop, een drietal stoelen en wat vazen en kruiken. Voorzichtig stapte Jake af op zijn eigen deur en duwde ertegen. Op slot. Jake zuchtte opgelucht. Vervolgens stak hij zijn katana weer weg, viste een sleutel uit zijn zakken en opende de deur.

Jakes kamer lag erbij zoals hij hem achtergelaten had. Een goedkoop portret van hem en Laura in betere tijden keek hem lachend aan vanop zijn nachtkastje. Elke dag nam Jake zichzelf voor om die afbeelding weg te doen, maar als puntje bij paaltje kwam, kreeg hij het nooit over zijn hart. Hij zag haar simpelweg nog te graag. Jake rukte zijn blik los van de afbeelding, gooide zijn legerrugzak op het bed en bekeek de rest van zijn kamer. Alles leek oké. Toch had hij een ongemakkelijk gevoel, zoals wanneer je ‘s avonds voor een raam zit en het gevoel hebt dat er vanuit de duisternis iets naar je loert. Jake kon het niet verklaren, maar wist dat zijn “gevoel” zoveel betekende als een waarschuwing van het medaillon. Voor de tweede keer die dag haalde hij de edelsteen vanonder zijn tuniek. Wat is er? Wat wil je me zeggen? peinsde Jake terwijl hij het medaillon aankeek. Het medaillon diende hem meteen van antwoord.

In de weerspiegeling van de oranje steen zag Jake nog net hoe een man met een zwaard achter hem opdoemde. In een reflex liet Jake zich op zijn bed vallen en hoorde hoe het zwaard boven hem over de muur schraapte. Jake vloekte. Waarom had hij zijn katana terug in de schede gestoken? Terwijl hij nog op het bed lag, draaide hij zich op zijn zij en plantte zijn voeten in de maag van de aanvaller. Die sloeg dubbel en plofte tegen een houten kast die vervaarlijk wankelde.

‘Help!’ schreeuwde Jake, alvorens op te springen en uit de kamer te spurtten. Hij moet zich in de kamer van Robin verschuild hebben, bedacht Jake zich. Hij had geen tijd om verder te denken, want op dat moment sloot de hand van de aanvaller zich om zijn riem.

Met een harde ruk werd Jake naar achteren getrokken. De jonge cadet, getraind in de vechtsport, draaide zich echter om en knalde zijn elleboog tegen de tanden van zijn belager. De man kreunde luid en liet Jake los, waarop die eindelijk de tijd vond om zijn oude, vertrouwde katana te trekken. Jake twijfelde geen moment en zette de aanval in. Het was echter meteen duidelijk dat hij zichzelf had overschat. De vreemde man ving Jakes uithaal netjes op en overweldigde de jongen met een regen van slagen. Jake mocht dan de andere cadetten op de academie aftroeven, deze man was andere koek. De aanvaller maakte een bewuste schijnbeweging, waardoor Jake een gat in de lucht sloeg. De man maakte gebruik van de open ruimte en plofte zijn zwaard recht door Jakes voet. De jongen schreeuwde het uit. Waarom kwam er niemand? Kon er dan niemand hem horen? Waarom hielp het medaillon hem niet? Met een woeste kreet probeerde Jake de man weg te slaan. De slag miste zijn doel compleet en hakte enkel een oude brok kaas op de tafel in twee. De kling van het zwaard bleef door de wilde uithaal steken in het stevige hout. Nu Jakes wapen vastzat, haalde zijn belager verwoestend uit. Tevergeefs probeerde Jake zich achter de katana te verschuilen, maar het mocht niet baten. Het ooit zo stevige zwaard, dat meerdere malen Jakes leven had gered, kon de kracht van de uithaal niet aan: het brak in twee stukken en het zwaard van de aanvaller reet Jakes zij open. Kreunend krabbelde de jongen achteruit, terwijl hij ongelovig naar het bloed keek dat uit zijn zij vloeide. Hoe kon dit? Zijn zij open gesneden, zijn sterke katana gebroken. Het leek erop dat zelfs zijn medaillon hem nu niet meer kon redden.

Focus, hoorde Jake plots de stem van Iwain in zijn hoofd en hij dacht terug aan de training die hij eerder die dag van hem had gekregen. Bij elk gevecht is paniek je grootste vijand. Elke tegenstander kan verslagen worden, als je maar een balans vindt. Er is altijd een barst in de muur. Jake knikte onbewust en sloot zijn ogen alsof hij bij de Eronàth stond. Hij haalde diep adem. Even stond de wereld stil. In die stilte zag Jake hoe de man zou uithalen. In een fractie van een seconde was het moment weer voorbij. Jake opende zijn ogen en sprong opzij. Het zwaard miste hem op een haar na en sloeg Robins uil op de grond. Snel vluchtte Jake de keuken in, met de aanvaller op zijn hielen. De uil staarde hen beiden beschuldigend na.

