Dochter van de onderwereld

Theo-Henk Streng

1e druk april 2022

Uitgeverij: H!P Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN E-book 978-94-93266-93-3

NUR 332

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

1

Nog voor Ester besefte wat er gebeurde, had Nikki zich omgedraaid en haar een klap in haar gezicht verkocht. Verbouwereerd keek Ester haar aan.

Nikki snoof en haalde nog een keer uit. Haar vlakke hand veroorzaakte een luide pets op Esters wang. De kleur trok er direct uit weg.

Vierentwintig paar ogen, inclusief die van mevrouw Céril, waren op haar gericht.

Het werd doodstil.

‘Als je nog één keer iets over mijn vader zegt,’ siste Nikki. Ze stak een vinger in de lucht en priemde die naar Ester.

‘Het was maar een grapje,’ zei Angela, die naast Ester zat. Zoals altijd nam die vette hielenlikker het voor haar vriendin op.

Nikki boog zich dreigend naar voren en hief haar hand om een derde tik uit te delen.

‘Nikki, zo is het wel genoeg.’ De stem van mevrouw Céril klonk anders dan ze gewend was. Niet streng en afstandelijk. Eerder bedachtzaam. Zoals je zou spreken om een gevaarlijk roofdier op andere gedachten te brengen. Alsof een roofdier naar je zou luisteren.

Nikki draaide zich om.

Mevrouw Céril leek eerder aangedaan en onthutst dan boos. Ze slikte hoorbaar. Het was duidelijk dat ze niet wist wat ze met de situatie aan moest.

‘Mijn vader staat hier buiten,’ siste Nikki Ester nog eens toe. ‘Nog één kik en ik zweer …’ Ze maakte haar zin niet af, beet op haar lip en draaide zich om.

Zonder acht te slaan op mevrouw Céril en de rest van de klas beende ze het lokaal uit. De deur liet ze openstaan. Hoofdschuddend liep ze de gang door, langs de aula, richting de kluisjes. Daar zuchtte ze diep en verbeet ze zich om haar tranen binnen te houden. Hoe haalde dat kreng het in haar hoofd?

Nikki wist dat alles wat ze zei waar was. Alles wat dat loeder haar net had in zitten fluisteren was waar. Maar dat gaf haar niet het recht om Nikki de verantwoordelijkheid te geven. Maar goed, dat had ze wel duidelijk gemaakt.

Nikki opende haar kluisje, peuterde een pakje sigaretten uit haar leren jasje en wilde het kluisje dicht doen. Toen besloot ze dat elf uur een mooie tijd was om met school te stoppen voor vandaag. Voor ze het kluisje sloot, trok ze haar jasje eruit en beende met grote stappen naar de uitgang. Vlakbij de fietsenstalling stak ze een sigaret op.

‘Dat waren een paar rake tikken die je uitdeelde,’ klonk een stem vlak achter haar.

Nikki was zo diep in gedachten verzonken dat ze de stem niet had opgemerkt.

Jim kwam nonchalant op haar aflopen. ‘Ben eruit gezet,’ verklaarde hij.

Nikki keek hem argwanend aan en gaf geen krimp.

‘Mag ik er ook eentje?’ Jim wees naar haar sigaret.

‘Heb je zelf niet?’

‘Dan zou ik het je niet vragen.’

Ze snoof. ‘Help jezelf,’ ze gaf hem het pakje.

‘Je hebt het goed aangepakt.’ Jim stak zelf ook een sigaret op. ‘Ik denk dat veel anderen graag in jouw schoenen hadden gestaan.’ Hij pufte een flinke rookwolk de lucht in en schudde zijn hoofd. ‘Iedereen had die klappen graag uitgedeeld. Maar …’ Hij draaide zich om en keek haar met grote, onschuldige ogen aan en grijnsde toen ineens heel breed. ‘… die Angela had je er ook wel eentje mogen geven.’

