De ketting

Miriam Lucia

1e druk maart 2022

Uitgeverij: H!P Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverfoto: spaxiax | FOTOKITA | Shutterstock.com

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN e-book 978-94-93266-73-5

NUR 332/305

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

De ketting

‘Mon mari est mort.’ Mijn man is dood.

De eigenaren van het vakantiehuis kijken haar verbouwereerd aan als Francien hen antwoordt op de vraag of zij dit zespersoons huis echt alleen betrekt.

‘Ah, il est décédé récemment?’

Ja, dat klinkt beter: onlangs overleden. Décédé, dat woord moet ze onthouden voor als er iemand naar haar situatie vraagt. Het klinkt heel wat vriendelijker dan gewoon dood. Mort. Het woord past beter bij de omstandigheden waaronder haar echtgenoot is gestorven. Morsdood is hij. Ze glimlacht flauwtjes terwijl ze naar de grond staart. Dan kijkt ze op en knikt. Het is inderdaad nog niet lang geleden.

Het valt haar tegen dat die mensen pal naast haar verblijf hun eigen woning hebben. Nu moet ze hen beloven dat als ze zich eenzaam voelt, bij hen cider komt drinken. En uiteraard is ze van harte welkom om zo lang te blijven als ze maar wil.

Onder het voorwendsel dat ze heel erg moe is van de reis, weekt Francien zich los van het vriendelijke stel. Ze boft dat, hoewel het naseizoen net begonnen is, dit vrij was. Het ziet er net zo uit als op de foto’s van de website. Knus en toch ruim. Er zijn drie slaapkamers. In de grootste zet ze de kleine koffer die ze bij zich heeft neer, uitpakken doet ze later wel. In een van de andere kamers legt ze haar schilderspullen. Naast de open haard in de woonkamer staat een fauteuil die eruitziet alsof ze er lekker in kan wegkruipen. Heerlijk naar de vlammetjes staren. Overdag biedt de stoel een mooi uitzicht op de tuin. Hoge planten en diverse klimmers zorgen voor veel privacy. Er staan veel planten in bloei, en de rode schakeringen van de duizendknoop zijn prachtig in de avondschemering. Bijna jammer dat ze hier misschien slechts een week of twee zal blijven, ook al heeft ze het voor onbepaalde tijd gehuurd.

Op de keukentafel staan ter verwelkoming een fles wijn en een kaasplankje. Met het kleffe broodje van het benzinestation heeft ze voor vanavond genoeg te eten. Het weinige proviand dat ze bij zich heeft, laat ze onberoerd. In de koelkast staat een fles water. Daar houdt ze het bij voor nu. Ze wil helder blijven om over haar plan na te denken. De duizend kilometer lange rit naar de Morbihan was vermoeiender dan ze had gedacht. De files hielden haar flink op. Het is niet echt laat, maar zelfs zonder wijn vallen haar ogen al bijna dicht. Gelukkig is het bed al opgemaakt en kan ze er zo in rollen. Ze kan niet meteen de slaap vatten. Haar gedachten tollen door haar hoofd. Marcel en Anna, vrienden van haar man, hielpen haar allerlei dingen te regelen voor de begrafenis. Ze keken raar op toen Francien een dag na de begrafenis aankondigde even weg te willen. Twee weken, hooguit, zei ze hen. Haar tranen hadden hen overtuigd, ze had het echt nodig. De weinige bagage die ze meenam gaf de doorslag dat ze niets vermoedden van het feit dat Francien helemaal niet van plan is om terug te komen.

Wat had ze zich vergist in wijlen haar echtgenoot. Hij leek zo’n welgestelde man. Ze voelt zich berooid. Normaal gesproken heeft ze daar een betere kijk op.

Toen haar vader stierf, had ze nauwelijks een cent te makken. Ze bleef, ondanks de nare herinneringen, in de armoedige huurwoning wonen, want waar kon ze heen? Ze vond een baan in de horeca en kon het hoofd boven water houden. Ze merkte dat ze makkelijk fooien kreeg zonder iets speciaals te doen. Haar baas was blij met haar. Veel mannen kwamen juist op de dagen dat zij werkte en dat verhoogde de omzet. Gewoon omdat ze er was en een praatje maakte met iedereen die daarom verlegen zat. Ze ging met niemand mee hoewel ze vaak aanbiedingen kreeg. Tot ze de vijfenzeventigjarige Reinoud ontmoette.

Hij was rijk en gul. Verlangde naar haar gezelschap en verder niets. Ze was verbaasd geweest toen hij haar een aanzoek deed. Ze weigerde. Hij meende te begrijpen waarom en beloofde haar dat hij nooit iets zou doen wat zij niet wilde.

‘En als dat nou helemaal niets is?’ vroeg ze hem.

