Eeuwige rust op zondag

Eeuwige rust op zondag

Ton Broedersz

1e druk februari 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Leijp Vormgeving

ISBN 978-94-93266-34-6

ISBN e-book 978-94-93266-63-6

ISBN luisterboek 978-94-93266-62-9

NUR 332

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

1

Verdomme. Van schrik laat ik de mok bijna uit mijn handen vallen. Boven mij, op de eerste verdieping, is een vrouw begonnen met gillen. Heel hard gillen.

Bij de bouw, zeven jaar geleden, werd alles goed geïsoleerd, kun je nagaan wat een geluid die stembanden voortbrengen. Als ik opsta uit mijn bureaustoel vraag ik me niet meer af waarom ze gilt. Ik wil dat ze stopt. Ik loop mijn kantoortje uit en ga door de keuken, achter de bar langs en naar de receptie. Aan het gestamp en gegil op de hoteltrap te horen ga ik de goede kant op.

Schrikken en veel geluid geven, oké, maar dit mokkel blijft gillen. Godverdomme, het is zondagmorgen, mijn hotelgasten willen uitslapen. Gelukkig zitten we niet vol.

Bij de receptie staat Joke, een van de gezusters Kreuning, die alle drie om beurten de ontbijtdiensten draaien. Zevenenveertig jaar en dan zo dom kijken, de onderkaak hangt los.

‘Mond dicht, Joke, ga eens kijken wat er aan de hand is.’

Na mijn woorden sluit ze haar mond en met een venijnige blik en snelle pasjes loopt ze van me weg.

Carla, het is Carla. Nog steeds gillend loopt ze mij en de hotelreceptie voorbij. Joke ontvangt haar met open armen en pakt haar vast.

Carla, negentien jaar oud, is een van de kamermeisjes. Het is een schatje. Mijn boosheid draait snel om in bezorgdheid, het arme kind.

Met de tong uit haar mond, happend naar lucht komt het Paard beneden. Miep Galop, ze maakt geweldig goed schoon, maar ze mag niet helpen in het restaurant. Ik wil zelfs niet dat ze koffiedrinkt in de zaak, ze gaat maar in de keuken zitten. Ze is lelijk. Sinds drie jaar heeft ze een nieuw gebit en wordt ze het Paard genoemd.

‘Wat is er gebeurd?’ snauw ik het Paard toe.

‘Ze was bezig in kamer drie, tot ze begon te gillen,’ zegt ze in een teug lucht.

Ik loop naar de nog steeds gillende Carla, trek haar uit de armen van Joke en geef haar met de vlakke hand een klap in het gezicht. Ze is stil, eindelijk. Haar gezicht is zo wit. Wezenloos kijkt ze door me heen.

‘Carla, wat is er aan de hand? Je ziet eruit als een lijk.’ Het laatste woord heb ik nog niet uitgesproken of ze begint alweer te gillen. Ik geef haar opnieuw een klap. ‘Paard, bel Joost en Mike en een andere Kreuning,’ roep ik, terwijl ik met grote stappen wegloop.

Dan kan het werk tenminste doorgaan en hebben we hulp om de gasten op te vangen. Ik ga naar boven. Ik houd mijn hart vast.

Aan het eind van de hotelgang op de eerste verdieping, waar ook mijn eigen appartement zich bevindt, betreed ik kamer drie. Ik kijk rustig rond, in eerste instantie zie ik niets ongewoons. Hoewel, het bed is niet beslapen. Volgens mij nemen de meeste mensen een hotelkamer om te slapen, in ieder geval om het bed te gebruiken.

Als ik de deur van de badkamer opentrek, begrijp ik het.

Voor me hangt een man, hij heeft een oranje koord om zijn nek, een trekkabel uit een auto, het vlaggetje er nog aan. Er is moeite gedaan om een plafondbalk te misbruiken voor deze daad.

Ik voel zijn pols, weet niet waarom. Niets, behalve geen warmte. Op dat moment voel ik me slap worden. Ik sluit de badkamerdeur en ga op het bed zitten. Het duurt even voordat mijn gedachten weer op gang komen. Nooit gedacht dat het kon: niet denken.

Daar zit je dan.

Ik heb een goedlopend hotel en restaurant met in een van de kamers een hangende man aan een trekkabel, een dooie. Wat nu? Ik weet even niets meer.

Na een paar minuten lijkt het alsof ik wat overzicht heb en verlaat ik kamer drie. Ik sluit de deur af met mijn generaal, de sleutel die overal op past.

Op de gang kom ik een hotelgast tegen.

‘Wat is aan de hand, meneer Bot?’

‘Er is iemand overleden.’

Van schrik laat ze alle gezichtsspieren los. Zonder verdere uitleg ga ik naar beneden. Bij de receptie bel ik de politie. Ik vraag of ze de zaak discreet willen afhandelen in verband met de andere hotelgasten. Je kan je afvragen of dat nut heeft.

Ik zie dat mijn twee koks, Joost en Mike, binnen zijn en Vera, de jongste zus van Joke, ook. Aan de stamtafel zitten een paar hotelgasten, voorzien van koffie, twee met een borrel ernaast.

De politie komt binnen met huisarts Timmerman, mijn eigen dokter. Hij loopt gelijk door naar Joke, die nog steeds met Carla in haar armen zit. De twee politiemannen geef ik de sleutel van kamer drie.

