Zwart versje

Debora Degreef

1e druk maart 2022

Uitgeverij: H!P Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverfoto: spaxiax | FOTOKITA | Shutterstock.com

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93266-75-9

NUR 332/305

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

1

Er verscheen een politiewagen, een witte bestelbus, een zwarte sedan en na een poosje nog een witte bus. Buurtbewoners vluchtten nieuwsgierig de straat op om poolshoogte te nemen. Veel was er niet te zien, want de inzittenden verdwenen meteen in het huis van familie Malsemaker. Sinds de mysterieuze verdwijning van Luna Malsemaker waren de lamellen daar onverbiddelijk gesloten.

Buurman en buurvrouw Bazen, van huisnummer zevenenvijftig, keken vanuit het raam op de eerste verdieping in de achtertuin van familie Malsemaker. Achter in de riante tuin, waar de berkenboom het grasveld scheidde van de fraaie waterpartij, werd een partytent opgezet.

‘Oh mijn god,’ zei mevrouw Bazen. ‘Ze zouden toch niet …’

Meneer Bazen knikte. ‘Ik denk het wel, Gerda.’

‘Ik wilde zo graag geloven dat hij onschuldig was.’ Vanaf het allereerste moment dat bekend werd dat Luna vermist was, gonsde het gerucht dat Luna’s echtgenoot er meer vanaf wist. En al was hij nooit officieel aangeklaagd als verdachte, buurtbewoners bedachten de wildste theorieën met als gemeenschappelijk thema: Adrie Malsemaker had zijn vrouw vermoord.

Er werden grote bouwlampen de partytent in gedragen. Met een katrol kwam de stroom. Naast de partytent stapelden koffers met materieel zich op. Af en toe zagen ze een agent in zo’n koffer duiken, er iets uithalen en het meenemen in de partytent. Hun silhouetten maakten door de ingevallen schemering sinistere schaduwen op het tentdoek.

‘Ga jij eens naar buiten. Ik wil weten wat er aan de hand is. Misschien dat de buren het weten.’

Mevrouw Bazen deed wat haar man haar opdroeg, griste een jas mee en voegde zich bij het groepje buurtgenoten dat zich nieuwsgierig had opgesteld op de stoep voor het huis.

‘Gerda! Gerda! Heb je het al gehoord? Ze hebben Luna gevonden.’ Het was Richard Dronten die de verlossende woorden sprak. Een sportief type met zandkleurig haar dat slordig over zijn oren viel. Meneer Bazen noemde hem spottend “moppie”, omdat hij leek op de mop waarmee mevrouw Bazen de keuken dweilde.

‘Onze hond was vanochtend onder het hek gekropen naar de tuin van Adrie. Ik probeerde hem terug te fluiten, maar Boris had een sterke geur opgevangen en bleef kwispelend bij de boom staan. Vlak voor de vijver. Ik dacht eerst nog dat hij een konijn of eekhoorn op het spoor was en ik bleef maar roepen. Toen hij eindelijk terugkwam, had hij een bot in zijn bek.’

‘Oh nee!’ Mevrouw Bazen sloeg een hand voor haar mond. Ze zag het tafereel voor zich, inclusief de insinuatie van Richard dat Boris een bot van Luna in zijn bek had.

‘Ik pakte het bot aan, omdat ik dacht dat het een stok was. Kun je je voorstellen dat ik ineens een bot in mijn handen had? Het was ongeveer zo groot.’ Richard hield zijn handen dertig centimeter uit elkaar. ‘Ik denk dat het haar onderarm was.’ Richard liet meteen zijn armen naast zijn lichaam vallen na die uitspraak, alsof hij zich plots realiseerde dat het ongepast was om de onderarm van een buurvrouw vast te houden.

Mevrouw Bazen wilde niets meer horen, maar stiekem wilde ze juist alles horen. Ze verheugde zich erop om het haar echtgenoot te vertellen, onder het genot van een glas wijn en een bakje pinda’s. Er gebeurde toch al zo weinig in hun leven. ‘En toen?’ vroeg mevrouw Bazen ongedurig.

‘Ik heb de politie gebeld. Ze hebben het bot meegenomen voor onderzoek, wilden de plek zien waar Boris hem gevonden had. Nou ja, ik heb de plek over de schutting aangewezen. Adrie was niet thuis, anders waren ze via de voordeur gegaan, maar uiteindelijk zijn ze over de schutting gesprongen en hebben ze de plek van dichtbij bekeken. Het was direct duidelijk, hoor, daar hoefde geen labonderzoek aan te pas te komen. Ze hebben meteen actie ondernomen. Adrie is op zijn werk gebeld, die zit nu bij zijn dochter. Ik moet straks met Monique naar het bureau, voor een verklaring. Ik denk niet dat we veel meer kunnen vertellen, maar het is allemaal de procedure hè?’

