Afvalligen

Verhalenbundel

Afvalligen

1e druk: maart 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Omslagontwerp: Leijp Vormgeving

Redactie: Johan Klein Haneveld

De verhalenbundel ‘Afvalligen’ is het resultaat van een schrijfwedstrijd. De beste vijfentwintig verhalen zijn door een vakkundige jury gekozen.

Jury: Elly Godijn, Johan Klein Haneveld, Esmeralda van Belle en Krista Noor

ISBN 978-94-93266-64-3

ISBN e-book 978-94-93266-65-0x

NUR 303/333/334

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen Fantasy/Scifi bundels:

Nevelkinderen - maart 2021

Zonderlingen – maart 2020

Nachtwakers – maart 2019

Achterblijvers – mei 2018

As tot as

Laurens Wittevronghel

Daar stond hij, voorovergebogen in de duisternis van de lift. Hij, wiens naam was geschrapt. Alleen het brandmerk op zijn borst, in de vorm van een zon, verleende hem nog een identiteit. Verrader! Afvallige! Hij was naakt en zijn hoofd was met een bot mes kaalgeschoren. Zweet druppelde van zijn neus op de grond, waar het meteen verdampte. De stijgende temperatuur in de lift was het enige waaraan hij merkte dat hij naar boven ging. Hoger en hoger, alsof hij ten hemel opsteeg. Maar de plek waar hij heenging, zou in niets nog lijken op het paradijs. Ondanks de aanzwellende hitte, ging er een rilling over zijn rug bij de gedachte aan wat hij zou aantreffen wanneer de deuren zouden opengaan.

De wereld boven de grond, die hij al meer dan twintig jaar niet meer had aanschouwd.

Hij kneep zijn ogen dicht en dacht aan zijn ouders. Hun gezichten waren wazig, vervaagd door de tijd als postkaarten in het zonlicht, maar hij herinnerde zich hun tranen. Ze hadden gehuild toen ze hem afstonden aan Moeder, op de eerste dag van de Eeuwige Zomer. Zelf werden ze niet toegelaten tot haar heiligdom van tunnels. Mensen zoals zij waren verantwoordelijk voor de rampspoed die de aarde had getroffen. Zei Moeder toch. Ze waren Gelddelvers geweest, die via een netwerk van computers digitale munten “oogstten”. Hij herinnerde zich de ronkende machines, die tot in zijn kinderkamer hadden gestaan. Delven was de nieuwe goudkoorts geweest, voor velen de enige manier om de hyperinflatie het hoofd te bieden. Maar de impact op de planeet was enorm. De uitstoot van hun bedrijvigheid had de aarde opgewarmd en de ozonlaag doen knappen als een zeepbel. Met alle gevolgen van dien. Moeder was een revolutionair geweest, een klimaatstrijdster die de vernietiging door de zon voorspelde, maar niemand had geluisterd. Dus hadden zij en haar volgelingen zich voorbereid. Ze hadden hun intrek genomen in een oud mijncomplex, waar ze een ondergrondse gemeenschap hadden gesticht. Phaeton doopten ze hun nieuwe stad, naar de zoon van de Griekse zonnegod Helios, die in zijn overmoed de aarde verschroeide. Men had hen afgeschilderd als hippies, doemdenkers en onheilsprofeten. Maar toen C-stralen, de gevaarlijkste van alle ultravioletstraling, de planten tot in hun wortels verdorden en mensen en dieren bij bosjes stierven aan vreemde verschijnselen, zag de wereld het licht. Digitaal geld werd waardeloos, waardoor enkel de rijksten een plek konden bemachtigen op de Arken die hen naar koelere uithoeken van het heelal zouden brengen. Terwijl de rijke vogels gingen vliegen, zochten de arme ratten hun heil onder de grond. Ze hadden Moeder gesmeekt om in de tunnels te mogen schuilen, maar die was streng geweest. Enkel kinderen werden toegelaten, de rest moest boeten voor hun zonden onder het schroeiende oog van de hemel.

Hij voelde hoe het kettinkje om zijn hals begon te gloeien. Het was gemaakt van ijzerdraad, maar toch was het van onschatbare waarde voor hem. Het was een tastbare herinnering aan zijn dochter, een van de weinige die hij nog had. Aan haar denken was pijnlijk, de wonde was nog te vers. Hoewel het meisje niet zijn echte dochter was, beschouwde hij haar als zijn eigen vlees en bloed. Onder de grond waren ze allemaal één familie en Moeder waakte over allen. Wanneer er kinderen geboren werden, waren ze vaak misvormd, doof of blind, aangepast aan de omstandigheden onder de aarde, maar waardeloos voor het behoud van hun gemeenschap. Wie zijn voedsel niet kon verdienen, kreeg er geen. Daarom werden ze vaak afgestaan en als niemand zich over hen ontfermde, verdwenen ze, om nooit meer te worden teruggezien. Hij had het meisje grootgebracht en haar zien opgroeien tot een prachtig kind met kastanjebruine haren en gitzwarte ogen. Dauw had hij haar genoemd. Haar huid was bleek, haast doorschijnend, maar dat hadden alle kinderen van de aarde. Ze was zijn lichtpunt in de duisternis. Tot haar vlam uitdoofde. Het stof, de onzichtbare moordenaar die door de gangen waarde, had zijn kleine meid van hem afgenomen. Ze begon te hoesten, eerst kuchjes, dan rauw geblaf waarbij bloed en slijm mee naar boven kwamen. Dag en nacht had hij bij haar bed gewaakt, maar ze was steeds verder afgegleden. De laatste nacht was ze bang geweest. Bang voor het onbekende dat naar haar loerde vanuit de schaduwen die zich steeds verder uitbreidden in haar ooghoeken. Dus verbrak hij Moeders hoofdregel. Het zwaarste vergrijp dat de inwoners van Phaeton konden begaan.

Hij vertelde Dauw hoe het leven boven de grond was geweest.