‘Ik bel om hulp voor het kind,’ zegt dokter Timmerman, terwijl hij naast me staat en de telefoon pakt. ‘Het is een vrindje van me, dat gaat sneller.’

Na zijn telefoontje schrijft hij het adres op en geeft aan dat we direct terechtkunnen. Ik geef Joke het adres en mijn autosleutel.

2

Ik geef een klap op de telefoon in de veronderstelling dat het mijn wekker is. Na drie klappen pak ik de telefoon.

‘Thomas, met Vera.’ Zij is de jongste Kreuning. ‘Er staat hier een gigantische politieman voor je.’

‘Geef hem wat te drinken, ik ben onderweg.’ Ik leg de telefoon neer en mijn hoofd terug op het kussen.

Weer gaat dat teringding.

‘Thomas, je neemt de telefoon op, dus je ligt nog in je nest, we zijn alweer tien minuten verder.’

Dit flikt ze me nou altijd, denk ik kribbig als ik overeind kom.

Beneden krijg ik achter de bar een bak koffie.

‘Goeiemorgen en bedankt Veer,’ zeg ik tegen haar als ze naast me komt staan.

Glimlachend wijst ze de agent aan.

‘Shit-o-peen, zeg. Wat een reus,’ zeg ik iets te hard. En loop naar hem toe. ‘Thomas Bot, de eigenaar.’ Ik geef hem een hand. Niet normaal, deze man heeft knuisten zo groot als mijn voeten.

‘Koos Schaper is de naam. Recherche. Ik heb wat vragen over uw gast van kamer drie.’ Hij gaat weer zitten en drinkt rustig zijn koffie.

‘Die zelfmoord?’ vraag ik voorzichtig. ‘Alle papieren heb ik gisteren toch meegegeven? Als daar iets mis mee is, kan ik daar niets aan doen.’ Ik voel me ongemakkelijk tegenover deze man. Is het omdat hij recherche is of omdat hij zo groot is? Ik heb niets misdaan en mijn meiden ook niet. Waarom kan ik dan mijn koffiekopje niet vastpakken zonder te trillen?

‘Het is geen zelfmoord, meneer Bot,’ zegt hij rustig. Alsof het de normaalste zaak is om op maandagmorgen zo’n zin uit te spreken. ‘Hij was al dood, voordat hij het touw rond de nek kreeg.’

‘Moord?’ Ik krijg het gevoel dat mijn ogen tollen in hun kassen, mijn keel slaat droog.

‘Ja, hij is gewurgd. Synthetisch touw laat geen vingerafdrukken achter. We hebben twee duimafdrukken gevonden in de huid van zijn nek, zelfs afdrukken op de ketting die goed te gebruiken zijn.’ Tijdens deze zinnen blijft hij me rustig aankijken met die grijze ogen.

‘Dus jullie weten al wie de dader is?’ vraag ik snel. ‘Dat zou namelijk een hoop ellende besparen voor mij en de zaak.’

‘Helaas, meneer Bot, we weten van wie de afdrukken zijn, maar die persoon is al twaalf jaar dood. Hij is overleden in het café, welke vroeger op dezelfde plek stond als uw hotel. Het gaat namelijk om de zoon van de eigenaresse.’ Tijdens het praten, verschijnt er een voorzichtige glimlach om zijn mond, alsof iemand met een draadje aan zijn linkermondhoek trekt. ‘Het kan niet, een dode die iemand vermoordt, maar het is wel gebeurd. Vingerafdrukken zijn uniek.’

‘Dan leeft hij dus nog,’ zeg ik, ‘dat is logisch.’

‘Dat zou logisch zijn als er geen dertig getuigen waren die hem in de kist hebben zien liggen.’ Er wordt harder aan het draadje van zijn mondhoek getrokken. ‘Op het bureau hebben ze het al over een geest in het hotel.’

Een geest, dat kost me de kop, er zal geen hond meer naar mijn tent komen.

‘Daar zult u wel blij mee zijn,’ zegt rechercheur Schaper.

‘Hoezo?’ vraag ik venijnig snel.

‘Geruchten over een spook, dat zal een grote klandizie opleveren.’

Ik ga rechtop zitten als ik dat hoor, als dat zo is … Hij laat me niet verder denken.

‘Ik kom vragen om de persoonsgegevens van uw personeel en uzelf,’ zegt hij, terwijl Vera hem een tweede bak koffie inschenkt. Hij kijkt vriendelijk naar haar op en bedankt haar. Vast lekkere koffie. Als Vera wegloopt en hij zich weer tot mij richt, is zijn gezicht uitdrukkingsloos. Zou hij Vera ook een lekkere meid vinden? Dat is ze tenslotte wel.

‘Als u ervoor zorgt dat ik alles aan het eind van de dag op mijn bureau heb … graag. Meneer Bot, wij spreken elkaar nog.’ Met stevige stappen verlaat hij het pand.

Ik breng de lege kopjes naar de spoelkeuken met Vera in mijn kielzog.

‘Moord, Thomas, hoorde ik iets over moord?’ vraagt ze, nog voordat de klapdeur dichtslaat.

‘Volgens mij heb je alles verstaan,’ zeg ik, terwijl ik de kop en schotels bij de afwasmachine zet.

