Wat weet men van een leven?

Wat weet men van een leven?

Anke Verbraak

1e druk mei 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Designs by Lotte

Auteursfoto: Maartje Kuperus

ISBN 978-94-93266-78-0

ISBN e-book 978-94-93266-94-0

NUR 301

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Alle in dit verhaal voorkomende personen en situaties zijn ontleend aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis met bestaande personen en locaties berust op toeval.

ZONDAGAVOND 4 JULI

Tot ’s avonds laat werkt Wolf in zijn atelier aan het decor voor de musical. Hij hoopt dat het vannacht goed wil drogen, zodat Brenda het morgenochtend samen met Ivo kan ophalen. De tijd dringt. Overmorgen is de eerste uitvoering al. Driftig zet hij de laatste streken op het doek. Hij haat haastklussen en juist Brenda slaagt er steeds weer in hem daarmee op te zadelen. Voor een schooldirecteur is Brenda een verdacht slechte planner. Twee weken achtereen timmerde, schaafde en schilderde hij dagelijks aan het decor om alle ideeën van de leerlingen erin te verwerken. Het is een race tegen de klok.

Fel striemt de regen tegen de ramen. Windvlagen jagen steeds harder om het huis. Hij voelt eenzelfde onrust in zijn lijf. Desi drentelt om hem heen en zwiept met haar staart een pot vol kwasten om. Vloekend zet Wolf de pot weer overeind en veegt de kwasten af aan de doek die altijd uit zijn broekzak hangt. ‘Koest, Desi, ophouden nou!’ Ze springt tegen hem op en maakt een geluid dat tussen blaffen en huilen in zit. Zorgvuldig maakt Wolf zijn gereedschap schoon en draait de tubes verf dicht. Bliksemflitsen verlichten het atelier alsof talloze tl-buizen aan- en uitflikkeren. Het onweer dreigt al de hele avond. Het lijkt nog redelijk veraf, maar Wolf vermoedt dat het binnen de kortste keren ook hier in de buurt losbarst. Met Desi blaffend achter zich aan doet hij alle ramen dicht. Hij kriebelt de hond onder haar kin en sluit het atelier af met een kettingslot. Desi kwispelt vrolijk met haar staart, blaft opnieuw en rent voor hem uit naar huis.

Regen klettert op hem neer terwijl hij over het erf loopt. De bomen, vol in blad, zwiepen zo vervaarlijk heen en weer dat hij bang is dat ze breken. Het onweer komt steeds dichterbij. Onophoudelijk nu flitst de bliksem door de lucht, de donder volgt binnen enkele seconden. De ramen trillen ervan. Wolf telt: elke seconde tussen bliksem en de daaropvolgende donder is een kilometer. Hij telt er vijf. Dan doet een ferme klap hem ineenduiken. Snel stapt hij zijn huis binnen, sluit de deur achter zich en laat dan langzaam zijn adem ontsnappen. Hij houdt niet van onweer. Hij houdt niet van het geluid van de donder, de harde klappen van de inslagen. Hij houdt sowieso niet van onverwachte geluiden, onverwachte bewegingen, onverwachte gebeurtenissen. Zelfs zo’n eenvoudig verzoek van Brenda om het decor te maken, brengt hem uit zijn evenwicht, ook al weet hij dat hij de klus met gemak aankan. Die belemmeringen maken dat hij zich een oude man voelt en mijlenver afstaat van zijn leeftijdsgenoten die hij zo vaak op het strand ziet dollen met elkaar.

Na ruim een uur trekt het onweer langzaam weg. De wind zwakt af, de regen stopt. Wolf zet de ramen in huis tegen elkaar open in de hoop de hitte van de afgelopen dagen te verdrijven. Het voelt nog steeds onwennig om alleen thuis te zijn, ook al is zijn vader nu al drie weken geleden vertrokken voor zijn lang gekoesterde vakantie naar Portugal. Hij is zo gewend ’s avonds laat nog even met Jeff te praten en samen een biertje te drinken. Misschien moet hij een controlerondje lopen, kijken of er niets beschadigd is door de storm.

Hij doet het niet. Te moe, de klus heeft veel energie van hem gevergd. Hopelijk kan hij deze nacht wel langer dan een paar uur achtereen slapen.