Voor het eerst kon Nikki erom glimlachen.

‘Serieus, ze vroeg erom.’ Hij lachte. ‘Ik ben tegen geweld, tenzij het verdiend is. En dat is met Ester toch echt wel het geval.’

‘Misschien krijg jij ook nog wel eens een kans,’ zei Nikki.

‘Ik sla geen meisjes,’ zei hij.

‘Tuurlijk niet, want jij bent een echte gentleman.’ Ze schudde afkeurend haar hoofd.

Het was duidelijk dat Jim geen idee had hoe hij haar moest peilen. Maakte ze een geintje of bedoelde ze dit serieus? Nikki vond het wel best zo. Ze had geen interesse in Jim, hoe leuk hij er ook uitzag. Afgetrapte spijkerbroek, vlot T-shirt en een spijkerjasje. Zijn korte haar piekte alle kanten op, maar zijn blauwe ogen maakten heel veel goed. Jim was populair onder de meisjes, maar scheen nauwelijks interesse in zijn klasgenoten te hebben. Opvallend dus dat hij hier met haar stond. Dat dan weer wel.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg Jim.

Nikki keek hem aan. Nu was het haar beurt om verrast te zijn. ‘Nou eh … wat jij gaat doen kan me niet schelen. Maar ik rook mijn sigaret op en ga dan naar huis.’

Jim knikte. ‘Oké,’ zei hij, ineens een stuk minder op zijn gemak.

‘Maar je mag wel mee,’ zei ze toen, nadat ze had besloten hem nog meer van zijn stuk te brengen.

‘Mee?’

Ze knikte en gooide haar peuk op de grond. ‘Of durf je niet?’ Ze keek hem uitdagend aan. ‘Ben je soms ook bang voor mijn vader?’

Jim slikte duidelijk zichtbaar.

‘Hij vermoordt alle jongens met wie ik omga,’ zei ze. ‘Beneden in de kelder staat een badkuip. Ernaast ligt een cirkelzaag. Wil je ze zien?’

Hij glimlachte opgelucht. ‘We kunnen ook naar de stad gaan. Pakken we de metro en gaan we naar een leuk cafeetje. Ik ken er wel een paar. Misschien een shisha pakken bij La Manzara?’

‘Ken ik niet.’

‘Hoogste tijd dan om er eens heen te gaan.’

Niet veel later zat ze bij Jim achterop de scooter richting de Leuvehaven. La Manzara zag er nog verlaten uit, ze konden plaatsnemen in een van de sofa’s op het buitenterras.

Het was maart en nog erg fris. Maar Nikki peinsde er niet over om dat te laten merken.

Jim bestelde eerst twee koffie en liet toen de shisha komen. ‘Welke smaak?’ vroeg hij.

‘Hebben ze aardbei?’ vroeg Nikki.

‘Lekker zoet,’ zei Jim. Hij bestelde de shisha. De serveerster keek hem even aan, twijfelde duidelijk aan zijn leeftijd, maar stelde geen vragen.

Ze kwam terug met een grote installatie van rinkelend glas en staal, met vier grote slurven eraan. Het gekleurde glas stemde Nikki direct vrolijker.

Toen ze voor het eerst inhaleerde, moest ze wennen aan de smaak. Rook met aardbeiensmaak. Ze vond het niks, maar ze besloot dat voor zich te houden.

Jim zakte direct weg in de relaxmodus en nam de ene trek na de andere. ‘Die vader van jou,’ zei hij na een poosje en hij liet een stilte vallen.

Normaal gesproken was dit het moment waarop Nikki een diepe zucht slaakte. Wanneer mensen haar achternaam hoorden en vermoedden wie ze was, kwamen ze altijd met die vraag op de proppen. Wat haar betrof waren de kansen dan direct verkeken. Ze was haar vader niet en ze nam niet de verantwoordelijkheid voor wie hij was.