‘Ik weet het nog wel, dat verhaal over de dood van Carlo. Hij was de zoon van Francine Jacobs, die het café runde dat jij na haar dood kocht. Het liep wel, maar ze had behoorlijke schulden.’ Vera ratelt door. ‘Carlo’s dood kwam precies op tijd. Ze had op hem een behoorlijke levensverzekering afgesloten en na zijn dood had ze geld genoeg om alles af te betalen. Ze hield zelfs een flinke duit over. Heel verdacht allemaal.’ Ze staat gewoon te roddelen en een lichte twijfeling laat zien dat ze het zelf doorheeft. Ik zeg er niets over, want ik wil alles horen. ‘Iedereen vond het verdacht, ook de politie. Er is een groot onderzoek geweest, maar je vermoordt je eigen kind niet voor geld. Het zal toeval zijn geweest.’

3

Langzaam laat ik me achterover zakken in mijn bureaustoel en steek een peuk op. Ik kan me slecht concentreren. De afgelopen week ging eigenlijk gewoon voorbij, alsof er niets gebeurd is, de sfeer leek normaal.

Toch merkte ik dat er bij iedereen wat speelde. Mike is normaal iemand met een ziekelijke humor, maar deze week hoorde ik veel minder grappen. Carla komt elke dag binnen. Als ze het aankan, werkt ze, zo niet, dan gaat ze na de koffie weer naar huis.

Kamer drie is de hele week niet verhuurd.

Wat me meeviel, was de pers. Ik heb geen pers gezien, er stond niet veel in de krant en de asociale online media meldde weinig.

Vanmorgen was ik vroeg wakker, te vroeg. Marijke Kreuning, die ontbijtdienst draaide, verschoot ervan.

‘Thomas, naar buiten,’ roept Marijke met luide stem. ‘Er is paniek buiten.’

Ik loop mijn kantoortje uit en ga het magazijn in. Het heeft een deur die uitkomt op het parkeerterrein. Bij een mooie Mercedes is mevrouw Zoetjes inderdaad in paniek. Meneer Zoetjes probeert haar te kalmeren door haar bij de auto vandaan te trekken. Ze hebben een paar dagen bij ons gelogeerd.

Als ik dichter bij de auto kom, krijg ik een onaangenaam gevoel in mijn buik. Tot ik bij de geopende achterbak sta en erin kijk.

Ik ga over mijn nek naast de auto. Met mijn linkerhand zoek ik, zonder te kijken, naar de achterklep en die gooi ik met een klap dicht.

Achter de bar ontwijk ik de vragende ogen van Marijke. Ze heeft de familie Zoetjes in de keuken koffie met een behoorlijke borrel gebracht.

Ik pak de telefoon met de nare gedachte dat ik zeven dagen geleden precies hetzelfde deed: de politie bellen.

Binnen enkele minuten zijn ze er, weer met dokter Timmerman. Mijn keukenteam, Joost en Mike, komen bijna tegelijk binnen met Vera. Ze kan het niet laten om wat te zeggen: ‘Mogen we niet meer genieten van de zondagochtend, Thomas?’

Ik pak de cognacfles en loop naar mijn kantoor. Na het sluiten van de deur zet ik de fles aan mijn mond.

Er wordt geklopt.

Joost verschijnt. ‘Thomas, wat, of moet ik zeggen wie? Ligt er in die achterbak? Zelfs een politieagent ging over zijn nek.’

‘Zorg je er wel voor dat het opgeruimd wordt?’ Ik zet de fles weer aan mijn mond.

‘Is het zo erg dan?’ Hij gaat op de stoel naast mijn bureau zitten.

‘Ja, Joost, het is verschrikkelijk.’ Ik ga zitten en zet de fles voor me neer, maar laat deze niet los, alsof ik bang ben dat Joost ook wil.

‘Carla is dood.’ Ik heb het nog niet gezegd of de tranen lopen over mijn wangen.

‘Lag Carla in die achterbak?’

Ik knik.

Joost staat op en loopt weg.

Het duurt niet lang voor hij terugkomt met een fles Four Roses in zijn hand, en twee glazen. Een daarvan zet hij voor mij neer, daarna zet hij de fles aan zijn mond. Als hij een kwart naar binnen heeft gegoten, schenkt hij de glazen vol.

‘Naakt lag ze in die achterbak, Joost.’

Allebei de glazen staan weer leeg voor ons. Joost giet ze vol.

‘Helemaal opengesneden, behalve haar gezicht.’ Ik staar naar de fles. ‘Ze leek te drijven in haar eigen bloed.’ Ik pak de fles cognac, nadat ik het lege glas op mijn bureau heb gezet, sta op en loop door het magazijn naar buiten. Daar laat ik mij langs de muur omlaag zakken, tot ik het grind raak. Ik zie hoe de Mercedes op een autoambulance wordt weggereden.

Dokter Timmerman en Koos Schaper komen naar mij toe. De grote en de kleine, waar komen ze vandaan? De grote en de kleine, misschien wel van de maan, zing ik in mijn hoofd.

‘Gaat het, Thomas?’ vraagt mijn dokter.

‘De fles is nog niet leeg,’ is mijn antwoord. ‘Joost weet het ook,’ zeg ik tegen Schaper.

Beiden knikken en lopen kalm naar binnen.

Even later komt Joost naast me zitten met een nieuwe fles. ‘Ze sluiten de tent voor vandaag.’

Gelukkig. Nooit gedacht dat ik zo blij kon worden dat iemand mijn tent zou sluiten.

