Vlaams fruit

Met in de hoofdrol:

Antwerpen, een rode pluchen stoel en een stuk fruit.

Vlaams fruit

1e druk: december 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-93233-46-9

ISBN e-book 978-94-93233-47-6

NUR 303

©2021 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Belladonna

Het is vijf uur en het schemert inmiddels. De lucht voelt klam aan. Dat is ook niet gek, want het heeft de hele dag gemiezerd. Ondanks dat ze haar doorweekte hovenierskleding heeft omgeruild voor haar gewone dagelijkse goed, is ze door en door koud. Ineengedoken in de kraag van haar jas loopt ze gehaast de poort uit en laat de botanische tuin achter zich.

‘Tot morgen,’ roept haar chef haar na.

‘Tot morgen,’ mompelt ze vrolijker dan de bedoeling is. Haar gezicht fleurt op als ze aan morgen denkt. Als het goed is, komt ze hier nooit meer terug. Voorzichtig betast ze het gevulde plastic zakje dat ze in haar jaszak heeft gestopt. Haar hart bonst in haar keel. Van opwinding, hoop en pure angst. Zal ze het durven? Als een bekwaam jongleur rolt ze de bessen tussen haar vingers door. Was ze maar zo volleerd. Ze heeft geen enkele ervaring met wat ze van plan is. Alles wat ze aan kennis heeft geabsorbeerd, komt van het internet. Stiekem tijdens de lunchpauzes via de computer van haar baas opgezocht. Totdat het begon op te vallen en ze er opmerkingen over kreeg. Ze had graag nog een keer, voor de zekerheid, gelezen hoe ze het tweede deel van haar plan moet uitvoeren, maar ze wil beslist geen argwaan wekken. Ze huivert bij de gedachte. Als haar baas zou klikken tegen Mattia was haar kans verkeken. En dat ze maar één kans heeft, is duidelijk. Oefenen kan ze niet, falen is geen optie. Dat betekent haar dood. Dat is een ding dat zeker is. Ze loopt de Leopoldstraat uit en slaat de hoek om naar de Lange Gasthuisstraat in de richting van de wijk Sint-Andries, waar ze sinds vijf jaar woont. Met Mattia. Haar Italiaanse zomerliefde. Ze ontmoetten elkaar op het strand van Barcelona waar ze een paar dagen met haar vriendin was om te vieren dat ze waren afgestudeerd als laborant. Mattia was daar met een vriend. Ondanks zijn Italiaanse afkomst was hij geboren en getogen in Antwerpen. Vanaf het moment dat hij aanbood haar rug in te smeren waren ze onafscheidelijk. Nog steeds.

‘Belladonna!’

Ze versteent en staat stil. Van schrik knijpt ze in de bessen van de Wolfskers die ze diep in haar zak heeft verstopt. Inwendig bidt ze dat ze niet zijn geknapt. Schichtig kijkt ze om en ziet dat Mattia haar achterop is gefietst. Razendsnel spoelt ze de afgelopen minuten in haar hoofd terug. Is ze goed gelopen? Heeft ze niet in de winkelruiten gekeken? Ze houdt haar adem in als ze zich herinnert dat er zojuist een auto voorbijreed die toeterde. Ze heeft toch niet per ongeluk opgekeken? Als Mattia naast haar stopt, controleert ze snel zijn ogen. De donkere kleur ontbreekt. Gelukkig.

‘Kom op, het is al laat. Waar bleef je zo lang? Heeft oom Guido je te lang in de aarde laten graven? Ik zal hem bellen dat hij je eerder naar huis laat gaan. Ik heb honger.’

Mattia is inmiddels weer op de fiets gestapt en er zit niets anders op dan hem te volgen. Als hij aanzet om het groene stoplicht te halen, zet zij een drafje in. Aan de overkant vertraagt hij niet, eerder versnelt hij als een paard dat zijn stal ruikt.

