Fatale ontmoeting

Lisanne Stokreef

Karel Bedert

Roan Botman

Alexander Olbrechts

4 thrillers in 1 boek

Fatale ontmoeting

Lisanne Stokreef, Karel Bedert, Roan Botman, Alexander Olbrechts

1e druk januari 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverfoto: spaxiax | FOTOKITA | Shutterstock.com

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN 978-94-93266-33-9

ISBN E-book 978-94-93266-57-5

NUR 332/305

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Het oog van de storm

Lisanne Stokreef

‡

De dood in oktober

Karel Bedert

‡

Besef

Roan Botman

‡

De tantalusmoorden

Alexander Olbrechts

Het oog van de storm

HOOFDSTUK EEN

Daniëlle tuurde door het raam naar de wervelwind van witte nattigheid, terwijl ze zich afvroeg waarom ze de telefoon niet gewoon ophing. Niemand kon bewijzen dat het niet het slechte weer was dat de verbinding had verbroken. Ze kreeg zelfs hoofdpijn van de rondvliegende sneeuwvlokken.

‘Daniëlle, toe nou,’ klonk het aan de andere kant van de lijn.

Ze zuchtte en stak haar andere hand in de zak van haar vest tegen de kou. Haar adem bleef als condens plakken aan het raam. ‘Kijk eens naar buiten, Jeroen. Ik kan hier toch niet doorheen rijden? Ze noemen het de storm van de eeuw.’

‘Kom op, je weet dat ze altijd overdrijven op tv.’

Dat kon hij makkelijk zeggen. Hij was niet degene die erdoorheen moest.

‘Je weet hoeveel dit betekent voor Tessa,’ drong Jeroen aan. ‘Ze is dol op Max.’

‘Kan ze hem dan niet zelf komen halen?’ Ze trachtte de knoop in haar maag te negeren die altijd ontstond als ze probeerde zich niet over te laten halen. Het voelde als bungelen aan een klif, steeds verder wegglijdend, op het punt verslonden te worden door het gat van andermans wil. En net als bij een onvermijdelijke val spande haar lichaam zich aan.

‘Hè, waarom doe je nou weer zo egoïstisch?’

Ze fronste en wreef over haar slaap. Jeroen wist altijd precies welke woorden haar grip verzwakten. Misschien dat ze zich er de volgende keer eindelijk toe kon zetten om de telefoon helemaal niet op te nemen. ‘Wat als we vast komen te zitten in de sneeuw?’

‘Dat zien we dan wel weer. Tessa maakt Max’ lievelingseten.’

Ze rustte haar hoofd tegen het raamkozijn. Achter in haar hoofd klonk de stem van de docent van de cursus “Nee-zeggen”. Zonde van het geld, maar ze had zich over laten halen. ‘Goed. We komen eraan.’ En daar was de val.

‘Top. Tot zo dan. Doeg.’ Hij hing op voor ze nog een woord kon zeggen.

Ze zuchtte en legde de telefoon neer op de keukentafel. Hoewel de storm buiten gaande was, was het binnen minstens net zo kil. Ze sloeg haar handen om haar mok in een poging iets van warmte terug te winnen, maar de thee was inmiddels afgekoeld. De sneeuw raasde rondom het huis, als een barrière tussen haar en de buitenwereld. Ze wendde zich van het raam af. De druk op haar borstkas werd alleen maar groter hoe langer ze naar de storm keek.

Ze haalde een hand door haar halflange blonde haar en wierp een blik op de klok. Kwart over vier. Zelfs binnen werden de schaduwen al langer. Ze liet haar thee voor wat het was en ging naar boven. ‘Max?’ riep ze. Er kwam geen antwoord. Ze stak de overloop over naar de deur die op een kier stond. “MAX” was er in blokletters op geplakt, met eronder een sticker van Iron Man. Ze duwde de deur een stukje open.

Max was in slaap gevallen in zijn bed, zijn Nintendo Switch vergeten naast hem, het scherm nog flikkerend om aandacht.

Daniëlle stapte verder de kamer in, het landschap van Lego ontwijkend, en liet zich op het voeteneind van het bed zakken. Ze keek toe hoe hij sliep, vredig, zich nergens van bewust. Een bekend schuldgevoel bekroop haar. Inmiddels wist ze dat het slechts een aangeleerde reactie was, zoals de cursus het omschreef. Steeds vaker wist ze zichzelf ervan te overtuigen dat ze niet alle schuld droeg. Helaas waren de momenten van zwakte eerder regel dan uitzondering. Maar zij was niet degene die was weggegaan. Zij was niet degene die voor een leven had gekozen zonder gebroken nachten of continu speelgoed opruimen. Misschien was het maar goed ook. Ze gunde Max meer dan een jeugd waarbij hij zich een last voelde voor een van zijn ouders.

Max kreunde en wreef in zijn ogen.

Daniëlle leunde naar hem toe en wreef een lok haar uit zijn gezicht. ‘Hé, schat.’

‘Is het al warme chocotijd?’ Zijn steile donkerblonde haar stond van achteren overeind. Bij Jeroen had het er net zo uitgezien elke ochtend. Maar Max’ blauwe ogen kwamen van Daniëlle.

‘Papa belde net. Ik heb gezegd dat je eraan komt.’

‘Maar jij zei dat het te hard sneeuwt.’

‘We gaan het toch proberen. Oké?’

Hij knikte en duwde zichzelf overeind. ‘Heeft papa warme choco?’

‘Ik stop het pak wel in je tas.’

Dat leek hem tevreden te stellen. Hij klom uit het bed en propte speelgoed in zijn Spiderman-rugzak. De rugzak was klein en onhandig, maar Daniëlle was gezwicht en had hem voor Max’ vijfde verjaardag gekocht.

Ze stond op en pakte de weekendtas die ze voor de zekerheid al had ingepakt. ‘Heb je alles?’

‘Ja.’ Hij hees de rugzak over zijn schouders.

‘Mooi. Dan kunnen we gaan voordat de storm nog erger wordt …’

Ze gingen beiden naar beneden, in de keuken stopte Daniëlle de doos met chocolademelkpoeder in de weekendtas. Ze zou op de terugweg wel weer nieuwe halen voor zichzelf.

Max keek uit het raam naar de voorbijrazende sneeuwvlokken. ‘Tessa zegt dat Spiderman geen held is.’ Hij greep de banden van zijn rugzak vast.

‘Nee?’ Ze controleerde of ze alles hadden.

‘Ze zegt dat spinnenwebben vies zijn.’

‘Nou, Tessa is zelf ook niet bepaald een held.’

Max keek haar met grote ogen aan.

‘O … Uh … Niet aan haar vertellen dat ik dat heb gezegd, oké? Ons geheimpje. Kom, we moeten ons dik aankleden, anders worden we nog sneeuwpoppen.’

Max giechelde en rende naar de hal om zijn jas aan te trekken. Daniëlle hielp hem met zijn sjaal, muts, wanten en sneeuwlaarzen, waarna ze ook zichzelf klaarmaakte voor wat ze buiten zouden trotseren. ‘Hier, houd mijn hand vast. We willen niet wegvliegen.’

