Zoutelande

Ellen Kusters

Eerste druk februari 2022

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Design by Lotte

ISBN 978-94-93266-66-7

NUR 285

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hoofdstuk 1

Haar rode koffer stond al een paar dagen stilletjes in de gang te wachten totdat Liselotte hem eindelijk meenam op weg naar een nieuw avontuur.

‘Els kan zelf niet meer naar haar strandhuisje’, had haar moeder gezegd.

Of zij dat niet kon doen. Els was al jaren haar moeders beste vriendin. Helaas was ze door een ernstige vorm van reuma al een hele tijd niet meer in de gelegenheid om naar haar huisje aan het strand te gaan. Ze kon er echter geen afscheid van nemen. Bovendien had ze een zoon die er later vast ook gebruik van wilde maken. Haar moeder had al toegezegd dat Liselotte het ging doen nog voordat ze haar had gesproken. Typisch iets voor haar moeder. Ze had haar streng aangekeken en daarna lachend gezegd dat ze het heel leuk zou vinden om een tijdje in het strandhuisje van Els door te brengen. Ze had nog genoeg vakantiedagen, ze kon prima een paar weken vrij nemen van haar baan als apothekersassistente, zeker in de weken voorafgaand aan de zomervakantie. Ze hoefde met niemand rekening te houden, ze was vrijgezel en had geen kinderen. Dat beviel haar eigenlijk best goed. Wie wilde er nou niet een paar weken rust en vrije tijd in een idyllische omgeving? Bovendien kwam het aanbod van haar moeder precies op het goede moment. Ze had het de afgelopen maanden behoorlijk druk gehad op het werk en een vervelende date achter de rug, die ze zo snel mogelijk wilde vergeten. Mannen konden haar op dit moment gestolen worden. Ze ging niet voor een relatie, maar voor de rust en zon.

‘Els heeft gevraagd of je alles een keertje goed wilt nalopen. Of er nergens iets kapot of beschadigd is. Of er geen lekkages zijn of sloten die niet meer goed werken. Dat soort dingetjes.’

‘Tuurlijk. Ik zal mijn speurneus eens goed aan het werk zetten. Sherlock Holmes is er niets bij,’ antwoordde ze grinnikend.

‘Dat zal Els heel fijn vinden. Je hoeft er geen grapjes over te maken, hoor. Je weet immers maar nooit wat voor schorem er rondhangt. Het zou niet de eerste keer zijn dat er schade is toegebracht aan een strandhuisje. Feestende jongelui die met hun zatte hoofd van alles uitspoken en zich er de volgende dag niets meer van herinneren.’

‘Dat zal heus wel. Het wil helemaal niet zeggen dat dat nu ook het geval is. Jij bent altijd zo pessimistisch. Ga toch eens uit van het positieve. Waarschijnlijk is er helemaal niets aan de hand en ligt het huisje er nog net zo keurig bij als het altijd gedaan heeft.’

Haar moeder slaakte een diepe zucht. ‘Je hebt gelijk. Ik ben aan het doordraven. In ieder geval ben ik blij dat jij daarnaartoe gaat om poolshoogte te nemen en uiteraard om te genieten van een paar weken welverdiende rust.’

‘Het komt allemaal goed, mam. Weet je, ik heb ontzettend veel zin om lekker aan het strand te liggen met een goed boek. De laatste tijd ben ik zo druk geweest dat ik nauwelijks een letter heb gelezen. Terwijl ik normaal gesproken iedere dag een aantal bladzijden lees. Ik heb me dan ook voorgenomen om de komende weken de schade in te halen.’

‘Heel goed, dat heb je verdiend.’

Het was eindelijk zover. Na een lange werkdag had ze eindelijk haar koffer in de auto gezet en alles goed gecontroleerd. Liselotte had aan haar moeder gevraagd of zij in de tussentijd haar appartement in de gaten wilde houden, de planten af en toe wat water wilde geven en de post uit de brievenbus halen. Ze wilde niet de hele tijd op en neer moeten pendelen tussen haar appartement en het strandhuisje. Haar moeder woonde gelukkig niet te ver bij haar vandaan, het was voor haar een kleine moeite om af en toe een bezoekje te brengen aan haar huisje.

Met de rode koffer, die luid achter haar aan rolde over de stoep, liep ze naar haar oude, vertrouwde fiatje. Toen ze de achterklep omhoog deed, kraakte deze flink. Ach, haar auto had z’n beste tijd gehad, maar ze kon er geen afstand van doen. Nog niet. Ze hadden samen al heel wat meegemaakt. Veel mooie dingen, maar ze had ook heel veel tranen vergoten achter het stuur van haar auto. Het fiatje was er altijd voor haar en bracht haar overal naartoe waar ze maar wilde. Hoe kon ze hem dan zomaar inruilen?

