De betoverende ontworteling

Ciëta Rachel Maria Filemon

Eerste druk januari 2022

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-59-9

NUR 301

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Disclaimer

Dit boek is een fictief werk en is het product van de verbeelding van de auteur. De setting is in Coronie, Saramacca, Paramaribo en andere locaties. Bepaalde echte locaties worden genoemd, maar de personages, namen en gebeurtenissen zijn volledig fictief. Elke gelijkenis met werkelijke tijd, gebeurtenissen, locaties of personen, levend of dood, berust op toeval.

Biografie

Ciëta Rachel Maria Filemon, geboren op zaterdag 9 april 1988, is een gedreven creatieve schrijfster die haar inspiratie vanuit haar hart, ziel en alles om haar heen laat spreken. Schrijven komt natuurlijkerwijs vanuit haar binnenste en is altijd een deel van haar leven geweest vanaf kinds af aan. Brieven, gedichten en verhalen schreef zij vanaf haar zevende. Het pseudoniem dat zij gebruikt is Oshuniëna, dit staat voor “De Sprekende Zonnebloem”.

Met haar woorden maakt zij de deuren van verschillende emoties in het hart en de ziel van de mens open. Haar geschreven woord laat de mens elk woord herbeleven of op een zeer unieke manier inbeelden.

In 2016 schreef zij haar eerste boek; de succesvolle gedichtenbundel, “A True Reflected Lifetime – Poetry straight from the heart”.

Voorwoord

De mysteriethriller genaamd “De betoverende ontworteling” speelt zich af in 1800 – 1900 in het District Coronie op plantage Belladrum, gelegen in het prachtige land Suriname.

Het leven van een gelukkig getrouwd koppel genaamd Herman Cobalitio, een financieel deskundige, en Josephine Sungarnia, een leerkracht op de lagere school. Hun hele leven verandert op het moment dat Josephine zwanger is en wordt intensiever bij de geboorte van hun kinderen. Agatha, een oude vrouw die heeft gewoond op de plantage en in het huis waar het koppel woont, wil een van de rituelen die zij generaties terug had geïnitieerd afmaken en herbeleven; daarvoor is er een offer nodig. Een van de kinderen van het stel komt in gevaar wanneer Agatha interesse in het kind toont. De ouders moeten alles op alles zetten om achter de waarheid te komen wat zich heeft afgespeeld in de familie van Josephine, haar bloedlijn, willen zij hun kind veilig houden.

Ik ben een spiritueel persoon met een creatieve denkwijze en heb altijd heel veel liefde gehad voor het district Coronie, omdat het een enorm rijke geschiedenis heeft. Dit heeft mij geïnspireerd om een mysteriethriller te schrijven die mensen van het begin tot het eind in spanning houdt.
Het was een geweldige ervaring dit boek te schrijven, omdat het mij vanbinnen heel erg enthousiast heeft gemaakt. Ik denk dat lezers dit verhaal interessant, spannend en boeiend zullen vinden.

Ik bedank eenieder die een bijdrage heeft geleverd aan het schrijven van deze thriller en die mij hebben gemotiveerd door te gaan om dit verhaal op papier te zetten.

“De betoverende ontworteling” is de magische belevenis van de kracht die zit in geloof van openbarende gebeurtenissen en het adembenemende dat daaruit zal voortvloeien.

Ciëta Rachel Maria Filemon (Oshuniëna)

Januari 2022

Paramaribo - Suriname

Hoofdstuk één

Het leven in het district Coronie

Coronie, met als hoofdstad Totness, is een heel prettig historisch district in het tropische land Suriname en heeft een hele kleine bevolking. Het district heeft een eigen identiteit en is het kleinste district van Suriname. Het staat bekend om de koloniale stijl en de unieke karakteristieken van de houten huizen en gebouwen, historische artefacten en om hun Kokosnoot, Tamarinde, Lemmetje en Manja aanplant, alsook het vervaardigen van Cocos olie, heerlijke zuurgoed, gestoofde vruchten en om hun agrarische sector. De beïnvloeding van Coronie heeft haar oorsprong gevonden vanuit het Caribische gebied. De manier waarop de huizen en gebouwen zijn gemaakt, zijn gerelateerd aan de architectuur die te vinden is in Paramaribo en Nieuw-Nickerie. Coronie is de perfecte plaats; waar mentale rust is te vinden en waar de lokale bevolking heel erg vriendelijk, verwelkomend en behulpzaam is.

Op plantage Belladrum, een unieke plantage die altijd bekend heeft gestaan om hun Tamarinde -, Zuuroranje -, en Lemmetjebomen alsook de rode Flamingo’s en papagaaien, woont in een esthetisch en historisch hoge neuten huis, op een groot perceel een vriendelijk stel genaamd Herman en Josephine Cobalitio. Het koppel is al zes jaar getrouwd en heeft nog geen kinderen. Josephine is geboren in Coronie op 3 maart in 1922 en Herman op 27 oktober in 1920 te Paramaribo.