‘Kan dat?’

‘Wie weet.’ Ze greep de deurklink vast, zette zich schrap en trok de deur open. Een lading sneeuwvlokken waaide de hal in. De spierwitte Prius was nog net zichtbaar door het natuurgeweld heen. ‘Vlug, voordat we wegwaaien.’

Ze stapte naar buiten en werd verblind door haar eigen haren die in haar gezicht waaiden. Max ging dichter tegen haar aan staan en kneep in haar hand. Ze sloot snel de deur af en rende naar de auto, voor zover het dikke pak sneeuw dat toeliet. De wind beet in haar wangen, ze knipperde met haar ogen om de tranen tegen te houden. Ze keek op om de auto te zien, maar een sneeuwvlok trof haar recht in haar oog. Met haar arm voor haar gezicht legde ze het laatste stuk af.

Ze opende het bijrijdersportier voor Max en gooide de weekendtas op de achterbank. Daarna baande ze zelf een weg naar de bestuurderskant, waarbij een windvlaag haar tegen de auto aan drukte. In de auto was het minstens net zo koud en haar adem rees op in de cabine. Ze klikte de gordel van Max’ stoelverhoger vast, terwijl hij met zijn gezicht tegen het raam gedrukt naar de storm buiten keek. Hij zou vlekken op de ruit achterlaten, maar dat was nu haar minste zorg. Ze stak de sleutel in het contact en draaide hem om. Er gebeurde niets.

‘O, dat meen je niet …’ Ze probeerde het nog een keer, en nog een keer. Eindelijk, na de vierde poging kwam de motor met een laag gebrom tot leven, gevolgd door het aangaan van de radio. Daniëlle wreef kort in haar handen en pakte de ijskrabber. Ze hoopte dat ze niet onderkoeld zou raken terwijl ze het ijs op de ramen aanviel.

‘Mag ik helpen?’ vroeg Max.

‘Nee, lieverd. Straks moet ik je onder de sneeuw vandaan halen.’ Ze klom uit de auto, een windvlaag stootte haar bijna omver. Ze leunde tegen de deur om overeind te blijven en ging alle ramen af. Zodra ze klaar was, haastte ze zich terug de auto in. Waar was ze mee bezig …

Ze trapte het gaspedaal in. De banden slipten, ze kwamen geen meter vooruit. ‘Kom op …’ Ze wilde bijna opgeven, maar toen rolden ze langzaam naar voren, de oprit af.

Terwijl de ruitenwissers het gevecht aangingen met de opstapelende sneeuw probeerde Daniëlle de weg van de berm te onderscheiden. Op tegenliggers hoefde ze niet te letten; er stonden alleen auto’s geparkeerd langs de weg. In een tempo waarin voetgangers haar konden inhalen, baande ze zich een weg naar de buitenwijken van het dorp. Hier waren de huizen schaarser, maar ze waren groter en stonden verder uit elkaar. Door de hoge bomen was het er altijd donkerder, maar nu moest Daniëlle helemaal haar ogen opensperren om de bochten te kunnen zien. Het kon net zo goed diep in de nacht zijn.

Max keek om zich heen. De radio sputterde op de achtergrond. Daniëlle was te gefocust om te luisteren naar wat er gezegd werd. De ontvangst was toch zo slecht dat na elke paar woorden de stemmen werden verzwolgen door geruis.

‘… Verdacht van … Houdt zich verscholen … Politie zoekt …’

‘We gaan zo traag,’ klaagde Max.

‘Ik weet het. Maar anders rijd ik ons de bosjes in.’ Ze zette de ruitenwissers op de allerhoogste stand en probeerde te negeren hoe ze jammerlijk piepten met elke zwaai. ‘We komen er wel. Het duurt alleen wat langer.’ Ze probeerde in te schatten waar ze waren. Alles leek op elkaar. Haar adem maakte dampwolkjes en ze probeerde niet te ver naar de voorruit te leunen.

Een enkele seconde waande Daniëlle zich in een achtbaan. De auto begon te draaien, gleed over de weg. Ze greep het stuur vast, trapte op de rem, maar nog steeds bewoog de buitenwereld om haar heen. Haar adem stokte in haar keel toen ze de helling voelde.

‘Mama!’

Daniëlle reageerde niet, gebruikte al haar kracht om aan het stuur te draaien tot haar knokkels wit werden. Ze hield haar ogen op de weg, maar in haar hoofd zag ze alleen de hellende berm en het water onderaan. De gordel hield haar op haar plaats terwijl de auto helde. Het water werd zichtbaar achter Max. Onder de laag sneeuw had het net zo goed grond kunnen zijn. Maar Daniëlle wist dat ze er dwars doorheen zouden gaan. Haar blik schoot heen en weer tussen alles wat er om haar heen bewoog, zoekend naar een uitweg.

‘Houd je vast!’ was alles wat ze uit kon brengen voor ze een ruk aan het stuur gaf. Ze zette zich schrap voor de botsing.

HOOFDSTUK TWEE

De klap van de auto tegen de boom schudde Daniëlle door elkaar. Het hout en metaal kraakten terwijl ze tot stilstand kwamen. Even stond de hele wereld stil en was de enige beweging het bonzen van Daniëlles hart. Maar één blik op Max’ gezicht verbrak haar bevroren staat.

‘Niet bewegen, alleen als ik het zeg.’ De auto leunde aan Max’ kant tegen de boom, voor nu balancerend in het midden. Daniëlle klikte voorzichtig de gordels los, niet van plan om het evenwicht te testen. ‘Rustig blijven. Ik ga je uit de auto halen.’ Ze opende het portier aan haar kant en hield hem open met haar linkerbeen.

‘Nee, mama, niet weggaan!’

‘Rustig, ik ga nergens heen.’ Ze moest eerst hem in veiligheid brengen. ‘Ik ga je uit de auto tillen, oké? Probeer omhoog te klimmen, maar wel langzaam. We willen de auto niet nog meer schudden.’ Ze tilde hem op uit de stoelverhoger, vechtend tegen de zwaartekracht. ‘Kom, klim maar naar me toe.’ Ze hielp hem op haar schoot, vervolgens op haar been, en uiteindelijk de auto uit. Toen hij eenmaal in de besneeuwde berm stond, wurmde ze zichzelf naar buiten.

Ze kreeg de kans niet om opgelucht adem te halen. De kou en sneeuw brandden in haar keel elke keer dat ze het probeerde. Ze nam Max mee naar de weg en haalde haar mobieltje tevoorschijn. Ze toetste het nummer van de wegenwacht in, haar hand zonder handschoen meteen verdoofd door de kou, en bracht de telefoon naar haar oor. Alles wat ze hoorde, was een kiestoon. ‘Wat nu weer …’ Ze keek naar het scherm. “Geen service” stond er bovenin. Ook de internetverbinding liet met een icoontje zijn afwezigheid blijken. ‘Dat meen je niet …’

Max trok aan haar mouw. Hij keek naar haar op, zijn ogen half dichtgeknepen tegen de wind.