De lift ratelde verder, terwijl hij dacht aan die nacht waar geen einde aan kwam. Hij had haar hand vastgehouden en beloofd dat ze naar een betere plek zou gaan. Een paradijs, waar hij als kind een glimp van had mogen opvangen. Hij vertelde haar over de weides uit zijn jeugd. Grond die bedekt was met een zacht tapijt van gras. Geen stenen meer! Er zouden boomgaarden vol vruchten zijn, sappig en smakelijker dan de pap die ze te eten kregen. Hij vertelde haar over de druppeltjes op de bladeren, waaraan ze haar naam ontleende, en deed zijn best de geur van de herfst te beschrijven. ‘En er zijn dieren, Dauw! Honden, katten, vogels!’ Hij praatte tot zijn keel schor was, en haar handdruk verslapte. Toen ze zwoegde om adem te halen, beloofde hij haar blauwe lucht, gezuiverd door bomen, waarmee ze haar longen zou kunnen vullen. De angst verdween uit haar ogen, daarna het licht. Hij had gehuild tot hij geen tranen meer over had en hij was niet de enige. In de deuropening had zich een kleine menigte verzameld. Ze stonden stil en keken naar hem, terwijl de tranen over hun wangen stroomden. Zijn verhalen hadden herinneringen losgeweekt, die ze al zo lang hadden verdrongen. Die nacht pleegden zeker tien mensen zelfmoord, weemoedig naar hun vorige leven. Zelfs jongeren, geboren in de tunnels, maakten stroppen van hun lakens in de hoop het groene nirvana te mogen aanschouwen.

Een zachte gloed priemde door de kieren in het plafond en het werd lichter in de lift. Het einde was in zicht. Zijn einde. Moeder was razend toen ze hoorde wat er was gebeurd en wie verantwoordelijk was voor de wanhoopsdaad van haar kinderen. De zwijgregel zorgde ervoor dat het leven onder de grond draaglijk bleef, omdat men niets had om het mee te vergelijken. Zalig zijn de onwetenden. Om de chaos die volgde te onderdrukken, maakte ze een voorbeeld van hem. Tijdens een proces voor een jury van gelijken werd zijn schuld vastgesteld en zijn straf uitgesproken. Een Vuurdoop. Hij zou naar het aardoppervlak gestuurd worden, waar hij een boetetocht zou maken van de noordelijke naar de zuidelijke lift van het mijncomplex. Eén kilometer onder de zon, over een terrein waarvan niemand wist hoe het eruitzag. Als hij het haalde, zouden zijn zonden zijn weggebrand en zou hij weer in de gemeenschap worden opgenomen. Zo niet, zou hij sterven. Ze hadden hem gebrandmerkt, gestript van zijn beschermende kleding en haar, en hem in de lift gedreven. Sterretjes dansten aan de randen van zijn gezichtsveld, maar hij schudde ze uit zijn hoofd. Als hij zou flauwvallen en mee terug naar beneden zou gaan, zouden de Straffers hem doden. Dat waren Moeders regels en die waren wet.

Het gerammel van de kettingen werd trager en hij hoorde nu ook iets anders. Een dof gehuil, alsof windvlagen de oppervlakte geselden. Door alle spleten en kieren van de kooi sijpelde licht naar binnen en de hitte was haast ondraaglijk. Plots kwam de lift tot stilstand. Zijn hart bonsde in zijn keel en zijn mond was droog. Het voelde alsof hij in een oven zat! Hij klemde het kettinkje in zijn vuist, zijn houvast in een zee van hete waanzin. Wat zou er zijn overgebleven van de wereld die hij had gekend? Angst verlamde zijn geest en paniek laaide zo hoog op dat ze een grens overschreed en hij weer kalm werd. Hij rechtte zijn rug, die krom was van een leven in de tunnels, en zijn ademhaling werd trager. De blik in Dauws ogen, toen ze zich het aardse paradijs inbeeldde, was het waard geweest. Nu was het zijn beurt om in het licht te treden. Hij beet op zijn lippen, die schilferig waren van de hitte, en draaide aan de hendel die de deuren zou openen. Met veel gepiep schoven ze open en het eerste wat hij zag was …

Niets.

Het licht van de zon raakte zijn netvlies in een explosie van verblindend wit. Hij knipperde om zijn ogen te bevochtigen, maar de tranen verdampten in zijn traanklieren. De lucht hierboven was heet, maar hij kon ademen, zij het in korte teugjes om zijn longen niet te verschroeien. Na wat wel een eeuwigheid leek, verkleinden zijn pupillen zich tot speldenknoppen en durfde hij voorzichtig tussen zijn vingers door gluren. Hij moest naar buiten, voor de lift weer zou dalen! Adrenaline gierde door zijn lijf en voor hij het besefte, zette hij een stap in het zonlicht. Zijn hoofd gloeide en de hitte van de bodem straalde door de eeltlaag op zijn voeten. Maar de pijn werd naar de achtergrond verdreven door de aanblik van de aarde. Het was geen hellelandschap zoals hij had gevreesd. Geen wolken van stikstof. Geen vuur. De Nieuwe Wereld had veel weg van een schilderij waar met grof schuurpapier de verf van was afgekrabd. Beangstigend kalm en kleurloos. De mijn was omgeven door rotsen, die door erosie waren uitgesleten tot etages waarop dorre, zwarte bomen stonden. Zand bedekte de grond en van de huisjes en schuren waren enkel de skeletten over. Grijze dinosauriërs, bewakers van het niemandsland. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en tuurde naar de horizon. In de verte, afgetekend tegen de hemel, stond een hoge, metalen constructie met draaiwielen en katrollen: de zuidelijke lifttoren, één kilometer van hem verwijderd. Erachter zinderde de zon. Ze was niet groter of kleiner dan hij zich herinnerde 

Eén kilometer, zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Een sprankeltje hoop laaide op in zijn hart en hij begon te stappen. Hete lucht kolkte om hem heen alsof hij door stoom waadde, maar de atmosfeer was leefbaar. Toch voor een tijdje. De lifttoren golfde als een slinger, vervormd door de warmte die van de aarde afstraalde. Kom dan, leek die lange vinger te lonken. Als je kan. Achter hem klonk geratel en toen hij zich omdraaide, zag hij hoe de noordelijke lift weer in de aarde verdween. Beneden zouden de Straffers staan te wachten, hun knuppels in de aanslag. Als hij toch moest sterven, zou hij dat op eigen kracht doen. Hij richtte zich weer tot zijn doel en stapte flink door. Zijn voeten voelden lichter aan nu er geen weg terug meer was. Hij zou het halen. Hij zou zijn naam terugkrijgen. Hij zou  Plots joeg er een windvlaag door het dal, die ontelbare zandkorrels tegen zijn rug zwiepte als een hete zweep. Hij snakte naar adem, en gloeiende lucht vulde zijn longen. Hoestend viel hij op zijn knieën. De zon straalde op hem neer. Allesziend. Nietsontziend.