Josephine is slank van postuur, heeft stralende ogen, lang en dik kroeshaar en ze houdt ervan unieke vlechten te maken bij zichzelf en anderen. Modieus, maar toch een heel eenvoudig mens. Haar passie is te zien aan haar liefde voor kinderen en het maken van lekkere gerechten voor haar familie, vrienden en mensen uit de buurt.

Herman is fors gebouwd en heeft krullend haar. Hij ziet er altijd heel goed uit en houdt ervan om in de tuin bezig te zijn, financiële problemen op te lossen en klusjes te verrichten.

Tijdens Josephines studieperiode in Paramaribo, waar zij in de afrondingsfase zat, had het koppel elkaar ontmoet; het was liefde op het eerste gezicht. Die periode werkte Herman als financieel medewerker op het Commissariaat. Josephine viel voor zijn charmante karakter en hij voor haar adembenemende glimlach. Hun eerste ontmoeting was op een dinsdagmorgen in de binnenstad van Paramaribo aan de Maagdenstraat. Josephine kwam van de markt met een aantal spullen in een tas en kwam plotseling oog in oog met Herman te staan. Zij botste tegen hem aan, omdat haar focus op dat moment helemaal ergens anders was en zij hem niet haar richting op zag lopen.

Om exact te zijn was de ontmoeting 9 januari 1945.

Herman schrok even van de botsing en keek Josephine strak in haar ogen aan, nadat hij haar van een afstand al had bewonderd: ‘Sorry, mevrouw, maar ik moet u dit zeggen, u heeft heel liefelijke ogen, die glinsteren als de zon tussen de sterren, en een glimlach die mij in een andere dimensie brengt.’

Josephine keek hem blozend aan en stond versteld van de ontmoeting. ‘Dank u wel! U maakt mij zo verlegen. Ik stel dit op prijs. U heeft mijn vermoeiende dag opgevrolijkt en compleet gemaakt. Ik was helemaal in gedachten verzonken en zag u niet eens aankomen. Lief van u om niet boos te zijn geworden, maar mij zo vriendelijk te hebben benaderd.’

‘Mag ik zo beleefd vragen wat uw naam is? U bent echt een pracht van een vrouw en de diepe connectie die ik voel tussen ons, al kennen wij elkaar nog niet, is iets dat ik nog nooit heb gevoeld bij een dame.’

‘Ja hoor, mijn naam is Josephine Sungarnia. Graag geen “u” zeggen, anders voel ik mij zo oud,’ lachte zij. ‘Ik ben pas 23 jaar.’

‘Aangenaam, mijn naam is Herman Cobaltio en ik ben 25 jaar. Ik hoop dat wij elkaar na vandaag vaker kunnen zien. Ik wil jou veel beter leren kennen, prachtige Josephine.’

Zij keek hem lief in zijn ogen en gaf hem een handdruk. ‘Wij zullen elkaar zeker vaker zien, dat beloof ik jou.’

De twee groetten elkaar en liepen verder.

Enkele maanden gingen voorbij en haast elke dag ontmoetten zij elkaar in de binnenstad. Herman vond dat bij elkaar op bezoek gaan thuis een veel beter idee was. Vanzelfsprekend was er ondertussen ook al kennis gemaakt met elkaars ouders. In die tijd was het gangbaar dat de ouders vonden dat hun kinderen met elkaar moesten trouwen na een bepaalde tijd een serieus stel te zijn geweest. Trouwen was niet weg te denken, omdat de liefde tussen hen zo sterk was.

Uiteindelijk, op 24 december 1945, stapte het stel in het huwelijksbootje. Het was een rustig en elegant huwelijk dat in Paramaribo werd gehouden. Josephines familie was speciaal uit Coronie gekomen om hun huwelijk bij te wonen. Haar ouders waren zo ontzettend blij dat hun enige dochter eindelijk haar ware liefde had gevonden; iets waar zij heel lang naar hadden verlangd. De ouders van Herman hielden enorm veel van Josephine en hebben haar vanaf het begin met open armen ontvangen.

Na het huwelijk werd er voor hen een gezellig huisfeest bij Hermans ouders gehouden. Met zijn allen hebben zij het tot een onvergetelijke avond gemaakt.

Herman ging in het jaartje van hun ontmoeting meerdere keren naar Coronie om de familie van Josephine te ontmoeten en om zich te oriënteren hoe het leven in het district was en of hij zichzelf daar zag wonen. Hij gaf daarom vanaf het begin aan dat hij uit Paramaribo wilde verhuizen om een leven in Coronie op te bouwen met zijn vrouw. Dit was vijf maanden na hun huwelijk een feit.

Het was intussen al een nieuw jaar en Herman kreeg werk aangeboden in Coronie, ook op het Commissariaat. Josephine had haar studie eindelijk afgerond en had ook een baan gekregen: lesgeven op de lagere school in Totness, in de derde klas.

