Sterke verhalen

Silvia van gimst

Terence & Tilly - sterke verhalen

ONTVLAMBAAR

Silvia van Gimst

Eerste druk december 2021

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: The Golden Delicious, Marit Meijer

Met dank aan: Coby Karsmakers

ISBN 978-94-93266-50-6

NUR 301

©2021 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!Pn Publishing.

Deze serie draag ik op aan

yoshiro gabriël

I

Rockport Massachusetts, heden

Megan Tilly werkt op haar gemak op haar computer. Het rapport dat ze moet indienen, wat betreft een inbraak, valt qua spanning in het niet bij haar belevenissen op de Mary Celeste. Een gebeurtenis waar niet meer over gepraat wordt, met het telefoontje van de commissaris was de zaak definitief afgedaan. Alleen met Terence komt het avontuur soms nog ter sprake tijdens een lunch bij The Seafarer Inn, maar ook hij is nu met andere nieuwsitems bezig waardoor het spookschip meer en meer op de achtergrond verdwijnt. De vriendschap tussen de twee heeft een vlucht genomen en ook de samenwerking tussen de krant, The Rockport Chronicle, en het politieapparaat van Rockport verloopt voorspoedig.

Zodra ze het rapport heeft afgerond, hoort ze de deur van het kantoor van de commissaris open- en dichtgaan. Megan spitst haar oren.

Om de hoek verschijnt de rijzige gestalte die prompt op haar afloop. ‘Tilly, wil je even meekomen?’ Megan knikt en volgt de commissaris naar zijn kantoor. Hij neemt plaats achter zijn bureau, rommelt in een stapel paperassen en overhandigt Megan een foto.

Ze laat haar ogen over de foto dwalen. Als ze doorheeft waar ze naar kijkt, schieten haar wenkbrauwen omhoog, vragend kijkt ze haar superieur aan. Vooralsnog zegt hij niets en weer bestudeert Megan de foto, deze keer nauwkeuriger. Ze opent haar mond, maar sluit hem weer zonder iets te zeggen. De commissaris wacht geduldig af tot hij vindt dat hij Megan genoeg heeft laten nadenken.

‘Steek van wal.’ Gemoedelijk knikt hij haar toe.

Ze schraapt haar keel. ‘Mevrouw Mary Reeser. Gestorven 2 juli 1951 op zevenenzestigjarige leeftijd. Doodsoorzaak feitelijk onbekend, maar wordt vooralsnog toegeschreven aan spontane zelfontbranding. De patholoog kon geen andere doodsoorzaak vinden dan die door verbranding. Er werd enkel een schoen met daarin een voet teruggevonden. De rest was tot as vergaan. Tot op heden is het speculeren wat dit fenomeen nu eigenlijk inhoudt.’ Ze kijkt de commissaris vragend aan.

Hij knikt goedkeurend. ‘Bravo! Je slaat de spijker weer finaal op zijn kop. Wat kun je me nog meer vertellen?’

Megan wrijft over haar kin. ‘Heel erg veel, maar dan sta ik hier morgenochtend nog.’

De commissaris glimlacht en spoort zijn bescheiden ondergeschikte aan om toch meer te vertellen.

‘Het vreemde is dat bij de gevallen waarbij gespeculeerd wordt over spontane zelfontbranding een lichaam onder zeer hoge temperatuur opbrandt, maar dat vaak de schade aan de omgeving tot een minimum beperkt blijft. Het is niet ongebruikelijk dat er een of meerdere ledematen onaangetast blijven, dat zie je namelijk ook op deze foto.’

De commissaris overhandigt haar een tweede foto. ‘Zoals hier het geval blijkt te zijn?’ Hij trekt nieuwsgierig een wenkbrauw op.

Megan bestudeert ook deze foto grondig. Een zwartgeblakerde muur met een berg as op de grond. Twee onderbenen en een hand liggen eenzaam net buiten de grijze berg. ‘Deze foto lijkt recent.’

‘Dat klopt, Tilly. Vanochtend genomen door onze fotograaf. Er werd een melding gedaan door buren. Ze roken een brandlucht, dus belden ze de brandweer. Toen deze arriveerde, was het vuur al uit. Tussen de melding en het inbreken van de deur zat nog geen tien minuten. Deze persoon is razendsnel opgebrand.’

‘Dat is zeer opmerkelijk. Het vergt namelijk ontzettend veel energie om een lichaam in zo’n tempo op te laten branden.’

De commissaris knikt en staat op. ‘De patholoog bekeek de situatie minutieus en nam direct contact met me op. Ik zet jou op deze zaak, Tilly.’

‘U wenst discretie, meneer? ’

De commissaris knipoogt. ‘Je leert snel. Ik stuur je het dossier toe en je start direct het onderzoek. De locatie van dit mysterie is Gloucester, Cape Ann appartementen. Neem die vriend van je mee. Kom hoe heet hij ook al weer?’ Hij knipt met zijn vingers alsof hij daarmee sneller op zijn naam kan komen.

‘Terence Sinclair?’

‘Natuurlijk, meneer Sinclair.’

‘Een journalist in een adem noemen met discretie?’

‘Jij houdt hem wel in toom, de vorige keer ging je dat ook prima af.’

De vorige keer werd ons de mond gesnoerd, denkt Megan maar ze doet er het zwijgen toe.

Ze recht haar rug en knikt. ‘Natuurlijk, meneer. Ik ga er meteen vandoor.’

In de auto belt Megan Terence die haar aanbod afslaat.

‘Ik zit in een zeer interessant verhaal, Tilly. Mevrouw Harris is vijfentwintig jaar vrijwilliger bij het plaatselijk buurthuis. Dat moet gevierd worden en er wordt, in de volgende editie, uitgebreid stilgestaan bij dit heuglijk feit. Ik heb die twijfelachtige eer toebedeeld gekregen.’ Het sarcasme in zijn stem ontgaat haar niet.

‘Luister, mevrouw Harris loopt niet weg. Dit zou wel eens een “Sterk Verhaal” kunnen zijn.’ Ze benadrukt de woorden. De commissaris heeft mij gestuurd en wil dat ik je betrek bij het onderzoek.’

Het is even stil aan de lijn. ‘Waar gaat de zaak over?’

‘Spontane zelfontbranding.’

‘Ik zie je daar.’ Hij verbreekt de verbinding.

Megan kan een glimlach niet onderdrukken.

II

Zwijgend kijkt het tweetal naar de plek des onheils. De as en overgebleven lichaamsdelen zijn inmiddels opgeruimd, maar de zwarte vegen en roetplekken op de muur zijn goed te zien. ‘Is dit een plaats delict?’ vraagt Terence fluisterend.

‘Je hoeft niet te fluisteren, we zijn maar met z’n tweeën,’ grinnikt Megan.

‘Het doet sinister aan,’ fluistert hij nog steeds.

‘Heb je het verslag van de patholoog al doorgenomen?’ Ze overhandigt Terence het rapport, die de map eerbiedig aanpakt, en ze werpt hem een veelbetekenende blik toe. ‘Discretie, Terence. Stel me niet teleur.’

Hij springt in de houding. ‘Natuurlijk, mevrouw.’ Hij grijnst breeduit.