Eén kilometer, zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Hij richtte zich weer op en keek om zich heen. Een heel eind verderop, achter de rotsen die hem omringden, was een enorme berg te zien. Hij glom spierwit en weerkaatste het licht als een gigantische spiegel. Een gletsjer, in dit klimaat? Toen hij wat beter keek, stokte zijn adem. De massa was geen berg. Het was een Ark! Stuifzand had het neergestorte hemelschip gladgeslepen tot een glimmende diamant. Hoeveel mensen zouden er aan boord geweest zijn? Honderden? Duizenden? Moeder had hem geleerd om geen medelijden te voelen met de opperklasse, maar toch ging er een steek door zijn hart bij het zien van de gigantische grafzerk. Zelfs met alle geld ter wereld koop je de dood niet om. Hij dacht aan Dauw en waar ze nu zou zijn. Zou ze hem zien? Hij hoopte van niet. Opnieuw zwiepte een slinger van zand door het dal, als de roe van een slavendrijver, en striemde zijn rug een tweede keer. Sneller, sneller! Hij viel, ditmaal op zijn schouder, en rook verbrand.

Eén kilometer, zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Toen hij overeind krabbelde en naar zijn handen keek, zag hij dat ze rood waren. Maar niet van de schaafwonden. Zijn hele lijf had langzaam een karmozijnen kleur gekregen en op zijn armen en benen waren blaren ontsproten, als paddenstoelen op een rottende boomstam. Sommigen scheurden open, in zijn knieholten en onder zijn oksels, en pus sijpelde uit de wonden. Elke stap deed pijn, maar hij kon niet blijven stilstaan. Stilstaan was doodgaan. Hij graaide een handvol zand van de grond en wreef het over zijn lichaam, waar het bleef plakken in het vocht. Het brandde in zijn wonden, maar zou tenminste wat bescherming bieden tegen de zon. Nog even, en hij zou weer onder de grond kunnen verdwijnen.

Eén kilometer 

Hij was halverwege zijn martelgang, toen het geluid hem opviel. De aarde gonsde, een laag gebrom dat over de oppervlakte rolde als golven. Zijn maag kneep samen en hij braakte. Er kwam enkel gal uit, doorspekt met rode slierten. De onzichtbare straling vernietigde hem van binnenuit, net als het stof bij Dauw had gedaan! Hij voelde zich duizelig worden, en wankelde op zijn benen. Een harde windstoot bracht hem voor de derde maal ten val, knielend voor de gloeiende godheid in het zuiden, waar zich zowel zijn redding als zijn ondergang bevond. Hij moest verder, verder! Hij strompelde vooruit, soms kniediep in het mulle zand, terwijl hij zijn best deed om zijn kokende hersenen aan zijn kant te houden. Waanbeelden loerden aan de grenzen van zijn bewustzijn, klaar om hem te bespringen op een moment van zwakte. Hij vocht ertegen, maar wist dat hij ze niet lang meer op afstand zou kunnen houden. De huid op zijn hoofd was verschroeid en gespleten, en had veel weg van de grond onder zijn voeten. Hij zag hoe donkere vlekken zich op zijn armen ontwikkelden, sproeten met onregelmatige randen van rood en zwart die zienderogen aangroeiden, als inktdruppels op vloeipapier.

… zo moeilijk …

Hij hijgde. Zijn organen deden pijn en toen hij naar zijn voeten keek, zag hij dat ze paars waren. Geef het toch op. Hij zette het op een lopen, hopend dat hij de stem in zijn hoofd te snel af zou kunnen zijn. Je haalt het nooit. Zijn hoofd zwaaide heen en weer en schuim liep over zijn kin. Het was niet ver meer. Op de etages van de rotsen zaten schimmen, die op hem neerkeken alsof ze in een theater zaten. Helemaal vooraan zaten zijn ouders. Hoewel hij hun gezichten niet kon zien, voelde hij dat zij het waren. Ze riepen zijn naam, maar hij wist niet meer wat die was. Hij schudde zijn hoofd en het zwijgende publiek veranderde weer in bomen en hij was weer alleen met de zon, het zand en de vijand binnenin. Hij rende, gedreven door een kracht waarvan hij niet wist dat hij ze bezat. Langzaam doemde de zuidtoren boven hem op. Helemaal onderaan: de lift! De deuren stonden open en erboven hing een bel. Als hij ze luidde, zouden ze hem naar beneden halen, terug in de koele onderbuik van de aarde. Moeder zou hem vergeven, en alles zou weer zijn zoals voordien. Hij lachte, een lach der gekken. Nee, niets zou nog hetzelfde zijn! Zijn ogen hadden staar gevormd en bliksemschichten flitsten over zijn beschadigde netvlies. Vallende sterren, doe een wens! Hij sloot zijn ogen en wenste, en de wereld wankelde en hij lachte en huilde zonder tranen, terwijl hij zijn verstand verloor en …

‘Papa?’

Hij verstijfde bij het horen van de stem achter zijn rug, nauwelijks hoorbaar boven de wind en het gebrom. Nee, dat kon niet! Langzaam draaide hij zich om, waarbij de blaren in zijn nek scheurden. Zijn mond viel open. Daar, gehuld in een witte jurk, stond zijn dochter. Ze droeg een krans van verse bloemen in haar haren, die wapperden in de wind, en voor het eerst in haar leven had ze een blos op haar wangen. Haar ogen schitterden, en ze lachte naar hem. In haar hand hield ze een rode appel.

… kon het toch niet zijn?

Zijn benen begaven het en hij viel languit in het zand. Zijn lichaam siste maar hij durfde niet opkijken, bang voor wat hij zou zien. Toen hij zijn ogen weer opende, was Dauw er nog steeds. Ze stond op een stukje gras, in de schaduw van een fruitboom in bloesem. Witte blaadjes dwarrelden om haar heen.