In de keuken greep Jake de eerste pan die hij tegenkwam en gooide die zonder om te kijken achter zich. Het ding, nog gevuld met een restje saus van de dag ervoor, raakte de man recht op zijn hoofd, waardoor die even vloekend bleef staan. Jake wist dat hij enkele kostbare seconden had gewonnen en keek zoekend de keuken rond. Plots viel zijn oog op een zwaard dat aan de muur hing en hij soms gebruikte om vlees te snijden. Het was een zwaard dat hij jaren geleden had gekregen van Bruce Patter, zijn gids toen hij had gevochten tegen Necromanus. Behendig sprong Jake over de keukentafel, voelde een werpmes naast hem zoeven en greep het zwaard van de muur. Het slagwapen was al even niet gebruikt geweest en het leer rond het handvat voelde verstorven aan. Jake moest echter vechten met de wapens die hij had, want een seconde later stond de aanvaller opnieuw bij hem. De man haalde bovenhands uit en Jake pareerde de slag zoals hij het van Iwain had geleerd. Beide zwaarden sloegen tegen het gammele houten rek naast hen. De kruiken olie, wijn, azijn en zout op het rek trilden vervaarlijk door de schok. Een idee lichtte plots op in Jakes hoofd. Hij besefte dat hij het gevecht zo snel mogelijk moest zien te beëindigen. Hij ving een nieuwe uithaal van de man op en voelde hoe een pijngolf door zijn zij trok. Hij was veel bloed aan het verliezen en zou het gevecht niet veel langer kunnen volhouden. Hij moest echter wachten op het juiste moment, de barst in de muur. De onbekende man viel opnieuw aan en Jake hurkte om de slag te ontwijken. Hij wist dat het nu of nooit was. Hij sprong op en haalde uit. Instinctief stapte de man opzij, maar de slag was niet naar hem gericht. Jake sloeg hard in op het oude rek en sprong aan de kant. Het rek raakte uit evenwicht en Jakes belager kreeg verschillende potten en kruiken over zich heen. Een zware kruik olijfolie ketste het zwaard uit de handen van de man, waarop Jake zijn kans rook. Hij sprong vooruit en stak in één beweging de erfenis van Bruce Patter in de borst van de aanvaller.

De man kreunde kort en viel op zijn knieën, met het zwaard nog steeds in hem. Trillend keek Jake de man aan. Ik heb iemand vermoord, schoot er door zijn hoofd, terwijl hij zijn eigen pijn negeerde. De stervende man leek weinig medelijden met zichzelf te hebben, maar keek Jake grijnzend aan. Hevig schuddend greep de man naar iets in zijn zakken. Instinctief stapte Jake achteruit, verwachtend dat de man een mes zou trekken. Het bleek om een vodje papier te gaan, maar nog voor de aanvaller de bedoeling van zijn actie kon uitleggen, viel hij op de grond en verloor het bewustzijn. Bloed vermengde zich met de olijfolie en azijn op de grond. In een trance, niet beseffend wat er net gebeurd was, greep Jake de arm van de man en probeerde diens hand te openen. Rond een van de vingers zat een ijzeren ring, waar de jongen zich aan bezeerde. Uiteindelijk wist Jake de vuist van de man te openen en plukte het bebloede vodje uit de nog warme handpalm. Langzaam liet hij zijn blik over het papier glijden. Hoewel het een kriebelig geschrift was, had Jake snel door dat het ging om een lijst van namen, met naast elke naam een bedrag: een proscriptielijst voor huurmoordenaars. Vol afgrijzen keek Jake naar zijn eigen naam en het bedrag dat ernaast stond. Het was echter niet de enige naam die hij kende. Ongelovig staarde Jake naar het blad en begon ongecontroleerd te snikken. Onder zijn naam stond die van zijn vader. Die was al doorstreept.

I Het heengaan van John Firefield

‘Wat zei hij?’ vroeg Robin voorzichtig. De jongen keek Jake medelijdend aan met zijn bruine ogen. Samen met Elvira stond het drietal voor de deur van de notaris, gelegen in het binnenste deel van het derde niveau. Hoewel ze zich diep in de heuvel bevonden, hoorden ze hoe buiten het stormweer de stad geselde, waardoor de vele beekjes in de heuvel wilder stroomden. Jake zuchtte diep en staarde voor zich uit. Robin wisselde een snelle blik met Elvira. Er waren twee dagen verstreken sinds de aanval op Jakes leven en in die tijd had Jake nauwelijks een woord tegen hen gezegd. Het enige wat Robin wist, was dat Jake na de aanval zijn wonden had proberen te verbinden en vervolgens met zijn oefenpaard van het leger naar Kitagel was gereden, het dorpje naast Delebris. Daar had hij het levenloze lichaam van zijn vader gevonden. Daarna moest Jake het bewustzijn hebben verloren, want een handelaar vond hem niet veel later midden op de weg. De man had Jake op zijn kar gelegd en zo snel als hij kon naar de ziekenboeg in Delebris gebracht. Robin had dat alles pas ’s avonds vernomen, toen bleek dat er in zijn woning een moordonderzoek gaande was.

‘Jake, gaat het wel?’ vroeg Elvira op haar beurt. Ook zij had haar vriend nog nooit zo stil gezien. Samen met Robin was ze niet meer van Jakes zijde geweken sinds hij uit de ziekenboeg ontslagen was, maar dat leek nauwelijks tot Jake door te dringen. Toen Robin geprobeerd had om hem op te beuren door zijn katana te brengen, had Jake het wapen meteen vastgenomen en naar buiten gekeild. Met gezwollen stem had hij erbij gezegd dat het zwaard, net als zijn vader, verloren was.

‘Ik erf het allemaal,’ mompelde Jake plots. Zijn blik stond op oneindig. Op de achtergrond weerklonk het geratel van de aanhoudende regen.

‘Wat bedoel je met allemaal?’ fluisterde Robin, bang om iets verkeerds te zeggen. Opnieuw wisselde hij een bezorgde blik met Elvira.

