Madame Clumsy

Een kat in ‘t nauw

Ineke van Stempvoort

Eerste druk december 2021

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

ISBN 978-94-93266-48-3

NUR 305

©2021 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

1

Naderhand kon Regina Klumson precies zeggen waar en wanneer het tot haar doordrong dat haar vermoeden van een misdrijf juist bleek: een plein in hartje Florence, waar de wijzers van de torenklok naar kwart voor vijf in de middag kropen.

Uren ervoor, onuitgeslapen tegen het badkamermeubel geleund, probeerde ze haar roodbruine krullen te temmen met kraanwater. Opsteken ging haar als gewoonlijk slecht af, een staart vond ze hier en nu ongepast.

Haar hoofd bonsde niet noemenswaardig meer. De kater versterkte evenwel een vaag gevoel van naderend onheil. Het gevolg van een levensechte droom die nasudderde, waarvan ze zich alleen herinnerde dat een vent hun hotelkamer was binnengedrongen. Het voorgevoel werd nog eens aangewakkerd doordat ze Bart half in haar slaap op fluistertoon een telefoongesprek hoorde voeren. Eerst meende ze dat het de wekdienst was. Het telefoontje had echter te lang geduurd.

‘Tjeeses, Clumsy, geen spannende dingen meer voor het slapengaan,’ sprak ze haar spiegelbeeld toe. Lichtgroene ogen staarden even gespannen als ondeugend terug.

Voordat Regina de kraan dichtdraaide, nam ze voorovergebogen een paar gulzige slokken van het bocht dat de inwoners van Florence als drinkwater beschouwden. Haar mond droogdeppend bekeek ze het resultaat van minutenlang aanmodderen met kleurtjes en kwastjes. Niet slecht! Niet na dat bodemloze glas van gisteravond en vijfeneenhalf uur hanewaken naast haar woelende echtgenoot. Bloedheet. De kamer, welteverstaan, al sloot Italië de meiwarmte buiten met luiken voor alles wat maar op een venster leek. Behalve voor dit bovenraampje, waardoor straatgeluiden binnendrongen.

Benieuwd welke straat dat was, schoof ze een kruk onder het raampje, trok zich op en gluurde naar buiten. Het moest die voor de hoofdingang zijn, nog geheel in de schaduw. Bij aankomst eergistermiddag had de zon nietsverhullend de verreisdheid van henzelf en Barts collega’s plus aanhang verraden. Twee huizenblokken verderop mondde de kasseiweg uit op de boulevard langs de Arno, die door het historische centrum van de stad stroomde.

Een man in spijkerbroek en T-shirt slenterde de straat over naar het hotel. Gespierd, blond, de trekken van een noorderling, vast geen Italiaan. Wel een stuk, evenals Bart voor in de dertig, een paar jaar ouder dan zij. Op haar tenen volgde ze hem tot aan de stoeprand en zag met verbazing dat hij in een prullenbak begon te grabbelen. Jakkes, hij haalde er iets uit ook. Een donkerblauw, plat pakje. Een pakkie shag?

‘Gien! Wat voer je toch uit? We zijn al zo laat,’ galmde Barts stem zo onverwachts dat het krukje wankelde.

‘Ik kom.’ Ze klauterde omlaag en griste haar oranje zonnejurk van de hanger. Laat? Onzin. Het was nog voor achten. Pas kwart óver werden ze aan de ontbijttafel verwacht. Het Hollandse tempo van dit werkbezoek annex snoepreisje was beslist moordend. Ze wurmde zich in het lijfje. Ach, ze moest niet zo zemelen. Al miste ze haar drie schatten elke seconde – vijf dagen zonder kleine kinderen te midden van zo’n select gezelschap. Vijf waarin Bart voor de verandering langer dan tien uur per etmaal bij haar was.

Weg van het viermurenbestaan tussen prietpraat en achterklap kwamen vergeten manieren ineens weer tevoorschijn. Een múst in de zakenwereld anno 1987 waarin hij en zijn vakgenoten rondploeterden.