‘Ja,’ zei ze, ondanks dat hij het niet boven het geraas uit kon horen. ‘Ja, we moeten hier weg.’ Ze keek om zich heen, haar voeten stevig in de sneeuw zodat ze niet om zou vallen. Even overwoog ze om terug naar huis te lopen. Maar het kostte al moeite om overeind te blijven, laat staan om die hele weg af te leggen. En Max zou het al helemaal niet redden. Nee, ze moest ergens beschutting zien te vinden. Ze tuurde in de verte, zoekend naar de huizen die hier in de buurt waren. Daar, een vage omtrek achter het gordijn van sneeuw. Was het gezichtsbedrog? Als het inderdaad een huis was, zouden ze warm en beschut zitten.

Max rilde. Tijd om in beweging te komen.

‘Max?’ Daniëlle leunde omlaag en moest luid praten om boven het geruis uit te komen. ‘Zie je dat huis daar? Daar gaan we heen. Oké?’

Max nam niet de moeite om om zich heen te kijken en knikte met zijn arm voor zijn gezicht. Daniëlle greep zijn hand stevig vast en stak de weg over. Max probeerde haar bij te houden, maar algauw voelde ze hem aan haar arm trekken. Ze tilde hem op en liep verder, haar voeten wegzakkend in de sneeuw. De kou beet door haar broek heen en verstijfde haar spieren. Max’ rug hield de wind nog iets tegen, maar nog steeds moest ze haar gezicht afkeren en hopen dat ze de goede kant op liep. God, wat hoopte ze dat.

Elke stap leek zwaarder dan de vorige en met elke seconde die verstreek, begon Daniëlle meer te twijfelen aan haar keuze. Ze liet Max even zakken, maar moest hem algauw weer in haar vermoeide armen optillen. Hoe langer ze ronddoolden tussen nauwelijks zichtbare bebossing, hoe stijver en doorweekter ze werd. Haar onbedekte huid brandde en ze durfde niet te veel voor zich uit te kijken. Hoewel haar benen slap werden, leek het huis geen meter dichterbij te komen. Ze dwong zichzelf om verder te lopen, maar de moed zonk haar in de schoenen, net zo hard als de sneeuw haar sokken doordrong. De enige warmte kwam van Max’ tranen die langs haar nek stroomden. Het kon niet ver meer zijn. Dat kon gewoon niet.

Ze zette zich schrap en keek nogmaals op. Ditmaal was het huis een stuk dichterbij. Haar zucht van opluchting verging zichtbaar in de lucht. Ze dwong zichzelf een voet voor de andere te zetten, de bijtende kou negerend, slechts denkend aan de warmte die hen binnen zou verwelkomen. Haar voeten werden gevoelloos, maar het huis torende al boven hen uit. Ze strompelde naar de voordeur en zette Max onder het afdak neer.

Hij keek bestuderend om zich heen. ‘Mama, van wie is dit huis?’ Hij klappertandde terwijl hij sprak.

‘Daar komen we zo achter.’ Ze drukte op de deurbel. Er kwam geen reactie. Ze probeerde het nogmaals, en nogmaals. ‘Misschien is de deurbel stuk.’ Ze bonkte op de deur, de trillingen als naalden in haar vingers. Nog steeds werd er niet opengedaan. Ze keek om zich heen. Ze was geen auto’s tegengekomen. Wie hier ook woonden, ze waren waarschijnlijk niet thuis. Daniëlle blies warme lucht in haar handen en probeerde haar auto terug te vinden. Zoals verwacht was deze opgegaan in de sneeuw.

Max stond te rillen naast haar, in zijn handen knijpend in een poging nog iets van warmte te behouden.

Ze konden hier niet buiten blijven. Er moest verderop nog een huis zijn. Vanaf hier waren de andere huizen niet te zien, en ze kon niet inschatten waar ze stonden – en of haar lichaam het tot daar zou volhouden. Ze deed een stap naar achteren en bekeek het huis. Er leek echt niemand aanwezig te zijn. Helemaal niemand …

Ze kreeg een idee, maar verwierp het meteen. Dat kon ze niet maken. Ze blies lucht in haar handen. Het hielp heel even. Nee, ze kon het echt niet doen.

Max ging tegen de voordeur zitten, zijn knieën tegen zijn borst geklemd. Hij keek naar haar, klein en kwetsbaar.

Oké, misschien kon ze het toch wel. ‘Ik heb een idee, maar je mag het tegen niemand zeggen. We gaan iets doen wat absoluut niet mag.’

Hij keek naar haar op, vermoeid, maar nu wel geïnteresseerd.

‘Kom maar mee.’ Ze hees hem overeind en nam hem mee naar de achterkant van het huis. Hier was gelukkig iets van beschutting, hoewel het nog verre van aangenaam was. Ze hoopte dat de sneeuw hun sporen snel uit zou wissen. Ze vond de achterdeur en rammelde eraan, maar verwachtte niet dat hij mee zou geven. Dat zou te makkelijk zijn. Ze wreef over haar pijnlijke handen en tuurde naar binnen. Nergens was een teken van een alarm te bekennen. Dat was goed nieuws.

Nee, wacht, dat was het helemaal niet. Daniëlle herinnerde zichzelf eraan dat wat ze op het punt stond te doen, fout was. Onder andere omstandigheden had ze het niet gedaan. Maar misdrijf of niet, ze hadden een plek nodig om te schuilen. Anders kon het heel slecht aflopen …

Ze ging de ramen aan de achterkant een voor een af, zoekend naar iets wat een ingang vormde. Ze was bereid om door de muur heen te breken als het een toevlucht betekende voor de kou. De sloten waren vastgevroren en haar gevoelloze vingers haalden niet veel uit. Tot ze een raam vond dat zachtjes klapperde in de wind. Het was nauwelijks te horen boven het geruis van de wind uit, en als ze er niet naar had gezocht, had ze het waarschijnlijk nooit opgemerkt. Het glas trilde in het kozijn, en toen Daniëlle haar vingers ertussen wrong, zwaaide het raam open. Ze greep het snel vast voordat de wind het kon dichtslaan. ‘Kom, we gaan hier naar binnen.’

‘Maar dat mag toch niet?’

‘Het is ons geheimpje. We zijn er maar kort, alleen om warm te worden.’ Ze zou zichzelf later wel aangeven. Voor nu kon ze daar niet aan denken. Ze wist niet wat ze moest doen als ze onderkoeld raakten.

Max knikte, te moe en te koud om te protesteren.

Daniëlle tilde hem op en hielp hem door het raam naar binnen, het keukenaanrecht op. Ze klom achter hem aan, liet haar trillende benen zakken en gleed naar beneden. Het geluid van haar schoenen op de plavuizen weerklonk spookachtig in de donkere ruimte. De keuken was ruim, maar allerminst verwelkomend. De lege fruitschaal, de laag stof op de tafel, het gebrek aan gebruikt servies of keukengerei: alles wees erop dat er niemand in het huis was. Daniëlle wist niet zeker of het haar situatie verbeterde.