‘Dit kan niet … jij bent hier niet …’ prevelde hij. De lucht kreeg vreemde kleuren en de zon leek nog feller dan voordien. In plaats van de stank van verbranding rook hij plots bloemen. Hij draaide zich om naar de lift. Die was er nog steeds, of was ze er niet? Hij sloeg tegen zijn hoofd, maar hij was verloren. De beeltenis van zijn dochter leek even echt als de roestige lift voor hem, zelfs echter. Maar Dauw was dood. Hij had haar zien sterven. Hij … Hij wist niet meer wat te geloven. De klauwen van de waanzin trokken hem steeds dieper onder. Alles was echt, of niets. De lift joeg hem plots angst aan, een gapende muil die hem zou verslinden. Was hij nog bij bewustzijn of was hij reeds lang geleden ingestort en waren dit de laatste stuiptrekkingen van een brein waaruit alle vocht was verdampt? Hij kneep in de ketting, die zich in zijn hand brandde. De pijn was echt. Geen droom. Hij begon te lachen, overmand door een intens geluk en de lucht voelde aangenaam warm in plaats van heet. Hij ademde diep in. Alles was goed nu. Hij was haar niet kwijt, zo voelde het toch aan, en of het waar was of niet maakte hem niet meer uit. Zalig zijn de onwetenden. Dus draaide hij zich om, weg van de poort naar de onderwereld, richting de groene oase en de hemelse figuur die hem daar opwachtte.

De Muur en het meisje

Gitta Van Reeth

Hoe langer het meisje in de wachttoren zit, hoe onzichtbaarder ze wordt. Haar veel te grote, met modder bespatte hemd hangt los rond haar lijf. Krampachtig houdt ze haar handen rond haar knieën. Al een hele tijd negeert ze de broodkorst en de kroes met water die ik voor haar blote voeten heb neergezet. Misschien hoopt ze dat ik haar uiteindelijk vergeet, als ze maar stil genoeg blijft zitten. Dat ze langzaam kan opgaan in dat donkere hoekje naast de kast.

Net zoals ze wellicht hoopte dat ze hier ongemerkt kon ronddwalen. Dat ik haar niet zou opmerken. Ze had beter moeten weten. Iedereen kent de regels, ook meisjes van een jaar of dertien.

Zuchtend kijk ik uit het raam, waar de Muur zoals gewoonlijk in stilte terugstaart. Ik word altijd rustig van die gladde grijze massa, die zich uitstrekt zo ver als het oog reikt, en zo hoog is dat de bovenkant in wolken wordt gehuld. Het beton bakent een eindeloze zwarte vlakte af, waar onder gestolde lava ooit een woud schuilging. Ze noemen het de “Blinde Vlek”.

Ik richt mijn blik weer op het meisje. Ze heeft er al een heel lange tocht opzitten door die donkere leegte. Snel schud ik een onverwacht gevoel van medelijden van me af. Ja, het is een tenger, vermoeid kind, maar ze had beter moeten weten. Ouders vertellen hun kinderen al van jongs af over de Muur en dus ook over de her en der verspreide wachttorens. Ze weet dat in elke wachttoren een wachter huist, die heeft gezworen om zijn gebied dagelijks te inspecteren en de Muur te vrijwaren van indringers.

Ik kan me de dag van mijn eed nog prima herinneren, al vond die meer dan vijftig jaar geleden plaats. Wat waren we met veel sterke jongemannen, die rotsvast geloofden in hun belangrijke taak. De wachttorens waren toen nog niet verzakt, de verf in de kamers was nog niet afgeschilferd, de bedden waren comfortabel en de kleine keukens netjes ingericht.

Ik deelde deze toren met drie andere wachters, die ik al snel tot mijn vrienden rekende. Hoe kon het ook anders, we hadden alleen elkaar. En hoewel ik al lang als enige overblijf, houd ik me aan mijn eed. Dit meisje heeft vandaag immers aangetoond dat ik nog niet overbodig ben.

Wat komt ze hier doen? Wilde ze de Muur misschien met eigen ogen zien? Hem aanraken?  

Toen de Muur er nog maar pas stond, was de Blinde Vlek gevuld met chaos. Mensen eisten om de Muur te beklimmen. Ze wilden met eigen ogen zien wat er zich aan de andere kant van het beton bevond. Omdat ze de verhalen niet geloofden. Ze moesten en zouden het zelf aanschouwen, want volgens hen kon het allemaal niet waar zijn.  

Ze sprongen tegen de Muur op en klauwden hun nagels tot bloedens toe vast in het cement. Velen onder hen kon ik samen met de andere wachters van de Muur afrukken. Anderen vielen uiteindelijk te pletter vanwege de uitputting. Niemand heeft ooit de overkant bereikt. 

Ik sluit mijn ogen, maar dat kan de beelden van bloed, bot en vlees nooit stoppen. Godzijdank zorgde die gruwel ervoor dat er zich alsmaar minder mensen bij de Muur waagden. Slechts sporadisch drong een groepje indringers nog de Blinde Vlek binnen.

Na een lange tijd bleef er in elke wachttoren nog maar één wachter over, met de Muur als enige metgezel.

Een schurend geluid stoort mijn gedachten. Het meisje heeft de kroes naar zich toe geschoven.

Ik hoop heimelijk dat ze niet teveel dorst heeft, want mijn watervoorraad is bijna op. Ik verwacht de marktjongens pas overmorgen terug om me van levensmiddelen te voorzien.

Het meisje slurpt voorzichtig van de kroes. Hoe langer ik naar haar kijk, hoe meer ze van een andere wereld lijkt te komen. Hoe komt zo’n jong ding hier helemaal alleen, graatmager, in vuile, versleten kleren? Zijn er ouders die hun kind zo op pad sturen?

Ik weet niet meer hoe de wereld buiten de Blinde Vlek eruitziet. De marktjongens zijn mijn enige nieuwsbron, maar zij zijn altijd te gehaast om te blijven kletsen.

Misschien heeft het meisje geen familie meer. Zou het kunnen dat zij nog nooit van de Muur heeft gehoord? Of van de wachters?

Ik richt mijn blik op het gebroken spiegeltje aan de wand. Ik zie de groeven in mijn gelaat, de grijze plukken haar die de zwarte krullenbos hebben vervangen. Is de wereld daarbuiten net zo veranderd als ikzelf?

Het meisje zet de kroes neer en veegt onhandig haar druipende kin af. Haar ogen dwalen naar de tekeningen die de andere wachters en ik ooit tegen de kast hebben geplakt. Ze zijn heel verschillend, al verbeelden ze allemaal hetzelfde. De eerste is een kleine schets in houtskool, met daarop een in tweeën gespleten aarde waaruit pikzwarte wolken naar de hemel reiken. De tweede toont een brede kloof die rode en oranje vlammen naar de hemel braakt. Naast de kloof staan ontelbaar veel zwarte streepjes, die de verkoolde lichamen voorstellen.