Voor Bart en haar was het de eerste keer. Alleen de toppers van het softwarebedrijf kregen zulke midweekjes aangeboden en hij was afgelopen jaar in één klap omhooggeschoten.

Ze verheugde zich op het hoogtepunt dat vanavond zou plaatsvinden: een galadiner. Kopstukken uit de verzekeringswereld, steenrijke kunstbezitters, museumeigenaren en zij, een doodgewone huismoeder, was erbij. Niet met haar neus vooraan uiteraard, bescheiden op de achtergrond.

Bart was uitverkoren om de aansluitende presentatie te leiden van het computergestuurde alarmsysteem dat hij had helpen ontwikkelen. Een onkraakbaar systeem, verkondigde hij te pas en te onpas. Niet uit te schakelen buiten de openingstijden om, tenzij eerst het alarm afging. Want dat ging af zodra iemand op elk willekeurig ander tijdstip een vinger naar het codekastje uitstak.

Dromerig streek Regina langs de afbeelding die ze op de wand had geplakt. Een jonge vrouw in een Laura Ashley jurk. Ivoorkleurig, ruches langs de hals, mouwen en onderkant. Vanavond zou ze zo’n zelfde droomjurk dragen. ‘Precies jouw evenbeeld,’ beweerde de verkoopster bij het inpakken en deed de weergave erbij. Ze had inderdaad wat weg van het fotomodel. Zeker als ze haar haren net zo kunstig kreeg opgestoken.

Jammer dat haar onhandigheid niet was thuisgebleven. De bijnaam Clumsy die ze zichzelf in huiselijke kring toebedeelde, was gisteravond na het ondoordachte opbiechten van Bart door sommige heren uit het gezelschap overgenomen. Ze gniffelde. Zij hadden haar joviaal en met verholen dubbele tong aangesproken met Madame Clumsy.

Ze rukte aan de rits op haar rug, ze kreeg hem niet dicht. Enige nadeel van zo’n reisje: haar eeuwige spijkerbroek en slobbertrui moesten plaatsmaken voor elegantere outfits. Op zich niet onprettig. De ramp was het bijbehorende schoeisel met puntneuzen en wiebelhakken.

De slenterroute door de binnenstad, voor vandaag op het programma, werd vast een lijdensweg. Ze besloot haar gympen mee te smokkelen in haar buideltas. Een slagschip, volgens Bart. Toch nam ze hem overal mee naartoe, volgepakt met spulletjes die ze onderweg nodig kon hebben.

Beter mee verlegen dan óm verlegen, hoorde ze in gedachten haar moeders stem. Zij en pa pasten op de kinderen. Een spoor van heimwee trok door haar heen en strikte een band om haar maag. Hoe zou het gaan, sinds ze gisteren naar huis had gebeld en alles in orde bleek?

De telefoon op het nachtkastje zoemde opnieuw. Na twee keer overgaan nam Bart op, luisterde even en antwoordde met zijn zakenstem. Meteen daarna legde hij neer. Ze hoorde hem rommelen in de garderobekast.

Klikklakgeluiden van een deurslot op de hotelgang deden een plotse kilte opklimmen langs haar rug. De band om haar maag trok strakker aan, het rare voorgevoel laaide weer op. In de droom had ze eenzelfde geluid gehoord, holklinkend door de verlaten gang, gevolgd door geruis in hun halletje. De badkamerdeur stond op een kier en ze had de lamp boven de wastafel aangelaten. In het licht onderscheidde ze een slungelige mannengestalte in een joggingpak. Heimelijk morrelde hij aan het kluisje waarin Bart zijn trots bewaarde: een heuse cd-rom, nog maar pas op de markt, met informatie over het nieuwe alarmsysteem. Toen ze met bonzend hart rechtop in bed schoot, was de schim verdwenen.