Hoewel het een heerlijk autootje was, beschikte het niet over veel luxe. Haar telefoon deed dienst als navigatie. Ze was wel vaker in Zoutelande geweest, maar de weg ernaartoe kon ze niet blindelings afleggen. Daarvoor had ze toch echt navigatie nodig. Onderweg genoot ze van de mooie uitzichten die ze tegenkwam. Het was hier heel anders rijden dan in een drukke stad met alleen maar huizen, flatgebouwen en kantoorpanden. Ze draaide het raampje naar beneden. Haar auto was zo oud dat zelfs deze niet automatisch naar beneden gingen. De warme lucht die de auto instroomde streek als een föhn over haar gezicht en armen, maar het was beter dan geen frisse lucht. Airco had ze niet, dus als het buiten warm was, moest ze het raampje opendraaien. Het was een uitzonderlijk warme periode voor deze tijd van het jaar. Ze hield wel van mooi weer, maar temperaturen boven de dertig graden hoefden voor haar niet. Het kwik was vandaag al gestegen tot zeker boven de zevenentwintig graden en het zou de dagen erna nog warmer worden. Ze snakte naar een verfrissende duik in de zee. Haar bikini zat bovenop in de koffer en het eerste wat ze ging doen als ze bij het strandhuisje aankwam, was deze aantrekken en regelrecht naar de zee rennen. Volgens haar mobiel was het nog maar tien minuten rijden. Dat hield ze nog wel vol. De snelweg had ze al verlaten en ze reed door een prachtige omgeving waardoor het voelde alsof ze in een ver land was. Wat moest het heerlijk zijn om iedere dag te kunnen genieten van dit geweldige plaatje.

De zon zakte langzaam omlaag. Omdat ze onderweg verschillende keren een pauze had ingelast, had ze er langer over gedaan dan ze had verwacht. Ze hoopte dat ze voor het donker bij het huisje zou zijn. Opeens herkende ze de omgeving en besefte dat het nu niet lang meer zou duren. De navigatie gaf inderdaad aan dat het minder dan vijf minuten rijden was.

Doodmoe draaide ze iets voor half elf het erf van Els’ vakantieplek op. Een warm gevoel stroomde door haar heen toen ze het schattige witte, houten huisje zag. Bloembakken met de meest kleurige bloemen sierden het terras en gaven het geheel een romantische aanblik. Toen ze de motor van haar auto had afgezet, was uitgestapt en de sleutel tevoorschijn haalde om de deur te openen, zag ze dat de voordeur openstond. Haar hart zakte ogenblikkelijk naar beneden en verstijfd bleef ze staan. O nee, er zou toch niemand binnen zijn? Inbrekers? Met haar hand kneep ze zo hard in haar mobiel dat ze bang was dat deze kapot zou knappen. Wat moest ze doen? 112 bellen? Ze zouden vragen of ze zeker wist dat er iemand in huis was. Dat betekende dat ze naar binnen moest om te kijken of er braaksporen waren en liep ze kans om ontdekt te worden. Wie weet wat er dan zou gebeuren. Nee, ze durfde echt niet naar binnen, maar ze kon moeilijk de rest van de avond en nacht op het terras blijven staan.

Uiteindelijk werd het “probleem” vanzelf opgelost toen ze even later een bekend gezicht in de deuropening zag verschijnen. Mijn God, dat was die irritante zoon van Els. Wat deed die hier? Haar moeder had niets over hem gezegd. Hoe heette hij ook alweer? Martijn of Maurice? Nee, hij heette Max, dat was het. Alleen was hij geen knul meer, maar een volwassen vent die er eigenlijk best goed uitzag. Nu ze hem eens goed bekeek, moest ze toegeven dat hij goed was opgedroogd. Hij had een flinke bos donkerbruin haar, een goed gevormd lichaam en een door de zon gebruinde huid. Verder was hij goedgekleed. Ze had hem al jaren niet meer gezien. Hij was een jaar jonger dan zij en destijds onuitstaanbaar.

‘Hey Liselotte, goed dat je er bent. Hoe was je reis?’ Hij stak zijn hand op en liep zelfverzekerd op haar af.

Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen en hoopte dat hij haar rode kleur niet zou zien. Zenuwachtig streek ze met haar hand door haar bezwete, rossige haren. Gelukkig was het inmiddels bijna donker.