Maar Jim zei het op een toon die haar verraste. Geen veroordeling, absoluut niet. Integendeel zelfs. Alsof hij echt belangstelling had. Ze besloot te zwijgen en geen bitse opmerking te maken.

‘Dat is me er eentje,’ zei Jim toen.

Dat is me er eentje, dacht Nikki terwijl ze zijn woorden in haar hoofd herhaalde. Ze dacht even dat ze het niet goed had gehoord. Het was juist op die toon dat Jim het had gezegd.

Toen ze in zijn grote, onschuldige ogen keek en de pretlichtjes zag, kon ze zich niet bedwingen. Er ontsnapte een grinnik aan haar keel.

Jim, die zag dat hij het ijs eindelijk gebroken had, fronste zijn wenkbrauwen. Hij zei niets meer en dat hoefde ook niet.

Nikki lachte. ‘Ja,’ zei ze toen. ‘Dat is me er eentje.’

De rest van de ochtend – of eigenlijk vroege middag – hadden ze het niet meer over haar vader. Dat hoefde ook niet. Jim wist kennelijk al genoeg. Waarom zou hij het ook niet weten. Jaap Verdonk stond met enige regelmaat in de kranten. En echt niet alleen de regionale bladen. Het proces van een paar jaar geleden had hem een status opgeleverd in kringen waar status er nog toe doet. Kruimeldieven en kleine drugsdealers keken naar Jaap Verdonk op. Hij was een van de weinige penoze die kon zeggen dat hij het systeem had verslagen.

Opgepakt voor de smokkel van tweeduizend kilo cocaïne, die per vrachtschip in de Rotterdamse haven was binnengekomen. Op de vrachtpapieren had gestaan dat het om antiek uit de Dominicaanse Republiek ging. Maar in die antieke stoelen, tafels en kasten – of eigenlijk in het hout van die antieke meubels – hadden gaten en geheime schachten gezeten waarin ruim tweeduizend kilo cocaïne zat verstopt. Colombiaans handelswaar. Jaap Verdonk had er miljoenen voor betaald en zou er vele malen meer aan hebben verdiend als het niet in beslag was genomen. Hij was op heterdaad betrapt, samen met zijn handlangers, en ingerekend. Een dure advocaat had gehakt van de aanklacht gemaakt. Er was kennelijk een fout in de procedure gemaakt. Een andere naam op het arrestatiebevel dan de persoon die Jaap had gearresteerd. Zoiets, maar Nikki kende de details niet. Na zeven maanden voorarrest en in afwachting van een proces – dat hem minstens vijf jaar gevangenisstraf zou hebben opgeleverd – was hij onverwachts vrijgekomen. Allemaal te danken aan Paul Keyzers, strafrechtadvocaat. Keyzers had ook officier van justitie Onink nog een trap nagegeven, door hem de ene na de andere fout te verwijten. De officier van justitie – die namens de overheid de zaak tegen Jaap was begonnen – was vervolgens depressief thuis komen te zitten. De boodschap was duidelijk: je fuckte niet met Jaap Verdonk. De vrijlating werd natuurlijk groots gevierd. Jaap had een cruiseschip in de Maas afgehuurd en zo’n beetje iedereen met een strafblad uitgenodigd. Sindsdien werd hij in de gaten gehouden door de politie én de media. Bepaalde journalisten bij de grote kranten hadden er een dagtaak aan om zijn handel en wandel in kaart te brengen. De lezers smulden ervan.

Wat al die mensen vergaten was dat Jaap Verdonk ook maar gewoon een vader was. Een man die van zijn vrouw en dochter hield. En dat was wat veel mensen ook vergaten als ze met Nikki spraken. Het ging altijd om haar vader.

Maar nu niet.

Ze keek naar Jim. Hij was toch eigenlijk leuker dan ze op het eerste gezicht had gedacht. Vooral omdat hij zo onschuldig was. Of leek. Hij stelde de vragen die hij wilde stellen, plaagde een beetje en ging er niet op door. Hij zocht grenzen op, maar respecteerde ze en ging er niet overheen.