‘Alles,’ verklaarde Jake, ‘Het huis in Kitagel, de meubels, al het geld. Hij is echt weg.’

Robin keek Jake meewarig aan en kneep zijn goede vriend in de schouder. ‘Je weet dat we er voor je zijn, hè? Dat je altijd bij ons terecht kan?’ Terwijl Robin die woorden uitsprak, zag hij de tranen in Jakes ogen staan.

‘We laten je niet in de steek, Jake,’ probeerde Elvira hem te troosten.

Jake knikte en streek enkele tranen weg. ‘Ik weet het. Dank je wel,’ bracht hij uit, maar zijn stem klonk fragiel als een sneeuwvlokje. Robin en Elvira omhelsden hun vriend, waarop die hard begon te snikken, alsof de innerlijke dam die Jakes emoties in toom hield, was gebarsten door de omhelzing. Dikke tranen biggelden als glazen slakken over zijn wangen en Jake klemde zijn twee vrienden vast alsof hij bang was dat ze elk moment konden sterven.

‘Rustig, Jake, rustig. We zijn er voor je. Daarvoor zijn we vrienden, makker. Daarvoor zijn we vrienden,’ mompelde Robin die het zelf ook benauwd kreeg. In de verte klonk het gerommel van een zware donderslag.

‘Wat ga je intussen nog doen voor … wel … de crematie?’ probeerde Robin onhandig het gesprek aan te snijden. ‘Denk je dat iedereen er op tijd zal zijn?’

Hij en Jake liepen samen doelloos door de gangen van het derde niveau. Elvira had besloten dat het beter was om de twee vrienden even alleen te laten, aangezien zij elkaar langer en beter kenden.

Jake zuchtte diep, wilde tegen een losliggende steen trappen, maar bedacht zich net op tijd, denkend aan zijn gewonde voet. ‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij zwakjes. ‘Iedereen die in de buurt van Delebris woont, zal er ongetwijfeld wel zijn. Ik verwacht alleszins dat Colly komt.’

Even liet Jake een korte stilte vallen, waarbij Robin niet wist wat hij moest zeggen of doen. Gelukkig voor hem ging Jake verder.

‘Maar Pieter en Laura zullen hier nooit op tijd zijn. Het bericht over de dood van mijn vader is pas gisteren verzonden en het is drie dagen reizen naar Sibourg. Mijn vader zal al as zijn voordat ze weten dat hij is heengegaan,’ mompelde Jake en hij staarde naar de grond.

Robin sloeg zijn arm om Jake heen. ‘Ik ben er zeker van dat ze hun best zullen doen om hier te zijn en sowieso aan je zullen denken,’ probeerde hij hem op te peppen.

Jake knikte, maar zei niets, waarop ze een tijdje in stilte verder wandelden.

‘Zeg, ik heb nog een vraag voor je,’ onderbrak Robin de stilte na een tijdje. ‘Niet dat het mijn zaken zijn, maar ik dacht dat jij en Laura niet langer samen waren? Of heb ik iets gemist?’

Jake schudde zijn hoofd, niet goed begrijpend waar deze vraag vandaan kwam. ‘Nee, dat zijn we niet meer.’

‘Waarom heb je haar dan een rouwbrief gestuurd? Is dat niet wat vreemd?’ woog Robin zijn woorden.

Jake bleef staan en Robin vreesde dat hij deze kwestie iets tactvoller had moeten aanpakken.

‘Het is misschien wel vreemd, nu ik erbij stilsta,’ verraste Jakes antwoord hem. ‘Ik heb er nooit over nagedacht. Het leek me zo logisch om haar een brief te sturen, weet je wel? Zo lang zijn we nog niet uit elkaar en ik beschouw haar nog steeds als een goede vriendin,’ mompelde Jake meer tegen zichzelf dan tegen Robin.

‘Ik begrijp het,’ stelde Robin zijn vriend gerust. Ook hij wist dat Jake nog steeds een afbeelding van Laura op zijn nachtkastje had staan en duidelijk nog niet over de breuk heen was. ‘Je weet dat ik er voor je ben, hè makker? Dat ik mijn hand voor je in het vuur wil steken? Dat ik mijn leven voor je zou geven als het moest?’ Te laat besefte Robin de onhandige formulering van die laatste zin.

Jake knikte terwijl hij in het oneindige staarde. ‘Dat weet ik, Robin. Net als ik mijn leven voor mijn vader zou hebben gegeven,’ sprak hij toonloos. Iets in Jake leek te verharden. Plots draaide hij zich om naar Robin en keek zijn vriend recht in de ogen. ‘Ik weet dat je me wilt helpen en ik apprecieer het. Ik moet nu echter even alleen zijn en nadenken.’

‘Ben je zeker?’ stamelde Robin, maar nog voor hij uitgesproken was, knikte Jake heftig.

‘Ja. Begrijp me niet verkeerd. Het ligt niet aan jou of Elvira. Het is gewoon: mijn vader is vermoord, ik ben aangevallen en iedereen doet alsof het normaal is. Het stadsgarnizoen zei dat ze geen enkele aanwijzing hebben kunnen vinden en daarmee is de kous voorlopig af. Geen enkele aanwijzing! Ze hebben geen flauw idee wie de moordenaar is of waarom we op een proscriptielijst staan!’ Jake begon zich steeds meer op te winden en luider te spreken. ‘Maar ik heb wel een vermoeden, Robin! Ik weet wie hierachter zit! Ik …’ Abrupt stopte Jake zijn zin, haalde diep adem, en klopte op Robins schouder, alsof hij zijn vriend probeerde te kalmeren in plaats van zichzelf. Robin keek hem ongerust aan.