Mevrouw Bazen knikte. Elke buurtbewoner kende het fenomeen, had bezoek van de politie gehad in de weken na Luna’s vermissing. Wanneer en op welke locatie ze haar voor het laatst gezien hadden. Hoe haar gemoedstoestand was. Of ze nog onbekende mensen in de buurt hadden gezien.

Terwijl de buurtbewoners over Adrie Malsemaker spraken en over zijn dochter die regelmatig met holle ogen werd gezien, keek Willem Snoeck vol afschuw hoe verschillende botten werden blootgelegd. Deze kant van zijn werk als rechercheur wende nooit. Hij keek liever naar de slachtoffers zoals ze eruit zagen toen ze nog leefden, op foto’s die hij kreeg van familieleden.

Er werd met klein gereedschap gewerkt om zo min mogelijk schade toe te brengen aan de botten. Elk onderdeel van het skelet werd zorgvuldig verpakt en gelabeld, waarna het verdween in een koffer. De overblijfselen van mevrouw Malsemaker, zo was het vermoeden. Er bestond een kans dat ze op een ander lichaam waren gestuit, eentje misschien zelfs uit de middeleeuwen of ouder, dus direct conclusies trekken konden en mochten ze niet.

De plek onder de berkenboom had een niveauverschil. Het was na de laatste regenperiode verzakt. Willem pakte het rapport uit zijn schoudertas en las het nogmaals door. Ten tijde van de verdwijning zat meneer Malsemaker voor twee maanden in Amerika. Het bezoek was werkgerelateerd, al had hij een bezoek gebracht aan een oudtante. Meneer Malsemaker belde zijn dochter na vier dagen, omdat zijn vrouw de telefoon niet beantwoordde. De dochter nam met de reservesleutel een kijkje in het huis. Een dag later stond de dochter op het politiebureau om aangifte van vermissing te doen.

Als dit Luna was, en rechercheur Snoeck dacht van wel, dan was ze door een misdrijf om het leven gekomen. De dader was slordig geweest en had niet diep genoeg gegraven. Nu was Luna uit zichzelf naar boven gekomen. Een assertieve dode. Hij keek naar een volgend bot dat in de luchtdichte kist werd gestapeld. Willem Snoeck was het rechtdoorzee type en wist dat hij het slechte nieuws aan de familie moest melden. Valse hoop gaf hij nooit. Weinig collega’s konden zijn doortastendheid waarderen en vonden dat hij voorzichtiger met de nabestaanden om moest springen.

Een agent die naast hem was komen staan en geduldig wachtte tot Willem zijn telefoon had opgeborgen, zei plechtig: ‘De pers is op de hoogte.’

‘Is de woordvoerder al opgetrommeld?’

De agent knikte.

‘Goed. Kunnen die aasgieren nou nooit eens wegblijven?’ Willem draaide zich om naar de kisten om er zeker van te zijn dat de deksels er veilig op zaten en keek omhoog, naar de andere woningen met zicht op de tuin.

Meneer Bazen dook betrapt weg toen de rechercheur hem hard aanstaarde.

2

Uiteraard was de bos rozen het eerste dat hem opviel in de lege treincoupé. En uiteraard had hij om zich heen gekeken om iemand erop te attenderen de bos niet te vergeten bij het uitstappen. Er was niemand om aan te spreken en toen hij erover nadacht, had hij ook niemand uit zien stappen op Leiden Centraal. Weifelend ging Ben zitten, op gepaste afstand van de stoel waarop het boeket lag. Hij had een fascinatie voor bloemen.

Met zijn blik op de rozen was het achterliggende landschap van de Bollenstreek veranderd van slordig gebouwde en matig onderhouden boerderijen naar hippe nieuwbouwhuizen met strak afgemeten tuintjes. De laatste groep vervulde hem altijd met een zekere mate van trots, omdat een aantal van die nieuwbouwwoningen van zijn hand kwam. Die successen leken ver weg. Het nieuwbouwproject in Velp bezorgde Ben al weken kopzorgen. Er waren condities opgelegd waar hij niet vanaf kon wijken, maar die zo’n belemmering vormden voor zijn creativiteit, dat hij zelfs overwoog het project terug te geven aan de opdrachtgever. Groene daken, daar kon hij nog wel iets mee. Ook met de verplichting van recyclematerialen, wat namelijk meer een zorg voor de constructeur en aannemer was. Het was het fenomeen mini-windmolens dat hem de kriebels bezorgde. Aan de voorgevel nog wel. Het werd er voor architecten niet gemakkelijker op. Bij aanvang van zijn studie was net het algemene besef ontstaan dat plastic opnieuw gebruikt kon worden om het milieu te sparen en moest je nu zien: auto’s die met stekkers opgeladen werden, daken met afschuwelijke zonnepanelen en beperkende milieuzones. Allemaal aspecten die toch meegenomen moesten worden in zijn tekeningen.