De laatste is een krijttekening van een kleuter. Aan de rechterkant heeft het kind met trillende handen twee bruine strepen getrokken. Links daarvan vluchten half weggevaagde stokpoppetjes voor hun leven.  

Wat is het meisje rustig nu. Een heel verschil met een uurtje geleden, toen ik haar met veel moeite te pakken kreeg in de Blinde Vlek. Mijn krakende knieën vertelden me dat ik zon achtervolging in feite niet meer aankon. Was het meisje niet uitgeput en ondervoed geweest, dan had ik haar nooit ingehaald. Toen ik haar naderde, lag ze uitgeput te hijgen op de grond.

Maar wat een furie ontketende ze toen ik haar oppakte. Door haar geschreeuw en tegenstribbelen was het een hele klus om haar naar de wachttoren te dragen, hoewel ze vast niet meer weegt dan een kind van zes.

Toen ik haar de trap opsleurde, gutste het zweet over mijn rug. Even later, in de torenkamer, bedaarde ze en schikte ze zich in haar lot.

Ik schotelde haar water en brood voor. Daarna schoot ik een vuurpijl af. De rookpluim zou kilometers verderop, voorbij de Blinde Vlek, opgemerkt worden door een patrouille. Die zou het meisje dan komen arresteren. Althans, zo ging het meer dan tien jaar geleden.  

Ik vraag me af of er nog altijd iemand op de uitkijk staat voor vuurpijlen. 

Het meisje heeft ondertussen het stukje brood genomen en knabbelt eraan. Het gaat moeizaam, want ze is enkele tanden kwijt. Misschien door een ziekte. Of misschien werd ze mishandeld. Al zie ik niet meteen blauwe plekken op de blote delen van haar lichaam. Tenzij ze verstopt zitten onder de moddervegen.

Hoe zou ze heten? Hoe heten meisjes tegenwoordig? Ik kan enkel keurige namen bedenken, van meisjes die ik kende toen ik jong was. Maar een keurige naam past haar niet.

Ik zou het haar kunnen vragen, maar misschien wordt ze dan weer onrustig of begint ze te schreeuwen. En wat ik sinds mijn grijze haar het meest apprecieer hier bij de Muur, is de stilte.

Maar dan besluit zij plots om die zelf te verbreken. Ze heft een trillende vinger op en wijst naar de tekeningen op de kast. ‘N-ni-niet w-w-waaaaaar,’ stottert ze.

‘Niet waar?’ herhaal ik zacht. Ze knikt.

Ach, ik had het kunnen voorspellen. Zij is net zoals die eertijdse afvalligen, die beweren dat het allemaal leugens zijn. Dat de Muur voor niets is geplaatst, door mannen met verkeerde bedoelingen. De mannen die zich sindsdien de Macht noemen. Dat zich achter de tonnen cement geen gapende kloof bevindt, die het merendeel van de Aarde heeft opgeslokt. Dat er geen miljarden mensen gedood zijn door een allesverterende lavastroom. Dat de Macht ons voorgelogen heeft, dat er geen Einde aan de wereld is gekomen. 

Ik schud mijn hoofd en besluit iets terug te zeggen, hoewel ik weet dat mijn woorden waarschijnlijk geen grip op haar zullen hebben. ‘Die tekeningen, zeg ik, ‘zijn gemaakt door mensen die het gezien hebben. Ze hangen hier om mij eraan te herinneren waarom ik hier ben.’ 

Het meisje kijkt me schaapachtig aan. Ze neemt er geen genoegen mee, net zoals die afvalligen van indertijd. Was zij dan ook van plan geweest om over de Muur te klimmen? Ze zou niet ver gekomen zijn, als ze niet eens de conditie heeft om aan mij te ontsnappen.

Ik word ongemakkelijk van haar houding, die om meer uitleg lijkt te vragen. Misschien heeft ze die nog nooit van iemand gekregen.

‘Het Einde kwam razendsnel en onverwacht,’ steek ik van wal, en tegelijkertijd vraag ik me af waarom ik de moeite doe. Ik zou me ook gewoon weer kunnen omdraaien, mijn verrekijker nemen en controleren of er al een patrouille deze richting uitkomt.

‘De aarde scheurde plots open. Een heel stuk van onze beschaving werd mee in het diepe gezogen. Mensen, dieren, planten … Weggevaagd. De lucht was zo heet dat de vogels verschroeiden tijdens hun vlucht. Hulp bieden was onmogelijk, niemand kon in de buurt komen. Slechts een handjevol overlevenden bleef over. Toen de lava gestold was, beslisten enkele belangrijke mannen dat het Einde van de wereld afgebakend moest worden. Die mannen noemen zich sindsdien de Macht. Ze bouwden de Muur, zodat wij beschermd blijven van de zinderend hete lucht die elk leven in de buurt van de kloof onmogelijk maakt. En opdat het vuur hopelijk aan de andere kant blijft, mocht het ooit weer opflakkeren.’

Ik wijs naar buiten. ‘Die zwarte vlakte daar, is dat soms geen bewijs voor je? Het is de gestolde lava die uit de kern van de planeet kwam. Sindsdien groeit hier niets, leeft hier niets. Alleen wachters gedijen in de Blinde Vlek.’

Het meisje geeft geen kik en blijft me aanstaren.

Ik pak mijn verrekijker en ga bij het raam staan. Stofwolken aan de horizon. De patrouille is op komst. Het stelt me op een of andere manier gerust dat er nog altijd iemand op de uitkijk staat voor vuurpijlen.

‘Het is allemaal voor je eigen bestwil, meisje,’ mompel ik. ‘Je hoort hier niet te zijn.’

Ze heeft de broodkorst opnieuw in haar mond gestopt en kauwt erop als een kleuter. Mijn woorden lijken totaal geen indruk op haar gemaakt te hebben. Misschien is ze zwakzinnig en begrijpt ze het allemaal niet. Of hebben afvalligen haar hoofd gevuld met onzin.

Mijn medewachters en ik hoorden vroeger vaak de gekste verhalen. Dat de Macht het Einde zelf veroorzaakt had, omdat er teveel mensen op de planeet waren. Of dat er helemaal geen Einde bestaat en dat er zich achter de Muur een paradijs bevindt, met bossen en meren, waarbij de mannen van de Macht hun villa’s hebben gebouwd.

