Henry Tapoto

Het is altijd pas het begin

Henry Tapoto

Eerste druk januari 2022.

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-56-8

NUR 301

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Het is altijd pas het begin

Mijn naam is Shanks en dit is mijn verhaal.

Er was een periode waarin ik niet van mezelf hield. Ik zag er goed uit, maar ik was niet zelfverzekerd; negatief ingesteld, hongerig naar liefde en erkenning. Het maakte niet uit wie het me gaf, zolang ik die maar kreeg.

Maar zij wees me niet af. Janelle was de eerste die openlijk om me gaf, haar erkenning en liefde raakten me diep.

Het was niet direct regenboog, zonneschijn en vlinders. Dat kwam later. Ze was eerst mijn beste matie, daarna mijn alles. Moms waarschuwde me om geen enkele vrouw op een voetstuk te plaatsen.

Mom: ‘Shanks, wanneer Janelle hier komt, doet ze niets. Ze bezemt niet, wast geen vaat af, kookt niet, ze stelt zich niet als vrouw op. Ze biedt het niet eens aan om te helpen. Is ze thuis ook zo?’

Mijn moeder en ik hadden een troebele relatie, ik was een rebellerende tiener en zij was in haar menopauze. Deze twee fasen van overgang maakten dat we regelmatig met elkaar botsten.

Janelle kwam niet vaak op bezoek. We brachten meer tijd met elkaar door op school. Het beetje tijd dat zij bij mij thuis was, wilde ik niet dat zij zich bezighield met huishoudelijk werk.

Ik zag hoeveel mijn moeder in huis deed en dat mijn vader geen moeite deed om haar te helpen. Hij liep altijd voor haar uit en had buiten de deur kinderen verwekt. In mijn ogen stelde mijn moeder zich als een slaaf op voor een man die haar niet waardeerde en het gewoon vond wat zij voor hem deed. Dat was iets dat ik niet voor Janelle wilde. Zij zou mijn slaaf niet zijn, ik zou niets van haar vragen, ik kon het zelf doen. Mijn moeder had mij geleerd om nooit van een vrouw afhankelijk te zijn, vooral niet wat betreft het huishoudelijk werk. Ik was te jong om dat van mijn ouders te begrijpen, dat het draaide om onderlinge afhankelijkheid, zij deed het huishoudelijke- en hij zorgde voor het financiële gedeelte. Het enige dat er mis was aan het systeem van mijn vader, was dat hij het respect voor mijn moeder had verloren en dat misstappen maken deel was van zijn leven. Zijn fouten leerden mij verschillende dingen. Wat mij geholpen heeft om hen te vergeven, is dat ik als kind het recht niet had om de keuzes van mijn ouders te veroordelen. Mijn beeld was eenzijdig, ik stond niet in hun schoenen, ik wist niet wat voor afspraken zij met elkaar hadden. Als je me dat toen had gezegd, had ik het niet begrepen.

Shanks: ‘Geen idee, mom, maar maak je maar geen zorgen, ik doe het wel.’

Pops was blij dat ik niet gay was. Mijn vader en ik hadden niet de beste relatie, maar dat is niet altijd zo geweest. Vroeger was mijn vader mijn held, ik keek echt naar hem op en wilde net als hem zijn. Na mijn vaders promotie naar staflid bij Staatsolie was hij vaak aan het werk en bijna nooit thuis. Toen ik erachterkwam dat hij was vreemdgegaan en ook kinderen had verwekt bij andere vrouwen, verloor ik alle respect voor hem.

Shanks: ‘Pops, waarom heb je dit gedaan?’

Pops: ‘Wanneer je ouder bent, dan ga je het begrijpen.’

Shanks: ‘Ik ga mijn vrouw nooit aandoen wat jij mama hebt aangedaan.’

Een statement dat ik jammer genoeg niet heb kunnen naleven, maar mijn vader had geen gelijk, de situatie was anders … Ik loop vooruit op het verhaal.

Janelle kwam in mijn leven op het moment dat dit alles gaande was, daarom was ze in mijn ogen perfect. Uit dankbaarheid plaatste ik haar op een voetstuk. Het enige goede in mijn leven was zij.

In het begin ging alles fantastisch, we hadden lange gesprekken, we groeiden samen op, we waren jong toen we elkaar leerden kennen. Seks was een intieme connectie die ik niet met iedereen wilde delen. De aanbiedingen van vrouwen kwamen, maar ik liet ze altijd gaan. Ik wilde mijn maagdelijkheid geven aan iemand van wie ik hield, zodat ik later geen spijt kreeg. Ik was ook haar eerste vriend.

Maar ik was toen niet gericht op seks. Ik hield ervan om met haar te chillen, haar te omhelzen en te kussen. Haar aanwezigheid alleen al was genoeg voor mij. Ze was geweldig. Zij was de vrouw met wie ik oud wilde worden.