‘Mama?’

Ze trok Max naar zich toe in een stevige omhelzing. ‘Het is al goed …’ Ze wreef over zijn rug, terwijl hij kalmeerde van alles wat er net gebeurd was.

‘Ik wil naar huis.’

‘Ik weet het, lieverd.’ Ze droogde zijn tranen. ‘Voor je het weet, zitten we aan de warme choco.’

Hij knikte.

‘Niets aanraken, oké? Blijf dicht bij mij.’ Met Max’ hand in de hare schuifelde Daniëlle de keuken door, de woonkamer in. Ze hadden misschien hun laarzen uit moeten trekken, maar tegen de tijd dat ze daaraan dacht, hadden ze al een spoor van nattigheid achtergelaten. Daarnaast waren haar voeten nog steeds nagenoeg gevoelloos en ze wilde ze niet aan het koude laminaat blootstellen. ‘Hallo?’ riep ze, ze was opgelucht toen er geen antwoord kwam. Ze wist niet of het in haar voordeel was, maar voor nu was ze blij dat ze zich aan niemand hoefde te verantwoorden.

Het was inmiddels een stuk donkerder geworden buiten en het enige licht kwam van de reflectie van de sneeuw. De woonkamer was een grote open ruimte met houten panelen langs de muren en hier en daar een tapijt op de vloer. Er was een zithoek, een tv en een koffietafel waar een boeket op stond dat al lang het leven had gelaten. De dode rozenblaadjes lagen verspreid over de tafel en het tapijt. Het water in de glazen vaas was vervlogen. Aan de muur hingen foto’s van een ouder echtpaar met hun kinderen en kleinkinderen, inmiddels onder een laag stof. Hier heerste dezelfde stilte als in de keuken. Daniëlle bewoog zich zachtjes voort, hoewel er geen ziel was die hen zou kunnen horen.

De hal was nog donkerder dan de woonkamer, met het smalle raam naast de voordeur als de enige bron van licht. De deurmat was bedolven onder een stapel kranten. Op de voorpagina van de bovenste krant stond een artikel over iemand die werd gezocht voor moord. Dat nieuws werd echter overtroffen door een nog groter artikel over de aankomende storm. Nu wist Daniëlle dat ze niet hadden overdreven. ‘Kom, we gaan op zoek naar een telefoon.’

‘Gaan we papa bellen?’

‘Onder andere.’ Het was belangrijker om iemand te bereiken die hen uit deze situatie kon helpen, zoals de wegenwacht of andere hulpdiensten. Hopelijk was dit over een uur allemaal voorbij. Daniëlle draaide zich terug naar de woonkamer om daar haar zoektocht naar een telefoon te beginnen.

Toen zag ze hem.

HOOFDSTUK DRIE

De trap kwam uit op een overloop, deels verhuld door een balustrade. In het donker was niet veel meer te zien dan de omtrek van een aantal deuren. Tussen de kieren van de balustrade door wist Daniëlle nog iets anders te onderscheiden. Een lichaam. Een persoon, zittend op de grond. Net toen ze dacht dat ze het misschien verkeerd zag, begon de gestalte te bewegen. Hij stond op en een man werd zichtbaar achter de balustrade.

Daniëlles grip op Max’ hand verstevigde. Een deel van haar wilde zich omdraaien en wegrennen, een ander deel durfde zich niet te bewegen. Ze stond als aan de grond genageld, haar blik op de man gefocust.

Hij deed een stap naar de trap en Daniëlle stapte onwillekeurig naar achteren. Ze trok Max dichter naar zich toe. Een straal licht scheen op de trap en maakte de man beter zichtbaar. Hij had donker haar dat van vettigheid aan elkaar plakte. Zijn huid was bleek en hij was lang en slungelig, hoewel er ook spieren zichtbaar waren op zijn armen, onbedekt door het smoezelige T-shirt. De stof was op sommige plekken stijf en verkleurd.

‘Hallo,’ zei ze met kleine stem. Ze schraapte haar keel. ‘Hallo. Het spijt me dat we hier komen binnenvallen.’

De man plaatste zijn hand op de trapleuning. Zijn knokkels werden wit.

Ze slikte. ‘We zijn gestrand. We hadden het zo koud buiten. Ik had aangebeld, maar …’

‘Ja, ik ...’ Hij leek naar woorden te zoeken. ‘Ik doe niet snel open voor vreemden.’

‘Juist …’ Hij leek hier niet minder misplaatst als Daniëlle zelf. ‘Het spijt me dat we hier zo zijn binnengekomen. Het keukenraam was open, dus vandaar … We willen alleen maar schuilen tot de storm gaat liggen.’ Ze sloeg een arm om Max’ schouders. Hij stond de man te bekijken. ‘Ik kan de politie laten weten dat ik hier geweest ben. Ik kan hen nu meteen bellen, als dat je gerust zou stellen.’

‘Geen politie.’ Hij deed een stap naar beneden.

‘Nee ... Juist …’ Ze veegde haar zweterige handpalm af aan haar broek. ‘Misschien is het toch beter als we gaan.’

‘Ik …’ Hij keek om zich heen, in gedachten. Toen leek hij een besluit te nemen. ‘Blijven jullie maar even.’ Hij gaf een glimlach, maar zijn grip op de trapleuning verstevigde.

Daniëlle probeerde te negeren hoe haar nekharen overeind gingen staan. Ze wilde niet het risico lopen dat ze iets uit zou lokken, wat dan ook. Het was juist de bedoeling dat ze de politie heelhuids bereikten. ‘Dank je. Ik waardeer het erg.’

‘Heeft u warme choco?’ vroeg Max.

‘Max, niet nu,’ zei ze snel. ‘Sorry, hij heeft het gewoon koud.’

‘Volgens mij liggen hier ergens dekens. Die kun je wel gebruiken.’

‘Dank je wel. We zullen je niet tot last zijn.’ Ze trok Max met zich mee richting de woonkamer. Achter haar klonken voetstappen op de trap en ze wist dat de man hen volgde. Toch dwong ze zichzelf om plaats te nemen op de bank. De lederen bekleding kraakte toen ze erop ging zitten. De man bleef bij de deur naar de hal hangen. In de stilte die in de ruimte neerdaalde werd Daniëlle zich er akelig van bewust dat niemand wist waar ze waren. ‘Ik zou graag de telefoon willen gebruiken. Ik heb namelijk geen bereik.’

‘Die doet het niet.’ Hij zei het vlug, bijna defensief.

‘Helemaal niet?’

‘Nee. Al uren niet.’

‘Juist …’ Ze controleerde haar eigen telefoon, maar ze had nog steeds geen bereik. ‘Is er dan misschien …’

De man was dichterbij gekomen, tot vlak bij de bank. Hij keek strak naar de telefoon, alsof zijn handen jeukten om hem in bezit te krijgen. De geur van nieuw en oud zweet drong haar neus binnen. ‘Ik kan wel de wifi voor je instellen. Geef je telefoon maar aan mij. Ik heb het wachtwoord hier ergens liggen.’