Ik heb zulke praatjes nooit geloofd. Ze houden helemaal geen steek als je er dieper over nadenkt. De Muur staat er om ons te beschermen en daarom moeten we allemaal aan deze kant blijven.

Het meisje schuifelt plots over de vloer. Probeert ze te vluchten? Nee, ze schudt haar hemd los en gaat op haar knieën zitten. Ze laat haar vingers in het hemdzakje verdwijnen en haalt er iets kleins en zwarts uit. Dat legt ze op haar handpalm, die ze naar mij uitstrekt. Ze kijkt me nu recht aan. Alsof ze met haar ogen iets wil zeggen wat haar mond er niet uitgeperst krijgt.

Wat is ze van plan? Een goede wachter is altijd op zijn hoede.

Voorzichtig stap ik naar haar toe en pak ik het prulletje uit haar hand. Ik neem het vast tussen mijn duim en wijsvinger en houd het in het licht. Ik herken het dikke lijfje en de donkere vleugels meteen. Toen ik klein was, huisden er hele zwermen van deze diertjes op onze hooizolder. Sinds het Einde heb ik er nooit meer eentje gezien.

‘Waar heb je deze nachtvlinder vandaan?’ vraag ik haar verbaasd.

In de wijde omtrek rond de Muur leven allang geen insecten meer. Als ze deze nachtvlinder al bij zich draagt sinds haar vertrek, is het diertje verbazend goed bewaard gebleven. De dode nachtvlinder is nog niet eens stijf of verdroogd, hoewel het meisje wellicht al wekenlang onderweg is.

De ogen van het meisje worden groot. Diepe, zwarte putten zijn het. Valkuilen. Ze zeggen iets wat ik niet versta.

Dan glimlacht het kind haar bijna tandeloze mond bloot en fluistert: ‘De Blinde Vlek.’

Nu schiet ik in de lach. ‘Dat kan niet,’ zeg ik. ‘Hier leven geen insecten. Dat is onmogelijk. In al die jaren dat ik hier woon, heb ik er nog nooit eentje gezien!’

Hoewel het onmogelijk waar kan zijn wat ze vertelt, kan ik mijn ogen niet afhouden van het poreuze wezentje tussen mijn vingers. De vleugels van de nachtvlinder glanzen, zijn lijfje is zacht. Alsof hij vanmorgen nog rondfladderde. Het is onmogelijk dat ze dit kadavertje al wekenlang bij zich draagt.

Stel dat ze de waarheid spreekt. Hoe zou het beest dan in de Blinde Vlek terechtgekomen zijn? Waar het ook vandaan komt, het heeft geen enkele reden om hier te zijn. Er zijn geen bloemen, er is geen nectar.

Toch niet aan deze kant van de Muur.

Daar.

Heb ik mezelf echt op een afvallig idee betrapt? Ik, een wachter? Ik schrik zo fel dat ik het diertje loslaat. Het meisje gilt en stort zich als een bezetene op de nachtvlinder, die ze daarna weer in haar hemdzakje laat glijden alsof hij een grote schat is.

Ik blijf besluiteloos voor haar staan. Moet ik betekenis hechten aan het meisje en de nachtvlinder? Of kies ik ervoor om te geloven dat zij liegt? Heeft zij iets ontdekt?

Heb ik iets ontdekt?

PIEEEUUWWWOOEEEEE!

Een sirene scheurt de stilte aan flarden. Het meisje krimpt in elkaar. Door het raam zie ik de tankwagen naderen. Het is een ander model dan de laatste keer, met veel bredere rupsbanden die zich nog sneller over de hobbelige vlakte kunnen bewegen.

Ik kijk links en rechts, naar de tekeningen tegen de kast, het gebroken spiegeltje, het meisje. Pas als ik zware voetstappen hoor op de trap, grijp ik het meisje bij de arm, open ik de kast en sleur haar erin. Het gebeurt zo vlug dat ze geen tijd heeft om te gillen.

De kastdeur bonst net dicht als de deur van de kamer wordt geopend. Er staat een grote, breedgeschouderde man in de deuropening. Hij draagt een bruin patrouillepak, net zoals de twee jongens die vlak achter hem op de trap blijven wachten. Ik ken hem niet, maar zijn gemillimeterde haar en de symbolen op zijn pak wijzen op zijn hoge rang. In zijn rechterhand houdt hij een wapen, in zijn linker een paar handboeien.

‘Waar is de indringer?’ vraagt hij nors.

In de kast, hoor ik te zeggen. Maar het idee dat het meisje dan zometeen in de handboeien zal worden geslagen, houdt me tegen.

‘W-w-weg,’ stamel ik. Nerveus stap ik naar achteren en wijs ik naar de lege waterkroes en het restje brood op de grond.

‘Ik was zo goed om de afvallige wat water en brood te geven,’ ga ik verder. Ik slaag erin om vastberaden te klinken. ‘Een sterke, jonge knaap was het. Hij heeft me misleid. Hij is me gehoorzaam naar hier gevolgd, maar nadat hij gegeten en gedronken had, sloeg hij me neer. Ik was een tijdje buiten westen. Toen ik bijkwam, was hij nergens meer te bespeuren. Het spijt me.’

Een van de jongens op de trap begint overdreven te kreunen. ‘Zijn we dan helemaal voor niks naar dit godvergeten gat gekomen? Dat meen je niet!’

De hoofdman knijpt zijn ogen tot spleetjes en komt voor me staan.

‘Waar heeft die knaap je dan geslagen?’ vraagt hij wantrouwig, terwijl hij zorgvuldig elke centimeter van mijn gezicht bestudeert. Nog voor ik een antwoord heb bedacht, komt de man zelf op een mogelijkheid die hem schijnt te bevallen.

‘Ben je wel écht geslagen, wachter? Of heb je die indringer maar verzonnen om ons naar hier te lokken, omdat je een beetje eenzaam was?’

Hij stapt weer achteruit en snuift minachtend. ‘Ik zou jou beter in de handboeien slaan,’ gromt hij. Dan draait hij zich om en hij loopt naar de trap. ‘Zorg dat dit niet nog eens gebeurt, ouwe.’

Daarna knalt hij de deur dicht.

Ik blijf aan de grond genageld staan tot ik de tankwagen hoor vertrekken. Dan adem ik diep in en uit, en laat ik me op een stoel zakken.