Doornat van het zweet wordt hij wakker. Hij trapt het laken van zich af en richt zich op, happend naar frisse lucht. In al die vijf jaren is er nog geen nacht geweest zonder nachtmerrie. Dromen in zwart, vermengd met rood en vol kabaal: mensen die roepen, mensen die wijzen, mensen die vluchten, geblaf.

Buiten, vlak onder zijn raam, slaat de hond aan. Een hoog, trillend geluid vanuit de keel, overgaand in een steeds diepere blaf om dan weer terug te keren naar een piepend gejank. Wolf kreunt. Wat heeft ze nou? Door het raam schreeuwt hij naar haar: ‘Dees, kappen nou!’ Hij heeft geen zin om naar buiten te gaan. Maar ze reageert niet op zijn schreeuw, ze blijft blaffen en janken. Er moet iets aan de hand zijn.

Zuchtend trekt Wolf zijn spijkerbroek, een shirt en rubberlaarzen aan, zoekt zijn zaklamp en gaat het terrein op. Buitenverlichting zou geen overbodige luxe zijn, denkt hij grimmig. Een strijd die hij al een paar jaar met zijn vader voert en tot nu toe niet gewonnen heeft.

De hond is verder weg dan hij dacht. Hij slaat de hoek om bij de schuur, struikelt bijna over een bezem, vervolgt zijn weg naar de loods waarin hij zijn atelier heeft en roept: ‘Dees, Desi, waar zit je?’

Plotseling duikt ze naast hem op en zet haar tanden in zijn broek. Zachtjes trekt ze hem mee naar een laag stenen muurtje, dat de grens vormt tussen hun eigen terrein en dat van het natuurgebied waaraan hun huis grenst. Hij heeft het muurtje samen met zijn vader gemetseld in het eerste jaar dat hij bij hem kwam wonen. Een manier van zijn vader om hem af te leiden, bezig te houden, zijn gedachten te laten verzetten. Alsof daarmee het verleden uitgeveegd kon worden. Hij weet wel beter.

De wolken laten opnieuw hun lading los. Dikke spetters vallen op hem en Desi neer. Om hen heen zwiept de wind takken vol bladeren heen en weer. Het lijkt herfst in plaats van een zomernacht.

Desi laat los. Ze jankt zacht. Hij schijnt met de zaklamp in het rond, maar ziet niets. Met haar kop duwt de hond tegen zijn benen, zodat hij nog een paar stappen vooruit zet. Opnieuw schijnt hij met de zaklamp om zich heen: over de slordig gemetselde stenen, her en der wat muurbloemen en onkruid daartussen, de modderige aarde waar zijn laarzen in vastzuigen. Desi blaft en springt voor zijn voeten heen en weer.

Plots hoort hij een geluid, een zachte kreet. Hij richt zijn zaklamp in de richting van het geluid en dan ziet hij haar: een kleine, in elkaar gedoken gestalte aan de andere kant van de muur, een plasje water in het kuiltje van haar mouw, de ogen gesloten. Hoe lang ligt ze daar al?

Hij knielt bij haar neer en tikt zacht tegen haar wang. Ze voelt waterkoud aan. Met de zaklamp beschijnt hij haar gezicht. Hij ziet gesloten ogen, bijna blauw uitgeslagen lippen, sproetjes rond haar neus en vanonder haar capuchon een lok zwart haar. Naast haar ligt een grote rugzak.

Voorzichtig schudt hij aan haar schouder. Ze kreunt zachtjes. Desi loopt ongedurig om hen heen en piept. Hij voelt in zijn spijkerbroek naar zijn telefoon. Niets, die ligt gewoon binnen op tafel. Hij tikt opnieuw tegen haar wang. ‘Ik moet de politie bellen.’ Hij mompelt meer dan dat hij praat. Desi blaft kort en kruipt tegen het meisje aan. Zacht geeft ze een lik over het wasbleke gezicht. In het licht van de zaklamp ziet Wolf een lichte huiver over haar heen gaan. Opnieuw tikt hij tegen haar wang. ‘Ik ga hulp halen. Ik ben zo snel mogelijk terug.’

Het is meer dat hij haar lippen ziet bewegen dan dat hij haar hoort. Hij buigt zich dichter naar haar toe. Ze kreunt zacht. Haar hand probeert zich naar hem toe te bewegen. ‘Nee, politie niet nodig,’ denkt hij te horen, en: ‘Ik heb het zo koud.’

