Gestrikt

Ellen Vedder

1e druk maart 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverfoto: spaxiax | FOTOKITA | Shutterstock.com

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93266-71-1

NUR 332/305

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Het zou eenvoudig zijn, zoals ze daar voor me lag op het kingsize bed in de hotelsuite. Loom uitgestrekt op de satijnen lakens met haar lange benen ietwat wijd, de armen losjes naast haar lichaam. Ze keek me verleidelijk aan met haar bruine ogen, half geloken achter dikke zwarte wimpers. Een hand ging omhoog, ze streelde door haar glanzende zwarte lokken. Mijn blik gleed naar haar hals, een lange slanke hals, een kloppende ader nodigde me uit haar te strelen. Ik hou van dat plekje in de hals van jonge vrouwen waar het zacht en toch stevig is. Dat nog terugveert als je er met duim en wijsvinger zacht aan trekt en dan loslaat. Ik ben de tel kwijt hoeveel vrouwen ik daar gestreeld en heimelijk geknepen heb. Geen vrouw die daar het steviger werk waardeert. Bij het flink kneden van borsten of billen vaak een hoop gekreun, maar kom niet aan dat keeltje. Mijn bedpartner van die avond zag er atletisch uit, een studente die aan bootcamp doet. Ik ben een kop groter en een stuk zwaarder dus ongetwijfeld sterker. Ik hoefde alleen maar op haar te gaan zitten, mijn beide handen om haar hals te leggen en druk uitoefenen. Haar hoofd verwrongen en blauw kunnen zien, die domme glimlach van haar gezicht zien verdwijnen. Zou ze schreeuwen?

1

Gehaast komt Noura aan bij de glazen entree van het appartementencomplex, ze is bijna tien minuten te laat voor haar afspraak met een nieuwe opdrachtgever. Superstom, maar een test met nieuwe software kostte meer tijd dan ze had ingeschat. Ze neemt een diepe ademteug en drukt op de intercom. Een oudere man achter de balie in de hal kijkt op. De intercom kraakt zacht.

‘Goedemiddag, wat kan ik voor u doen?’

‘Hallo, ik kom voor meneer Uytdehaag,’ ze doet haar best om duidelijk te articuleren achter haar mondkapje.

‘En u bent?’ Door de glazen deur ziet ze hoe de man haar van top tot teen bekijkt.

‘Noura Tandu van Studio RG.’ Met haar baggy spijkerbroek, oversized hoodie en het haar in een rommelige knot ziet ze er vast misplaatst uit in deze omgeving. Toch heeft ze een afspraak met de CEO van Hedge Invest.

De oudere man pleegt een telefoontje.

Een minuut later glijden de grote glazen deuren open. Ze stapt de hal in en loopt in de richting van de oudere man. Gezeten achter de balie met een groot spatscherm wijst hij naar de liften. ‘U kunt de derde lift nemen en dan naar de drieëndertigste verdieping gaan.’

Ze knikt en stapt de derde lift in. Veel glimmend staal en een ruimte groter dan haar keuken. Er staan slechts twee knoppen op het paneel. De ene met het getal en de andere met een P. Ze drukt op de knop met nummer drieëndertig en de lift zoeft vrijwel geruisloos naar meer dan honderd meter hoogte. Snel checkt ze haar haar en make-up in de spiegel, het mondkapje laat ze zitten. Ze heeft haar favoriet opgedaan, een witte met grafische tekens.

De lift opent in een grote hal waar Reinier Uytdehaag haar staat op te wachten, een van de grootste vastgoedeigenaren van de regio, ze herkent hem van zijn profielfoto.

‘Mevrouw Tandu?’

‘Ja, dat klopt. Zeg maar Noura, hoor.’

‘Noura, ik ben Reinier Uytdehaag, en noem mij dan Rein.’

‘Excuseer dat ik te laat ben. Gedoe met mijn software.’