Ik word in bed wakker met een duf gevoel en drie kabouters in mijn hoofd die mokers gebruiken. Ik schrik. Het is al vijf uur.

Beneden aangekomen zit Vera aan de stamtafel. Ik pak koffie en ga naast haar zitten.

‘Wat gebeurt hier, Thomas?’ vraagt ze met tranen in haar stem.

Ik kan er geen antwoord op geven en zeg dan ook niets. Buiten bewegen de boten rustig over het water. Die mensen genieten, ze hebben geen idee van wat er hier is gebeurd.

‘Er zijn nog maar twee kamers verhuurd, de meeste gasten zijn vertrokken,’ zegt Vera op droge toon. ‘De politie heeft de gasten niets verteld, maar ze zijn niet dom. Daarna heeft die kale het personeel in de ontbijtzaal bij elkaar geroepen en het verteld.’ Vera laat haar hoofd in de handen zakken. ‘Welke gek doet zoiets? Onze Carla, ze deed geen vlieg kwaad.’

‘Waarom ga je niet naar huis, Veer?’

‘Thuis is er niemand, Thomas. Ik haal nog een koffie voor je.’ Ze staat op, te snel voor mijn trage ogen en kloppende hoofd.

Achter me komt Schaper uit de keuken en gaat aan de stamtafel zitten. ‘Mag ik een borrel?’ vraagt hij aan Vera. ‘Daar ben ik wel aan toe.’

‘Weet je al wat meer?’ vraag ik.

‘Ja, we weten al veel.’

Een lange stilte volgt.

Het whiskyglas valt weg in die grote handen van Schaper. Hij drinkt niet, hij nipt, bij ieder slokje sluit hij de ogen en slurpt wat lucht mee naar binnen. Ik zie hem slikken en daarna door de mond ademen. Als je zo geniet, hoef je niet te denken en dat is wat we alle drie willen: niet denken.

‘Het meisje is verkracht,’ begint Schaper, ‘daarna is ze vermoord met een messteek in haar hart.’

Vera begint te huilen. Ik leg mijn arm om haar heen.

‘Vervolgens heeft hij haar opengesneden, onnodig bruut, het mes lag nog naast haar.’

‘Welke gek doet zoiets?’ vraagt Vera luid snikkend.

‘Het mes zat vol met vingerafdrukken, net als de klep van de achterbak. De dader doet niets om zijn identiteit te verbergen.’

‘Dus je hebt hem al?’ vraag ik snel. Te snel, want ik weet welk antwoord gaat volgen.

‘Het is dezelfde als afgelopen zondag, dus we kunnen er niet veel mee.’ Er klinkt teleurstelling in zijn stem. Na een diepe zucht lijkt het alsof hij met zijn neus naar het lege glas wijst.

Ik sta langzaam op, ga naar de bar en pak de fles met twee extra glazen. ‘En nu?’ vraag ik als ik ga zitten en alle glazen voor ons vul.

‘De hufter is scheutig met vingerafdrukken, verder vinden we niets. De achterbak is geopend met de sleutel, dus hij is vannacht in het hotel geweest.’ Hij kijkt me aan. Net als ik vraagt hij zich waarschijnlijk af hoe dat kan, we hebben namelijk een heel goed alarmsysteem.

‘Morgen gaan we kijken of we iets met het mes kunnen.’ In één slok drinkt Schaper zijn glas leeg. Het nippen is voorbij. Hij staat op en loopt weg.

Ik probeer wat te koken en samen doen we alsof het lekker is. We wassen af, ruimen de boel op en zitten veel stil voor ons uit te kijken.

‘Mag ik bij jou op de bank slapen, Thomas? Morgen is het mijn beurt om ontbijtdienst te draaien. Ik wil morgenochtend vroeg niet alleen de boel opstarten,’ vraagt Vera aarzelend zacht.

Het zijn de eerste woorden die ze spreekt sinds Schaper weg is. Ik neem haar mee naar boven en wijs haar mijn slaapkamer. Ik laat me op de bank vallen en doe de televisie aan. Ik kijk wel, maar het komt niet binnen.

Het duurt niet lang, voordat mijn oogleden zakken.

Ik voel een hand op mijn schouder en kijk om.

‘Wil je bij me liggen, Thomas?’ Zonder het antwoord af te wachten, neemt ze me mee.

4

De afgelopen week ging aan me voorbij. Behalve de crematie van Carla. Het maakte de machteloosheid nog erger. Waarom? Waarom moest dit? Ik zag het bij iedereen.

Het werk gaat door, dat hoort zo en dat doe je onbewust, op de automatische piloot. De gasten waren niet anders dan anders. Ze vroegen niets. Waren de moorden aan ze voorbijgegaan? Zo leek het wel en daar kon ik me kwaad om maken.

Carla was op een gruwelijke manier vermoord. Een leuke meid, die nog een heel leven voor zich had en nog een hoop moest doen, ervaren, ontdekken. Weg, verdomme, gewoon weg en waarom? Waarom, in godsnaam? Wist ik het maar, dan kon ik er misschien wat mee.

We zijn hier familie van elkaar, zo voelt het voor mij. Ik heb geen kinderen en kan me niet voorstellen hoe het moet zijn voor de ouders van Carla om op deze manier je kind te verliezen.