Wat heb ik gedaan? Ik lijk wel gek!

Het duurt even voor het meisje de kastdeur op een kiertje duwt en voorzichtig in de kamer gluurt.

‘Kom maar,’ wenk ik haar. ‘Kom er maar uit. Het is veilig.’

Het meisje klimt uit de kast en kijkt zorgvuldig rond, alsof ze verwacht dat daar nog altijd iemand zal staan om haar in de boeien te slaan. Daarna kruipt ze gerustgesteld naar me toe en nestelt ze zich aan mijn voeten. Haar manier van dankbaarheid tonen doet me denken aan hoe de kat thuis vroeger tegen mijn benen kroop, nadat ik haar melk had gegeven. Ik schud glimlachend mijn hoofd. De gedachte aan een kat lijkt sinds het Einde even onwezenlijk als de gedachte aan een nachtvlinder en toch …

Ik weet niet wat ik met dit kind moet doen. Zal ik haar weer de Blinde Vlek insturen? Ik heb niet eens schone kleren voor haar. Wat als ze de Muur probeert te beklimmen?

Zuchtend sta ik op en ik rommel wat op een legger boven het fornuis. Ik vind een ei dat nog niet bedorven is en breek het stuk in een pan.

‘Ik weet niet wat ik met jou moet aanvangen,’ zeg ik tegen het meisje. ‘Ik weet alleen dat wij nu samen een eitje gaan eten.’

Het meisje glimlacht. Haar lach wordt breder naarmate de geur van roerei de torenkamer vult. Als ik de pan voor haar neus zet, valt me plots te binnen wat ik daarstraks in haar ogen zag, maar toen nog niet begreep. In haar blik ligt iets wat ik me slechts vaag herinnerde, maar door haar nu stilaan weer begin te herkennen: hoop.

Het eerste bloed

Patrick Berkhof

Als een vlijmscherpe speer jagen we dwars door de lamellen van de tijd. Deze manier van reizen heeft niets meer met snelheid te maken. Je maakt tijdelijk deel uit van het universum en alles daaromheen. Buitengewoon doeltreffend, maar ik wou dat het voelde als een zucht, eenvoudig en glad, en niet alsof je lijf door scheermessen aan stukken wordt gesneden en overal achter blijft haken.

Concentreer, denk ik. De pijn mag me niet afleiden, alert moet ik zijn. Ik maak me klaar om onze curve op het juiste moment te snijden.

Ridqius glijdt naast mij en kijkt op zijn quartz. ‘Bijna.’ Zijn stem trilt.

Zo gespannen heb ik hem nooit eerder gehoord.

Bij de komende breuklijn moet het raak zijn. Toch ontwaar ik geen slaapvertrek zoals gepland. ‘Bomen,’ zeg ik. ‘Vanaf hier dan, Rid. Een betere gelegenheid krijgen we denk ik niet.’

‘Doe het dan maar,’ antwoordt hij.

Met beide handen beschrijf ik de boog van Luïs, zoals mijn meester mij heeft geleerd, en zo knip ik onze curve, met machtige donder en bliksem tot gevolg. Met een klap smakken we op het gras en na een handige rolbeweging komen we een aantal meter verderop direct weer overeind. Waakzaam en trillend op onze jonge benen kijken we rond. Niemand heeft ons hier midden in het park tussen het gewas zien arriveren.

Een lichte bries speelt met de takken van de cipressen en de rozemarijnstruiken.

Gras. Ik ervaar de koelte onder mijn blote voeten en snuif de zoete geur op. Dit geeft me het gevoel dat ik weer één geheel ben en weer leef.

Rid toetst wat in op de positiepeiler aan zijn riem en zegt: ‘Helaas verwijderd van onze beoogde locatie.’

‘Alles is beter dan buiten de muren van Servius Tullius,’ antwoord ik en bedenk me dat we nooit via een van de poorten Rome waren binnengekomen. De wachters zouden vragen stellen over ons jonge bleke uiterlijk, onze perfecte blauwe ogen, onze blonde haren.

‘We zijn hier op tijd, toch?’ vraagt Rid.

Vlug controleer ik onze positie. ‘Dit is de hypothetische oorsprong van de Xaduw. Exact 14 maart, 44 jaar voor Christus. Op 41.898032, 12.485972. We moeten nog een stuk lopen,’ zeg ik en denk: We zijn er, we zijn er echt. Het idee dat we hier de oorsprong van de Xaduw gaan treffen, ontneemt me bijna de adem en elke spier in mijn lijf voelt gespannen aan.

Mijn dankbaarheid zal me doen ontspannen, denk ik. Achter een boom zoek ik de meest schaduwrijke plek op om te verstuiven en Almar te projecteren. Zijn driedimensionale gezicht verschijnt in de wolk van fijne waterdruppels. Zittend op mijn knieën knijp ik mijn handen samen, buig voorover en scandeer mijn gebed: ‘Oh, onze vader Almar, keizer van het leven...’ Ferm klinken is er niet bij. Steeds als zijn verschijning mij aankijkt, slaan de emoties mij door het hart en zie ik hem in die verre toekomst dood voor mij liggen. Een machtig mens als hij kon nooit doodgaan, nooit - behalve door de Xaduw. Voor u, denk ik en buig nog wat dieper. Het is een eer om hier te zijn. Teneinde te voorkomen dat ons prachtige planetaire imperium der 88 stelsels door de moord volledig instort en door die verrekte Ylin wordt onderworpen.

‘Vervloekte Ylin …’ zeg ik zacht. ‘Laten wij die verrekte Xaduw hier en nu vernietigen.’

‘Ylin!’ Rid spuwt het woord haast uit.

‘Beesten zijn het, nee, vliegen.’ Het is een makkelijke vergelijking, omdat deze mensachtige figuren op vliegen lijken, met die groene gloed in hun gefragmenteerde ogen, met hun smerige harige huid, nutteloze vleugels en tentakels als vingers. Logisch dat uit hen het smerige plan is voortgekomen.

Almar knikt tevreden, zoals steeds bij deze projectie, en zijn gezicht verdampt. Mijn hand zwaait teder door de laatste waterdruppels en zo probeer ik zijn portret nog te vangen. Zijn verschijning heeft mij gesterkt.

