Huisavond

Stan Geerdink

1e druk maart 2022

Uitgeverij: H!P Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverfoto: spaxiax | FOTOKITA | Shutterstock.com

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93266-74-2

NUR 332/305

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Zondag

De geur van sigaretten zou na een poosje vanzelf wel verdwijnen en het krakkemikkige bureau paste qua kleur bij de bevlekte gordijnen die de rails deden doorbuigen, maar de ruimte was goed. De meubels die ze gisteren met haar vader had geïnstalleerd lieten voldoende ruimte over om te kunnen bewegen. Voor een grand plié of een grand battement bijvoorbeeld. Ze greep de bureaustoel beet en gooide haar been sierlijk de lucht in.

Glimlachend bekeek ze het “uitzicht”: een muur met een raam op een paar meter afstand. Ze hoorde de stem van haar moeder weer in haar hoofd: ‘Weet je zeker dat je die andere kamer niet fijner vindt? Ik vind dit zo bedompt, daar heb je toch veel meer zonlicht?’

Zonlicht was fijn, maar dat woog niet op tegen de afstand tot het centrum. Gelukkig had haar vader vroeger op kamers gewoond en begreep haar daarom beter. Grappig hoe de relatie met je ouders kan veranderen in de loop van de tijd. Het was meestal haar moeder die zich het beste in haar kon verplaatsen.

‘Jij moet Mila zijn.’

Ze schrok en draaide zich om. Een bleke jongen in een ochtendjas met droog, lang haar, leunde tegen de deurpost alsof het zijn eigen kamer betrof.

‘O, hoi. Ja, klopt. Aangenaam.’ Ze liep met uitgestoken hand op hem af.

‘Hai, ik ben Jan-Peter, maar zeg maar JP.’ Hij schroomde niet zijn ogen even over haar lijf te laten glijden voordat hij haar hand schudde. ‘Ben je vandaag aangekomen?’

‘Ja, of eigenlijk gisteren al, maar toen was er verder niemand in huis, geloof ik. We hebben alvast een beetje ingericht, maar ik ben niet blijven slapen, want we wilden nog een avondje gezellig met het gezin zijn. Voordat ik echt op kamers ga, zeg maar.’

JP knikte begrijpend. Ze vroeg zich af of het normaal was om je in ochtendjas en badslippers voor het eerst voor te stellen aan een nieuwe huisgenoot. Even voelde ze haar blik omlaag getrokken worden naar zijn teennagels, maar ze hield haar hoofd recht.

‘Nou, dan heet ik je hierbij officieel welkom in huize De Kachel,’ zei hij met een wijds armgebaar. ‘Waren de huisregels al met je besproken?’

Huisregels? Ze had het in haar kennismakingsgesprek met die Evert niet over regels gehad, maar ieder huis heeft uiteraard regels. Bij haar ouders moest ze af en toe haar kamer stofzuigen en de vaatwasser leegruimen.

‘Nee, nog niet. Hebben we die?’

‘Jazeker,’ zei hij en wijzend op zijn vingers ging hij ze een voor een bij langs.

‘Een: iedere week het toilet en de douche schoonmaken. Het rooster vind je in de wc, maar ik moet zeggen, die is redelijk gedateerd. Eigenlijk doet alleen Merel het zo af en toe. Twee: de deuren van de slaapkamers blijven altijd open, want dat vinden we gewoon gezellig. Nu mag je best een keer je deur dicht doen, omdat je je wilt afzonderen, leren, huilen, dat werk, maar wees er dan wel op verdacht dat er altijd iemand kan binnenvallen, of sterker nog, ga er maar vanuit dat het gebeurt.’ Hij grinnikte en wachtte even op een reactie, maar ging verder toen hij die niet kreeg. ‘Goed, dan regel nummer drie: drank is voor algemeen gebruik. Dus, verzamelen in de koelkast in de keuken. Kratten bier, wijn, alles eigenlijk wat van alcoholische waarde is. Drugs, mocht je daar interesse in hebben, mag je zelf houden, maar wel goed verstoppen, want, nou ja, ik zou het maar doen. En dan de klapper van de week. Regel vier. De allerbelangrijkste regel. De regel die er echt toe doet: woensdagavond is het huisavond. En dat betekent: samen eten, samen drinken. Dus geen dansles, dates, leren voor tentamens, of vriendinnenbijkletsavonden. Mocht er nu echt een belangrijke reden zijn dat je niet kunt, ik bedoel, je moeder ligt op sterven of je bent ergens in een kelder opgesloten, dan graag een week van tevoren afmelden bij Evert of mij. Of Ward, maar die is altijd lijp, dus die kun je maar beter mijden.’

Een kort lachje ontsnapte vanuit haar keel. Ze probeerde in zijn gelaatsuitdrukking af te lezen hoe serieus ze deze opsomming moest nemen, maar hij hield zijn gezicht strak. ‘Goed, klink gezellig,’ zei ze uiteindelijk.