Financieel was het nog niet haalbaar om een eigen huis te bouwen, dus bleven zij in de tussentijd, terwijl zij aan het sparen waren, in het huis van de ouders van Josephine. Het was een esthetisch antiek, hoge neuten, houten huis met een Koloniale bouwstijl, wat het tot een historisch erfgoed maakte in Coronie. Ook omdat het huis ouder dan 100 jaar was. Een best groot huis vergeleken met de andere huizen op plantage Belladrum. Het was gelegen op een enorm perceel met daarop een grote kankantrieboom, alsook andere planten en vruchtenbomen. Het had vijf slaapkamers, twee beneden en drie boven, een ruime keuken binnen en een kleine achter op het erf, een groot balkon, een watertank en een klein houten berghok op hun achtererf. Als kind vroeg Josephine zich altijd af hoe het kwam dat haar ouders zo’n groot huis konden bouwen. Zij was enig kind en had een strenge opvoeding, ook van haar grootouders toen die nog in leven waren. Haar grootouders overleden kort na elkaar, toen zij veertien jaar was.

Haar vader was een landbouwer, vandaar dat er op hun perceel veel fruit- en groentebomen stonden. Haar moeder was modiste, die kotto’s (traditioneel kledingstuk van de Creolen in Suriname) maakte voor vrouwen en zo af en toe konden mensen eten bij haar bestellen, dat zij met heel veel liefde klaarmaakte. Haar ouders waren altijd bereid mensen van de buurt, die hulp nodig hadden of het niet zo breed hadden, bij te staan en vonden altijd een manier om te helpen waar zij konden. Het huis, vooral het perceel, was heel speciaal voor de familie Sungarnia, omdat het veel historische waarde met zich meedroeg.

Josephine had een heel goede band met haar ouders en kon hun van alles vertellen wat er in haar leven gebeurde. Haar ouders hebben haar altijd de vrijheid gegeven om zichzelf te zijn, zolang zij zich naar hen toe correct gedroeg. Er waren momenten waar Josephine het gevoel had dat haar moeder specifieke dingen voor haar verborg, vooral toen het kwam op het houten hokje op het achtererf. Uit respect heeft zij daarover nooit vragen gesteld.

Lesgeven was altijd een wens van Josephine, omdat zij van kinderen hield en goed met hen kon omgaan; informatie overdragen was een grote passie van haar. De lagere school te Totness was een oude school. Het was te merken dat er op het erf veel was gebeurd.
Het was tevens ook de school waar Josephine en haar moeder op hadden gezeten. Haar moeder heeft voor haar pensioen ook les op deze school gegeven in bijna elke klas.

Het was woensdag 18 september 1946. Herman was blij met zijn nieuwe baan. Op het Commissariaat heerste een andere atmosfeer dan die hij gewend was en hij werkte er elke dag met plezier. Hij kreeg extra verantwoordelijkheden en kreeg kort daarna de promotie tot leidinggevende van zijn afdeling.

Die bewuste middag van zijn promotie kwam hij enthousiast thuis om het goede nieuws aan zijn vrouw te vertellen. Hij was nauwelijks binnen en zag Josephine zitten aan tafel en schreeuwde luid: ‘Lieverd, weet je wat er vandaag is gebeurd? Ik heb eindelijk de promotie gehad!’

Maar zij keerde zich niet om en zat met een grote zakdoek in haar hand en bewoog niet. Herman voelde zich erg zenuwachtig worden en wist dat er iets aan de hand was. De energie in het huis was totaal anders; het was veel te stil. Er was geen woord noch beeld te bekennen van zijn schoonouders, wat hij vreemd vond. Zij zouden vandaag terugkeren van hun trip naar Paramaribo, omdat zij daar een afspraak hadden met zijn ouders. Het bezorgde Herman grote angst, omdat zij nog niet thuis waren; dat was hij niet gewend van hen. Intussen was het al bijna vijf uur in de middag en de rit van Paramaribo naar Coronie was ongeveer vier uur, gezien de slechte wegen die moesten worden afgelegd.

Met een sprint ging hij naar Josephine en zag haar helemaal in shock met dikke tranen op haar wangen; haar ogen waren rood en dik. ‘Schat, wat is er? Iets voelt niet goed. Praat alsjeblieft tegen mij! Waarom huil je? Waar zijn ma en pa?’

Josephine kwam niet uit haar woorden en met een hese stem probeerde zij te praten. ‘Ma en pa zijn er niet meer. Zij hebben een zware aanrijding onderweg naar hier niet overleefd, Herman! Er waren twee grote stieren op de weg en zij konden niet op tijd uitwijken, met het noodlottige gevolg.’ Josephine gilde het uit en zakte in elkaar in die stoel.

‘Hoe weet je dit alles? Is de politie gekomen om dit bij jou te bevestigen? Hoe laat heb je dit gehoord en van wie?’ Hij had zoveel vragen, terwijl hij zijn vrouw in zijn armen hield. Tranen rolden ook langs zijn wangen en hij was radeloos. Familie betekende alles voor hen. Hij vroeg zich af waarom dit moest gebeuren nu zij pas negen maanden in Coronie woonden. Zij wilden nog zoveel leren van de ouders.

Hij rende naar buiten met een bevend hart en riep huilend zijn buurvrouw om nadere informatie te vragen. Zij vertelde hem alles en gaf hem aan dat het was gebeurd kort voor hij thuiskwam en dat de politie al thuis was geweest. De aanrijding had plaatsgevonden in het district Saramacca niet ver van Calcutta.