En dan Vera, ook wij doen normaal tegen elkaar, althans, volgens mij denken we dat we normaal doen. Er is iets tussen ons, we mochten elkaar altijd wel. Maar na die nacht … Ik heb niet het idee dat ik verliefd ben, geen vlinders. Ik ben graag bij haar in de buurt, vind het fijn als ze dicht bij me is. Die nacht is er niets gebeurd. Geen seks, een simpele aanraking, in elkaars armen liggen, het voelde zo goed. Niet dat ik iets vergat, maar ik kon het weer aan, alleen door Vera te voelen. Die zachte vrouwenhuid, een wolk van warmte straalde ze uit. Haar adem in mijn gezicht, die rook naar van alles. Haar borsten drukten tegen mij aan, niet om me weg te duwen, nee, als magneten hielden ze me vast. Ik had een hand onder haar hoofd, in haar haren. Mijn andere hand op een bil, af en toe drukte ik mijn vingers in het rijke vlees. Puur om te voelen dat ik er nog was. Heel bijzonder voor mij, omdat het niet gericht was op seks. Een naakte vrouw in mijn armen en ik had niet eens de behoefte om er bovenop te duiken. Het was fijner dan seks. Het voelde alsof we één waren, samengesmolten. Samen met deze ellende omgaan.

Ik zit met een bak koffie in mijn kantoortje achter in de keuken als Mike en Joost binnenkomen.

‘Zijn jullie niet een beetje vroeg,’ zeg ik tegen mijn koks. Toch vind ik het prettig dat ze er zijn. Al twee weken is er iemand vermoord op zondag.

‘Ik had een naar gevoel vanmorgen, toen ik wakker werd,’ zegt Mike. Hij staat er een beetje verloren bij. ‘Ik had geen zin om te wachten op een telefoontje zoals de afgelopen twee zondagen. Ik heb Joost gebeld en die dacht hetzelfde.’

‘Ja, mijn vrouw en ik konden niet slapen vannacht. Vanmorgen zei ze: ga alvast maar heen, je weet nooit.’

Er heerst het idee dat er wat zou kunnen gebeuren. Gelukkig geloof ik daar niet in, er zullen zweverige types zijn die zeggen dat we zo de ellende oproepen.

Met zijn allen zitten we aan de stamtafel met koffie en thee. Joke, Marijke en Vera de Kreuning zitten er ook bij. Geen woord wordt er gesproken.

Het Paard komt de hoteltrap af, tree voor tree. Het gaat niet snel. Allemaal kijken we schuin naar elkaar, een glimlach om de lippen.

‘Waarom noemen we haar Paard? Een Paard is toch elegant?’ zegt Joost.

We moeten lachen, bij Marijke lopen algauw de tranen over haar wangen.

‘Joost,’ probeer ik zonder te lachen, ‘ze is je collega.’

‘Zo, wat een lol hier,’ kraamt het Paard sarcastisch uit. Ze zet haar schoonmaakspullen in de keuken en loopt naar het koffiezetapparaat.

Zou ze ons gehoord hebben? Met een bak koffie in de hand, maakt ze aanstalten om richting de keuken te gaan.

‘Kom er bij zitten,’ zeg ik. ‘Er zijn toch geen gasten. Weet je wat, snijd maar een appelpunt voor iedereen.’

Wat sneller dan normaal sloft ze naar de keuken.

We hebben lol, het is gezellig. Ik vraag me af of dit een stilte voor de storm is. Het is absurd om te denken dat we deze zondag weer iets ergs gaan meemaken.

Het Paard geeft een gil in de keuken. Niemand reageert. Stokstijf blijven we zitten, we kijken elkaar zelfs niet aan. Het zal toch niet …?

Ik ruk me los uit een onzichtbaar harnas en ren naar de keuken. Daar vind ik het Paard op de grond.

‘Ik gleed uit,’ kermt ze.

‘Trut, kijk dan ook uit,’ schreeuw ik.

Ze begint te huilen.

Ik reik haar mijn hand om haar overeind te trekken. ‘Ben je nog heel? Doet het zeer?’ Terwijl ik het vraag, moet ik zomaar lachen, het is schandalig. Het zijn de zenuwen. De anderen hoor ik in het restaurant gieren van het lachen. ‘Nou, kom dan maar binnen. Koffiedrinken.’

Ik snijd zelf die appelpunten en zet ze met schotel op een dienblad. Glimlachend loop ik de keuken uit. Achter de bar vul ik een kan met koffie als Koos Schaper binnen wandelt. Nog niet zo lang wakker, het gezicht is kreukelig.

‘Môge,’ mompelt hij als hij me voorbijloopt.

‘Ook koffie?’

Er volgt meer gerommel uit zijn keel, het zal wel ‘ja’ betekenen en ik neem een extra kopje mee.

‘Ik zag jullie allemaal aankomen,’ zegt Koos met een zware ochtendstem. ‘Ik was wel toe aan een bak koffie na vannacht.’

‘Had u een zware nacht?’ vraagt Joke.

‘Heb de hele nacht hier voor de deur in de auto gezeten, op de uitkijk.’

We kijken hem aan als hij dat zegt.

‘Toen mevrouw Kreuning vanmorgen binnenkwam, viel ik in slaap.’ Ondertussen pakt hij het kopje dat ik voor hem neerzet en neemt gulzig een slok.

We weten allemaal hoe heet de koffie is en wachten even op een reactie. Die blijft uit. Alsof er niets aan de hand is, neemt hij nog een slok. Het kopje wordt op de stamtafel gezet. Ik giet het weer vol.