De hand van Rid landt op mijn schouder en er spreekt angst uit zijn ogen als hij fluistert: ‘Vilmert, de Ylin zijn ongetwijfeld hier.’

Volledig gefocust kom ik overeind en scan met mijn retinaprojecter de omgeving af. ‘Niets te zien,’ stel ik mijn broer en mijzelf gerust. De rillingen trekken niettemin door mijn lijf. Hoe uitvoerig onze training ook is geweest, een Ylin verslaan is vrijwel onmogelijk zonder wapens. En die konden niet mee tijdens onze sprong. ‘We moeten waakzaam blij … kak.’

Ridqius verdwijnt zomaar voor mijn ogen en verschijnt weer tien meter verderop.

Ontzet merk ik dat de draad aan mijn kant van de positiepeiler nog wel vastzit.

Licht verward komt mijn broer op mij af gerend en verschijnt eerst nog een heel eind naar links, maar staat weldra vlak voor mijn neus. ‘Sorry Vil, de draad is los. Klotesysteem.’ Hij houdt zijn losgeschoten draad in zijn vuist geklemd.

‘Niet nu!’ Met trillende vingers priegel ik de uiteinden van de draad in zijn kastje, zodat de positiepeiler weer exact zijn werk kan doen. Tussen ons in hangt de drie meter zwarte draad van gordel naar gordel. ‘Hij is beschadigd geraakt tijdens de sprong.’

‘De mensen in de moderne eeuwen vóór ons zouden zich kapot lachen als ze zien waarmee wij moeten werken,’ merkt Rid op.

‘Verdomme, dit gerommel kan ik niet hebben.’ Door de korte inspanning voel ik het zweet over mijn armen en langs mijn rug lopen. Daarom scheur ik bij mijn polsen de dubbele laag plastimat van mijn pak kapot teneinde de warmte te laten ontsnappen.

‘Ook met deze rommel kunnen we overweg, ontspan je toch.’ Rid omhelst me kort. Vervolgens scheurt ook hij zijn pak open. ‘Laten we iets van deze tijd zoeken om aan te trekken.’

Met moeite wurm ik mijzelf uit de bovenhelft van mijn pak. Meteen daarna scan ik de omgeving af voor een smalle straat of steeg waar we een waslijn kunnen verwachten. Mijn retinaprojector zet een paar adertjes onder spanning, zodat er een pijl in mijn oog verschijnt die naar links wijst. Ik kijk voorzichtig om de hoek van de stenen muur die dit park omsluit. ‘Daar,’ breng ik opgelucht uit en wijs naar het wasgoed, tien meter verderop.

Ridqius neemt uiteindelijk de tunica, die hem verrekte goed staat, en de losse doek wikkelt hij rond zijn hoofd om zijn opvallende haren te bedekken.

‘Deze diefstal zal vast geen chaotische wijzigingen met radicale invloed op de toekomst opleveren,’ zeg ik. ‘Deze kleding zouden we in onze tijd ook moeten invoeren.’ Mijn mantel speld ik bovenaan bijeen met een fibula en dan sla ik het bovendeel ervan over mijn hoofd. Van mijn zweterige broek verlos ik mij ook graag, de mantel is lang genoeg om mijn edele delen te verhullen en weinig mensen dragen ondergoed in deze eeuw. Voor de deur bij een ander huis vinden we sandalen en ze passen perfect.

De draad tussen ons in houden we goed in de gaten zodra we de straten van het oude Rome betreden. Mijn retinaprojectie geeft keurig aan waar we heen moeten lopen. Hoe dichter we de doorgaande lanen naderen, hoe drukker het wordt, en al snel worden we omgeven door een kakofonie van muziek, luide stemmen en heerlijke bakluchten. Gespannen tegen elkaar aan gedrukt lopen we verder. We zijn constant op onze hoede; bij elke steeg verwachten we dat er een Ylin uit tevoorschijn zal springen. De spanning maakt op den duur dat elke opdringerige verkoper me angst aanjaagt.

Boven op de heuvel van Palatijn, een van de zeven heuvels van de stad, ontwaar ik al het dak en de zuilen van de indrukwekkende Regia. Caesar zal er aanwezig zijn op deze 14e maart, daar kunnen we zeker van zijn. Morgen, de 15e, zal hij op de religieuze dag van de Idus van Maart door 23 messteken om het leven worden gebracht aan de voet van Curia van Pompeius. We komen gelukkig in de buurt van de plek van onze missie.

Maar Caesar moeten we niet hebben.

Een nieuwe pijl in mijn oog wijst naar het westen, de richting van een brede laan in. Die nemen we en zo lopen we lange tijd verder. Inmiddels valt de duisternis over de stad en worden er overal vuurpotten en fakkels ontstoken.

Aan het einde van een smalle straat toont de projectie mij een groen kruis op een sierlijk bewerkte deur. Meteen blijf ik staan en trek de kap van mijn mantel verder over mijn hoofd. ‘Daar ligt de domus.’

Rids’ gezicht straalt angst uit. ‘Zal de Ylin de bron al hebben geplaatst?’

‘Dat moet haast wel. Morgen zal het eerste bloed worden vergoten,’ zeg ik.

De bewuste villa ligt dertig meter verderop en we naderen de voordeur in een gestaag tempo. Dan trekken we eraan voorbij en gaan verderop via de open poort direct naar het atrium. Elke villa beschikt hier over een weelderige tuin, omgeven door prachtig versierde zuilen vol gekleurde motieven. In de bewuste domus is het donker.

‘Hier is het.’ Met knikkende knieën sluip ik van boom tot boom naar het huis, waar geen enkele deur ons de toegang belemmert. Alle raamluiken staan deze warme nacht nog open en er wappert slechts linnen voor de gebogen stenen vensters.

Bij elk geluidje blijven we allebei staan.

Uiteindelijk betreden we het slaapvertrek van Marcus Junius Brutus, kortweg Brutus genoemd, een van de samenzweerders die de moord op Caesar op zijn geweten zal hebben.

We sluipen nader. De man ligt languit op zijn matras van stro, met helemaal niemand naast zich. Na een verstuiving door Rid in zijn gezicht zijn we ervan verzekerd dat Brutus voorlopig niet ontwaakt.

Bedachtzaam speur ik het vertrek af en laat mijn scanner zijn werk doen, maar op het geprojecteerde raster verschijnt geen enkele aanwijzing. ‘Geen spoor van Xaduw,’ fluister ik.