‘Ik zie je straks, oké? Maak je geen zorgen,’ besloot Jake terwijl hij weg wandelde.

Robin keek zijn vriend bedenkelijk aan, maar knikte. Hij zag hoe Jake half mankend naar de uitgang van het niveau liep en vervolgens in de striemende regen buiten verdween. Het viel Robin op dat Jake het zwaard droeg waarmee hij de onbekende aanvaller had gedood. Nu hij erover nadacht, besefte hij dat Jake het zwaard sinds de moordaanslag steeds bij zich had gehouden en er zelfs mee had geslapen. Nu ja, hij kon het hem niet kwalijk nemen. Zachtjes streelde Robin over de knop van zijn eigen zwaard. Het handvat had de vorm van een leeuwenkop, of iets wat daarvoor moest doorgaan. Ook hij droeg onbewust de laatste dagen zijn zwaard bij zich, alsof iets in hem zei dat hij het weleens nodig zou kunnen hebben.

Jake trok zijn groene capuchon over zijn hoofd en voelde meteen hoe de gietende regen zich een weg door zijn kledij probeerde te banen. Hoewel het slechts middag was, was de lucht al erg donker en de wolken kolkten boven hem alsof de wereld voor een tweede keer zou vergaan. De wind zong en gaf de regendruppels extra vaart, waardoor ze aanvoelden als kleine zweepslagen op Jakes gezicht. De inslagen van de druppels deden een waterloop naast Jake zo borrelen, dat het leek of de beek kookte. Jake sloeg echter geen acht op het noodweer en wandelde langzaam door de stad, niet wetende waar hij heenging. Zijn gedachten waren bij zijn vader. Wie wilde hem dood? Wie school er achter de aanval? En vooral: waarom? In zichzelf maakte Jake zich verwijten. Hij had dit moeten zien aankomen. Hij had oplettender moeten zijn. Hij had zijn vader moeten redden. Jake wond zich steeds verder op en naarmate de tijd verstreek, begon hij te rennen. Sneller en sneller liep hij, tot zijn voet en zij het uitschreeuwden van de louterende pijn en de jongen hijgend tot stilstand kwam. Onwillekeurig hadden zijn voeten hem naar de top van de stad geleid. In de schaduw van de Eronàth keek hij naar het kabbelende water dat uit het aquaduct stroomde, als bloed uit een ader. Jake stapte op het bouwwerk af en klom via een glibberige muur op het aquaduct. Zo balanceerde hij op de smalle stenen strook met aan de ene kant het ijskoude water en aan de andere kant de oneindige diepte. Onder hem lag de onmetelijke stad. Er was geen kat te zien in dit hondenweer.

Plots voelde Jake een enorme woede in hem naar boven komen, als een alligator die de hele tijd onder het wateroppervlak had geschuild en plots naar boven schoot. Waarom was dit hem overkomen? Waarom moest dit gebeuren, net nu hij zijn leven weer in eigen handen begon te krijgen. Net nu hij dacht dat het verleden dood was. Hij schreeuwde luid tegen de wind. Was Laura maar hier om hem te troosten. De gedachte aan Laura maakte de eenzaamheid alleen maar erger. Hij wou dat er iemand was die zijn pijn zou begrijpen, zijn onmacht zou verzachten. Was zijn vader maar hier geweest. Opnieuw brulde Jake en keek uitdagend naar de donkere lucht, alsof die de grote boosdoener was. Zijn vader had dit niet verdiend. Dat Jake zelf achtervolgd werd door demonen uit zijn verleden, daar kon hij mee leven, maar ze moesten alle anderen erbuiten laten. Een wrokkig gevoel broeide in hem. Robin en Elvira hadden het dan misschien niet door, maar Jake wist precies waarom zijn vader was vermoord. Het draaide om het medaillon. Dat vervloekte, stomme ding dat hem enkel maar ongeluk had gebracht! En waarom? Hij had er niet eens zelf voor gekozen.

‘Waarom!’ gilde de jongen tegen de kolkende wolken. Een bliksem doorkliefde de hemel. In een reflex haalde hij het juweel van onder zijn kleren en richtte het naar de lichtflitsen tussen de donkere wolken.

‘Komaan! Maak er een einde aan! Doe het dan!’ riep hij schor tegen de witte stralen, maar geen enkele schicht trof de jongen. De mysterieuze edelsteen zou hem daartegen wel beschermen.

Jake vloekte nogmaals, voelde hoe de woede in hem het overnam en knalde zonder te kijken het medaillon keihard op de stenen voor de Eronàth. Het ding gaf geen krimp. De schrik sloeg Jake om het hart toen hij een paar zware schoenen zag verschijnen bij het medaillon. Een man, nauwelijks zichtbaar in een donkere regenjas, stapte naar voren uit de regen en raapte het driehoekige sieraad op. Weifelend en in paniek keek Jake toe. Een kant van hem wilde zo graag verlost zijn van dat medaillon en het bijbehorende ongeluk, zich niets aantrekken van alle verantwoordelijkheid en gewoon een normaal leven leiden. Er was echter ook een andere kant en die zou dat niet laten gebeuren. Hoe graag Jake het ook wilde, er waren te veel mensen voor het medaillon gestorven, waaronder nu ook zijn vader. Hij moest en zou het verdedigen, ook al zou het zijn einde betekenen. Jake twijfelde er niet aan of dit was een nieuwe huurmoordenaar die hem gevonden had. Hij zou het hem doen berouwen. Lenig als een kat sprong Jake van de muur – hoe vaak was hij daar al opgeklommen? – en kreunde zachtjes toen hij neerkwam. Een pijngolf trok door zijn voet. Net op het moment dat Jake zijn zwaard trok, sprak de onbekende hem met een diepe, maar warme stem toe: ‘Je woede koelen op je geluksbrenger zal de pijn niet verzachten, jonge leerling.’

