Sterke verhalen

Silvia van gimst

Terence & Tilly - sterke verhalen

Symbiose

Silvia van Gimst

Eerste druk maart 2022

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: The Golden Delicious, Marit Meijer

Met dank aan: Coby Karsmakers

ISBN 978-94-93266-70-4

NUR 301

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Deze serie draag ik op aan

yoshiro gabriël

I

Rockport Massachusetts, heden

Megan Tilly schuift ongemakkelijk op de stoel heen en weer. Fronsend staart de commissaris voor zich uit, een grote denkrimpel in zijn voorhoofd. Hij vroeg haar te gaan zitten, iets wat zeer ongebruikelijk is. Ze hoopt dat de commissaris de stilte snel verbreekt. Als dat niet gebeurt, schraapt ze haar keel, nog altijd kijkt haar meerdere niet op.

‘Meneer?’

De commissaris kijkt haar met een verontruste blik in zijn ogen aan, het is duidelijk dat er iets aan scheelt. Hij vouwt zijn handen in elkaar en zucht diep.

‘Mijn nichtje, de dochter van mijn zus, heeft zo’n vijf weken geleden een zeer zwaar ongeluk gehad.’

Megan zegt niets, in plaats daarvan knikt ze en trekt ze vragend haar wenkbrauwen op.

‘Ze liep een aantal ernstige verwondingen op, maar heeft deze beproeving overleefd.’

Megan ontspant een beetje. ‘Dat is goed om te horen, meneer.’

De commissaris perst zijn lippen op elkaar. ‘Ik geef toe, Tilly, dat dit mij zwaar valt. Ik weet niet goed waar ik moet beginnen.’

Het is stil in het kantoor. In een poging de commissaris een duwtje in de rug te geven zegt ze: ‘Waarom ben ik hier, meneer?’ Het is een wat onbeholpen poging, vindt ze zelf.

Desondanks knikt de commissaris vastberaden, recht zijn rug en gaat verder.

‘Ik wil dat jij met haar gaat praten, Tilly. Zo snel mogelijk.’

‘Ik?’

‘Mijn nichtje lag na het ongeval drie weken in een kunstmatige coma, ze was er slecht aan toe. Zo’n twee weken geleden werd ze wakker. Het was nog maar de vraag welk letsel ze aan deze catastrofe had overgehouden. Ze had een flinke klap gekregen, letterlijk en figuurlijk.’

Megan knikt begrijpend.

‘Het leek mee te vallen, tot een paar dagen nadat ze wakker was geworden. Mijn nichtje heet Winter Ambrose. Mijn zuster is nogal creatief geweest met de benamingen van haar kinderen. Winter heeft nog twee zussen, Summer en Autumn. Aan Spring zijn ze nooit toegekomen.’

Er valt een korte stilte, dan kan Megan een lach niet meer inhouden. De droge manier waarop de commissaris het verhaal uit de doeken doet is te veel van het goede. Ze slaat haar hand voor haar mond en biedt haar excuses aan. ‘Het spijt me, meneer. Het is helemaal niet grappig.’ Ze probeert haar gezicht weer in de plooi te krijgen.

De commissaris steekt zijn hand op, ook hij kan een glimlach niet onderdrukken. ‘Het klinkt inderdaad koddig, Tilly, dat geef ik toe. Hoe dan ook, Winter is drieëntwintig jaar en spreek vloeiend Frans.’

Megan tuit haar lippen. ‘Dat is knap, ik spreek geen woord Frans.’

De gezichtsuitdrukking van de commissaris wordt weer serieus en hij leunt naar voren. ‘Dat is het hem nu juist, Winter sprak voor het ongeluk ook geen woord Frans.’

Megan fronst en denkt even na. Haar gezicht verraadt dat er iets begint te dagen.

‘Ik wist dat ik op je kon rekenen,’ zegt de commissaris opgelucht.

‘Het is niet geheel ongebruikelijk dat mensen die uit een coma ontwaken plotseling een taal spreken die hen daarvoor onbekend was. Hoe dat precies zit, weet niemand.’

‘Dat is echter niet het enige, Tilly. Mijn zus maakt zich zorgen om Winter, wat niet abnormaal is als moeder. Winter heeft, hoe zal ik het zeggen, wonderlijke uitspraken gedaan bij de psycholoog. Niet verwonderlijk na zo’n schok, maar ik zou willen dat jij eens met haar gaat praten. Niet in de hoedanigheid van agente. Ik wil dat je met haar gaat praten als Megan Tilly, als mens. Dit mag wanneer je wilt, onder diensttijd eventueel. Je krijgt doorbetaald.’

Megan is oprecht verbaasd. ‘Ik voel me gevleid, meneer. Ik weet echter niet of ik hier de aangewezen persoon voor ben. Ik ben geen psycholoog.’

De commissaris prikt mijn zijn wijsvinger in haar richting. ‘Dat is precies de bedoeling. Luister, Winter heeft bijzondere dingen verteld waar ik meer van wil weten. Je hebt een innemende persoonlijkheid en Winter kennende laat ze niet het achterste van haar tong zien bij een zielenknijper. Ik schat in dat het bij jou anders ligt. Wil je het doen?’

Megan neemt een moment om het verzoek de revue te laten passeren. De vraag van de commissaris klinkt haar nogal cryptisch in de oren. ‘Een sterk verhaal, meneer?’

De commissaris legt zijn wijsvinger en duim op elkaar en haalt die van links naar rechts over zijn lippen. ‘Misschien, Tilly. Dit blijft onder ons, ik wens discretie.’

‘Natuurlijk, meneer.’ Haar stem klinkt zakelijk, maar vanbinnen maakt haar hart een sprongetje. ‘Ik bezoek haar zo snel mogelijk en rapporteer direct naar u terug.’

‘Prima! Ik ben benieuwd naar je bevindingen en ook een beetje bezorgd moet ik eerlijk bekennen. Ik vertel je liever niet wat ik al weet, of beter gezegd heb gehoord, daar kom je zelf wel achter. Ik wil je op geen enkele manier op voorhand beïnvloeden.’

Megan moet toegeven dat ze nu wel erg nieuwsgierig is. Ze denkt aan Terence, zou ze hem mogen meenemen? Het is overduidelijk een familie aangelegenheid, de commissaris zal het niet op prijs stellen.

Als de commissaris haar naar de deur van het kantoor begeleidt houdt hij zijn pas in. ‘Tilly, neem die vriend van je mee. Kom hoe heet hij ook alweer?’ De commissaris knipt met zijn vingers, alsof hij daarmee sneller op de naam kan komen.’

‘Terence Sinclair, meneer.’

‘Precies! Neem die Sinclair mee, twee horen meer dan een.’

Megan is hoogst verbaasd. ‘Weet u dat zeker?’

De commissaris kijkt haar met een serieuze blik aan. ‘Als jij hem vertrouwt, dan vertrouw ik hem ook.’

Megan is ontroerd door dit onverwachte blijk van vertrouwen. ‘Dank u wel, meneer. Wij gaan ons uiterste beste doen.’

‘Dat weet ik, Tilly. Dat weet ik.’

Voordat ze weggaat, bedenkt de commissaris nog iets. ‘Ik zal ervoor zorgen dat jullie in alle rust met elkaar kunnen spreken, ga dus niet tijdens het bezoekuur. Op bemoeizuchtige familieleden zit niemand te wachten. Ik zal het ziekenhuis meteen bellen en ik laat je weten wanneer jullie terechtkunnen.’

Megan neemt plaats achter haar bureau en wacht gespannen het bericht van de commissaris af.