Trauma

Ezra Wildbret

1e druk maart 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverfoto: spaxiax | FOTOKITA | Shutterstock.com

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93266-72-8

NUR 332/305

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hoofdstuk 1

Hoe laat het precies is, weet ik niet. De blauwe kleur maakt plaats voor zachtere kleuren aan de hemel, wat betekent dat het straks donker wordt. Mijn moeder zegt dat het goed is dat ik hier nu ben. Al spreek ik mijn moeder niet meer zo vaak. We mogen niet veel meer met elkaar praten, zegt hij. Daar luistert mijn moeder naar, en ik dus ook.

Vroeger had ik veel boeken op mijn kamer. Toen mijn ouders nog samen waren en we in een normaal huis woonden. Op deze kamer heb ik niet zoveel boeken en soms zou ik willen dat ik mijn boek over de ruimte nog had, maar die mocht ik niet meenemen toen we hierheen verhuisden, alleen wat kleren en een foto van mijn vader en mijn opa en oma. Ik zit op bed en kijk het kamertje rond. Volgens mij zit ik hier nu al twee dagen en ik vraag mij af hoeveel langer de straf duurt. Elisa, een meisje dat een half jaar na ons hier is komen wonen, had laatst ook straf en moest hier bijna een maand zitten. Een hele maand. Wat veel is als ik mij bedenk hoeveel uren er in een dag zitten en hoeveel minuten er weer in een uur zitten. Zij is negen jaar, een jaar jonger dan ik ben. Maar als dit de wil van God is, dan is dat zo. Het maakt niet uit hoe oud je bent. Dat zegt hij.

Ik wil niet meer gestraft worden, dus zal ik zo braaf mogelijk zijn. Beter moeten luisteren.

Ik hoor drie tikjes tegen de deur, wat betekent dat ze mijn eten naar boven brengen. Als ik de deur opendoe, verwacht ik alleen een bord en een glas water te zien, maar zuster Lidia staat er nog.

‘Hallo,’ zeg ik verbaasd.

Ze knikt en maakt een schietgebedje. ‘Hier,’ ze geeft mij een stapeltje witte kleding.

‘Waar is dat voor?’

‘Eet je eten op en kleed je daarna om.’

De witte stof glijdt door mijn handen. Het glimt zelfs een beetje. ‘Wat gaan we dan doen? Ik had toch straf?’

Ze buigt iets naar voren. ‘Je bent gekozen.’

Ik blijf haar even aankijken en vraag mij af wat dat betekent. Ik ben wel blij, want Elisa vertelde ook dat zij was gekozen. De meeste meisjes worden gekozen. Ik ben een jongetje, dus ik voel mij extra bijzonder. Dat is het hoogste doel.

Nog voordat ik iets kan zeggen, zegt ze: ‘Maar je moet niet zoveel vragen stellen. Ga eten, dan ben ik over een half uur terug.’

Ze doet de deur dicht en ik pak mijn bord. Aardappelen met een stukje vlees. Elke hap kost moeite. Ik kan niet zoveel eten, want ik heb een raar gevoel in mijn maag. Volgens de meisjes zou je dan dichter bij God moeten zijn, omdat hij dichter bij God staat. Iedereen weet dat hij de boodschapper is.

Als ik klaar ben met eten, drink ik nog een paar slokken water en doe dan mijn broek en trui uit. Ik houd mijn onderbroek en sokken aan. Ik pak de witte kleding en trek de wijde jurk over mijn hoofd. Ik vraag mij af of ze de goede maat heeft gebracht, want hij valt veel te groot. Ik ga op bed zitten en na een paar minuten, die voelen als uren, doet Lidia de deur weer open.

‘Klaar?’

Ik knik.

Ze kijkt naar mijn voeten. ‘Je sokken mogen uit.’

Gehoorzaam trek ik mijn sokken uit.

‘En die ook.’ Ze wijst naar mijn benen.

‘Ik heb mijn broek al uitgetrokken. En daarnaast vraag ik mij af of deze niet te groot is.’

Ze schudt haar hoofd en kijkt mij strak aan. ‘Je onderbroek, bedoel ik. Alles moet uit, behalve het gewaad.’

Ik knipper een paar keer met mijn ogen. ‘Maar waarom moet mijn onderbroek uit?’

‘Wat heb ik gezegd over te veel vragen stellen?’

Ze draait zich om en ik laat mijn onderbroek langs mijn benen glijden. Ze knikt goedkeurend en wenkt dat ik haar moet volgen.

We lopen de smalle, houten trap af. Als we op de tweede verdieping zijn, opent ze een grote deur. Ik kijk de kamer in en zie hem op bed liggen. Hij wenkt mij.