Jake herkende de stem onmiddellijk, stak beschaamd zijn zwaard weg en maakte een kleine, nerveuze buiging. ‘Het spijt me, meester Iwain.’

De regen bleef neergutsen terwijl de leerling en zijn meester zwijgend voor zich uit staarden. Sinds Iwain was aangekomen, had hij niets meer gezegd buiten die ene zin. Hij had het medaillon teruggegeven aan Jake en had daarbij zijn handen om die van zijn pupil gelegd. De blik in zijn ogen had meer verteld dan duizend woorden. Vervolgens had Iwain zich omgedraaid richting de stad en was zo in de verte blijven staren. Na een tijdje was Jake naast zijn mentor gaan staan. Van ver gezien was het waarschijnlijk een grappig zicht: de kleine, dikkere Iwain die met zijn zwarte regenjas en peperkleurige baard leek op een doorweekte vleermuis, naast de grotere, slankere Jake wiens capuchon steeds weer van zijn hoofd waaide. Samen stonden ze daar als twee levende standbeelden, stoïcijns de storm trotserend, alsof ze de striemende regen niet voelden. Al snel wist Jake niet meer hoelang ze daar stonden: het kon een kwartier zijn, maar ook een uur. Bij Iwain leek tijd altijd een rekbaar begrip te worden. De man straalde een aura van rust en structuur uit, alsof enkel zijn aanwezigheid genoeg was om de meest complexe situaties tot een simpel probleem te herleiden. Hoewel Jake het niet hardop durfde zeggen, was hij blij dat uitgerekend Iwain hem gevonden had. Hij had precies gebracht wat Jake nodig had: troostende stilte.

Toen Jake begon te spreken, was het omdat hij dat zelf wou. Hij voelde geen druk van Iwain, want hij wist dat zijn leermeester geduldig zou wachten, zoals een tuinman die wacht op regen.

‘Waarom?’ vroeg Jake plots en hij schrok zelf van het geluid van zijn stem, alsof de woorden zijn mond al hadden verlaten, nog voordat hij ze bedacht had.

De grijsaard naast Jake kruiste zijn armen. ‘Waarom wat precies?’

‘Waarom is mijn vader gestorven? Waarom kon ik hem niet redden?’ antwoordde Jake en hij merkte dat zijn stem hees klonk.

Even bleef Iwain stil, alsof hij wilde dat Jake zelf nadacht over zijn vragen. ‘Vragen die beginnen met waarom hebben altijd een antwoord, maar nooit één dat voldoende is,’ sprak Iwain kalm, nog steeds in het oneindige starend.

Jake snoof, alsof hij hapte naar adem.

‘Het is niet jouw schuld dat je vader is gestorven.’

Jake gaf nu een luide snik, alsof hij die woorden niet kon aanhoren. ‘Dat is het wel, Iwain. Ik weet het. Het is door mij. Als ik niet …’

‘Jij bent niet verantwoordelijk voor je vaders dood, Jake. Zou hij je verantwoordelijk stellen als hij hier was?’

‘Nee,’ antwoordde de jongen in tranen.

‘Waarom zou jij dat dan wel doen?’

Jake reageerde niet en bleef huilen, zoals de wind om hen heen. Hij kon moeilijk aan Iwain vertellen dat hij een magisch medaillon had, waarin hij de vermoedelijke oorzaak van de aanval zag. Was Laura nu maar hier. Iemand die hem door en door kende en die er vier jaar geleden was bij geweest. Iemand die had meegemaakt, wat hij meegemaakt had. Iemand die hij kon vastpakken. Iwain zag de verandering in zijn leerling en sloeg weemoedig zijn arm om hem heen.

‘Hoe moet ik nu verder?’ snikte Jake.

‘Hoe zou je vader willen dat je verdergaat?’ kaatste Iwain de vraag terug.

Jake verstilde en stopte met huilen terwijl hij nadacht over Iwains vraag. Rond het tweetal begon de regen langzaam af te nemen.

‘Hij zou willen dat ik sterk ben,’ antwoordde Jake uiteindelijk. ‘Dat ik me niet uit het veld laat slaan. Dat ik mijn opleiding succesvol afrond. Hij zou willen dat ik hem trots maak.’

‘Dat was hij al, Jake,’ antwoordde zijn leermeester en opnieuw viel er een korte stilte.

‘Nee, dat was hij niet. Dat zou hij niet zijn, als hij wist dat ik hem had kunnen redden,’ verzette Jake zich opnieuw. Zijn stem klonk niet langer broos, maar net vastberaden, alsof hij ervan overtuigd was dat Iwain hem niet begreep.

‘Berusting vinden in het leven is ook berusting vinden in de dood. Het aanvaarden van verlies is tegelijk het meest moedige en het meest trieste wat een mens moet leren. Ik begrijp dat je zijn dood op jou wil nemen, maar daardoor houd je je woede vast in plaats van ze los te laten. Wraak en schuld zijn slechte raadgevers, Jake. Laat ze je niet verblinden,’ poogde Iwain een laatste keer om Jake van idee te doen veranderen. Het mocht echter niet baten.