De jaren gingen voorbij, maar in mijn hoofd bleef de tijd stilstaan. Haar liefde voor mij verdween. Dat zij ongelukkig was, zag ik toen niet, want ik was blind van liefde. In haar hoofd was ze al klaar met mij. De enige reden waarom ze bij me bleef, was omdat ze onzeker was om echt op eigen benen te gaan staan. Dat vertelde zij mij later, dat ik haar backup plan was voor als het anders liep dan zij had verwacht.

Shanks: ‘Hoelang duurt je studie?’

Janelle: ‘Vier jaar.’

Shanks: ‘De vier jaar zijn al voorbij.’

Janelle: ‘Ik vind het niet zo’n leuke studie en met mijn werk erbij …’

Shanks: ‘Kan je niet overstappen naar een andere richting?’

Janelle: ‘Er is geen andere studie die mij aanspreekt.’

Shanks: ‘Misschien kun je een korte administratieve opleiding volgen?’

Janelle: ‘Ik weet het niet. Ik verdien niet zoveel en jouw baan levert ook niet veel op. Hoe ga ik dit betalen? Een echte man zou me niet laten werken, die zou mijn studie en alle andere kosten betalen, zodat ik me alleen op school hoef te concentreren. We wonen niet eens samen, dan wil je je wel met mijn school bemoeien? Ik wil hier niet meer over praten. Jij hebt je school niet eens afgerond. En je bent dik geworden.’

Verontwaardigd en teleurgesteld zei ik verder niets meer om ruzie te voorkomen. Ik stapte in de auto en reed naar Leonsberg om daar af te koelen. Ik voelde me een loser.

Ik verwachtte dat zij haar school zou afmaken, een baan zou vinden en dat we dan een gezin gingen starten. Dat had ik niet aan haar kenbaar gemaakt. Ik accepteerde dat zij ruimte nodig had om haar eigen koers te bepalen en ik was al happy dat zij haar leven met mij wilde delen, want ik had zelf geen dromen of doelen. Wat voor zin had het om te praten als al mijn adviezen met tegenzin werden aangehoord of het ene oor in gingen en het andere oor er weer uit.

Zij verwachtte van mij dat ik haar held was, als man de rekeningen betaalde, gespierd bleef, met haar wilde trouwen en voor een huis zorgde. In de ruim tien jaar dat we met elkaar waren, heb ik gedaan wat ik kon. Financieel had ik het niet breed, maar ik gaf haar wat ik kon missen. In het begin van onze relatie kon ze dat erg waarderen, totdat ik het me niet meer kon permitteren.

Mijn dagelijkse ritme was eentonig: werken, naar huis, tv kijken en lezen. Ik was introvert, zij trouwens ook. Wij hadden allebei geen vrienden, we waren elkaars vrienden.

School had ik niet afgerond, dus werkte ik. Allerlei jobs deed ik, maar uiteindelijk koos ik ervoor om taxichauffeur te zijn. Waarom? Dat vertel ik je later.

Janelle werkte ook hard. Omdat ze haar werk niet zo leuk vond, werd zij depressief. Ze was serveerster in een elite restaurant, de klanten vonden dat zij het recht hadden om anderen te kleineren. Ze vertelde me regelmatig met tranen in haar ogen hoe ze tijdens haar lunchpauze op het toilet huilde. Elke dag voor ze naar het werk ging, trok ze haar kleren moeizaam aan. Ze staarde dan naar de spiegel en vroeg haar spiegelbeeld of dit alles was wat zij ooit in het leven zou bereiken. Wij hielden geen van beiden van ons werk, maar niets is gratis.

Ikzelf had niet veel nodig, maar ik was tevreden met wat ik had. Het was lang niet genoeg om een gezin mee te starten en ik kon haar niet altijd iets extra’s geven om iets leuks te gaan kopen. Daarom vroeg ik ook niets van haar, ze hoefde mijn kleren niet te wassen, niet voor me te koken. Bovendien vond ik het niet nodig, omdat ik alles zelf kon doen. Ik liet haar vrij in haar doen en laten.

Zij was opgegroeid in een gezin waar niemand over hun gevoelens sprak en waar huilen gezien werd als een teken van zwakte. Ik sprak met haar over mijn onzekerheden en stelde me kwetsbaar op, maar zij deed dat niet. Dat kon ze niet.

Soms belde ik naar het werk en loog ik dat ik ziek was, om haar te kunnen bezoeken. Wij hadden dan in twee weken of langer geen seks gehad, maar als ik haar aanraakte zei ze geen zin te hebben.

Andere keren kocht ik met mijn laatste centen cadeautjes voor haar, misschien kon dat haar van gedachten doen veranderen. Het mocht niet baten.

Shanks: ‘Kom, het is al weken geleden.’

Janelle: ‘Ik heb geen zin, oké. Misschien de volgende keer, maar vandaag niet.’

