Shocktherapie

Akky Akkermans

1e druk maart 2022

Uitgeverij: H!P Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverfoto: spaxiax | FOTOKITA | Shutterstock.com

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN e-book 978-94-93266-76-6

NUR 332/305

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Deel 1 - De man uit de kroeg

Even voorbij de Nesciobrug begon Lisa’s fietslampje koortsachtig te flikkeren: aan, uit, aan, uit …

Lisa leunde voorover en schopte ertegen. Tevergeefs, want het lampje knipperde als een defecte lantaarnpaal verder. ‘Kut. Papa is vergeten de batterij te vervangen.’

‘Maak je geen zorgen,’ zei Pim, Lisa’s studievriend. Hij gebaarde naar het duister tussen de bomen van de verlaten dijk. ‘Hier zal je geen bekeuring krijgen.’

Lisa glimlachte geforceerd. ‘Nee. Je hebt gelijk.’ Alleen was het niet de politie die ze vreesde. Beslist niet. Was die hier maar.

Ze klemde haar handen stevig om de rubberen handvaten van haar omafiets en trapte verder. Ondertussen dwaalden haar gedachten af naar de man uit de kroeg. Een of ander triest figuur dat in zijn eentje dronk. Hij was van middelbare leeftijd, gokte ze. Gezet, ongewassen haar, vlekken op zijn te strakke overhemd. Waarschijnlijk een gescheiden alcoholist. Van zijn slecht verzorgde voorkomen, was het vooral de duistere blik die Lisa bijbleef.

Ogen van een moordenaar, dacht ze tijdens het vluchtige oogcontact. Ogen die doorgaans achter zwarte balkjes verborgen bleven – want dit was de blik van een terrorist voor hij in de rondte begon te schieten. Een soort Anders Breivik van eigen bodem. Alleen had de man niet geschoten. Hij had slechts van zijn bier gedronken en eens in de zoveel tijd over zijn schouder naar Lisa gekeken. Of beter gezegd: naar Lisa gestaard.

Nu was het Lisa die over haar schouder keek. Naar het lichtje, dat al tien minuten op precies dezelfde afstand bleef. Alsof de bestuurder van het voertuig haar schaduwde. Was het een fiets of een scooter? En waarom kwam hij niet dichterbij?

‘Wat ben je stil, Lies,’ merkte Pim op. ‘Heeft de alcohol je in zijn greep?’

Lisa haalde haar schouders op. ‘Moet wel.’

‘Ik voel hem ook wel hoor. Moet morgen vroeg op, toch had ik deze avond voor geen goud willen missen.’ Hij deelde een plaagstootje uit, waar Lisa’s arm met een geschrokken tinteling op reageerde. ‘Het gebeurt natuurlijk niet elke dag dat een vriendin van mij in de krant verschijnt!’

‘Het was het WeesperNieuws maar …’

‘Rook je dat?’ vroeg Pim, snuffend als een kat. ‘We fietsten net door een walm van valse bescheidenheid.’ Een tweede plaagstoot. ‘Heb je eigenlijk veel reacties op het interview gehad?’

‘Ja. Meer dan verwacht.’

‘Positief of negatief?’

‘Beide.’ Helaas blijft het negatieve vooral hangen.

‘Ach, veel mensen zijn er gewoon nog niet klaar voor. Op zich niet gek, met al die veranderingen van tegenwoordig. Kan me best voorstellen dat het weerstand oproept. Helemaal bij boomers.’

‘Klopt. Mijn vader verklaart mij elke keer voor gek als ik zijn beroemde biefstuk laat staan.’

‘Nog steeds? Hoelang eet je nou al vegetarisch?’

‘Sinds vorig jaar augustus. Ik voelde me zo schuldig na een schandalig uitgebreide barbecue. En dan bedoel ik niet het McDonald’s-schuldig.’

‘Ik vind het knap van je, Lies. Meen ik echt.’