‘Ik moet gaan,’ zei hij ineens. Hij kwam met een ruk overeind en wenkte de serveerster.

‘Nu al?’

‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Het is kwart voor twee. Ik moet wat regelen thuis. Zie ik je snel weer?’

Nikki deed haar best haar teleurstelling te verbergen. ‘Morgen, lijkt me. Op school.’

Hij lachte schaapachtig. ‘Oh, ja. Ik zie je dan wel weer.’ Hij rekende af en verliet haastig het terras.

Verbaasd keek Nikki hem na. Oké, dacht ze. Daarna besloot ze zijn voorbeeld te volgen en verliet het restaurant. Gelukkig was de Leuvehaven niet ver bij de Coolsingel vandaan en liet daar nu net haar meest favoriete stukje Rotterdam liggen: de Koopgoot.

Nikki slenterde nog een paar uur langs haar favoriete winkels, kocht een paar nieuwe schoenen en nam rond vier uur alsnog de metro richting huis.

Nesselande was niet haar wijk.

Het was zo’n Vinex-wijk. Iedereen die er woonde voelde zich te goed voor de rest van Rotterdam, maar allemaal hadden ze zo hun problemen. Waren het geen drugs- en aan alcoholgerelateerde problemen, dan deed iedereen het er wel met de buurman of -vrouw (of allebei) of was er sprake van huiselijk geweld. Niet zelden was er van meerdere van die zaken tegelijk sprake. Het merendeel van al dat leed was te wijten aan status. Een lelijk huis voor een veel te hoge hypotheek. Zo hoog dat een groot deel van Nesselande wekelijks bij de voedselbank liep.

Dat zag je aan die Jeeps en Range Rovers gelukkig niet af.

In dat troosteloze oord had ook Jaap Verdonk een optrekje gevonden. Of zeg maar gerust: optrek. Hun watervilla was gelegen aan een aangelegd watertje en moest doorgaan voor mediterraan. Gelige pasteltinten met strakke, rode dakpannen. In de tuin stonden enkele hoge cipressen.

In ieder geval lag het nog ver genoeg van de metrohalte weg om te lopen en dus moest Nikki fietsen. Ze kon niet wachten tot ze zestien werd en een scooter cadeau zou krijgen. Dat wist ze al, maar haar moeder was er principieel op tegen dat ze voor die tijd een scooter kreeg.

Ondanks de reputatie van haar vader, was het toch echt haar moeder die het voor het zeggen had.

Diep in gedachten verzonken fietste ze de Laan van Avant-Garde af, de Brandingdijk over richting de Andries Fyandijk. Daar kreeg ze de schrik van haar leven. Voor hun huis stonden twee politiewagens.

2

Vier dagen later werd haar vader begraven.

Afgelopen maandag was de politie er niet geweest om Jaap Verdonk mee te nemen voor een verhoor of om inlichtingen bij hem in te winnen, maar om Nikki en haar moeder mede te delen dat hij dood was.

Haar vader was dood.

Rechercheur Grindbudel was de man die het hen had verteld. Zakelijk, kort en bondig. Grindbudel was de man die het onderzoek zou leiden.

Nikki kon het niet bevatten. Ondanks alle risico’s die aan zijn werkzaamheden hadden gekleefd, had ze hem onaantastbaar gewaand. Jaap Verdonk stond boven de wet, maar kennelijk niet boven het leven.

’s Ochtends was Jaap nog druk in de weer geweest met van alles en nog wat. Hij had ruzie gemaakt met Nikki, omdat ze de deur van haar kamer open liet staan. ‘‘Die afzichtelijke stank van jouw parfums hoeft niet door het hele huis te gaan!’’ had hij gesnauwd, waarna hij de deur met zijn voeten had dichtgetrapt.