‘Ga naar binnen,’ fluistert ze. ‘En denk eraan, gehoorzaam hem.’

En zonder nog ergens over na te denken, loop ik naar binnen.

Hoofdstuk 2

Het is weer een van die dagen. Zo’n snikhete, verstikkende dag. De mensen blijven de koffiebar instromen.

‘Tamar?’

Ik draai mij om. Freddie staat aan de andere kant van de toonbank en wijst naar de vuilniszakken.

Nog twee weken, praat ik mezelf moed in. Nog twee weken koffie serveren, tafels boenen en glimlachen. Nog twee weken en dan kan ik weer terug naar Amsterdam.

Ik pak de vuilniszakken en loop naar achter. Na een worsteling met de deurklink en de vuilniszakken, strompel ik eindelijk naar buiten.

‘Zeg,’ hoor ik achter mij als ik de zakken net in de container heb gegooid. ‘Ken ik jou niet ergens van?’

Ik kijk op en zie een oudere vrouw met een rond brilletje naar mij kijken.

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik denk het niet.’

‘Ben jij niet … heb jij hier gewoond?’

‘Heel lang geleden.’

‘Goh …’ Ze blijft mij aankijken.

‘Ik moet naar binnen,’ zeg ik terwijl ik naar de deur wijs. ‘Het is heel …’

‘Ben jij niet Tamar?’ Gaat de vrouw ongestoord verder. ‘Die van …’

‘Ja,’ knik ik. ‘Dat ben ik. Sorry, maar ik moet nu echt door.’

‘Ach.’ Ze kijkt me aan. Dan grijpt ze plotseling mijn hand. ‘Goed op jezelf passen hè, meisje. Niets is wat het lijkt.’

Ik kijk haar verschrikt aan, probeer haar te plaatsen, maar ik herken haar niet. Ze laat haar stevige greep los en loopt weg.

Na tien jaar in Amsterdam te hebben gewoond, ben ik vergeten hoe dorps Schoorl is.

Ons kent ons.

Een paar uur en honderd kopjes koffie later, draai ik zuchtend de deur op slot.

‘Kom je nog een wijntje doen?’ Freddie houdt een glas omhoog. Hij staat achter de mahoniehouten bar waar felle TL-lampen zijn ingebouwd. Zijn bruine haar is met een flinke klodder gel achterover gekamd.

Ik steek mijn hand op. ‘Ik denk dat ik gewoon …’

‘Niets daarvan. Dat zeg je nu al bijna twee weken. We gaan gezellig een borrel doen.’

Hij schenkt een tweede glas in. Het geschreeuw van kinderen op de klimduin klinkt nu heel ver weg, mijn oren suizen omdat het binnen zo stil is. De rest van de collega’s hebben zich al verzameld op het terras achter de koffiebar. De meesten ken ik niet. Het zijn vaak meisjes en jongens van onder de twintig, die iets bijverdienen tijdens hun vakantie. Dat geldt niet voor Freddie. Ik voel niet de behoefte om iedereen beter te leren kennen en elke avond tot twee uur ‘s nachts te zuipen, om vervolgens met een verschrikkelijke kater te moeten werken.

‘Jij bent hier ook niet weg te slaan, hè?’ zeg ik, terwijl ik me op de barkruk hijs.

Hij grijnst. ‘Uit Schoorl bedoel je? Of de koffiebar?’

‘Uit Schoorl. Ik had niet verwacht dat jij hier zou blijven plakken. Veel mensen die ik nog ken van de basisschool, zijn het dorp uit.’

Hij zucht. ‘Ja, misschien wel. Misschien had ik dat ook wel graag willen doen, maar ik ben hier gebleven voor mijn moeder. Toen zij overleed, kon ik op de een of andere manier ook niet weggaan.’

Ik peil zijn gezicht. ‘Wat is er met je moeder gebeurd dan?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ze was erg ziek, dus ik wilde haar niet zomaar achterlaten.’

‘Ah,’ knik ik en ik zwijg even. ‘Wat erg voor je.’

Ik weet niets meer te zeggen en kijk naar buiten. ‘Beste plekje in Schoorl, hè?’ Ik kijk naar het zand op de klimduin. Veel mensen hebben zich op het plein verzameld om in de namiddagzon een biertje te drinken, terwijl hun kinderen rennend en gillend de duin op- en afrennen.

‘Zeg, wat brengt jou eigenlijk terug in Schoorl?’ Doet Freddie nog een poging om het gesprek op gang te houden.

Ik neem een slok wijn. ‘Vrienden van mijn ouders wonen in het gele huis tegenover de kerk.’