‘Vreemd. Mij staat bij dat je me keihard uitlachte.’

‘Dat was in het begin, voor je me overtuigd had. Nu eet ik alleen nog vlees in het weekend.’ Pim lachte. ‘Als ik zo doorga, kom ik misschien ook wel in het WeesperNieuws. Eens zien of ik net zo’n mooie kop krijg: “Hamburgermaniak Pim verandert in vegetarische wereldverbeteraar.” Wat denk je, Lies? Zou je daar jaloers van worden?’

‘Nee. Wel trots.’

Ze fietsten rap verder, grimassend van de kou. Links bevond zich het Amsterdam-Rijnkanaal en rechts het keurige Diemen. Lisa had er geen oog voor; ze zag alleen de donkere blik van de man uit de kroeg, die telkens in haar gedachten opdoemde. Waarom had hij haar zo onheilspellend aangekeken? Wist hij iets van haar? Of was het gewoon een angstaanjagende flirtpoging?

Waarschijnlijk kijkt hij iedereen zo aan, hield Lisa zichzelf voor. Toch bleef ze hem vrezen … net als het lichtje in haar rug: een witte stip onder de contouren van de Nesciobrug. Daar heb je hem weer. Nog steeds even ver. Of even dichtbij, afhankelijk van …

‘Shit,’ zei Pim, knijpend in zijn remgrepen.

‘Wat is er?’ vroeg Lisa, die twee meter verder tot stilstand kwam.

‘Dit is mijn afslag. Ik slaap vanavond bij mijn moeder.’

‘Ah, oké. Ik moet dus alleen terug.’ Ze pruilde haar onderlip en hield haar hoofd een beetje schuin. ‘In het donker … zonder licht … als weerloze vrouw …’

‘Oké, oké. Ik ga wel met je mee naar Weesp.’ Hij zuchtte. ‘En dan weer terug naar mijn moeder.’

‘Waarom blijf je niet gewoon bij je vader vannacht?’

‘Omdat ik dan een belofte breek. Waarschijnlijk is mijn moeder nog wakker ook – wachtend tot haar verloren zoon eindelijk terugkeert.’ Pim lachte beschaamd. ‘Ze haalt zich van alles in haar hoofd, weet je.’

‘Zoals?’

‘Dat ik met mijn dronken kop de gracht in strompel. Of dat ik aangereden word. Daarom kom ik de deur niet uit als mijn fietslampjes het niet …’ Pim keek naar Lisa’s knipperende lamp die op het punt van uitvallen stond. ‘Ah, shit. Nu kan ik het echt niet maken om je alleen naar Weesp te laten fietsen.’

Lisa voelde zich ineens schuldig. ‘Ben je gek. Ik maakte een grapje.’

‘Ik meen het, Lies. Samen uit, samen thuis.’

‘Nee, ik wil het niet hebben. Die arme moeder van je. En je zei ook morgen vroeg op te moeten.’

‘Dan maar wallen. Als jou iets overkomt, vergeef ik het mezelf nooit.’

‘Wat zou mij hier moeten overkomen? Na Science Park zijn we niemand meer tegengekomen.’ Ze bracht het overtuigend, al dacht ze aan zijn donkere blik.

‘Het zijn altijd dit soort weggetjes waar vermiste vrouwen voor het laatst gezien worden. Straks zit je in Opsporing Verzocht.’

Lisa grijnsde. ‘Wel een grote stap: van lokale krant naar de televisie.’

Kille wind gierde voorbij. Bladeren dwarrelden verloren naar beneden. Maanverlicht kanaalwater klotste tegen de verroeste damwand.

Eenmaal uitgelachen, zei Pim: ‘Ik stel een compromis voor. Jij gaat op mijn fiets, ik op de jouwe. Zo heb je tenminste licht.’

‘Wat een gedoe. En die van jou heeft zo’n onhandige stang in het midden.’ Ze zette haar fiets op de standaard, stapte af en tikte tegen het lampje. Aan, uit, aan, uit … aan!