Daniëlles vingers sloten zich steviger om haar mobieltje heen.

‘Het is een kleine moeite.’ Hij hield zijn hand op.

‘Ik heb het niet echt nodig.’ Ze stak haar telefoon diep in haar zak. De ogen van de man brandden en ze slikte in een poging haar draaiende maag te kalmeren.

‘Ik kan hem voor je aan de oplader leggen.’

‘Dat hoeft niet. Ik heb toch geen bereik.’ Ze zei het nadrukkelijk, om duidelijk te maken dat ze geen contact met de buitenwereld had. Het was een angstaanjagende gedachte die de man misschien juist geruststelde.

Hij leek nog niet tevreden, maar ging er niet op door. ‘Geen zorgen, ik zal jullie niet aangeven. We hoeven hier geen politie bij te halen.’

‘Dank je.’ Insgelijks, had ze bijna willen zeggen. Haar blik gleed naar de foto’s aan de muur. Ze had zo het vermoeden dat deze man niet een liefdadige schoonzoon was die op het huis paste.

Op de armleuning lag een deken opgevouwen. Daniëlle twijfelde voor een moment met haar hand op de stof. Het voelde verkeerd om aan andermans spullen te komen. Toch haalde de kou haar over om de deken om haar en Max heen te slaan. Het gaf haar een gevoel van bescherming, hoe kinderachtig dan ook. Bovendien was hun aanwezigheid toch niet meer te verhullen, met al het water dat ze achterlieten.

De man maakte geen aanstalten om hen met rust te laten. Het was een fout geweest om hier te komen. ‘We vinden het echt niet erg om te gaan,’ probeerde Daniëlle nogmaals. De kou buiten leek ineens niet meer de grootste dreiging.

‘Nee. Ik heb liever dat jullie hier blijven. Je weet wel, met die storm, en zo.’

‘We stellen het op prijs.’ Ze trok Max dicht tegen zich aan.

De man balde en ontspande zijn vuisten. ‘Blijf maar gewoon hier.’

Welk voordeel had het voor de man als niemand wist waar ze waren? Wilde hij simpelweg zijn inbraak geheim houden of had hij nog een andere reden om de politie te vermijden? De eigenaren van dit huis zouden weten dat er iemand binnen was geweest. Het was onvermijdelijk dat de politie sporen van inbraak zou vinden. Hoopte de man dat hij zonder schuld weg zou komen, dat Daniëlle als enige voor het misdrijf op zou draaien? Dan nog kon ze zijn aanwezigheid verraden. De enige manier waarop de man zonder schuld weg kon komen, was als Daniëlle nooit de kans kreeg om te vertellen wat er in dit huis gebeurd was. En de enige manier waarop dat mogelijk was … De gedachte schoot als een rilling door haar heen.

Ze moest kalm blijven, en alert. Als ze op haar hoede bleef voor een uitweg, kon ze hier zonder kleerscheuren vanaf komen. Daar moest ze aan vasthouden.

Ze rilde en de man verstijfde door haar beweging. Aan de muur hing een klein schermpje. Een slimme thermostaat.

‘De verwarming …’ begon Daniëlle, zich er slechts half van bewust dat ze de woorden hardop uitsprak.

‘Wat?’

‘Ik vroeg me af … Zou de verwarming misschien iets hoger mogen? Omdat we zo koud zijn …’ En omdat de eigenaren van het huis wellicht een melding kregen op hun telefoon en iemand langs zouden sturen.

De man opende zijn mond, sloot hem weer. Hij keek om zich heen. ‘Dat … ’ Hij haalde een hand door zijn haar. ‘Liever niet. Vanwege de kosten, en zo.’

‘Ja, natuurlijk ...’ Ze zou later zelf wel een poging wagen.

De man nam hen op. Daniëlle vroeg zich af wat er in zijn hoofd omging. Zag hij hen als een bedreiging? Als een mogelijkheid? Hoe kon ze zijn aandacht van haar afwenden? Het was doodstil, op de storm buiten na. Het leek erop dat ze een gezamenlijke vijand hadden. En toch stelde dat Daniëlle niet gerust. ‘Wij redden ons wel,’ zei ze, om te zien of de man hierdoor in beweging zou komen.

‘Ja. Goed.’ Hij keek de kamer rond. ‘Ik … Ik ga weer verder met …’

‘Is goed.’ Ze was niet van plan te wachten tot hij een excuus had bedacht.

Hij knikte en deed een stap naar achteren, zijn lichaam slechts half van hen weggedraaid. Deels door de schaduwen van de hal verzwolgen keerde hij zich weer tot hen. ‘Jullie blijven toch wel waar jullie zitten?’

‘Op de bank, bedoel je?’

‘Ik kan jullie niet door het huis laten zwerven.’

En erachter komen waar je mee bezig bent, voegde Daniëlle er in gedachten aan toe. Hij kon vrij rondlopen, maar zij zaten hier zonder ook maar iets om zich mee te verdedigen. Uiteraard had dit zijn voorkeur. ‘We blijven hier.’

‘Goed. Het is gewoon … Jullie zijn toch vreemden, en …’

‘Ik begrijp het.’ Ze probeerde te glimlachen. Ze hoopte maar dat het donker de spanning in haar gezicht maskeerde.

‘Blijf gewoon waar je bent, oké?’

‘Dat zullen we doen.’

Hij knikte en verdween in de hal. Toch voelde het niet alsof hij weg was.

Daniëlle slikte en kroop dieper weg in de deken. Pas toen er voetstappen op de trap klonken, durfde ze haar adem uit te blazen. Ze wist nog steeds niet of de acties van de man waren ingegeven door angst, of dat hij kwaad in de zin had. Maar, besloot ze, dat deed er niet toe zolang beide opties tot gevaar konden leiden. Ze had moeite zichzelf als een bedreiging te zien, maar misschien dacht de man daar anders over. Hoever zou hij gaan om zichzelf te verdedigen? Waar was ze toe in staat om Max te beschermen? Zou het genoeg zijn? Ze was niet van plan lang genoeg te blijven om daar achter te komen.

Max kroop dicht tegen haar aan en begroef zijn gezicht in haar schouder.

Ze wreef over zijn schouder. ‘Het komt goed.’ Even vroeg ze zich af wie ze gerust probeerde te stellen.

‘Ik heb het koud,’ snikte hij.

‘Ik weet het, lieverd.’ Ze trok hem nog dichter tegen zich aan in een poging iets van warmte met hem te delen. Het hielp niet dat ze zelf ook steenkoud was.

‘Kunnen we naar huis?’

‘Zodra het niet meer sneeuwt.’ Dan konden ze naar buiten glippen, en dan … En dan?

‘Wachten is stom.’ Hij haalde zijn neus op.

‘Ik weet het.’

Hij knikte en sloot zijn ogen.