‘Geen probleem,’ hij wappert met een hand, waarbij ze de schittering van goud opvangt. Hij heeft de leeftijd van haar vader maar ziet er tien jaar jonger uit. Ontspannen, afgetraind, zijn donkere haar in een fris kort kapsel, grijs bij de slapen. Hij draagt een zwarte broek met een mintgroene blouse en loopt op blote voeten. Voor zijn gezicht heeft hij een gelaatsscherm.

‘Even een paar regels, je mag geen foto’s binnen maken en ik wil dat je eerst een geheimhoudingscontract tekent.’

‘Dat is geen probleem.’

‘Volg mij dan.’ Hij gaat Noura voor naar een ontvangstruimte met een salontafel en een paar chique leren stoelen. Op het tafeltje liggen een A4, een pen en eenzelfde gelaatsscherm als Uytdehaag opheeft. ‘Hier kun je het contract lezen en ondertekenen.’

Ze blijft staan terwijl ze haar ogen over de tekst laat gaan. Het stelt niet veel voor. Ze moet geheimhouden wat er besproken wordt, of ze wel of niet de opdracht krijgt, op straffe van een fikse boete. Het lijkt in orde en aangezien ze veel zin heeft in een nieuwe goedbetaalde opdracht zet ze snel haar handtekening.

Hij wijst op het gelaatsscherm. ‘Ik zie graag je gezicht, kun je die opzetten?’

Ze aarzelt. ‘Is dit wel veilig?’

‘Ja, ze zijn beter dan die mondmaskers en dit gebouw heeft het beste ventilatiesysteem van de stad.’

‘Oké.’ Ze doet haar mondkapje af en het gelaatsscherm op. Het is een ingenieus ontwerp, met een clip klemt het zich boven op het hoofd, een perspex scherm bedekt haar gezicht en een strook dunne vezeldichte stof sluit haar hals af.

Hij gaat haar voor een grote lichte kamer in. Hoge plafonds, enorme ramen van boven tot aan de grond.

Als vanzelf wordt ze naar het uitzicht getrokken en loopt ernaartoe. Van grote hoogte kijkt ze neer op de binnenstad en de Erasmusbrug. De boten op de Maas lijken wel luciferdoosjes. Ze kan de neiging bedwingen haar handen op het glas te leggen en ‘Oooh wauw!’ te roepen.

‘Niet slecht, hè?’

‘Inderdaad, wat een uitzicht.’

‘Wil je koffie, thee, iets fris?’

‘Liever een glas water.’ Ze kijkt om zich heen. Veel wit, zwart staal en houten elementen, aan een wand hangen twee schilderijen van Sasja Hagens. Grote kleurrijke doeken met ruige elementen uit de haven. Door de ruimte zweeft een vleugje fris schoonmaakmiddel.

Uytdehaag loopt naar de open keuken en gebaart naar een ovale tafel. ‘Ga maar vast zitten.’

Ze neemt plaats en haar aandacht wordt getrokken door de nieuwe Mac Pro die er staat. Ernaast ligt een grote iPhone.

‘Om mijn personeel het goede voorbeeld te geven, probeer ik zoveel mogelijk thuis te werken. Vandaar ook de afspraak in mijn appartement.’

‘Prima hoor, woon je hier alleen?’

‘Inderdaad.’ Hij zet de drankjes neer, voor zichzelf een espresso en voor haar een glas halfvol met ijsblokjes en een flesje Perrier.

Ze draait de dop eraf en giet de inhoud in haar glas. ‘Gebruik je die Mac ook om games op te spelen?’

‘Nee, enkel voor zaken en wat privé. Maar vertel eens, hoe ben je als vrouw in de gamewereld beland? Was je als kind al gek op computers?’

‘Dat klopt,’ glimlacht ze, ‘vroeger speelde ik veel World of Warcraft en op het vwo koos ik het NT-profiel.’

‘Knap, ik zat zelf meer in de economiehoek met wiskunde verplicht, maar dat kostte me de nodige moeite, toch te abstract.’