‘Je begrijpt het niet, Iwain. Je kan het ook niet begrijpen,’ schudde Jake zijn hoofd.

‘Misschien,’ besloot de leermeester, ‘of misschien moeten we het nog allebei leren begrijpen. Tijd zal het uitwijzen.’

Jake knikte zachtjes en veegde wat tranen weg. Vaderlijk kneep Iwain hem in de schouder. Intussen was het opgehouden met regenen. In het westen was een waterig zonnetje zichtbaar en Jake besefte dat ze hier lang hadden gestaan.

‘Misschien moeten we ons klaarmaken voor de ceremonie,’ las Iwain Jakes gedachten. Zijn leerling knikte en sloeg zijn ogen neer.

De crematie zou aanvangen bij zonsondergang, maar Jake wist niet of hij er al klaar voor was. Iwain had hem tot rust kunnen brengen, maar de crematie zou hem opnieuw confronteren met de onvermijdelijke waarheid: zijn vader was dood. Dan zou de spiraal van verdriet hem weer meezuigen: de vreemden die hem sterkte zouden wensen, de lege speeches die de wonde enkel nog rauwer zouden maken, de rituele maaltijd waarmee hij officieel afscheid zou moeten nemen. In een reflex greep Jake naar het handvat van zijn zwaard, alsof hij een manier zocht om zich te verdedigen, maar vond de ruwe hand van Iwain in de plaats. De grijsaard kneep bemoedigend in zijn hand en een vreemde rust kwam over Jake. Het zou goedkomen. Zijn vrienden zouden er zijn. Iwain zou er zijn. Hij stond niet alleen. Jake nam diep adem, dacht nog even aan zijn vader en knikte toen naar Iwain. Samen vertrok het tweetal naar het onderste niveau van de stad, terwijl de zon hun ruggen verwarmde.

Het vuur knetterde en laaide hoog op tegen de diepblauwe hemel waarin nog enkele verloren wolken hingen. Het lichaam van Jakes vader, overgoten met olie, was nauwelijks zichtbaar door de felle vlammen die eromheen dansten. Rond de brandstapel was een kleine menigte verzameld, onder leiding van een ceremoniemeester. De man had een diepe stem en zijn troostende woorden weergalmden over de kleine vlakte op het negende niveau van de stad. Jake zat helemaal vooraan in de menigte en staarde doelloos naar de vlammen met een gepijnigde en geconcentreerde blik. Aan zijn riem hing nog steeds Bruces zwaard, waarvan het heft leek te gloeien in de schijn van de vlammen. Jake luisterde al lang niet meer naar de woorden van de man vooraan. Hij was in een andere wereld, een wereld die dichter stond bij zijn vader.

Naast Jake zaten Robin, Elvira en Colly. Vooral de aanwezigheid van die laatste was een enorme opsteker voor Jake. Hij had Colly al een tijdje niet meer gezien, omdat ze aan het studeren was voor een examen dat de rest van haar carrière zou bepalen. Haar lange afwezigheid was echter niet de enige reden waarom Jake blij was om zijn oude vriendin terug te zien. Colly was de enige aanwezige die ook bij de gebeurtenissen vier jaar geleden was geweest. Zij herinnerde zich even goed als Jake hoezeer ze hadden geleden, hoeveel ze hadden opgeofferd, hoeveel ze hadden verloren. Allemaal voor het medaillon. Datzelfde medaillon dat nog steeds rond Jakes nek hing. Net als bij Jake had het sieraad ook Colly’s leven fundamenteel veranderd. Het meisje had tijdens hun tocht steeds moeten ervaren hoe anderen vochten in haar plaats, aangezien ze toen zelf geen wapen kon hanteren. Als gevolg had Colly zich de hele tocht waardeloos gevoeld. Na de gebeurtenissen had het meisje dan ook besloten dat ze nooit meer machteloos wilde toekijken en was begonnen met lessen zelfverdediging. Ze had vrijwel alle vechtscholen in Delebris en omstreken afgeschuimd, om vervolgens in het leger te stappen. Steevast liep Colly rond met schrammen en blauwe plekken, die ze zag als een soort eretekens. Onterecht was dat niet: slechts weinig leeftijdsgenoten durfden zich met Colly te meten en de weinigen die het deden, beklaagden het zich achteraf.

Toch voelde Colly zich tijdens de crematie even machteloos als vier jaar geleden. Met lede ogen keek ze naar het lichaam dat door het vuur werd verteerd. Ze kende Jakes vader al lang – zowel zij als Jake kwamen uit Kitagel – maar het was pas na de gebeurtenissen van vier jaar geleden, toen zij en Jake echt vrienden waren geworden, dat ze ook regelmatig zijn vader was beginnen zien. Ze had altijd kunnen lachen met zijn droge mopjes en had hem beschouwd als een oom bij wie ze altijd terecht kon voor advies, vooral als ze weer eens ruzie had gemaakt met haar ouders. Die oom was nu bruut vermoord. De kleine blondine balde haar vuisten en keek naar Jake. De jongen staarde nog steeds in het vuur. Colly begreep die avond beter dan eender wie hoeveel pijn Jake had. Ze besefte hoe schuldig hij zich moest voelen en hoe dat gevoel hem moest verteren. Ze voelde het zelf ook. Net als Jake kon ze immers maar één reden bedenken waarom Jake was aangevallen en zijn vader was vermoord: omwille van dat medaillon dat zij hier hadden gebracht.