Daniëlle wist niet zeker of ze hem wel moest laten slapen. Ze waren allebei nog steenkoud. Was het veilig om dan weg te zakken? Of was het juist een goede manier om energie te besparen en weer warm te worden? Ze wreef over zijn arm, alsof dat hem zou verwarmen. Misschien was het wel goed als hij zo min mogelijk van dit alles meekreeg.

Het laatste restje zonlicht verging. Het werd alleen maar kouder, en er was nog minder te zien. Het zag ernaar uit dat ze vastzaten, in ieder geval tot de ochtend. Zodra het licht werd en de storm was gaan liggen, waren ze hier weg. Dat was het plan van het begin af aan geweest. Maar nu was er iemand die het een en ander moeilijk kon maken …

Daniëlle trok de deken steviger om hen heen en hield Max tegen zich aan. Haar ledematen trilden terwijl de adrenaline wegebde. Haar maag leek te denken dat ze nog steeds in de achtbaan van eerder zat. Toch smolt de spanning weg, en daarmee de kracht in haar lichaam. Haar oogleden begaven het als eerste. Haar gedachten dreven steeds verder weg, tot ze… Nee, ze kon niet in slaap vallen. Ze moest wakker blijven. Ze moest … Ze moest…

Met een schok kwam ze weer overeind en ze wreef in haar ogen. Ze kon niet toegeven, zelfs niet nu haar lichaam smeekte om rust. Het was niet veilig. Ze kon niet … Ze kwam overeind.

Max liet ze plat op de bank glijden, een kussen onder zijn hoofd. Hij krulde zich op onder de deken en sliep verder.

Daniëlle rekte zich uit, haar oren gespitst. Ze moest alert blijven. Misschien sliep de man, maar daar kon ze niet van uitgaan. Dit was niet het moment om risico’s te nemen. Zeker niet als ze niet zeker wist wat de risico’s inhielden.

Naast de bank stond een lamp en ze voelde tot ze de schakelaar vond. Het resultaat was slechts een zwak licht, maar ze verwelkomde het. Ze wilde niet in het donker hoeven tasten.

Of verrast worden.

HOOFDSTUK VIER

Het eerste wat tot Daniëlle doordrong toen ze wakker werd, was de kilte van haar kleren, alsof ze in een ijsbad lag. Haar nek was net zo stijf als de rest van haar lichaam. Het duurde even voor ze doorhad waar ze was, maar toen ze het zich herinnerde, zat ze recht overeind. Wanneer was ze in slaap gevallen? Ze was maar heel even gaan zitten toen haar benen moe werden.

Max lag met zijn hoofd op haar schoot, nog in slaap. Ze voelde zijn gezicht, voorzichtig, zonder hem wakker te maken. Hij was nog steeds koud.

Het was donkerder dan eerst, wat Daniëlle vertelde dat het nacht was. De sneeuw buiten lag er mysterieus bij, als een baken van licht. Een spooklicht dat een bleke gloed in de kamer wierp waar het licht van de lamp niet kon komen. Daniëlle kneep haar ogen samen om in het duister van de hal te kijken. Ze spitste haar oren. Waar was de man? Als ze wist waar hij was, dan wist ze ook of ze een poging kon wagen om van de bank af te komen. Misschien kon ze haar plan met de slimme thermostaat uitvoeren.

En wat dan nog, dacht ze met een zucht van frustratie. De storm raasde nog altijd voort buiten. Maar misschien had ze nu wel bereik …

Er klonken voetstappen op de trap.

Daniëlles hand bleef hangen boven de zak waar haar telefoon in weggestopt zat. De voetstappen kwamen dichterbij, echoden in de hal. Kon ze beter doen alsof ze sliep? Of moest ze de man laten merken dat ze alert was?

Max maakte de keuze voor haar. Hij gaapte en rilde. ‘Mama, ik heb het koud …’

‘Ik weet het.’ Ze wreef over zijn schouder, haar aandacht op de man houdend terwijl hij de kamer binnenstapte.

Max rilde nogmaals en trok de dekens strakker om zich heen. Daniëlle wierp een blik op hem vanuit haar ooghoeken. Ze moesten uit hun natte kleren, voordat ze ziek werden. Maar ze zag niet in hoe ze dat hier en nu voor elkaar moest krijgen. Tenzij …

‘Ik denk dat het beter is als je die lamp uitdoet,’ zei de man. ‘Dan kun je beter slapen.’

‘Ik vind het juist fijner met het licht aan.’

‘Ik heb het liever niet. Energiekosten en … nou ja …’

En het risico dat iemand buiten het licht zou zien. Maar Daniëlles zorgen over het donker begonnen het af te leggen tegen de kou. Misschien kon ze de lamp inruilen tegen iets wat ze harder nodig hadden. Ze deed haar best om de man recht in de ogen te kijken. ‘Ik vroeg me af of … Nou ja, we zijn nogal koud, vanwege de sneeuwstorm …’ Ze hadden meer warmte nodig. Dat, en een deur tussen hen en de man. Er was misschien een manier om allebei te krijgen. ‘Ik dacht, totdat de storm gaat liggen of ik iemand kan bellen …’

Elke spier in het lichaam van de man leek zich aan te spannen. Daniëlle wist niet zeker of het haar meer aan een prooi- of een roofdier deed denken. Ze slikte en probeerde het nogmaals. ‘Ik hoopte dat je misschien een slaapkamer over hebt voor ons.’

‘Een slaapkamer?’

‘Ja. We hebben het erg koud, en een warme deken zou fijn zijn. Vooral voor mijn zoon. Ik ben bang dat hij anders ziek wordt. Bovendien zitten we je dan ook minder in de weg.’

De man dacht na, zijn blik op de lamp gericht. ‘Ik heb er wel een gezi… Ik bedoel, er is er wel een vrij voor jullie.’

‘Fijn.’ Ze kwam overeind en probeerde haar pijnlijke spieren te negeren. Daarna tilde ze Max op, die versuft om zich heen keek.

‘Kun je het licht uitdoen?’

Daniëlle deed wat hij vroeg. Ze bewoog langzaam, probeerde tijd te rekken terwijl haar ogen gewend raakten aan het donker.

De man liep voor hen uit de duisternis van de hal in. Even twijfelde Daniëlle erover om hem te volgen. Wat als ze hem een kans gaf om hen in de val te lokken? Maar als hij hen kwaad wilde doen, had hij dat wel gedaan terwijl ze sliepen. Dat hoopte ze, tenminste.

Het silhouet van de man stak scherp af tegen het vale licht dat bij de voordeur naar binnen scheen. De voortrazende sneeuwvlokken wierpen flitsende schaduwen op de vloer. Daniëlle hield afstand van de man, maar niet zoveel dat ze hem niet meer duidelijk kon zien. De duisternis was als een sluier, en ze liet zich niet overrompelen.

Ze liepen de trap op, het licht achter zich latend, steeds verder de duisternis in. Daniëlles voeten zonken weg in het donkere tapijt en ze merkte op hoe weinig geluid ze beiden maakten terwijl ze zich voortbewogen. De balustrade van de overloop hield veel van het licht van de voordeur tegen, maar de donkere muren lieten nauwelijks schaduwen toe. Daniëlle probeerde zich te bedenken of er iets achter de deuren lag wat haar zou kunnen helpen, maar de kou en vermoeidheid hadden een mist opgeroepen in haar hoofd.