Het maakte hem niet uit. Hij hoopte op fijne conversaties en een gezelschapsdame waarmee hij op feestjes voor de dag kon komen. Ze kreeg een eigen kamer in zijn grote appartement. Het ging een half jaar goed. Twee weken voor het geplande huwelijk overleed hij aan een hartstilstand op de golfbaan, waar hij haar leerde hoe ze moest staan om te putten. Ze had nergens recht op en de familie verzocht haar het appartement te verlaten. Noodgedwongen betrok ze een dure flat in de vrije sector. Gelukkig kon ze haar oude baan achter de bar terugkrijgen. Met haar salaris kon ze net de eindjes aan elkaar knopen. De geschiedenis bracht haar wel op een idee. Niet lang daarna diende de vierenzeventigjarige Felix zich aan als opvolger van Reinoud. Dit keer zou ze het beter doen. Helaas heeft ze hem verkeerd ingeschat.

En nu is ze hier. Hoe moet ze verder? Waarom heeft ze voor Bretagne gekozen? Ze spreekt nauwelijks Frans. Toen ze het woord vakantiehuizen intypte was Frankrijk als eerste opgekomen. De Morbihan in het zuiden van Bretagne sprak haar wel aan. Redelijk toeristisch, genoeg afleiding voor een treurende weduwe om haar gedachten even te verzetten. De afstand was te overzien. Rond de duizend kilometer is in een dag te doen als je alleen moet rijden. Haar kleine rode auto, die ze in de garage van haar woning achterliet, is niet comfortabel genoeg voor zo’n reis. Zijn grote Mercedes leende zich beter voor de lange rit. Misschien brengt die nog wat op. Eerst moet ze slapen, bijkomen van de reis en alles wat er is gebeurd. Het is tegen de ochtend als ze eindelijk in slaap valt.

Wat was dat? Meteen zit Francien rechtop in haar bed. Ze luistert. Het is doodstil. Ze zou zweren dat ze iets hoorde bij de voordeur. Ze stapt uit het ledikant en grist het achteloos op de grond achtergelaten jurkje dat ze gisteren droeg van de vloer. Ze trekt het over haar blote lijf aan. Dan kijkt ze om de hoek van de slaapkamerdeur de woonkamer in. Waarom heeft ze de gordijnen niet dichtgedaan gisteren? Behoedzaam loopt ze de zitkamer in en blikt om zich heen. Alles lijkt zoals ze het gisteren heeft achtergelaten. Ze gaat naar het raam en kijkt naar buiten. Ja, waarom zou je gordijnen sluiten als je zo vrij gelegen zit? In de kleine hal is ook niets te zien. Voorzichtig opent ze de voordeur. Ze hoort iets ritselen. Met een harde zet duwt ze de deur verder open. Een bonk. Ze springt naar buiten en in dezelfde beweging draait ze zich om naar het geluid dat vanachter de deur komt. Haar ingehouden adem stoot in een keer naar buiten. Dan schiet ze in de lach bij het zien van een boodschappentasje aan de deurknop. Ze spiedt om zich heen of niemand haar heeft gezien in haar heldhaftige karatehouding. Of zoiets. Ze heeft nog nooit van haar leven iets aan vechtsporten gedaan. Zelfs geen judo, hoewel haar tante dat aanraadde om haar wat weerbaarder te laten worden. Voor als haar vader haar alleen liet, of juist niet. Ze begreep niet waar dat voor nodig was. Later wel. Waarom had haar tante haar niet duidelijker gewaarschuwd nu haar moeder dat niet meer kon? Haar vader duldde geen bemoeienis, misschien kreeg haar tante de kans niet. Niet voordat ook zij stierf en Francien de leeftijd kreeg om het te bevatten.

Uiteindelijk is ze weerbaar genoeg, op haar eigen manier.

Francien pakt het tasje en bekijkt de inhoud. Een stokbrood, twee croissants, een potje jam en een fles wijn. Alweer een. De verhuurders denken vast dat ze de fles, die voor haar klaar stond, in haar ellende gisteren al soldaat heeft gemaakt. In de keuken ziet ze op de klok dat het half twaalf is. Ze schrikt ervan. Ze heeft een gat in de dag geslapen. Wat wil je ook na zo’n reis en het grootste deel van de nacht liggen woelen. De geur van het verse brood wekt haar hongergevoel. De schrik en in tweede instantie het idee dat ze zich betutteld voelt, verdwijnen als ze zich bedenkt dat het zondag is vandaag. Vanaf twaalf uur zijn de meeste winkels in Frankrijk gesloten. In ieder geval de bakkers en supermarkten. Uiteindelijk is het heel lief bedoeld, maar ze hoopt dat ze haar een beetje met rust laten. Ze wil zich niet te veel inlaten met hen, met niemand.