Naast Jake, Elvira, Robin en Colly waren er vooral veel vrienden van Jakes vader aanwezig op de crematie: leeftijdsgenoten waarmee hij was opgegroeid, met wie hij samen had gevochten tijdens de burgeroorlog of met wie hij op zijn oude dag regelmatig een kaartje had gelegd. Ook Iwain was van de partij en had zich achterin de groep gevestigd, samen met twee andere legerofficieren. Colly gokte dat er ongeveer twintig mensen aanwezig waren om een laatste groet te brengen aan John Firefield. Die gok was berekend en lag niet ver van de waarheid, want Colly had vlak voor de ceremonie alle aanwezigen ongemerkt bestudeerd. De blondine was er namelijk niet gerust op: als iemand Jake en zijn vader had aangevallen om het medaillon te bemachtigen, dan zou het niet bij één poging blijven. Misschien was het voorbarig om te veronderstellen dat er zo gauw een nieuwe aanval zou komen, maar net daarom leek het Colly des te waarschijnlijker. Ze besefte dat Jake op dit moment een zwakke prooi vormde.

Of haar angst terecht was of niet: Colly had zich er niet door laten tegenhouden en had bijna elke aanwezige argwanend bespied. Bij twee van die aanwezigen had Colly een onaangenaam gevoel gekregen, alsof ze niet binnen het plaatje pasten. Het waren niet hun zwarte rouwkleren of hun houding die het meisje waren opgevallen, maar hun leeftijd. Ze leken te jong om vrienden van Jakes vader te zijn en te oud om kennissen van Jake te zijn. Bovendien kende Colly elke inwoner van het kleine Kitagel, waardoor ze zeker wist dat ze niet in het dorp woonden. Wie waren die mannen? Kende Jake hen? Af en toe schuifelde Colly op haar stoel en wierp – schijnbaar achteloos – een blik achterom, zodat ze het tweetal in de gaten kon houden. Ze was niet de enige die dat deed, hoewel ze dat zelf niet besefte. Ook Iwain hield de twee onbekende gasten in het oog. Zo kwam het dat de twee mannen zowel door de oude leermeester als het jonge meisje vrijwel constant werden bekeken.

Ondanks de twee verdachte gasten verliep de crematie zonder problemen en niet veel later prevelde de ceremoniemeester zijn laatste woorden terwijl de vlammen begonnen te doven. Iedereen stond op en vormde een lange rij om een laatste groet te brengen aan John Firefield. Alle aanwezigen kregen een witte bloem, die de zielsbloem werd genoemd, om in de smeulende sintels te werpen. Nadat dat ritueel voltrokken was, wenste iedereen Jake – het enige resterende familielid – veel sterkte toe en verdween in de avond.

Een voor een verschenen de aanwezigen voor Jakes bruine ogen, als een soort onophoudelijke stroom van gemompel en rouwwensen. Jake leek verlamd van verdriet en hoorde hun woorden nauwelijks. Zijn enige reactie bestond uit een korte knik, waarbij hij steeds oogcontact vermeed met diegene die voor hem stond. Jakes vrienden sloten de stoet van rouwenden af, maar ook bij hen leek Jake niet te reageren. Het was pas toen Colly voor Jake stond dat de jongen eventjes uit zijn treurende trance leek te komen. Hij keek het meisje recht in de ogen, drukte haar tegen zich aan en begon hevig te snikken.

Het tweetal bleef zo enkele minuten staan, terwijl de sintels achter hen nagloeiden. De nacht begon intussen te vallen. De meeste aanwezigen maakten zich op om te vertrekken, hoewel er nog enkele bleven rondhangen om herinneringen op te halen aan Jakes vader. Onder hen waren ook de twee onbekende mannen die nog steeds nauwlettend in de gaten werden gehouden door Colly en Iwain. Uiteindelijk kwam de ceremonieleider, een kalende vijftiger, Jake halen om met hem het Overgangsmaal te delen. Deze maaltijd zou volgens de Delebrische traditie de geest van de overledene afscheid laten nemen van deze wereld. Na de maaltijd zouden Jake en de ceremoniemeester tot slot de as naar de Hallen der Stilte brengen. Jake liet Colly los, kneep zachtjes in haar hand en veegde zijn tranen weg.

‘Bedankt,’ mompelde hij kort, alvorens hij haar hand losliet en met de ceremonieleider wegwandelde.

‘Graag gedaan,’ fluisterde Colly, maar ze twijfelde of Jake het gehoord had. Ze keek haar vriend na, tot hij met de ceremoniemeester in een nabijgelegen gebouwtje verdween. Vervolgens zuchtte Colly diep en keek om haar heen. Wat verderop stond het onbekende tweetal nog steeds na te praten. De duisternis rond haar werd benauwender.

‘Hij blijft wel erg lang weg,’ mompelde Colly terwijl ze ijsbeerde over de stenen van het binnenplein. Zij, Robin en Elvira stonden inmiddels al meer dan een uur op Jake te wachten, maar de jongen was nog steeds niet teruggekeerd van de rituele maaltijd. Buiten Jakes vrienden waren enkel Iwain, zijn twee officieren en de twee onbekende mannen nog aanwezig op het pleintje. Intussen was het donker geworden, waardoor het plein enkel nog verlicht werd door de blauwe gloed van een nabijgelegen beek.