Bij station Haarlem was Ben uit automatisme netjes rechtop gaan zitten, met de tas tussen zijn voeten, zodat er passagiers naast en tegenover hem plaats konden nemen. Hij keek op het perron recht op het houtsnijwerk van twee paneeldeuren in mahoniehouten kleur en maakte een mentale aantekening. Hij wist dat het een keer van pas kon komen. Er verscheen niemand in zijn coupé en Ben ontspande zich door iets onderuit te zakken. Dat was het moment dat zijn blik weer viel op de rozen en dat Ben zich afvroeg of hij de conducteur in moest lichten. Hij zag zichzelf liever niet door de trein struinen met een grote bos rozen, op zoek naar een conducteur die zich hoogstwaarschijnlijk verschanst had in een afgesloten hok.

Hij probeerde zich te concentreren op het boek dat hij meegenomen had. Op pagina drie was zijn blik als vanzelf afgedwaald naar de rozen en had hij het boeket goed bekeken door voorover te leunen. Wie weet, hing er een kaartje aan? Hij voelde zich als een padvinder die een spoor in een dichtbegroeid bos had ontdekt en las het kaartje aan zichzelf voor. Liep er nu ergens op een station een man te vloeken, naarstig op zoek naar een bloemenkiosk om een nieuwe bos te kopen?

De deur van de coupé zwaaide open en Ben liet betrapt de rozen vallen op de lege stoel.

‘Uw vervoersbewijs alstublieft.’

Ben haalde plichtmatig zijn kaart tevoorschijn. Hij had nooit zwart gereisd, maar toch voelde hij zich altijd ongemakkelijk als zijn kaart gecontroleerd werd.

‘Prima,’ zei de wat oudere conducteur vriendelijk. ‘Een mooie bos heeft u daar. Voor uw vrouw?’

Het was niet de bedoeling van Ben om de man te bedriegen, maar voordat hij het doorhad had hij gezegd dat de bos inderdaad voor zijn vrouw was.

Ellen leunt achterover in de bruine fauteuil waarin haar toch al fragiele lichaam helemaal verzuipt en kruist haar benen zoals alleen vrouwen dat kunnen. Ze zijn weer beland in hun favoriete restaurant tegenover het station, met een fles wijn en een stuk stokbrood. Het is een ongeschreven regel geworden om zo een diner te starten.

‘Ik heb echt een terrible day gehad. Hopelijk heb jij wat leukers te melden.’

‘Wat is er dan gebeurd?’

‘Ach, zo’n stel dat mijn plan voor het interieur eerst geweldig vindt en nu ineens terugkrabbelt en alles op een andere manier wil. Je kent ze wel, dat soort klanten.’

Ben zucht. En of hij ze kent. Dodelijk vermoeiend. Ellen is binnenhuisarchitecte en haar klantengroep is al net zo veeleisend als de zijne.

Ellen lacht gespannen. Heel kort maar, want haar mondhoeken krullen naar beneden. ‘En het ergste van deze dag is het nieuws dat Luna Malsemaker dood is aangetroffen.’ Ze slaat haar ogen neer.

‘Ik hoorde het.’ Ellen kreeg les van Luna op de academie en zei vaak dat ze alles aan haar te danken had. ‘Hoe voel je je?’

‘Niet zo best. Ik wil naar haar begrafenis.’ Er wellen tranen in haar ogen op.

‘Zal ik met je meegaan?’ Ben pakt haar hand vast.

Ze knikt en neemt vervolgens een te grote slok van de wijn. ‘Ander onderwerp graag. Dus vertel: wat heb jij allemaal gedaan de laatste dagen? Nog een seventies huisje bedacht?’ Ze forceert een grinnik.

Het is de standaard grap geworden die af en toe opduikt. Eén van Bens klanten had geklaagd dat zijn plan voor een villa te seventies oogde. Waarschijnlijk door de bruine en oranje tinten. Ben had die kleuren ironisch genoeg toegevoegd om de schets meer tot leven te brengen. De enige overeenkomst met de jaren zeventig was de ruimtelijkheid die hij had toegepast in het ontwerp. Grote kamers, een onnodig ruime hal en een inpandige garage. Hij had verwacht dat de klant daarvan juist onder de indruk zou zijn en dat de handtekening als vanzelf onder de offerte zou landen. Het was een moeilijk moment om te horen dat ze voor een andere architect hadden gekozen. Eentje met een saai ontwerp van een vierkante, betonnen blokkendoos. Ben vertikt het om dat soort tekeningen af te leveren.

Sinds dat incident laat Ben zijn schetsen eerst door Ellen onder handen nemen voordat ze naar de klant gaan. In ruil voor die verdienste krijgt ze drie procent van de opbrengst.

‘Nee, nog niets gereed. Ben bezig met De Vlijen, weet je wel, die woonwijk buiten Utrecht?’ Het nieuwbouwproject in Velp heeft Ben opzettelijk ver weg gestopt en daarmee gaat hij Ellen nog niet lastigvallen.