Schaper gaat verder. ‘Na het horen van die gil kon ik de trek naar koffie niet bedwingen.’ Weer slokt hij de hete koffie snel naar binnen.

Raar dat hij op een gil reageert met: ik heb trek in koffie. Als ik deze gedachte uit, kijkt hij me verbaasd aan.

‘Er was toch niets aan de hand,’ zegt hij rustig en hij zet het lege kopje op tafel.

Voordat ik de kan neerzet, gooi ik het weer vol. Kan voortaan beter een mok voor hem neerzetten, past ook beter in die handen.

Zoals hij praat en kijkt, krijg ik het idee dat hij zich niet druk maakt als het niet hoeft. ‘En ik heb niemand van buiten naar binnen zien gaan, dus er kon niets aan de hand zijn.’

Er gilt iemand, tijd voor koffie. Duidelijker kan hij het niet maken.

Langzaamaan gaan de koetjes en de kalfjes weer over tafel, deze politiereus geeft veiligheid.

Na een tijdje werp ik een blik op het Paard. Ze begrijpt me en staat op, pakt haar schoonmaakpakket uit de keuken en sjokt naar boven op dezelfde manier als ze de trap afdaalt. Wij kwekken en leuten alsof Schaper erbij hoort, hier werkt.

Tot het Paard weer bij de stamtafel staat. Ze was geluidloos.

We weten het allemaal: er is iets mis.

‘De deur van kamer zeven staat open, ik ben er niet geweest,’ zegt het Paard, ‘ik durf niet.’ Ik zie aders kloppen onder haar droge witte huid.

‘Goed gedaan, vrouwtje,’ zegt Schaper, waarna hij opstaat en naar mij kijkt. ‘Heb je je sleutels?’

Ik wil nog aangeven dat de deur openstaat, maar knik en loop achter hem aan naar boven. De deur van kamer zeven is recht tegenover de trap en staat inderdaad open. Er hebben geen gasten geslapen, de kamer had op slot moeten zijn. Ik ben nog halfweg de trap als Schaper de kamer binnengaat. Ik heb geen haast om hem te volgen.

In kamer zeven zie ik Schaper in de badkamer op zijn knieën bij de badkuip.

‘Thomas, pak de telefoon en bel nul, zes, acht, vier, zeven, zeven, twee, één, negen, twee.’

Er wordt opgenomen: ‘Van Santen.’

‘Ik moest bellen van Koos Schaper,’ zeg ik.

Er wordt direct opgehangen.

‘Dat is geen prater,’ zeg ik verbouwereerd.

Ik loop weer richting de badkamer. Als Schaper opstaat, zie ik iemand in de badkuip liggen. Ik herken hem direct en word koud vanbinnen.

‘Het is Kick, onze visboer,’ zeg ik.

‘Hij is al wat langer dood, denk ik. Ga op de gang staan, Thomas, en wacht op Van Santen.’

Ik doe wat hij zegt. Gedachten overvallen me. Vrijdag was hij nog hier. Elke dinsdag en vrijdag komt hij met een gekoelde vrachtwagen voor de deur. De gemotoriseerde viskraam met stellingen langs de wanden, vol met verse vis. Er staat ook een grote vrieskist in voor de bevroren zwemmers. Kick was een man die ik graag mocht, eerlijk en rechtuit. Colaatje en een appelpunt, hij rookte van die filterloze Caballero’s.

Kick van Biergaarden is dood. Vrijdag was hij nog hier.

Wat zei Koos ook alweer? Hij is al langer dood, een paar dagen? Gisteren is die kamer nog schoongemaakt, alleen vannacht heeft er niemand geslapen. Koos had de wacht voor de deur; als er iemand met een lijk sleepte, had hij dat moeten zien.

Mijn appartement is hier tegenover, ik had het toch moeten merken of horen. Er moeten nieuwe sloten op de deuren, iemand heeft sleutels. Wie? Is het iemand van mijn personeel?

Mijn negatieve gedachtestroom wordt onderbroken door mensen die de trap opstormen.

‘Thomas, wil je naar beneden gaan en de rust bewaren?’ vraagt Schaper kalm. Hij staat achter me.

Ik knik en loop naar beneden. Daar krioelt het van de politieagenten.

Vragende ogen bij de stamtafel, ze weten nog van niets. Hoe moet ik dit vertellen? In gedachten zeg ik het alvast: Kick is dood.

Vrijdag was hij nog hier.

Dokter Timmerman komt de keuken uit. Hij is vaker hier dan ik bij hem.

‘We zijn weer gesloten vandaag,’ stamel ik bij de stamtafel. Helemaal zelf besloten dit keer. Terwijl ik dit denk, ga ik verslagen zitten. ‘Kick, onze visboer, ligt boven in de badkuip.’

Marijke en Vera barsten in huilen uit.

‘Vrijdag was hij nog hier,’ zegt Mike. Hij kijkt me aan alsof hij bevestiging nodig heeft.

Niemand zegt iets.

Schaper loopt met lange passen naar de stamtafel. Vragend kijken we hem aan. Ik heb de valse hoop dat hij zegt dat er met Kick niets aan de hand is.

‘Het is weer hetzelfde liedje.’ Hij gaat bij ons aan tafel zitten. ‘De moordenaar maakt het me niet makkelijk. Zo op het eerste oog zou ik zeggen dat het dezelfde dader is, maar de TR is nog wel even bezig.’