‘Dat is het zeker. Misschien zul je eerst even moeten wennen hier, maar ik beloof je, het wordt tof. We zijn een gezellig huis.’

Wennen, ja. Dat moest ze, al vroeg ze zich af of hij met wennen iets anders bedoelde dan zij.

‘Nou, succes dan met uitpakken,’ zei hij knikkend naar de dozen. ‘En laat maar weten als ik even een handje kan helpen. Mijn kamer is aan het einde van de gang rechts. Ciao!’

Zijn voetstappen stierven weg en ze hoorde ergens verderop zijn deur kraken.

Oké, je deur op een kier zetten mag dus blijkbaar wel.

Ze probeerde de bureaustoel uit. Een van de weinige, overgebleven meubelstukken die de vorige huurder had achtergelaten. De rugleuning klapte met een zucht naar achteren, waardoor ze bijna achterover viel. Ze trok een la van het metalen bureau open wat zo’n ijzingwekkende gil gaf dat haar armharen recht overeind gingen staan.

Zo probeerde zich in te beelden hoe de vorige huurder hier had gezeten. Was hier ooit echt serieus gestudeerd? Ze zou de komende dagen proberen het hier een beetje meer naar haar smaak in te richten. Een paar plantjes en leuke dingen aan de muur maakten al veel uit. Als ze ooit iemand mee wilde nemen hiernaartoe, moest het een beetje toonbaarder zijn.

Ze pakte met lichte tegenzin de dozen uit. Ze stapelde haar kleren op in de IKEA kast en ordende de boeken op de plank aan de muur boven het bureau. Meteen deed het haar goed. De meeste boeken had ze al uit, maar ze vond het huiselijk ogen en daarnaast hadden goede boeken die je met plezier gelezen had een stukje van jezelf in zich, alsof ze je ziel weerspiegelen.

Ze haalde de foto van haar gezin uit de doos. Zij, haar broertje en haar ouders keken trots en gelukkig in de lens met de bergkammen van de Pyreneeën op de achtergrond. Ze zette hem op het bureau, maar twijfelde daarna of ze hem wel zo in het zicht wilde plaatsen, dus besloot ze te wachten tot ze eerst de kamers van haar huisgenoten had gezien. Misschien was het not-done, en dan kon je er beter van op de hoogte zijn.

Toen ze klaar was met uitstallen, ging ze in de ingebouwde hoogslaper liggen. Het was midden op de dag, maar ze was moe en wilde het nieuwe matras uitproberen. Ze nam een paar verschillende lighoudingen aan en stelde zich voor hoe ze hier de komende tijd zou slapen. Het voelde nog erg vreemd en ze kon het zich nauwelijks voorstellen dat dit haar plekje was voor de komende maanden, of jaren ... Dat ze hier zou wonen. Alleen, op zichzelf, en niet meer onder de vleugels van haar ouders.

Ze schudde een weemoedig gevoel van heimwee van zich af door zich te concentreren op de komende week. Al snel kwam een lichte spanning op in haar onderbuik, vanwege de komende periode vol nieuwe ontmoetingen en nieuwe uitdagingen die haar stonden te wachten. Alsof ze vanuit de coulissen toekeek en afwachtte, omdat ze bijna op moest voor een dansvoorstelling.

Op het moment dat ze dagdromend haar blik naar buiten richtte, schrok ze ineens. In het pand aan de overkant stond een figuur voor het raam. Het was een jongen. Aan zijn lengte en houding schatte ze hem in op een jaar of vijfentwintig. Zijn lange armen hingen slap langs zijn slungelige lijf. De reflectie in het raam ontnam haar de details in zijn gezicht, maar hij leek haar recht aan te kijken. Even stak ze haar hand op om te zien of hij reageerde, maar toen hij dat niet deed, liet ze hem snel weer zakken.

Ze klom uit bed en ging voor het raam staan. Weer stak ze haar hand op, aarzelend, maar hij bleef onbewogen staan toekijken. Toen, als in vertraging, draaide hij zich om en deed een paar passen opzij waardoor hij uit het zicht verdween.

Een poosje bleef ze staan om haar gedachtespinsels op een rijtje te krijgen. Was er een logische verklaring voor deze onbekende jongen die haar zojuist schaamteloos had staan observeren? Ze merkte ineens dat ze het koud had, trok een trui aan en sloot de gordijnen. Die blijven voorlopig dicht, dacht ze.

Het centrum van de stad lag op aangename loopafstand van haar huis. Het was schemerig en de warmte van de nazomerzon straalde na vanaf de herenhuizen die het Poeleplein omringden. Een gemoedelijk rumoer steeg op vanaf de overvolle terrassen en vulde het plein op het moment dat ze aankwam. Blijkbaar waren er meerdere eerstejaars op het idee gekomen vanavond al aan de KEI-week te beginnen.