‘‘Je bent een ouwe zeikerd,’ had Nikki gezegd, zonder van haar iPhone op te kijken.

‘Wacht maar tot je zelf kinderen hebt,’ had Jaap gezegd. ‘Dan piep je wel anders, geloof mij maar.’ Lachend was hij langs haar heen de keuken uitgelopen.

Maar de enige die anders zou piepen was Jaap Verdonk zelf geweest, toen hij later die dag geconfronteerd werd met de schutter. Want er was een schutter in het spel. De Range Rover van Jaap was bij een onbemand tankstation in Nieuwerkerk aan den IJssel teruggevonden. Jaap zelf lag ernaast. Vier kogels waren er kennelijk voor nodig geweest om hem voorgoed het zwijgen op te leggen, waarvan eentje in zijn hoofd.

Volgens de agenten die het nieuws kwamen vertellen, was zijn gezicht een “regelrechte puinhoop” geweest. Na die opmerking had Nikki’s moeder de foto’s niet meer in willen kijken en was ze met rooddoorlopen ogen op de bank gaan zitten. Zonder te huilen, dat dan weer wel. Dat kwam later, toen de agenten weg waren.

Mick Atkinson was de enige die de foto’s wel had bekeken. Hij mompelde in zichzelf en het was een beetje alsof hij vakantiefoto’s op hun kwaliteit beoordeelde. Jaap was zijn beste vriend geweest, zijn handlanger, zijn compagnon, zijn bloedbroeder, maar dat zou je niet zeggen als je hem naar de foto’s zag kijken.

Nikki had de rillingen van Mick gekregen, zoals ze die eigenlijk altijd al van hem kreeg. Ergens hoopte ze dat Mick nu ook uit hun leven zou verdwijnen.

‘… mensen die van ons heen zijn gegaan. Familieleden, vrienden, kennissen of onbekenden …’ De pastoor stond bij het graf, een paar meter bij Nikki en haar moeder vandaan.

Nikki keek opzij naar haar moeder. Emma Verdonk was een knappe, lange, statige vrouw, die altijd netjes gekleed was. Haar haren waren in een vlecht om haar hoofd gewikkeld. Ze droeg geen hoofddeksel. Haar lippen waren rood. Vuurrood. Haar ogen waren niet achter een zonnebril verstopt. Ze gleden over de menigte, alsof ze daar de moordenaar hoopte te vinden.

Nog nooit had Nikki zoveel mensen in het zwart bij elkaar gezien. Zwarte pakken waar je maar keek. Zwarte jurken. Grauwe mensen met chagrijnige gezichten, die hier vooral uit beleefdheid waren. Het interesseerde de meeste mensen vast geen reet dat Jaap er niet meer was. Ze waren er misschien zelfs wel blij om, want nu Jaap er niet meer was, betekende dat dat er meer ruimte voor hen was. Zo ging dat. De Rotterdamse penoze was hard.

Mick Atkinson stond in de rij achter hen. Hij droeg een krap zwart pak met een donkerbruin overhemd. Zijn gouden ketting opzichtig over de kraag. Mick droeg een zonnebril. Naast Mick stond Gilles. In tegenstelling tot Mick kon Gilles zijn verdriet maar moeilijk verbergen. Het deed Nikki pijn hem zo te zien. Gilles was geen keiharde penoze, maar een lieve en zorgzame man die per ongeluk in dit wereldje was terechtgekomen.

Nikki zag dat Mick zijn smartphone in zijn hand had en er regelmatig op keek, alsof hij een berichtje verwachte. Onfatsoenlijke hork, dacht Nikki. Ze walgde van hem. Naast Mick stond Sean, Micks vijftienjarige zoon. Ook een arrogant stuk vreten waar Nikki niets van moest hebben.

‘… heeft de Heer het lichaam van Jacobus Johannes Verdonk tot Zich genomen …’