‘TR?’ vraag ik.

‘De technische recherche. Zij doen het sporenonderzoek.’ Terwijl hij dit zegt, maakt hij met zijn grote lange vingers een friemelende beweging. ‘Ik wil dat je vanaf morgen, als je weer opengaat, elke hotelgast aanmeldt bij Van Santen.’ Hij geeft me een kaartje, waarop het 06-nummer staat dat ik vanmorgen in opdracht draaide. Dan staat hij op en loopt van ons weg.

‘We zitten hier al de gehele middag bij elkaar. Iedereen gaat nu naar huis, ik zie jullie morgen weer.’ Ik loop snel naar boven. Stiekem hoop ik dat Vera met me meekomt. In mijn appartement laat ik deur openstaan.

Een tijd later hoor ik iemand binnenkomen. Blij loop ik mijn keukentje uit.

‘Thomas, ik ga weg.’ Het is Schaper. ‘Je kunt de voordeur sluiten, de TR is klaar. Gebruik kamer zeven deze week niet, anders stoort dat eventueel naonderzoek.’ Hij kijkt me aan. ‘We pakken hem, Thomas, het komt goed.’ Hij legt een hand op mijn schouder. ‘Houd je ogen open en vertrouw op mij.’

En weg is hij weer, met grote passen.

Ik pak mijn sleutelbos en ga naar beneden om de boel af te sluiten. De paar hotelgasten die we hadden, hebben we ondergebracht in een ander hotel.

Als ik dit van tevoren had geweten, had ik het hotel-restaurant nooit laten bouwen. Misschien waren die drie mensen dan nog in leven.

In gedachten loop ik naar beneden en sluit de voordeur af. Op weg naar de achterdeur doe ik alle lichten uit. Dat ben ik ondertussen gewend: om in het donker door de zaak te lopen bij het afsluiten. Blindelings vind ik er mijn weg. Ik ben niet bang dat er iemand in het hotel is. De politie heeft tenslotte alles grondig doorzocht.

Als ik na het afsluiten van de achterdeur de keuken uitloop, hoor ik een zacht gegrien. De zenuwen gieren door mijn lijf als ik snel mijn aansteker uit mijn broekzak haal. Verdomme, waarom heb ik een powerlighter als aansteker? Hij mag het dan wel doen met regen en wind, zelfs storm, maar geeft weinig licht.

‘Sorry, Thomas,’ hoor ik Vera zeggen, ‘ik ben het maar.’ Ze zit verstopt achter de planten van de stamtafel.

Ik ga naast haar zitten en sla mijn arm om haar heen.

‘Fijn,’ zegt ze zachtjes. ‘Ik wou achter je aan naar boven, maar …’

‘Je durft niet langs kamer zeven,’ vul ik haar aan.

‘Ga je mee naar mijn huis? Dan ben ik niet alleen.’ Ik probeer in het duister haar gezicht te zien. ‘Er is morgen geen ontbijtdienst, dus er is niemand en jij hoeft hier ook niet vroeg aanwezig te zijn.’ Het klinkt smekend.

‘Meissie, je gaat nu mee naar boven, anders durf je het nooit meer.’ Ik pak haar hand stevig vast en trek haar mee.

Bovenaan de trap voel ik weerstand in mijn hand. We staan tegenover kamer zeven. Er wordt nu hard in mijn hand geknepen. Voor mijn deur duw ik haar voor me en met mijn armen om haar heen zoek ik het sleutelgat.

We worden overvallen door het licht dat ik heb laten branden.

Vera draait zich om. ‘Dank je.’ Ze geeft me een zoen op mijn mond.

Ik kijk in haar heldere blauwe ogen, laat mijn hand door de blonde haren glijden. Ik wil haar zoenen. In plaats daarvan druk ik haar tegen me aan. Wang tegen wang staan we even in de deuropening, alvorens we naar binnen gaan.

Ik word wakker van de lichtstralen door mijn slaapkamerraam. Vergeten de gordijnen te sluiten gisteravond. Een lichtoranje gloed van de opkomende zon verspreid zich door de kamer. Ik kijk naar de nog slapende Vera naast me. Ze ligt op haar zij en is naakt, haar gezicht voor een deel in het kussen verscholen. Ik kijk naar haar neus, ze zegt altijd dat ze hem te groot vindt. Ik niet, het is een lieve neus. Voorzichtig raak ik haar huid aan met mijn vingertoppen. Langzaam laat ik de rest van mijn hand op haar blote schouder zakken. Ze is lekker warm. Langs mijn arm kijk ik naar haar vormen, verstopt onder het laken. Mijn hand laat ik zachtjes van haar schouders over haar zij, haar bil en dijbeen gaan. Het laken laat ik zo van haar af glijden, het ligt nu tussen ons in. De warme huid loslatend, zak ik iets achterover om dat mooie lijf beter te bekijken. De zonnestralen zijn sterker, alsof er een groot aantal podiumlampen op haar naakte lichaam schijnen. In het licht zie je duidelijk de dunne haartjes op haar huid. Het laken is net niet over de tepel van haar borst gezakt. Haar borsten zijn stevig, nog niet misbruikt door de zwaartekracht. Ik volg met mijn ogen de rand van het laken naar haar buik. Een ronde navel wordt gesierd door een piercing: een stalen staafje afgesloten met zilverkleurige bolletjes. Wat lager zie ik een stukje keurig verzorgd blond haar met rechts daarvan een getatoeëerd, kleurig vlindertje. Vanaf haar knie bedekt de glanzende witte stof van het laken de rest van haar benen.

