Jerrol D. Renfurm

Marcus Rudolf Pyent

Jerrol D. Renfurm

Eerste druk januari 2022

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-58-2

NUR 301

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

1

Hij wreef in het donker van de vroege ochtend over zijn armen. Hij kon de bultjes voelen die zijn huid maakte bij het gevoel dat hoort bij de koude van de ochtend. Marcus Rudolf Pyent was een man van eind veertig en was in de ogen van anderen in de bloei van zijn leven. Hij trok zijn deken tot zijn kin omhoog en draaide zich op zijn zij, om onder het gordijn van het raam naar buiten te kijken. Het was nog pikdonker en de vogels zongen al druk hun lied van hun breed concert. Zeker voorbij vier uur, hopelijk wordt het geen hete dag, dacht hij.

Marcus Rudolf Pyent liet zijn gedachte varen over het feit dat vogels zo vroeg ‘s morgens fluiten. Het kan geen gefluit zijn dat gemaakt wordt of bedoeld is om een mooi lied te zingen of de nieuwe dag in te luiden, dit concert moet een andere betekenis hebben. Het gefluit zal een verwoede poging zijn voor vogels om elkaar te vinden, om elkaar te zoeken na een avond vol gevaren in deze jungle. Constant en over grote afstanden zoeken en roepen zij elkaar en informeren elkaar wie er nog wel is en wie de nacht niet heeft overleefd. Althans, dat zou goed kunnen, dacht Marcus.

Marcus Pyent woonde alleen in een stenen huisje van twee kamers, dat gelegen was op een grote voormalige plantage in het District Para. Alle nabestaanden van de plantage woonden, of in de stad, of waren verhuisd naar Nederland. In vergelijking met andere plantages in de omgeving beschikte zijn woning wel over elektriciteit en stromend water uit de kraan. Op eigen kracht had Marcus dit huis niet kunnen bouwen. Na het overlijden van zijn ouders was hij altijd werkeloos gebleven. Zijn zus, Cleopatra Sieglien Pyent, had in Nederland een kleine lening bij de bank gesloten om deze woning voor hem te bouwen. Het ouderlijk huis waarin hij daarvoor verbleef was dusdanig verwaarloosd en ingestort, dat zij zich genoodzaakt zag een nieuwe woning voor haar broertje te bouwen, die zij ook nog eens maandelijks financieel ondersteunde met honderd euro dat gestuurd werd via de Western Union.

Zijn huis kon vanwege de kleine lening van zijn zus niet gepleisterd worden, laat staan geverfd of betegeld. Het was een kleine grijze woning, waarbij de donkergrijze en gladde cementvloer een geliefd object was voor muskieten. Een grijze magneet die de perfecte schutkleur voor de muskieten bood. Marcus Pyent was gevoelig voor muskieten en hij hield na elke steek een donkere vlek op zijn huid eraan over. Deze donkere vlekken op zijn onderbenen vond hijzelf foeilelijk en gingen pas na lange tijd weer weg. Om deze ijdele schoonheid te waarborgen was hij een fervente gebruiker geworden van muskietenwierook. Bij bezoek kon je de muskietenwierook al op honderd meter afstand ruiken, ook al was deze niet aangestoken. Zo doordrongen was zijn huis geparfumeerd door de muskietenwierook, dat men zich kon afvragen waarom de vliegende kwelgeestjes hem überhaupt nog bezochten! Zijn huis was echter niet te missen, omdat het door het nieuwe roodgelakte longspan zinkplaten dak sterk afstak tegen het groen van de natuur op de voormalige plantage.

Vanwege de ondersteuning van Cleopatra Sieglien Pyent uit Nederland, kon Marcus Pyent wel de Anton de Kom Universiteit van Suriname afmaken. Zijn zus stond erop dat hij bleef doorwerken aan school en de universiteit. ‘Je diploma is het belangrijkste dat er is, je kan altijd werk vinden,’ hoorde hij haar nog in gedachten zeggen.

Zijn studiejaren waren zwaar, niet alleen de afstand van Paramaribo naar de stad, maar ook zijn onwil te studeren zorgde ervoor dat hij meerdere malen wilde opgeven. Door de gedreven houding van zijn zus en haar financiële ondersteuning moest hij blijven doorgaan. Hij kon haar niet teleurstellen. Na dertien jaar studeren – na veel begrip van de universiteit, na alle hulp van zijn zus met het schrijven van zijn scriptie, na veel medelijden van de examencommissie, na een barslechte verdediging van zijn scriptie – mocht hij zich Bachelor in Public Administration noemen. Een heuglijke dag voor de dromen die hij voor zich zag. Omringd door de positieve gedachten en uitspraken van de professoren en Cleopatra, en leuzen zoals de “aanhouder wint”, was Marcus Pyent doordrongen van het idee dat hij alles kon. Door dit diploma kon hij al zijn ideeën tot werkelijkheid brengen. Alles wat hij dacht en bedacht kon hierdoor bewaarheid worden. Hij zag zich sinds die dag als autoriteit op het gebied van bestuurskunde en filosofie en dronk gulzig uit het glas van de euforie. Dat hij verandering zou kunnen aanbrengen, niet alleen in zijn leven, maar voor geheel het land Suriname. Echter zou zijn initiële inborst op het leven, en inherente kijk daarop, de overhand nemen en zijn leven determineren.