Ze rent zo hard ze kan, maar kan hem niet bijhouden. Als dat maar goed gaat straks. Buiten adem stopt ze, vier straten verder, met rennen en wacht tot de sterretjes voor haar ogen verdwijnen terwijl Mattia zijn fiets op slot zet.

Daarna pakt hij zijn sleutelbos en opent de voordeur. Hij duwt haar zonder iets te zeggen over de drempel.

Ze is waakzaam, maar dankbaar dat ze zonder verder gevolg naar binnen mag. Ze kent tenslotte het klappen van zijn zweep.

In de keuken klopt ze de eieren met de suiker tot haar hand verkrampt van de verzuring. Daarna schept ze de melk, meel en gesmolten boter erbij en als laatste voegt ze de pruimen toe. Haar handen werken snel. Ze giet het mengsel in de taartvorm en dan stokt ze. De angst schiet in haar benen en ze leunt totaal geblokkeerd tegen het aanrecht. Het moet nu gebeuren. Ze weet het en grijpt alle moed bij elkaar. Op haar tenen loopt ze naar haar jas, grist het zakje eruit en mikt de bessen in het beslag. Het zijn er maar zeven. Volgens internet is dat onvoldoende voor het gewenste effect, maar meer zaten er niet aan de struik. Ze hoopt dat dit zal werken. Het moet.

Zijn favoriete gnocchi in tomatensaus maakt ze daarna in een handomdraai en serveert hem in een diep bord, overgoten met extra veel kaas. Hij kijkt niet op van televisie als ze hem zijn bord aanreikt.

Amper vijf minuten later zet hij het lege bord met een klap op de salontafel.

Het moment is daar. Als ze de klep van de oven opendoet, walmt de lucht van de Italiaanse pruimentaart haar tegemoet. Ze negeert het weeïge gevoel in haar maag en snijdt een flink stuk voor hem af. Hij schrokt het naar binnen en ze begint te tellen. Volgens internet krijgt hij eerst een droge mond en flinke dorst. Ze schenkt alvast een glas water in en als hij haar wenkt, brengt ze het hem direct. Driftig schakelt hij van het ene naar het andere televisiekanaal en de moed begint haar in de schoenen te zakken. Het waren er dus toch te weinig. Gelaten laat ze haar hoofd zakken, totdat ze een vreemd geluid hoort.

Mattia komt met wilde gebaren omhoog, tolt om zijn as en spuwt een grote golf braaksel over het rode pluche van zijn stoel. Hij vloekt en grijpt naar zijn hart.

Even later rijden ze de straat uit. Onwennig bedient ze de versnellingsbak. Het is zeker vier jaar geleden dat ze voor het laatst auto heeft gereden. Dat mocht ze nooit van hem. Naast haar maakt Mattia vreemde geluiden. Ze probeert hem te sussen. ‘Stil maar, ik rijd zo hard ik kan naar het ziekenhuis. Het komt goed.’ Op de Sint-Michielskaai draait ze plots naar links de parkeerplaats op en geeft gas. Ze vliegt over de kasseien en schiet kort omhoog als de wielen een hoge stoep raken.

Mattia’s hoofd klapt naar voren. Hij lijkt bewusteloos.

Ze drukt haar voet tot op de bodemplaat van de auto en plonst het water in. Ze klikt haar gordel los en dooft de autolichten. Om haar heen is het pikkedonker. Mattia ligt als een lappenpop tegen haar aan. Ze gruwelt en duwt hem met beide handen van zich af. Binnen enkele seconden worden haar voeten nat en terwijl het water naar binnen sijpelt, kruipt de paniek in al haar vezels. Inwendig schreeuwt ze, maar ze houdt zichzelf in bedwang door het stuur vast te grijpen. Ze mag nog niets doen. Haar ogen knijpt ze stevig dicht en ze probeert zich de instructie, die ze op het internet heeft gelezen, te herinneren. Het koude Scheldewater vult de auto totdat een doffe bons het zinken stopt. Ze is op de bodem en zodra dit besef indaalt, komt ze razendsnel in actie. Ze opent het portier, duwt haar volle gewicht ertegen aan en wurmt zich naar buiten. De kou is intens en verlammend, maar ze zwemt als een bezetene naar boven.