De man leidde hen naar een kamer helemaal aan het einde van de overloop. Ver weggestopt, dacht Daniëlle. Geen kans om te ontsnappen.

‘Hier kunnen jullie blijven,’ zei hij terwijl hij de deur opende.

‘Dankjewel.’ Ze stapte de kamer in. De man leek een moment te twijfelen voor hij de deur achter haar sloot. Ze luisterde. Net toen ze dacht dat hij allang weg was, klonken er gedempte voetstappen op het tapijt, weg van de deur. Ze voelde naar een slot, maar dat was er niet.

Het eerste wat Daniëlle zag was het tweepersoonsbed en de dubbele dekens die erop lagen. Ze liet Max op het bed zakken en knipte de lamp op het nachtkastje aan. Hij wreef in zijn ogen en kon nauwelijks wakker blijven terwijl ze hem uit zijn natte jas, schoenen en sokken hielp voor ze dat ook bij zichzelf deed. Zelf krulde ze zich nog niet op onder de dekens, zoals Max deed. In plaats daarvan verkende ze de kamer.

Aan de slaapkamer zat een badkamer vast, en deze deur had wél een slot. Daniëlle draaide het om en de klik ontlokte haar een zucht van opluchting. In geval van nood konden ze hier toevlucht nemen. Al zouden ze nog steeds als ratten in de val zitten.

De douche verleidde haar ook. Ze kon het warme water al bijna voelen. Maar na de warmte moesten ze hun koude kleren weer aantrekken, en dat zou ondraaglijk zijn. Bovendien wist ze niet wat de reactie van de man zou zijn, gezien zijn nervositeit nadat ze een enkele lamp aan had gedaan.

‘Mama?’ klonk het aan de andere kant van de deur.

Daniëlle kwam snel tevoorschijn. Max zat overeind, klein in de zee van dekens. ‘Ik ben hier. Ik kom bij je.’ Ze pakte de stoel van de kaptafel en klemde deze onder de deurklink. Het was nauwelijks een barrière te noemen, maar toch voelde het beter dan niets. Ze kroop naast Max in bed en hield hem dicht tegen zich aan. Van waar ze lag, had ze goed zicht op de deur. Maar met de warmte die haar nu omsloot, was het nog moeilijker om wakker te blijven. Misschien moest ze toch maar onder de dekens vandaan komen. De kou hield haar in ieder geval alert …

‘Is dat die man?’

‘Wat zei je, schat?’

‘De man van tv.’

‘Wie?’

‘Die man van tv,’ herhaalde hij, dit keer wat gefrustreerder. ‘Die man die ze zochten.’

Daniëlle probeerde te bedenken wie hij zou kunnen bedoelen. Een man, op tv, die gezocht werd …

Ineens schoot het haar te binnen. Die ochtend, toen de storm nog maar net ontwaakt was, had Max bij haar in de keuken gezeten terwijl ze het journaal keek, wachtend op meer informatie over de voorspelde ellende. Een van de nieuwsitems ging over een moord die de avond ervoor had plaatsgevonden. Ze had met één oog gekeken, vooral gericht op Max’ ontbijt dat ze aan het klaarmaken was.

Thomas S. Gevaarlijk. Niet benaderen, meteen de politie bellen.

De foto die ze toonden, was van langere tijd geleden, waardoor Daniëlle hem niet meteen herkend had. Maar als ze door de schaduwen en viezigheid heen keek, was het hem. De man.

Als Daniëlle het huis verliet, kon ze aan de politie vertellen waar hij uithing. Of, erger nog, ze kon de politie hierheen halen, zeker als ze telefoonbereik had. En dat wist hij. Daarom mochten ze geen contact maken met de buitenwereld. Het was het beste voor de man als ze hier nooit vandaan kwamen.

‘Nee, lieverd, het is hem niet. Maak je maar geen zorgen.’ Ze moesten hier zo snel mogelijk weg. Maar als ze naar buiten stormde en hem tegen het lijf liep … Nee, ze moest voorzichtig zijn. En snel. Heel snel, voordat …

Ze haalde diep adem, dwong zichzelf om rustig te blijven. Als ze in paniek raakte, als ze toegaf aan de druk in haar borstkas die de lucht uit haar longen dreigde te persen, zou ze hier nooit wegkomen. Alleen als ze rustig bleef, als ze helder nadacht, kon ze een uitweg vinden.

Ze controleerde haar telefoon. Nog steeds geen bereik. Haar batterij begon met nog maar tien procent over, ook het leven te laten. Haar enige hoop was een vaste telefoon ergens in het huis.

Max keek naar haar op, afwachtend, nog niet genoeg op zijn gemak om aan de slaap toe te geven. Ze moest ook hem geruststellen. ‘Geen zorgen. Voor je het weet, zit je bij papa.’

Hij knikte alleen.

‘Ik heb gehoord dat Tessa je lievelingseten heeft gemaakt.’ Dat dat allang op was, liet ze achterwege.

Hij haalde zijn schouders op.

‘Heb je daar geen zin in?’

‘Ik loog.’

‘Je loog? Waarover?’

‘Knakworsten is niet m’n lievelingseten.’

‘Waarom heb je tegen haar gezegd dat knakworsten je lievelingseten is?’ Ze trok de dekens steviger om hen heen. Ze rilde; van kou of van spanning, wist ze niet.

Hij twijfelde even en fluisterde toen: ‘Dat is het enige wat niet vies is als Tessa het maakt.’

‘Oh?’ Daniëlle wilde nu niet bedenken of het slecht was dat dat haar een goed gevoel gaf. In de situatie waar ze zich in bevonden, stond ze zichzelf toe er even van te genieten. Op dat moment verwelkomde ze alles wat de spanning tijdelijk kon verdrijven. Max keek vragend naar haar op en ze wreef over zijn schouder. ‘Wat is dan wel je lievelingseten?’

Hij dacht even na. ‘Kipsaté.’

‘Oké.’ De week daarvoor was het pizza en dáárvoor shoarma. ‘Dan maak ik kipsaté zodra we thuis zijn.’

‘Met warme choco?’

‘Met warme choco.’