‘Ik had juist problemen met de talen, door al die rare regeltjes en hoe iets te interpreteren.’

‘En dat is bij het ontwerpen van games niet?’

‘Nee, programmeren is in feite een kwestie van oorzaak en gevolg.’

‘Vandaar dat je een studie gametechnologie bent gaan doen.’

‘Dat klopt.’

‘En daarna een master Virtual Reality in Londen.’ Hij heeft duidelijk haar cv gelezen.

‘Ja, mijn specialisatie. Games met VR worden steeds populairder.’ Tijdens haar studie begon ze al als zzp’er en bekostigde ze haar studietijd in Londen. Inmiddels heeft ze een succesvol bureau en werkt ze in opdracht voor verschillende instanties en bedrijven.

‘Waar ben je momenteel mee bezig?’

‘Voor een middelbare school. Ik ontwikkel een VR game. Het is een leermodule voor kinderen die moeite hebben met spelling, in een soort escape room worden ze hierin gestimuleerd.’

‘Dat klinkt niet bepaald uitdagend,’ Uytdehaag kijkt haar peilend aan.

‘Ach, ik heb liever ook een bloederig gevecht maar dat wilden ze niet.’ Ze haalt haar schouders op, het is geen geheim dat ze een voorkeur heeft voor maffe games met veel geweld.

‘Mijn leven is ook niet erg spannend.’

‘Dat kan ik me niet voorstellen!’

‘Nee, dat snap ik,’ zucht hij. ‘Ik heb een groot bedrijf, een prachtig appartement, fijne vrienden, ondanks de corona kan ik overal heen reizen voor zaken en ik kan kopen wat ik wil.’

‘Klinkt paradijselijk.’

‘Dat is het ook. En voordat je me als een snob beschouwt, ik geef twintig procent van mijn inkomen aan goede doelen.’

Ze bijt op haar tong en houdt zichzelf voor dat de klant koning is. Als hij een potje wil zeuren, wie is zij dan om hem te bekritiseren?

‘Niet dat ik wil klagen, maar het is allemaal nogal een sleur geworden,’ hij veert op, ‘vandaar dat ik een VR game wil laten maken.’

‘Wat heb je in gedachten?’ Ze gaat ook rechterop zitten.

‘Is het mogelijk om een persoonlijke game te maken, die alleen voor mij bestemd is?’

‘Zeker kan dat.’

Weer kijkt hij haar doordringend aan. ‘Dit moet beslist tussen ons blijven.’

‘Ja ja, ik heb net mijn handtekening gezet, maar bij geheimhouding van een project hanteer ik wel een extra tarief van tienduizend euro.’

‘Dat is akkoord.’

‘Wat is het? Ik begin nieuwsgierig te worden.’

‘Goed …’ hij aarzelt even en onder het gelaatsscherm verkleurt hij licht, ‘het is een spel, hè?’

Noura knikt aanmoedigend.

‘Ik zou een game willen waarin ik de perfecte moord kan plegen.’

‘Wat voor moord, en op wie?’ Haar gedachten springen meteen alle kanten op. Vergiftiging in het ziekenhuis, steekpartijen op het kerkhof, ze heeft van jongs af aan een fascinatie voor horror. Waar haar vriendinnen op school romantische films ontdekten, keek zij alle verfilmingen van de boeken van Stephen King. Nadat ze zijn boeken had gelezen. ‘Wil je wraak op iemand nemen?’

‘Het gaat niet om een specifiek persoon, ik wil graag weten hoe is het om iemand te doden.’

‘Oké …’ ze pulkt even aan haar nagels.

‘Maar ik wil het niet echt doen,’ vervolgt hij. ‘Het na te kunnen bootsen is hoop ik al spannend genoeg.’

‘Dat zal het zijn. VR is behoorlijk levensecht. Wil je een man of vrouw?’

‘Het is hopelijk niet te moeilijk,’ in zijn ogen schittert iets, ‘maar ik heb de voorkeur voor een vrouw, een donkere vrouw, beetje van jouw leeftijd.’