Met smaak eet ze de croissants op. Het met de hand geschreven etiket duidt erop dat de jam zelfgemaakt is. Het zit boordevol vruchten en is verrukkelijk. Het stokbrood bewaart ze voor de avond. Met de meegebrachte maaltijdsoep is dat genoeg. Na haar late ontbijt pakt ze haar spullen uit. Een paar boeken, die ze op het laatste moment voor haar vertrek in een tas heeft gestopt, legt ze bij de open haard. Op een na. Dat ligt afwisselend nutteloos op de tuintafel en haar schoot, terwijl ze zich koestert in de zon. In deze streek wordt het gelukkig gemiddeld slechts zo’n eenentwintig graden. Dat vindt ze mooi zat. Ze zit zo vrij dat ze even overweegt haar jurk uit te trekken. Daaronder is ze nog steeds naakt. Niemand die haar ziet. Het idee dat haar buren ineens voor haar neus kunnen staan, weerhoudt haar. De hele dag brengt ze lummelend door. Vandaag is even voor haar en voor haar alleen.

De volgende ochtend kijkt ze uit het raam. Het is droog. De regen die gepaard ging met het onweer heeft de tuin opgefrist, maar haar hoofd niet. Halverwege de nacht is ze wakker geworden en vanaf dat moment heeft ze liggen piekeren. Ze heeft slechts veertien dagen de tijd voor ze weer thuis wordt verwacht. Hoe kan ze zorgen dat ze van de aardbodem verdwijnt? Waar moet ze beginnen? Met het beetje geld dat ze heeft kan ze niet lang vooruit. Ze moet daarom eerst de auto verpatsen. Waar kan dat? Er moeten geen vragen worden gesteld. Voordat ze dat kan doen moet ze zich eerst oriënteren waar ze naartoe kan. Een grotere stad is de beste mogelijkheid om anoniem te blijven. Vannes misschien, of nog beter Nantes. Vanuit haar huidige verblijfplaats kan ze beide steden bezoeken om een indruk te krijgen. Een ding is zeker, met blijven hangen in de tuin komt ze niet verder. Ze moet eropuit.

In een van de vele brochures over de omgeving die in het huisje liggen, is haar oog gevallen op Rochefort en Terre, een kunstenaarsstadje. Te klein voor haar doel, maar waarom niet het onaangename zo aangenaam mogelijk maken?

Vanuit Camoël is het een goed half uur rijden. Als ze nu vertrekt, kan ze daar lunchen, wat rondslenteren en op de terugweg boodschappen doen. Francien recht haar rug en neemt het besluit. Ja, daar gaat ze mee beginnen. Ze is tenslotte op vakantie. Misschien kan ze daar ook meedoen aan een schilderworkshop. Een beetje praten met overige deelnemers zodat men haar herinnert als die vrouw die niet onverdienstelijk schilderde, hoewel ze nogal somber werk maakte. Sporen achterlaten van een rouwende weduwe.

Ze is direct verliefd. Ze parkeert net buiten het centrum en zodra ze haar voeten op de geplaveide straten in het oude centrum zet, kan ze even alles vergeten. De vakwerkhuizen met luiken en deuren in allerlei kleuren, de granieten woningen, zelfs nu in september nog overwoekerd door bloeiende bougainville. O, om hier te mogen wonen … Maar hier zou ze niet anoniem genoeg zijn. Waarom heeft ze haar schetsboek niet meegenomen?

Ze wandelt langs de vele boetiekjes en patisserieën. Op een terras aan de Place Saint-Michel strijkt ze neer en geniet van de prachtig uitgedoste mensen die haar passeren. Lange haren, uitbundig gekleurde kleding, het valt een beetje te vergelijken met de hippietijd. De toeristen kun je zo aanwijzen. Ondanks de regen die in de lucht hangt, lopen ze in korte broeken en topjes door de straten te struinen. In de smalle steegjes, waar de zon in deze tijd van het jaar niet vaak boven de huizen uitkomt, kan de temperatuur snel dalen.

Zelf draagt ze een frisse, witte halflange broek en een paar makkelijke, blauwe sandaaltjes. Het eveneens blauwe, licht doorschijnende bloesje met driekwartmouw past bij haar ogen.

Een Nederlandse jongen die langs het terras loopt, stoot zijn vriend aan.

‘Kijk, die Françaises zijn tenminste elegant. Daar kunnen die boerentrienen in Nederland nog wat van leren.’

Ze laat hen glimlachend in de waan en haalt nonchalant haar hand door haar halflange donkere haar. Het effect had niet groter kunnen zijn en de jongens draaien zich een aantal keer om terwijl ze verder lopen.