‘Zo. Ik ga snel op pad, voor dat rotding het begeeft.’

‘Zeker weten? Het voelt niet goed, Lies.’

‘Stel je niet aan. Ik red me wel. Die moeder van jou daarentegen …’

Pim knikte. ‘Doe voorzichtig. En stuur een appje als je thuis bent.’

Nu was het Lisa’s beurt om haar neus theatraal op te halen. ‘Hm, ruik je dat?’ Ze wreef haar duim en wijsvinger over elkaar als een Italiaan die niet op een woord kan komen. ‘De bedorven meur van truttigheid.’

‘Heel leuk,’ zei Pim terwijl hij aanstalten maakte om de dijk te verlaten. ‘Ik maak maar dat ik wegkom. Spreek je snel weer!’

‘Joe!’ riep Lisa hem na. ‘We zien elkaar maandag bij het hoorcollege!’

Met Pim aan het donker verloren, richtte Lisa zich op de monotone weg die naar Weesp leidde. Voordat ze verder fietste, controleerde ze de afgelegde route op de aanwezigheid van haar achtervolger. Het lampje was precies even ver, terwijl zij en Pim minutenlang stil hadden gestaan.

Hij moet ook gestopt zijn, realiseerde Lisa zich. Met haar voeten zocht ze paniekerig naar de trappers en met haar koude handen naar de rubberen handvaten. Daarna schoot ze weg. Verkleumd. Ontnuchterd. En doodsbenauwd.

*

Lisa fietste sneller en sneller nu zij en Pim elk hun eigen weg gingen. Ze was blij dat ze niet tussen hem en de belofte aan zijn moeder gekomen was; toch baalde ze ervan alleen terug te moeten. Ze had dan om Pims moeder gelachen, maar wist dat ze dit avontuurtje beter voor haar eigen vader kon verzwijgen. Hij wilde het absoluut niet hebben dat zij in het donker alleen terugging. Nee, als hij hier lucht van kreeg, mocht ze blij zijn als ze Toeters & Bellen de komende maanden van binnen zag. Ook leuk, alleen lang niet zo spannend als een stapavondje in Amsterdam. Haar blonde haar in een vlecht, rode lippenstift op, zenuwachtig in de rij met de geleende identiteitskaart van een vriendinnetje, dansen met interessante jongens die al afstudeerden …

Ze droomde weg. Heel even maar. Toen ze achteromkeek, zag ze dat het lichtje achter haar precies dezelfde afstand aanhield, ook al fietste ze op het tempo van een wannabe-wielrenner. Er kronkelde een koude rilling over haar ruggengraat, gevolgd door kippenvel. Ze verbeeldde het zich. Uiteraard.

Maar dat felle licht ... Lisa kon er niet omheen. Ze zag het echt. Ze overwoog terug naar Diemen te fietsen en bij Pim aan te bellen. Daar was het veilig. En warm.

Ja, zie dat maar eens uit te leggen. ‘Hoi, moeder van Pim, vindt u het goed als ik blijf slapen? Ik ben als de dood voor een lampje dat mij achternazit. En voor een man die mij eerder vanavond vreemd aanstaarde.’ Volstrekt logisch, toch?

Nee, te gênant. Ze moest doorzetten. En dat kon ze, wist ze van zichzelf. Want vegetarisch eten was niet makkelijk. Daarvoor moest ze continu verleidingen weerstaan, eten op een beleefde manier afwijzen en haar keuze geduldig uitleggen aan mensen die haar voor gek verklaarden. Desondanks hield ze vol. Voor de dieren. Voor zichzelf. En tegen klimaatverandering.

Lisa toverde haar telefoon tevoorschijn en opende haar contactenlijst. Met gevoelloze vingers typte ze “pappa” in bij de zoekbalk. Ze stond op het punt om op het groene hoorntje te klikken, toen de twijfel toesloeg. Haar vader, politieagent van beroep, had vanavond late dienst. Lisa wist dat hij pas net in bed lag en ze hem dus wakker zou bellen.