‘Jammer dat je niet kan zien hoe goed mijn pedicure is.’ Tegelijkertijd trekt ze het laken terug over haar hoofd.

Ik kruip tegen haar aan. Ik wil nog meer ontdekken, zo hoef ik niet te denken aan de moorden in mijn hotel-restaurant. Dit maakt het zo dubbel; is dit nu verliefdheid?

Ik heb nooit een echte relatie gehad, het kwam nooit uit. Ik heb een lange relatie met mijn werk. Werkte om mijn doel te bereiken: een eigen restaurant. Het werd een hotel-restaurant.

Is Vera echt de vrouw voor mij? Ze is niet het type dat ik normaal neem. Wil ik haar echt of is het vluchtgedrag? Als ik aan haar denk, hoef ik me niet bezig te houden met een verschrikkelijk gevoel.

Mijn levenswerk, het hotel-restaurant, wordt namelijk hardhandig afgebroken.

5

Het is twaalf uur ’s nachts en ik zie de seconden op mijn wekker tot er genoeg zijn voor een minuut. Het is weer een nieuwe zondag.

We hebben geen reserveringen aangenomen voor deze dag. Het restaurant en hotel zijn gesloten. Schaper vond het geen goed idee. Hij vindt dat we gewoon moeten doen, doorgaan. Maar ik wil elk risico uitsluiten. De publiciteit rond de moorden valt mee, de politie heeft weinig losgelaten. Dat wil ik graag zo houden.

Ik lig in bed zonder de behoefte om te gaan slapen. Hoe zal het de anderen vergaan? Bijna alle personeelsleden slapen deze nacht in het hotel. Mike en Joost hebben ieder een eigen kamer. De twee leerling-koks hebben samen een kamer. Vera en haar zuster Joke slapen hiernaast. Het Paard en haar man Kees hebben kamer twee, naast de Kreuninkjes. Kees zal geen probleem hebben om te slapen; man, wat kan die zuipen. Schaper heeft kamer zes. De hele verdieping is bezet, behalve kamer zeven. Ook al was hij niet in kamer zeven vermoord, het blijft de kamer waar Kick dood werd gevonden. De eerste moord was in kamer drie, maar Mike vond het geen probleem om daar te slapen.

Volgens Schaper wordt het pand aan alle kanten scherp in de gaten gehouden.

Afgelopen week werden alle sloten vervangen. De beveiliging van het pand is helemaal nagelopen en op vele plaatsen verscherpt en verbeterd. Het voelde deze week als leven in een aquarium. Je kon je even verstoppen achter iets, maar bleef het gevoel houden dat je aan alle kanten werd bekeken. Het was geen sprankelende week. Alles leek binnen te komen met vertraging. Behalve als Vera in de buurt was, dan kreeg ik de kriebels. Toch houd ik afstand, ik wil voor mezelf eerst zeker weten wat het is, of het echt is.

De gasten hadden veel interesse voor de moorden. Alsof ze alleen daarvoor kwamen. Er waren zelfs gekken die per se in een kamer wilden slapen waar iemand vermoord was. Geen vragen over het eten, nee, over hoe mijn personeel het vond om in een tent te werken waar iedere zondag iemand werd vermoord.

Dat mag vandaag niet gebeuren.

Het wakker liggen en piekeren hangt me de strot uit, het leidt tot niets. Ik stap uit bed en loop naar de woonkamer, een rare spanning in mijn lijf. Wat staat ons deze zondag te wachten?

Vier weken geleden werd er een hotelgast vermoord in kamer drie, hij hing aan een touw. De zondag erna lag Carla, ons kamermeisje, opengesneden in de achterbak van een hotelgast. En vorige week Kick, onze visboer, die dood lag in de badkuip van kamer zeven.

Zacht geklop op mijn deur. Ik ontsluit en zie Vera en Joke staan.

‘We kunnen niet slapen,’ antwoorden ze zachtjes op de vraag die ik niet stel.

Beide Kreuninkjes sluipen naar binnen.

‘Ik zet wel koffie,’ zegt Vera, terwijl ze doorloopt naar mijn keukentje.

‘Je voelt je al aardig thuis, zusje,’ zegt Joke.

Weer geklop op mijn deur. Als ik me omdraai, zie ik nog net vanuit mijn ooghoeken hoe venijnig Vera naar haar grote zus kijkt.

Mike en Joost laat ik binnen.

‘Joost zat al een tijdje bij mij op de kamer,’ zegt Mike. ‘We hoorden gestommel op de gang. Door de deur op een kiertje te zetten, zag ik Joke en Vera hier naar binnen gaan.’

‘Ik haal die twee jongens ook,’ zegt Joost, en hij draait zich om. ‘Het lijkt me stug dat die kunnen slapen.’

Ik help Vera met het inschenken van het hete zwarte vocht, als we weer geklop horen.

Het Paard komt binnen. ‘Ik kon niet slapen.’

‘Is Kees niet mee?’ vraagt Joke.

‘Nee, die slaapt. Die krijg je met een kanon nog niet wakker.’ Ze sjokt naar een lege stoel.