‘Hoi Max, ja ja, goed hoor. Ik heb er langer over gedaan dan ik had gedacht. Maar ik ben er. Ik wist niet dat jij hier ook zou zijn.’ Klonk ze niet te pinnig?

‘Dat kan kloppen. Het was een impulsieve actie. Zo ben ik. Soms krijg ik van die wilde ideeën, die ik dan vervolgens meteen ga uitvoeren.’ Hij knipoogde naar haar en ze kreeg het nog warmer.

Waarom reageerde ze zo op hem? Hij was toch dat irritante ventje waar ze een hekel aan had?

‘Goh, dan lijk ik helemaal niet op jou.’ Het floepte eruit voordat ze het in de gaten had en ze had meteen spijt van haar woorden.

Een bulderende lach klonk door de verder stille avond. ‘BAM, 1-0 voor jou.’ Hij kwam dichterbij en sloeg kameraadschappelijk op haar schouder.

Ze deed instinctief een stapje naar achteren. Ze wilde niet te dicht bij hem in de buurt zijn. Hij bracht haar in de war. ‘Ik weet niet wat daar zo grappig aan is. Ik ga mijn koffer uit de auto pakken en mezelf installeren. Dan duik ik mijn bed in, want ik ben kapot.’ Ze was helemaal vergeten dat ze plannen had om een verfrissende duik te nemen. Bovendien was het bijna donker, dan leek het haar sowieso geen goed idee om te gaan zwemmen.

‘Goed plan. Hier, laat mij je koffer dragen, dan kun jij alvast lekker op de bank gaan zitten. Schenk ik zo een lekker wijntje voor je in. We moeten het nog wel even over die slaapplek hebben.’

‘Hoezo? Ik neem aan dat ik in de slaapkamer van je moeder kan verblijven?’ Ze kreeg het opeens benauwd.

‘Nou, eigenlijk had ik me daar al gesetteld. Ik ben hier al een paar dagen. Het is een rommeltje momenteel.’

‘Dat meen je niet. Moet ik dan op de bank slapen?’ Ze zei het sarcastisch, maar toen ze naar Max keek, vertrok hij geen spier. Blijkbaar was hij daar wel van uitgegaan.

‘Uh, dat was eigenlijk wel het idee.’ Hij keek haar bloedserieus aan.

Ze begon nerveus te giechelen. ‘Max, dat vind ik een zeer slecht plan. Ik wil liever in een fatsoenlijk bed slapen. Mijn rug is mijn zwakke plek. Een paar nachten op een doorgezakte bank maakt het er niet beter op.’

Opeens verscheen er een twinkeling in zijn ogen en een brede glimlach brak door op zijn gezicht. ‘O, hilarisch. Je had jouw gezicht moeten zien. Natuurlijk mag jij in het bed slapen. Ik ben ook nog maar net een dag hier. Ik wil met liefde mijn plek op de bank innemen. Wees maar niet bang.’

Ze lachte als een boer met kiespijn. Het was moeilijker hem in te schatten dan ze dacht. Toen hij kleiner was, wist ze precies waar ze aan toe was. Hij was een klein rotjoch dat altijd bezig was haar te vervelen. Nu ze erover nadacht, was hij eigenlijk helemaal niet veel veranderd.

‘Haha, sorry, ik denk dat het komt omdat ik zo moe ben. Ik had echt niet door dat je me voor de gek hield. Maarreh … dank je wel. Ik vind het erg nobel van je dat jij de bank neemt.’

‘Graag gedaan. Tja, zo ben ik. Ik doe alles om de vrouwen tevreden te houden. Heel belangrijk, nietwaar? Je zult het de komende dagen vanzelf wel ontdekken.’

Hij zakte onmiddellijk in haar achting. Ze hield er niet van als mannen zo over vrouwen praatten. Alsof het breekbare voorwerpen waren die met uiterste voorzichtigheid behandeld moesten worden. ‘Inderdaad.’ Haar korte reactie zei genoeg.

Ze liep naar binnen en liet een verbouwereerde Max achter. Een heerlijke, bloemige geur steeg uit de kamer op en gaf haar een huiselijk gevoel. Een prachtig veldboeket in een grote kristallen vaas stond op de tafel en verspreidde deze fijne geur. Wie zou die daar neergezet hebben? Het huisje zag er nog net zo uit als in haar herinnering, alleen was het een heel stuk kleiner. Als meisje had het veel groter geleken. Ze was altijd verliefd gebleven op deze plek. Ze voelde zich hier helemaal thuis, het was hier magisch.