‘Madelief en Henk?’

Ik lach. ‘Die, ja. En ze zijn zes weken een rondreis maken, dus vroegen ze of ik op hun huis wilde passen.’

Freddie blijft mij vragend aankijken.

‘Dus … dat wilde ik wel.’

Hij houdt zijn hoofd nog iets schever, waardoor hij mij doet denken aan een hond.

‘En om deze zes weken iets om handen te hebben, besloot ik ergens te gaan werken. Niet dat ik per se geld nodig heb, maar anders zit ik maar …’

Hij steekt zijn hand op. ‘Ik bedoelde eigenlijk waarom je nu pas terugkomt naar Schoorl? Volgens mij maken Henk en Madelief elk jaar lange reizen.’

Ik schuif mijn glas naar voren en hij schenkt bij. Zo nonchalant mogelijk haal ik mijn schouders op. ‘Ik heb mijn baan als recruiter opgezegd in Amsterdam. Ik werd er niet gelukkig van. Toen kreeg ik dit aanbod. Fijn om even de benauwde stad te kunnen ontvluchten.’

Freddie kijkt mij aan. Hij heeft een vriendelijk gezicht met diepliggende, blauwe ogen en een lange neus.

‘Je praat er niet graag over, hè?’

‘Er valt niet zoveel te vertellen.’

Freddie knikt. ‘Een paar bitterballen dan maar?’

Hij verdwijnt naar achter en ik beweeg met mijn wijnglas heen en weer. Mijn mobiel begint te trillen en maakt een hard geluid. Ik zie een bericht van een anoniem nummer. De laatste tijd word ik vaker lastig gevallen met reclameberichten. Ik stop de telefoon in mijn zak.

Freddie komt terug uit de keuken en zet zwierig een schaal hete bitterballen op tafel. ‘Niet tegen de rest buiten zeggen hoor, dan willen ze ook.’

Ik glimlach en pak er een uit de schaal. Hij blijft mij even aangapen en knipt dan in zijn vingers.

‘Shit, mosterd vergeten.’

Ik blijf een tijdje zitten, met de bitterbal lichtjes tussen twee vingers ingeklemd.

Weer voel ik mijn telefoon trillen. Met een zucht leg ik de bitterbal terug in de schaal. Het tweede sms’je is ook van een anoniem nummer. Ik open de eerste.

Ik heb eindelijk een telefoon kunnen bemachtigen. Dicht bij de stadstuin aan het water. Help me. Er is weinig tijd. De anjer.

Het voelt alsof mijn bloed langzaam bevriest. Ik open het tweede sms’je.

Ik hou altijd van jou. Mijn pluisje.

Mijn keel is dichtgeknepen en voor een aantal minuten kan ik mij niet bewegen. Ik hoor Freddie in de verte vragen of alles wel goed gaat. Mijn moeder noemde mij altijd pluisje, maar dit kunnen geen sms’jes van mijn moeder zijn. Want mijn moeder is al vijftien jaar dood.

Hoofdstuk 3

De plastic stoel doet na twintig minuten al pijn aan mijn kont.

‘Hij komt zo bij je,’ zei de politieman, toen ik vanuit de wachtkamer naar een ander kamertje werd geleid. De lauwe cappuccino die naar karton smaakt, heb ik na de eerste slok op het tafeltje voor mij neergezet.

De deur gaat open en een forse politieagent komt de kamer binnen. ‘Goedemorgen, mevrouw Schotvanger. Ik ben Thijs van Engelen. Excuses dat het wat langer duurde, het is nogal druk.’

Ik geef hem een hand terwijl hij op de stoel tegenover mij gaat zitten. Hij klikt het computerscherm aan op het bureau voor hem.

‘Zo,’ zegt hij als hij zijn hoofd van het scherm wendt. ‘Ik begrijp dat u denkt dat u sms’jes van uw moeder heeft ontvangen.’ Zijn buik past net tussen de stoel en het bureau.

Ik vertel hem nog een keer het verhaal dat ik een dag eerder ook al aan de balie heb verteld.

‘Hmm,’ knikt hij. ‘Ik kan mij die zaak van vijftien jaar geleden nog goed herinneren, de hele regionale politie was in rep in roer. Ik begon hier net, als broekie. Het is zelfs een tijdje landelijk nieuws geweest hè? Ongelofelijk dat ze nooit gevonden is.’

‘Ja … inderdaad ongelofelijk.’ Ik merk dat ik een brok in mijn keel krijg.

Hij kijkt weer naar het computerscherm en zucht dan diep. ‘Ik wil graag eerlijk tegen u zijn, mevrouw Schotvanger ...’