Voor het voeteneind van het bed ligt de nog vochtige hoop kleding die ze vannacht van zich af heeft getrokken. Ze is daarna naakt in bed gaan liggen, heeft het dekbed over haar hoofd getrokken en is in een diepe slaap gevallen. Het is inmiddels zeven uur in de ochtend en de stilte in huis vliegt haar aan. Ze springt uit bed, rent naar de woonkamer en klikt de televisie aan. Ze heeft haast en raast door de woning. Vliegensvlug gooit ze de natte kleding in de wasmand, pakt haar weekendtas, gooit er willekeurig wat kleding in, trekt een spijkerbroek en haar lievelingstrui aan en haalt de kast overhoop op zoek naar haar paspoort. Zonder haar identiteitspapieren kan ze niet vertrekken. Ze heeft er stiekem eerder naar gezocht, maar niet gevonden. Ze zoekt opnieuw het hele huis door. In de keuken treft ze de resten van zijn laatste avondmaal. Woedend maait ze alles van het aanrecht. Nu ze verlost is van zijn juk, barst een enorme razernij in haar los. Het lege plastic zakje scheurt ze aan stukken. Nooit meer Belladonna. Ze stampt dwars over het kapot gevallen bord en glaswerk en blijft stampen totdat ze in de woonkamer is. Daar blijft ze abrupt stilstaan. Met open mond kijkt ze naar het televisiebeeld waarop een auto uit de Schelde wordt getakeld. Ze komt langzaam dichterbij als ze een reporter van de VRT op de kaai ziet staan. Niet zijn verschijning is wat haar trekt, maar de woorden die zijn mond verlaten. ‘Van de inzittenden is geen enkel spoor gevonden.’ Ze grijpt haar hoofd vast en trekt haar haren uit van paniek. Haar ogen zoeken haar tas. Ze moet hier onmiddellijk weg. Haar jas grist ze van de kapstok en ze bukt om de hengsels van haar weekendtas te pakken. Als ze overeind komt, schelt de voordeurbel. Ze herkent het silhouet dat aan de andere kant van de voordeur staat te wachten. Langzaam zakt ze door haar knieën en geeft het op.

The small “Big Apple”

Ik woon in een prachtige stad, dacht ze, terwijl bus zes haar hobbelend door de kleine straten, naar huis bracht. Het was een hoopgevende morgen, de stad was leeg. Alle schoolkinderen, met bijhorende ouders en grootouders, maar ook de bouwvakkers en zelfs de migrantenfamilies, iedereen was op weg naar een exotische bestemming. De nachtdienst in het Stuivenbergziekenhuis was nog nooit zo rustig geweest. Niettegenstaande haar nakende pensioen voelde ze zich fitter dan ooit. Misschien moest ze niet direct naar huis gaan maar kon ze deze morgen eerst nog een beetje van haar stad genieten.

De bus vervolgde haar weg langs de kaaien en reed voorbij Het Steen. Ze vroeg zich af hoe het gebouw er nu zou uitzien. Impulsief drukte ze op de bel en stapte af. Antwerpenaren waren traditiegetrouw kritisch ingesteld, een verandering aan hun stad werd steevast beschimpt. De aanbouw van een annex aan hun geliefde stadsburcht was hierop geen uitzondering. De verbouwing werd zelfs vergeleken met het plaatsen van een fermette op de Akropolis.