Gedempte voetstappen en fluisterstemmen passeerden hun kamer en stierven weg in de richting van het trappenhuis. Met de gedachte dat ze zich aanstelde, liet Regina haar ingehouden adem ontsnappen. Ze besloot Bart niets over haar ongerustheid te vertellen. Hij had al genoeg aan zijn hoofd.

Blootsvoets stapte ze de badkamer uit. Ze was in een paar passen bij de ladekast. Steunend op het bovenblad wurmde ze haar voeten in de pumps die ze daar gisteravond had uitgeschopt.

‘Ik had niet alles moeten verklappen, gisteren,’ mopperde Bart in zichzelf. Hij diepte zijn mooiste overhemd uit de kast op.

‘Ach joh, dat Clumsy-gedoe is je vergeven.’ Ze sprong in de houding, zwikte onbedoeld door haar enkels en greep zich vast aan de ladekast. Alsnog tikte ze aan een denkbeeldige pet. ‘Ik ben bevorderd, weet je nog?’

‘Wat?’ Hij schonk haar een beverig lachje. Zijn bruine ogen stonden mat.

‘Waarom zo sip, eega van een rasechte madame? Bedrijfsgeheimen doorgekletst?’

Zijn gezicht verstrakte, waarna hij haar verrast aankeek. Even leek hij op het punt te staan iets op te biechten. Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik hoop dat iedereen zo’n kater heeft.’

Als zo vaak probeerde ze met humor los te peuteren waar hij mee zat, ook nu schoot ze haar doel voorbij. Terwijl ze op hem afliep, kwamen onverwachte tranen op. Snel reikte ze voor hem langs de linnenkast in. ‘Bewaar dat overhemd maar voor vanavond.’ Ze trok een andere van een hanger, maar bleef met haar rug naar hem toe staan. Haar droomjurk, zorgvuldig in het hoekje gehangen, vervaagde in een waas. ‘Ik heb er zo’n zin in. Jij ook? Doe m’n rits even dicht.’

Bart frunnikte de rits met rukjes omhoog. ‘Mja …’ zei hij afwezig. En dat was vreemd. Kater of geen kater, hij leefde al weken naar deze dag toe.

Regina draaide zich om. ‘Hé, wat is er aan de hand? Vervelend telefoontje zojuist?’

Schuifelend met zijn voeten pakte hij het overhemd van haar over. ‘Gisteravond vergeten te zeggen: Diede Bos komt vanochtend al aan. Hij en zijn vrouw staan nu op het vliegveld. Ze nemen zo dadelijk een taxi.’

‘Leuk toch? Maar je baas zou toch pas aan het eind van de middag hier zijn?’

‘Plannen veranderen, Gien. We hebben nog iets door te spreken.’ Hij klonk als een kwajongen die op het matje moest komen.

Meelevend woelde ze door zijn achterovergekamde, donkere haar. Hij was allicht nerveus voor vanavond. ‘Zien we ze straks, bij de stadswandeling?’

Hij streek zijn haar weer glad. ‘Ik denk het wel.’ Verstrooid hield hij twee stropdassen omhoog. ‘Wat vind jij? Deze, of de nieuwe?’

Ook al vreemd, hij vroeg haar nooit meer naar haar mening, behalve als het de kinderen betrof. Ze trok de dassen uit zijn handen en gooide ze op het bed. ‘Waarom laat je ‘m niet een keertje af? Het is toch veel te warm?’ Ze zei het ongewild bedeesd. Praat tegen me, had ze willen zeggen. Ben ik je maatje niet meer, zoals vroeger? Een teamgenoot, bij wie je jezelf kunt zijn?

‘Gien, dat kan écht niet.’ Hij pakte de nieuwe das weer op en strikte hem minder geroutineerd dan anders om zijn hals.

Ze strekte zich en gaf hem een zoen. ‘Ik snak …’ naar enig blijk van vertrouwen, ‘… naar koffie. Ben je zover?’ Zodra ze de kamer verlieten, wist ze, zou hij zijn rug rechten en weer de energieke topmanager zijn.