En dan? vroeg het stemmetje dat haar geweten vertegenwoordigde. Je bevindt je op de dijk, meissie. Een auto is geen optie, dus moet pappie met de scooter komen. Ondertussen sta jij hier in de vrieskou te wachten, gehypnotiseerd door dat ene lichtje aan de zwarte horizon. Als je belt, maak je hem alleen maar ongerust. Waarschijnlijk nog onnodig ook.

Lisa duwde de rits van haar bordeauxrode winterjas omhoog. Ze vloekte, zuchtte, draaide haar nek … en bevroor. Het lampje was dichterbij gekropen. Zó dichtbij, dat de eerste details van Lisa’s achtervolger zichtbaar werden. Dikke benen die driftig op en neer gingen … brede schouders boven een bierbuik … samengeplakt haar dat willekeurig naar links en naar rechts helde …

De man uit de kroeg! Lisa voelde de lucht uit haar longen klappen. Hijgerig keerde ze voorwaarts en drukte met een bevende vinger op bellen. De telefoon ging over. Een keer, twee keer, drie keer. Alsjeblieft, papa. Neem op! Vier keer. Vijf keer.

Ze draaide zich om en zag dat de afstand tussen haar en de felle lamp nog zo’n twintig bomen bedroeg. Zes keer.

‘Hoi Lies, met mij,’ klonk haar vaders stem uit de microfoon.

Ze schrok van de mannenstem, waardoor de telefoon uit haar handen glipte en op het stenen wegdek viel. ‘Waarom bel je zo laat?’ hoorde ze hem vragen voor de telefoon buiten gehoorafstand raakte. ‘Je hebt toch niet te veel gedron…’

O nee, o nee, o nee! Instinctief wilde ze remmen, gelukkig lukte het haar die neiging te onderdrukken. Als ze nu stopte en terugliep, zou ze haar achtervolger precies bij het gebarsten telefoonscherm ontmoeten.

Vijftien bomen. Veertien, dertien, twaalf, elf. Lisa ging zo hard als haar verzuurde benen toelieten, toch haalde de achtervolger haar genadeloos in. Nee, het kan die griezel niet zijn. Het zit allemaal tussen mijn oren. Dit is gewoon een man die, net als ik, op weg naar huis is. Ze knikte in zichzelf, bijna overtuigd.

Maar dat schaduwen dan? Hoe kon hij telkens op exact dezelfde afstand blijven?

De weg links van haar lichtte op. Hij stond op het punt naast haar te komen. Ze zag al voor zich hoe zijn barbaarse handen haar uit het zadel trokken. Ze zou op de stenen kletteren, op hielen en ellebogen het gras inkruipen … en verkracht worden.

Tring-tring!

Godzijdank, hij belt! Dat moet betekenen dat hij een onschuldige weggenoot is. Niets meer en niets minder. Waarom zou hij anders de aandacht op zichzelf vestigen?

Lisa bleef strak voor zich kijken, alsof ze werd ingehaald door een kennis die ze geen gedag wilde zeggen. Vanuit haar ooghoek zag ze haar achtervolger naast zich verschijnen. Eerst een wiel, daarna de reusachtige benen die de fiets vooruit trapten, een randje zadel dat verder onder een vette kont verstopt bleef – en als laatste zag ze zijn ogen. Diezelfde duistere ogen die onderweg naar huis telkens in haar gedachten waren verschenen.

Hij is het, concludeerde ze, vol op de terugtraprem. Haar achterwiel slipte opzij. Rubber knerpte over steen. Tot overmaat van ramp begon haar lamp opnieuw te knipperen, voor het er definitief de brui aan gaf.

Zodra ze stilstond, wilde ze omdraaien en in tegengestelde richting van haar achtervolger wegfietsen. Terug naar Diemen. Naar Pim. Dan maar voor lul.