Shanks: ‘Is er iets?’

Janelle zei letterlijk niets. Zij was koud en afstandelijk geworden.

Shanks: ‘Als je niet wilt, dan moet ik het elders zoeken. Ik heb het nodig.’

Weer zei zij niets. Ik had de relatie toen moeten stopzetten, maar ik had zoiets van: wie zwijgt, stemt toe. Ik was er ook nog niet klaar voor om haar los te laten. Ik hoopte dat zij zou veranderen, maar in de tussentijd moest ik mezelf helpen met masturberen in de badkamer.

Dus ging ik op zoek naar genegenheid bij vrouwen die me leuk vonden. Wat ik niet had verwacht, was dat deze vrouwen graag een langdurige relatie met mij wilden. Dat zou geen probleem zijn geweest als ik niet meer van Janelle hield, alleen dat was niet geval.

Ik was wel eerlijk tegen ze en ik vertelde ze dat ik iemand had, maar ik denk dat zij dachten: ik ga hem tot mijn man maken, ik ga hem van gedachten laten veranderen. Een heleboel harten zijn gebroken, omdat ze daarin geloofden. Ik gebruikte de vrouwen alleen voor de seks, er was van mijn kant uit nooit sprake van een langetermijnrelatie.

Toen ik zag hoeveel pijn de dames leden, ondanks dat er afspraken gemaakt waren, kapte ik met ze. Ik wilde geen deel meer uitmaken van de mannen die hun lust en eenzaamheid verzadigden ten koste van anderen. Het maakte me niet meer uit hoe vrij ze waren met seks, ik was klaar. Ik wilde nooit een “fuckboy” zijn, ik ben van nature het type van de langetermijnrelatie, maar ik was eenzaam en zocht naar genegenheid en erkenning bij anderen, omdat ik het niet meer kreeg van de persoon van wie ik hield.

Nu ik terugkijk op die periode, begrijp ik dat ik het moest meemaken om te kunnen begrijpen wat voor type man ik eigenlijk was en ben. Dit is geen excuus, vreemdgaan is vreemdgaan. Het maakt niet uit wie het doet, man of vrouw.

Ik vertelde Janelle niet dat ik haar ontrouw was geweest, maar ik probeerde haar wel uit te leggen dat het niet de moeite waard was om zo met elkaar om te gaan. Ik hoopte dat dit haar zou aanmoedigen om mij weer haar liefde te geven, maar ze bleef koud en afstandelijk.

Dus zocht ik oude vrienden op. Ik had ze in geen jaren gezien, toch verwelkomden zij mij met open armen. Ze waren blij me te zien. De liefde die je door broederschap kunt ervaren, heb ik leren kennen en waarderen.

Met hen was het altijd gezellig, ik werd verslaafd aan hun broederschap. Het maakte niet uit dat ze geen toekomstdoelen hadden, had ik ook niet, we leefden in het moment.

Chillen en feesten was leuk, maar we hadden geen diepe gesprekken, mannen praten niet over gevoelens. Vooral hier in Suriname, macho zijn en doen alsof niets je deert, dat wordt eerder geaccepteerd. Praat je wel over je gevoelens, dan word je als “pussy” gezien.

Ik kreeg last van depressieve gevoelens. Vooral wanneer zij niet konden chillen, werd het heel donker en eenzaam. Ik verloor mij in de alcohol en raakte verslaafd. Toch was ik flexibel genoeg om mijn baan niet te verliezen. Verantwoordelijkheden verdwenen in de diepte.

Ik leefde om te genieten en te vergeten, dat werd mijn doel, althans dat geloofde ik toen. Door deze gedachten en nare ervaringen raakte ik de kluts kwijt. Hoe of wat, dat zal ik later verklappen.

En Janelle? Eerlijk gezegd geen idee. In die periode weet ik echt niet wat ze deed. Waarschijnlijk heb ik onbewust geweten wat haar stilte betekende.

Op een dag reed ik naar het werk en kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer.

Shanks: ‘Hallo?’

Janelle: ‘Hoi, met mij.’

Shanks: ‘Nelle? Heb je een ander nummer?’

Janelle: ‘Nee, dit is de telefoon van mijn collega. Ik heb waarschijnlijk mijn telefoon in de auto laten liggen. Kan je even gaan kijken of hij daar ligt? En me bellen op dit nummer als je hem hebt gevonden?’

Shanks: ‘Is goed. Ik ben nu aan het rijden, maar als jij jouw nummer belt, dan weet ik of het toestel bij mij ligt.’

Janelle belde en ik hoorde haar telefoon overgaan onder de passagiersstoel. Ik stopte even bij de winkel om een telefoonkaart te kopen, omdat ik geen belminuten meer had.

Shanks: ‘Hey, je telefoon is bij mij. Ik breng hem later.’

Janelle: ‘Gelukkig. Thank you, is goed. Tot later.’