2

‘De Klumsons zijn laat,’ merkte Rick van Maasveld op. Voor zijn vriend uit liep hij naar de ontbijttafels achter in de eetzaal. Hij zag dat de overige tien van het gezelschap inmiddels aan tafel zaten.

‘Bart zal wel van slag zijn door Bruno’s telefoontje daarnet,’ fluisterde René Vos. ‘Ik trouwens ook. Je had beter kunnen wachten met doorgeven.’

‘Tja …’ Rick zoog lucht door zijn getuite lippen. Al maakte hij zich niet gauw druk om wat ook, nu was hij bepaald teleurgesteld. Niet omdat het plan met de cd-rom mislukt leek, maar om wat hij nog meer van zijn Italiaanse contactpersoon had vernomen. Teleurgesteld én bezorgd.

Toen Bruno Fabbro hem vlak voor de reis telefonisch benaderde, wilde hij in eerste instantie weigeren. Hulp bij het oprollen van een kunstroversbende, kom nou.

Toch, een uitdaging. Temeer omdat de man undercover als “corrupte bewaker” in het museum werkte waar Bos’ alarmsysteem was geïnstalleerd. Nadat Bruno hem had verzekerd dat zijn reisgenoten geen gevaar liepen, stemde hij schoorvoetend toe.

Behalve René maakte hij ook Bart deelgenoot van het complot. Waarop de behulpzame IT’er een lokdisk met nepinfo in elkaar flanste. Voorts seinde hij bewaker Bruno zogenaamd in dat het alarm daarmee kon worden uitgeschakeld. Op elk gewenst tijdstip. Alleen vandaag, vanwege de demonstratie. Op zijn beurt zou deze ervoor zorgen dat dit gegeven de bende bereikte.

Om te zien met wie ze samenwerkten, regelde Rick gistermorgen een snelle ontmoeting tussen ontbijt en een bustocht met het gezelschap. Bruno’s berennaam mocht gezien zijn grove bouw toepasselijk zijn, hij betwijfelde of Fabbro, oftewel Smid, zijn ware achternaam was. De undercoverman was ervan overtuigd dat de bende na zijn “loslippigheid” over het bestaan van de disk geheid een poging zou wagen het systeem uit te schakelen.

Een regelrechte misrekening.

Als verwacht was de cd-rom tijdens de dagtrip uit Barts hotelkluis gepikt. Vannacht werd hij heimelijk teruggelegd. Terwijl Bart deed of hij sliep, had hij een lange gedaante bij de kluis in de weer gezien, vertelde hij.

De bende was echter niet in de val gelopen. Niemand, aldus Bruno daarstraks, was afgelopen nacht het museum komen bezichtigen. In hetzelfde telefoongesprek had hij, wellicht onbedoeld, een onvoorzien neveneffect aangeroerd. Rick had meteen lont geroken en uitleg geëist. Ten slotte gaf Bruno toe dat hij het doel van het plan had moeten bijstellen.

Hij voelde zich in de zeik genomen. Schuldig zelfs. Goedgelovige kluns die hij was. Bart stak verdorie op zijn aandringen zijn nek uit. Vandaar dat hij met dit tweede, schokkender nieuwtje besloot te wachten tot hun confrontatie met Bos.

Hij had Bart Klumson liever niet bij dit zaakje betrokken, ook al was hij de aangewezen persoon. Bos’ meestbegaafde programmeur. Een no-nonsense knul. Plichtsgetrouw. Te veel hart voor de zaak en te weinig oog voor dat vrouwtje van hem, dat van de ene verwondering naar de andere fladderde, en o zo onhandig haar best deed hem bij te benen.