Mila zocht de tafels en stoelen af en dacht ondertussen terug aan de keren dat ze bij haar nicht was blijven logeren. Ze verheugde zich erop haar weer te zien.

‘Hé Mil! Joehoe! Hierzo!’

Kris zwaaide vanaf de andere kant van het Poeleplein. Van gêne had Kris nooit gehoord, en het deerde haar blijkbaar niet dat minstens twintig mensen om haar heen haar aanstaarden, alsof ze gek geworden was met haar geschreeuw.

Mila zwaaide terug en zigzagde in haar richting.

‘Hèhè, super leuk je te zien, meid,’ zei Kris terwijl ze zich stevig tegen Mila aandrukte.

Ze gingen zitten. Kris had een rosé voor zich staan die inmiddels halfleeg was (halfvol, verbeterde Mila zichzelf) en bestelde twee nieuwe bij een passerende serveerster.

‘En …?’ vroeg Kris.

‘En wat?’

‘Hoe voelt het nu om een echte student te zijn?’

‘Haha, ja wel leuk, geloof ik. Maar het is ook wel wennen hoor, een beetje gek nog.’

‘Snap ik, schat. Had ik ook. Maar, geloof me, na deze week ben je helemaal in the zone. Je moet even wat meer mensen leren kennen.’

‘Ja. Komt wel goed. Ik ben in elk geval blij met mijn nieuwe huis.’

‘Ja? Vertel! Hoe zijn je huisgenoten? Ik wil alles weten.’ Kris klapte als een blije zeehond in haar handen, ging voorover zitten en keek Mila breed grijnzend aan.

‘Nou, ik heb ze nog niet allemaal gezien. Alleen JP. Jan-Peter geloof ik. Hij lijkt me wel aardig, ook al stond hij me wel te checken toen ik zijn hand schudde.’

‘Oké, oké … lekker ding?’

Zo had Mila er nog niet naar gekeken, maar door de verwachtingsvolle blik van haar nicht moest ze hier wel even serieus op in gaan. ‘Euh, nou, nee. Maar die Evert die ik bij het eerste gesprek ontmoette voor de vakantie leek me wel geschikt. Hij is iets van vierdejaars ofzo en een beetje de leider van het huis, denk ik.’

‘Toe maar. Zo ken ik je weer. Meteen gaan voor die hoofdprijs, haha.’

‘Ja nou, we zien wel. Er wonen verder nog een meisje en een andere jongen, maar die zie ik komende woensdag wel bij de huisavond. Die schijnen we trouwens iedere week te hebben. En jij? Nog nieuwe huisgenoten dit jaar?’

Kris had het sinds het begin van haar studie goed voor elkaar. Op haar kamer was destijds een enorme run geweest en ze hadden een visitatie georganiseerd voor genodigden. Met haar netwerk skills, natuurlijke aantrekkingskracht en vlotte babbel had ze met twee vingers in de neus de kamer gekregen.

‘Wij hebben één nieuweling, een jongen, gaat rechten doen, geloof ik. Hij lijkt me wel gezellig, maar ik heb hem nog niet veel gesproken. Ik heb vooral veel tijd gestoken in het plannen van komende week.’

Dat was ook zo. Mila was zo met zichzelf bezig geweest dat ze helemaal vergeten was dat Kris KEI-leider was. KEI-leiders bepaalden waar er gedronken en gefeest werd. Als moederganzen gevolgd door hun kroost zouden ze de stad de komende week iedere avond doorkruisen. Het geheel had iets aandoenlijks en werd daarom omarmd door alle nieuwelingen die zich graag een weekje onder de vleugels van hun “moedergans” lieten leiden. Een taak die Kris op het lijf geschreven was.

‘Ja, ik vroeg me al af hoe de voorbereidingen zouden zijn,’ probeerde ze zich eruit te redden.

Kris vertelde druk met haar armen gebarend en schaterlachend over haar plannen voor de komende week: bij welke kroegen ze de rij bij de ingang voorbij konden lopen, omdat ze daar een barman of een uitsmijter kende; welke studentenverenigingen haar zouden verwelkomen met gratis drank en bij welke eetcafés ze snel geholpen zouden worden, omdat ze had gescharreld met de eigenaar. Mila’s bewondering voor Kris groeide bij iedere zin.

Nadat ze een paar wijntjes verder waren en merkten dat het leger werd op het terras, besloten ze een dansvloer op te zoeken. Het was piekuur in de Negende Cirkel en de korte rij voor de ingang verried dat het binnen niet te doen zou zijn qua drukte, maar het weerhield hen er niet van om aan te sluiten in de rij. Ze drukten zich bij binnenkomst gretig door de opeengepakte mensenmassa heen naar achteren. Ondanks de harde beat en de indringende zweetlucht hing er een gemoedelijke sfeer. De kledingstukken die als wasgoed over de balken boven hun hoofden hingen, gaven de kroeg de uitstraling van een Zuid-Amerikaanse dorpsstraat.