‘Misschien is zo’n rituele maaltijd wel heel uitgebreid? Het is en blijft een laatste groet aan de overledene?’ opperde Robin terwijl hij nerveus met zijn handen over elkaar wreef.

‘Nee, die maaltijd stelt nauwelijks iets voor. Toen mijn vader stierf, stond ik in een halfuur alweer buiten,’ verbeterde Elvira haar vriend, terwijl ze onwillekeurig met een van haar bruine krullen speelde, een nerveus tikje dat ze bleef volhouden ondanks dat Robin er haar steeds op wees.

‘Er is iets aan de hand,’ siste Colly. ‘Ik voel het gewoon. Ik wist het zodra ik die twee types zag die niemand van ons kent. De enige reden waarom ze hier nog ronddwalen, is omdat ze weten dat er iets op til is.’

‘Ja, maar wat dan? We kunnen toch niet de maaltijd verstoren? Stel je voor wat het met Jake zou doen. Hij voelt zich al zo schuldig,’ wierp Robin tegen.

Op dat moment kwam de grijze Iwain naar hen gewandeld en onderbrak hun discussie. ‘Het spijt me, jonge pupillen, maar ik vrees dat ik niet langer kan blijven. Hoewel ik Jake nog graag een hart onder de riem had gestoken, wordt mijn aanwezigheid vereist op een belangrijke vergadering. Het stelt me echter gerust om te weten dat Jake bij jullie in goede handen is.’

Het drietal knikte dankbaar naar de oude maarschalk.

‘Desalniettemin zal ik een onaangenaam gevoel hebben, wanneer ik hier vertrek.’ Terwijl Iwain sprak, schoten zijn ogen kort naar de twee onbekende individuen.

‘U voelt het ook. Uw gevoel zegt ook dat er iets aan de hand is met die twee vreemde vogels,’ sprak Colly gretig, nog voordat Iwain meer kon zeggen.

De oude man glimlachte. ‘Je bent oplettend, Colly, zoals het een Atharische Slang zou betamen. Ik houd die twee heren inderdaad al de hele avond in de gaten. Ik heb er zelfs al mee gesproken. Ze wisten mij te vertellen dat ze door de stadsraad zijn aangesteld om het terrein na afloop van de ceremonie te sluiten, maar ik kan me niet herinneren dat er ooit zoiets besloten is, hoewel zo’n detail me misschien is ontgaan. In ieder geval vertrouw ik ze niet. Moordpogingen gebeuren niet zomaar, laat staan op een vader en zijn zoon tegelijk. Ik ken te weinig van Jakes en Johns leven om goed te kunnen oordelen, maar ik vrees dat Jake nog steeds in gevaar verkeert.’ De man verlaagde nu zijn stem, zodat die niet luider klonk dan het geruis van de beek. ‘Zodra ik aankom op de krijgsvergadering, zal ik het bevel geven om enkele soldaten naar hier te sturen, voor de zekerheid. Intussen reken ik op jullie. Ook jullie zijn soldaten, hetzij nog in wording. Ik heb vertrouwen in jullie. Verdedig Jake als het nodig is. Volg jullie gevoel, jullie kennen hem het beste. En vooral: vertrouw niemand, zeker niet die twee onbekenden.’ Iwain zweeg voor een ogenblik en keek hen een voor een aan. Zijn ogen keken dwars door hun ziel.

‘Dus als mijn gevoel zegt dat ik de rituele maaltijd moet verstoren, dan moet ik dat doen?’ vroeg Colly scherp.

‘Dat kan jij het beste beoordelen,’ antwoordde Iwain. ‘Veel succes nu. Ik stuur de soldaten zo snel mogelijk.’ Vervolgens sloeg hij zijn grijze mantel om zich heen, wandelde naar de twee wachtende officieren en verdween met hen in het nachtelijke duister. De vrienden bleven alleen met de twee onbekenden achter.

Naarmate de tijd verstreek, werd Colly steeds nerveuzer, te meer omdat de soldaten die Iwain beloofd had te sturen, niet kwamen opdagen. Toen er zeker een halfuur verstreken was, had het meisje er genoeg van. ‘Jongens, ik ga ervoor. Iets loopt hier helemaal fout. Ik ga hier niet wachten tot Jake samen met zijn vader in de Hallen der Stilte ligt. Iwain zei dat ik mijn gevoel moest volgen, en dat ga ik ook doen.’

Ondanks dat Elvira en Robin haar probeerden te overtuigen om nog enkele minuten te wachten, stapte Colly zelfverzekerd naar het gebouwtje waarin Jake was verdwenen. De twee ongure mannen hielden Colly nauwlettend in de gaten – ze voelde hun ogen branden op haar rug – en toen Colly het gebouwtje bijna bereikt had, kwamen ze in actie.

‘Hé, wat denk je te doen?’ riep een van de twee met een ruwe stem.

Intussen stapten ze op Colly af, waarop Robin en Elvira beschermend naast haar kwamen staan. Robins vingers rustten op het heft van zijn zwaard.

‘Ik ga kijken waar Jake blijft. Hij is al veel te lang weg,’ blafte Colly venijnig terwijl ze naar de deurknop reikte.

‘Dat mag niet! Je verstoort zo het ritueel! Als hij echt je vriend is, dan …’

‘Want jij lijkt wel een echte vriend van Jake!’ snoof Colly terwijl ze aan de deurknop draaide.