Rick drukte hem op het hart de directeur niet op de hoogte te stellen van hun uitlokkerij. Al beweerde Bart stellig van niet, hij had dat gisteren kennelijk tóch gedaan. Met als gevolg dat Bos en zijn vrouw een halve dag eerder dan gepland naar hier waren afgereisd. Iets wat onnodige risico’s meebracht. Omdat Bruno in het midden liet of er vervolgstappen op stapel stonden, baarden de komende uren hem grote zorgen. Als niet Bart zijn baas had ingelicht, wie dan wel?

3

Bij de sierlijke deurstijlen van de eetzaal posteerde hun kalende reisgids, Carlo, een glimlach om zijn dunne lippen, een platte doos op zijn arm. ‘Goedemorgen, mieses en miester Kluumsoen, goed geslapen?’ sprak hij onderdanig in bijna verstaanbaar Engels en overhandigde hun een knalrode anjercorsage.

‘Mogge, Carlo, waar is de bruiloft?’ zei Regina met een beleefd lachje. ‘Thank you,’ vervolgde ze vriendelijk en omdat hij toch geen Nederlands verstond: ‘Kleurt helaas niet bij mijn jurk.’

‘Gien!’ gromde Bart binnensmonds. Hij blikte voorbij de Romaanse zuilen naar de ontbijttafels achter in de hoge ruimte.

Ze zaten er allemaal. Vijf dames, zeven heren, up-to-date gekleed, hun heimelijke katers onderdrukkend met espresso, ieder met zo’n anjer opgespeld. Sinds de bustocht gisteren was ze erachter wie bij het bedrijf hoorde en hoe het met de pikorde stond binnen het gezelschap. Bart werd beschouwd als aanstormende rechterhand van de baas. En zij? Nou ja …

Hij slenterde haar vooruit en lachte uitbundig om de ongezouten begroetingen vanwege hun late komst. Zij hield even haar pas in. In de schaduw van een zuil zat de blonde noorderling, die haar vanachter The Times aandachtig opnam. Weekendbaardje, krulhaar tot in zijn nek, betoverend blauwe ogen. Ze kon niet anders dan terugstaren. Tot de man als eerste wegkeek, een moment leek te verstarren en razendsnel overeind kwam. Hij frommelde zijn krant op met ritselend venijn en beende de eetzaal uit.

Op het tafeltje bleef zijn pakje shag achter. Ze pakte het op, wilde hem achternagaan, maar de aantrekkelijk hotelgast, áls hij al een hotelgast was, koerste linea recta naar de entreehal en Bart fronste zijn wenkbrauwen. Ze liep haastig verder, het pakje wegmoffelend in een rokzak. Het voelde leeg aan, Blauwoog had het vast achtergelaten om door het personeel te worden opgeruimd.

Overduidelijk had Janine nogwat, de enige vrouwelijke manager, gezien wat ze deed. Ze glimlachte Regina zuinig toe en fluisterde haar volgzame man iets in het oor. De overige echtgenotes, minstens tien jaar ouder dan zijzelf, deden zich al kletsend te goed aan het royale ontbijt. Alle vier herintreedsters op de arbeidsmarkt. De herwonnen zelfstandigheid straalde bemoedigend van hen af.

Het herinnerde haar aan de belofte die ze zichzelf had gedaan. Ooit zou ze de politieopleiding hervatten. Trainingen volgen, stages lopen, doorstuderen tot ze rechercheur was. Later, wanneer de kinderen oud genoeg waren.

Tussen Rick en René was een stoel vrij. Direct bij de kennismaking had ze het koppel in haar hart gesloten. Niet zozeer vanwege hun aandoenlijk grijzende slapen, hun gladgeschoren engelensnoet en tengere maar stevige sportschoollijf – meer omdat ze een verademing in de omgang waren. René was hoofd promotiezaken. Rick, een oud-rechercheur, werkte bij een of andere veiligheidsdienst.

‘Schattekind, kom snel zitten, de zoete broodjes zijn alweer gebakken,’ zei Rick, duidend op de andere vier heren, die als één man aan Barts lippen hingen.