Het eerste zonlicht toverde zilveren rimpels op de Schelde en verbaasd keek ze naar het nieuwe silhouet van het iconische gebouw. Haar aandacht werd afgeleid door een rode vlek. Ze moest dringend een nieuwe bril kopen, zo ging het niet langer. Ze liep in de richting van de toegangspoort en zag dat het object een oude rode pluchen fauteuil was die pal onder het standbeeld van Lange Wapper stond.

Wat doe jij hier? Maak je ook deel uit van het nieuwe imago? Terwijl ze dit dacht plofte ze neer op het misplaatste meubel. Een zonnestraal streelde haar gezicht en ze genoot van haar stad. Waarom zou ze op verlof gaan als het hier zo mooi was. Ze nam een appel uit haar tas en beet er voorzichtig in. Ze had nog maar net een nieuw gebit. Ze oogde nu terug jonger maar het kauwen lukte nog niet goed. Geef het een maand had de tandarts moedgevend gezegd. Zelf dacht ze dat het wel een half jaar zou duren voor het weer normaal zou aanvoelen. Plots stond er een klein schriel mannetje voor haar dat kirrend een reeks foto’s van haar nam. Wat moest dit voorstellen ze werd er ongemakkelijk van. Nog voor ze iets kon zeggen liep hij terug weg richting cruiseboot. Toen ze jong was lagen hier nog echte zeeschepen. Tijdens de zomer wandelde ze met haar moeder op het Zuiderterras en wuifden ze naar vader, die dokwerker was en met zware zakken zeulde. Nadien namen ze steevast de boot naar Sint-Anneke, zo noemde het strandje op linkeroever. Nu gingen de Antwerpenaren naar stranden in Thailand, de schepen lagen kilometers verder in de haven en enkel luxueuze cruiseschepen legden nog aan in het stadscentrum.

Terwijl ze terugdacht aan haar jeugd, had ze niet gemerkt dat er een ware volkstoeloop was ontstaan. Wel twintig Aziatisch ogende toeristen stonden in een rij en namen om beurten foto’s van haar, zoals ze daar zat in de oude zetel. Waarom deden ze dit, ze snapte er niets van, maar ze wist wel dat deze foto’s niet de enige herinnering aan Antwerpen mochten zijn.

‘No, no, Antwerp is more beautifull then this’, riep ze gegeneerd tegen de toeristen. ‘Come with me, follow me.’

Ze stond recht en ging richting Suikerrui, hier hadden ze tenminste een mooi zicht op de kathedraal. Tot haar grote verwondering sjouwden twee Chinezen, zo noemde ze hen maar, met de rode fauteuil achter haar aan.

‘This is the cathedral of our lady’, zei ze fier in haar beste Engels. De toeristen waren enthousiast en deden teken dat ze terug moest zitten. Om hen te plezieren nam ze plaats op het oude rode ding maar nu maakten haar bewonderaars smakkende geluiden en wezen naar haar appel. Wat lief, ze willen mijn ontbijt niet storen, dacht ze. Dus poseerde ze geduldig al appel etend voor de volgende reeks snapshots. Enkele minuten en wel honderd foto’s later drong het pas tot haar door dat de kathedraal, achter haar, volledig in de steigers stond. Dat was nu ook niet het beeld dat ze aan deze vriendelijke toeristen wou meegeven. Dan maar naar de Grote Markt, besloot ze en weer volgde de groep, die nu nog groter was geworden, als een kudde gewillige schapen. Voor ze de hoek omsloeg, zag ze nog net hoe een lange sliert zwarte hoofdjes als een mierenkolonie van de cruiseboot kwam.

Op de Grote Markt aangekomen overwoog ze waar ze de fauteuil zou laten neerzetten, want ook het stadshuis was in restauratie, alleen waren de werken onzichtbaar gemaakt door een beschilderd doek met een Disneyversie van het renaissance gebouw. Hier moesten ze dan maar vrede mee nemen in China of Thailand, of waar ze dan ook vandaan kwamen. Antwerpen was één groot ingepakt kunstwerk van Christo geworden, realiseerde ze zich.