Zittend of liggend in zijn bed in zijn kamer, en fantaseren over de toekomst, was zijn favoriete tijdsbesteding. Dat was de normale staat van zijn geestelijke “ik”. In zijn jeugd was hij door zijn ouders en zus ook al moeilijk te motiveren om, iets te doen, hetzij sport of allerhande huistaken. Een simpele taak zoals het voeren van de kippen was hem al te zwaar en zorgde voor ellenlange discussies met zijn ouders, tot het punt dat zijn vader, moeder of zus het werk zelf maar deden.

Hij fantaseerde dat hij topvoetballer of ander sportman werd. Hij fantaseerde zelfs het WK voetbal te winnen voor Suriname door in de laatste minuut het beslissende doelpunt te maken. Zo was de staat van zijn bestaan. Dromen. Nadenken noemde hij dat vroeger. Nu noemde hij het filosoferen over ontwikkelingsgedachten, eventueel gesterkt door wat hij in zijn studie had geleerd. Echter, vaak bleef de praktische uitwerking van zijn gedachten ver achter op de fantasie en bleken zijn gedachtegangen meer huis-tuin-en-keuken filosofieën te zijn dan gegronde metafysische benaderingen. Desalniettemin heeft de volwassen geworden Marcus Rudolf Pyent nooit de fantasierijke en jeugdige voorganger van zichzelf geestelijk kunnen verlaten, of kunnen uitgroeien, wat betreft het fantaseren of “filosoferen” in zijn termen. Helaas, het werd zelfs sterker en krachtiger met het ouder worden. Zo kon hij van kinds af aan hele dagen in zijn kamer vertoeven en van alles in zijn hoofd meemaken tot op het niveau dat hij het idee had de hele dag fysiek te hebben gewerkt. Men kon Marcus Pyent dan horen zeggen: ‘Ik ben moe, het is een drukke werkdag geweest. Ik heb hard gewerkt.’

Hij zag dit filosoferen als noodzaak voor de ontwikkeling van zichzelf. Sterker nog, zijn filosoferen was de sleutel voor de ontwikkeling van dit land en volk. Op dat gebied gaf hij invulling aan zijn nationalistische inborst. Het volk van Suriname en de politiek konden zijn ideeën overnemen en implementeren, daarbij noemde hij goed bestuur als het element tot ontwikkeling. Dit was dan ook de zeer waardevolle bijdrage van zijn studie. Voor dit filosoferen was het voor hem belangrijk een goede omgeving te hebben die stimulerend werkte. Zoals deze plantage, zijn eiland. Zoals deze kamer, zijn heiligdom. Weg van alle mensen, waarbij de puurste en zuiverste gedachten tot hem zouden komen in deze reine omgeving. Dat was vroeger weleens anders geweest tijdens het kapitalistische- en materialistische mercantilisme van de Nederlanders onder koloniale tijd. Maar ach, dacht Marcus Pyent: dit is nu een tijd van reinheid, zelfbeschikking en ontwikkeling. Zoals een staat soeverein is, zo zag hij zichzelf.

De stimulerende omgeving van Marcus Pyent was naast de plantage ook zijn slaapkamer. Het liefst liggend op bed, onder de dekens, omringd door wierook tegen de muskieten. De dekens haalde hij later op de ochtend van zijn lichaam, omdat de temperatuur dan te hoog werd voor hun gebruik. Zodanig was zijn retraite, dat uit bed komen zelfs een verstoring zou zijn van zijn geestelijke ingevingen uit het universum. Hij had een speciale stok gemaakt van een tak van een kalebasstruik, waarmee hij, al liggend, de ventilator in zijn kamer aan en uit kon zetten of al dan niet hoger of lager kon laten draaien. De lange tak diende ook voor het positioneren van de fan, richting die plekken op het lichaam die heet en zweterig werden door zijn zware denkwerk en de tropische temperaturen. De vloer onder het bed was goed voorzien van wierook en een goedwerkende aansteker was binnen handbereik.