‘Groot, klein, slank, tenger?’

‘Lang, slank, sportief, niet zo’n graatmager model, ze mag wel een beetje sterk zijn.’ Hij staart even omhoog alsof hij haar al voor zich ziet.

‘En verder, het haar, de kleur ogen?’

‘Zwart haar met slag, getinte huid, liefst een halfbloed zeg maar,’ hij grijnst een wit gebit bloot. ‘Maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen.’

‘Nee, dat klopt. En qua omgeving, wat denk je daarbij?’

‘Nou, het liefste doe ik het hier.’ Bij het woordje doe maakt hij even aanhalingstekens. ‘Hier in mijn appartement.’

‘Ooh, maar dat is perfect om Augmented Reality te gebruiken!’

‘En dat is?’ hij kijkt haar vragend aan.

‘AR is een vorm van VR waarbij je iets toevoegt aan de al bestaande werkelijkheid. Met een speciale AR bril beweeg je in je omgeving met het toegevoegde hologram, heel 4D dus. In mijn vrije tijd ben ik met een vriend bezig een toepassing hiervoor te ontwikkelen, de mogelijkheden zijn eindeloos.’

‘Geeft dat een overtuigend beeld?’

‘Absoluut, alsof het hier voor je staat. Een dergelijke bril is alleen wel prijzig.’

‘Dat maakt niet uit, koop er een voor me. Ik zal je een voorschot betalen.’

‘Zal ik doen, maar aangezien het hier moet plaatsvinden, kan ik dan eerst je appartement zien, kijken hoe de ruimtes zijn?’

‘Tuurlijk, laten we een ronde lopen, maar nogmaals, geen foto’s.’

‘Ik onthoud het wel.’

Hij gaat haar voor terug naar de hal waar hij een andere deur opent. ‘Dit is de gang naar de slaapvertrekken, vier slaapkamers, elk met eigen badkamer.’ Eén voor een opent hij de deuren.

Ze stapt naar binnen en kijkt om zich heen. ‘Mooi hoor, maar wat een hoop ruimtes om schoon te maken.’

‘In het voorjaar laat ik alles grondig schoonmaken, en geloof het of niet, de rest doe ik zelf.’

‘Echt? Het lijkt me veel werk.’

‘Ik heb er geen hekel aan en ik heb liever niet dat Jan en alleman hier binnen komt.’

Terug in de living gebaart hij naar de open keuken met toegang tot het dakterras. ‘Nu heb je alles gezien, of wil je ook naar buiten?’

‘Dat is niet nodig, denk ik. Wat is dat voor kamer?’ Ze wijst naar een deur naast het kookeiland. Een zware deur zo te zien, met een slot erop.

‘Die kan buiten beschouwing blijven en houd ik graag privé, als je het niet erg vindt.’

‘Interessante sleutel die in het slot steekt.’

‘Scherp opgemerkt.’ Hij schiet in de lach.

‘Het lijkt wel zo’n kasteelsleutel.’

‘Je hebt oog voor details.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Ik ben programmeur.’

‘Kun je me een demonstratie met zo’n AR bril laten zien?’

‘Dat kan. Ik gebruik momenteel alleen de HoloLens van mijn collega, die kan ik niet uitlenen, maar je zou bij mij langs kunnen komen?’ Ze ontvangt vaker opdrachtgevers thuis, maar ze ziet hem nog niet direct in zijn dure vrijetijdskleding door haar kamer vol apparatuur lopen. Om nog maar niet te spreken van Bliz, haar hond die over zijn ongetwijfeld dure schoenen zal kwijlen.

‘Dat is vooralsnog niet nodig, de vraag is zie je de opdracht zitten?’

‘Ja, het is een mooie uitdaging.’ Blij met de kans om meer met AR te gaan doen.

‘Mooi, geef me je banknummer, is twintigduizend euro genoeg om te beginnen?’

‘Ja, dat gaat wel lukken.’ Ze appt hem haar bankgegevens.