Hij knikte en krulde zich op. Daniëlle besloot om hen beiden dit moment te gunnen. Ze kon geen ontsnappingspoging wagen zolang haar lichaam en geest verzwakt en niet-alert waren. Zodra ze doorwarmd waren, zouden ze gaan. Haar blote voeten voelden als ijspegels elke keer dat ze elkaar raakten, maar een lichte tinteling gaf aan dat ze al warmer begonnen te worden. Ze liet een zucht en omhelsde Max. Haar oogleden waren zo mogelijk nog zwaarder dan haar ledematen, maar vele malen minder pijnlijk. Ze zakte langzaam weg, steeds verder …

Een doffe voetstap. Nog een. Daniëlle bleef doodstil liggen, haar snelle ademhaling het enige geluid in de ruimte. Ook al kon ze de man niet zien, ze was er zeker van dat hij op dat moment aan de andere kant van de deur stond. Zijn ogen brandden door het sleutelgat nog voordat de deur zachtjes kraakte. Ze duwde zichzelf overeind om te laten zien dat ze niet sliep, mocht hij iets van plan zijn. Zou ze de badkamer op tijd kunnen bereiken? In gedachten probeerde ze het uit te rekenen. Ze wreef in haar ogen, probeerde nonchalant over te komen. Wat kon een confrontatie met een moordenaar haar opleveren? En zolang hij niet wist dat ze hem doorhad …

Ze spitste haar oren en dacht het geruis van het tapijt te horen. Of was het de wind? Was de man weggelopen of zat hij daar nog? Ze trok haar benen op, vechtend tegen de aandrang om het bed te verlaten en te kijken. Als hij er nog was, wilde ze hem niet uitlokken, wat dat dan ook in mocht houden. Nee, er was niets wat ze nu kon doen, behalve de badkamerdeur in de gaten houden. Ze dwong zichzelf om weer te gaan liggen, nog steeds alert. Waarschijnlijk waren ze alleen. Als de man er nog was, zou ze dat merken. Ze moest er niet zo aan denken.

Ze duwde zichzelf overeind en liet haar voeten op de grond zakken. Het tapijt voelde onwennig tegen haar koude huid. Ze bewoog stijf en langzaam in de richting van de deur en wist ternauwernood haar evenwicht te bewaren toen ze zich liet zakken. Voorzichtig, om de stoel niet te verschuiven, leunde ze tegen de deurpost. Ze moest met eigen ogen zien dat hij weg was, anders kon ze niet rusten. Ze haalde diep adem, en keek.

De duisternis was haast ondoordringbaar. Er was beweging – nee, het was een schaduw van een boom buiten. Geen geluid, geen beweging, helemaal niets. Daniëlle duwde zichzelf met een zachte kreun weer overeind.

Max was inmiddels in slaap gevallen. Daniëlle liet zich naast hem op het bed zakken. De man was weg, na hen veel te lang bespied te hebben. Want hij was aan de andere kant van de deur geweest … toch? Ze had het zich toch niet verbeeld? Nee, dat kon niet. Ze had de deur horen kraken toen hij …

Alsof het huis een spelletje met haar speelde, kraakte het hout boven haar, zich verzettend tegen de kou. Was dat wat ze gehoord had? Maar ook al zat de man daar niet, het had gekund. Hij werd gezocht voor moord, per slot van rekening. Gluren zou onschuldig zijn vergeleken bij wat hij gedaan had.

Als hij inderdaad Thomas S. was, tenminste. Want hoe zeker was ze daarvan? Wellicht maakten de kou en de vermoeidheid haar paranoïde. Ze keek naar Max, die zich van geen gevaar bewust was. Ze wreef over zijn wang. Hij bewoog even, maar sliep toen verder.

Kon ze het risico nemen? Als deze man wel Thomas S. was, dan … Het maakte niet uit hoe klein de kans was, ze kon het niet riskeren. Als Max iets overkwam, zou ze het zichzelf nooit vergeven. Nee, ze moesten hier weg zien te komen.

En wel nu.

HOOFDSTUK VIJF

Daniëlle haalde de stoel weg en tilde Max op. Slaperig klampte hij zich aan haar vast. Ze wreef over zijn rug. Ze moest dit doen, voor hen allebei. Ze opende de deur en tuurde over de overloop. Er was geen ziel te bekennen. Niemand kon hen zien of horen. Op haar blote voeten maakte Daniëlle misschien nog minder geluid op het tapijt, maar ze hadden alles weer aangetrokken om de kou buiten te trotseren. Ze probeerde niet te lang te kijken naar de storm die de hal van een schaduwspel voorzag. Ze was er nog niet zeker van wat ze zouden doen als ze eenmaal buiten stonden. Maar het was beter dan binnen wachten op gevaar.

Daniëlle sloop langzaam over de overloop, zodat haar voetstappen niet boven het geluid van de storm uit kwamen. Elke paar stappen bleef ze staan om over de balustrade naar beneden te kijken. Telkens verwachtte ze dat de man in de hal zou verschijnen. Met elke stap liet ze haar voeten wegzakken in de loper van de trap. Het hout eronder kraakte bij elke verschuiving van haar gewicht en bij elke beweging hield ze haar adem in.

Eenmaal onderaan de trap stond ze weer stil om te luisteren. Waar was de man? Was hij überhaupt nog in het huis? Ergens hoopte Daniëlle dat hij gevlucht was. Maar ze moest voorzichtig blijven. Ze probeerde de voordeur te openen, maar deze zat op slot en ze kon hem niet forceren. De andere deuren in de hal behoorden tot een wc en een kast met jassen en schoenen. Ze sloop verder, voetje voor voetje, richting de woonkamer. Vanaf de deur nam ze de kamer in zich op. Ze waren wederom alleen. Waar was de man? Zou ze een uitweg kunnen vinden voordat ze hem tegenkwam?

Van alle ramen in de kamer leken er maar twee open te kunnen. Daniëlle bleef laag bij de grond, klaar om zich achter de bank te verschuilen bij het minste geluid. Beide ramen waren vergrendeld en nergens was een sleutel te vinden. Ze had nog maar weinig opties over. Haar beste kans was het keukenraam waardoor ze naar binnen gekomen waren.

Tot nu toe was ze de man niet tegengekomen. Als hij nog in het huis was, dan waren er niet veel plekken over waar hij kon zijn. En één daarvan was precies de ruimte waar de uitweg zich bevond.

Daniëlle bewoog langzaam richting de keuken. Haar hart sprong bijna uit haar borstkas. Ze durfde nauwelijks adem te halen tot ze om de hoek gluurde en de keuken net zo verlaten aantrof als de rest van het huis.

De uitgang was nu slechts een paar stappen van hen verwijderd, en daarmee ook de storm. Het was gekkenwerk om daar doorheen te lopen. Maar ze had geen andere keus. Daniëlle deed een stap richting het raam. Aan de andere kant, als de man echt weg was, kon ze net zo goed hier blijven tot …

‘Zoek je iets?’

Ze liet een kreet terwijl ze zich omdraaide.

De man stond achter haar. Zijn ogen schoten heen en weer tussen haar en de keuken, alsof hij zocht naar haar reden om beneden te zijn.

‘We hadden trek,’ hoorde Daniëlle zichzelf zeggen. ‘We zochten je om te vragen of je misschien iets te eten voor ons hebt.’ Hoelang moest ze nog doen alsof dit zijn huis was?

Hij keek naar de keuken achter haar en dacht na. Het duurde even voor hij antwoordde. ‘Ik zal even moeten kijken.’

‘Graag.’

Hij deed een stap naar voren en Daniëlle stapte onwillekeurig achteruit. Hij keek haar even aan en passeerde haar toen.