Hij schijnt opnieuw met de zaklamp over haar gezicht. Ze knijpt haar ogen dicht. Hij aarzelt. Moet hij niet toch? Verdomme, waarom is hij hier nu alleen? Zijn vader weet altijd precies wat hij moet doen. Hij probeert haar omhoog te tillen. Gelukkig, ze geeft een beetje mee. Met zijn hulp kan ze rechtop tegen het muurtje zitten. De regen klettert neer. Als hij al doornat is van die paar minuten, hoe moet het dan voor haar zijn? Hoe lang ligt ze hier al?

‘Kun je lopen?’

Ze grijpt naar haar enkel. ‘Ik denk dat ik hem verstuikt heb.’ Hij vloekt zacht. Hoe krijgt hij haar in zijn eentje naar binnen? Ze oogt niet groot en zwaar, maar het is gauw vijftig meter van hier naar huis. Onmogelijk om haar helemaal daarheen te dragen.

Hij klopt Desi op haar rug. ‘Blijf,’ zegt hij zacht, maar doordringend. Ze blaft en nestelt zich tegen het meisje aan. Tot zijn geruststelling ziet hij hoe het meisje haar hand op de kop van de hond legt. Ze is gelukkig niet bang voor honden. ‘Ik kom zo terug. Ik heb iets nodig om je naar binnen te brengen.’ Hij drukt de zaklamp in haar hand zodat ze licht heeft en loopt naar de schuur om een kruiwagen te pakken. Binnen een mum van tijd is hij terug, laadt haar in de kruiwagen en rijdt haar voorzichtig naar de woning. Daar legt hij zijn arm om haar middel en helpt haar naar de bijkeuken waar hij haar snel op een stoel zet. Het liefst wil hij haar meteen naar de woonkamer brengen, maar ze is door en door nat. Ze moet eerst uit haar kleren geholpen worden.

In de bijkeuken staat de wasmachine. In een kast liggen badhanddoeken en aan een haakje tegen de wand hangen badjassen. Zijn vader houdt ervan zich in die badjas te hullen na een dag surflessen gegeven te hebben, zijn haren op dezelfde manier met een handdoek ruw droog te wrijven zoals hij Desi’s vacht droogt en dan lekker met een biertje te chillen voor hij onder de douche stapt. Wolf pakt de grootste handdoek die hij kan vinden en houdt die het meisje voor. ‘Trek eerst die natte kleren uit en droog je een beetje af. De badkamer is boven. Als je wilt, kun je daar warm douchen.’ Ongemakkelijk staat hij met de handdoek in zijn handen. Ze pakt hem niet, kijkt hem alleen met grote ogen aan. Ze probeert op te staan van haar stoel, maar valt met een kreet van pijn weer terug. De stoelpoten krassen over de roodbruin geglazuurde tegels. ‘Die enkel doet echt verrekte zeer.’ Ze klinkt hees.

‘Je moet echt uit die natte kleren.’ Hij duwt haar de handdoek in haar handen, legt de badjas naast haar neer en gaat de bijkeuken uit. Desi volgt hem, kwispelend met haar staart. In de keuken zet hij de waterkoker aan en wacht, ondertussen het gemompel, gekreun en zachte getier van het meisje in de bijkeuken aanhorend. Na een kwartier vindt hij het welletjes en kijkt voorzichtig om het hoekje van de deur. De handdoek ligt op de grond. In de veel te grote badjas gehuld bibbert ze nog steeds. Ze reageert opgelucht wanneer ze hem ontwaart. ‘Ik geloof dat ik wel een warme douche kan gebruiken.’

Onthutst staart hij in twee zwart omrande ogen. Hoe heet dat spul waarmee meisjes zich opmaken, eyeliner? Ze lacht ongemakkelijk. ‘Als ik had geweten dat het zo ging regenen, had ik geen make-up opgedaan.’

‘Wil je niet eerst iets warms drinken? Koffie of thee?’

‘Koffie is goed.’ Ze staat op alleen haar rechterbeen en houdt met beide handen de stoelleuning vast. ‘Misschien een idee om mij naar binnen te helpen?’ Snel schiet hij toe. Opnieuw met zijn arm om haar middel hinkelt ze tot ze in de keuken op een stoel neer kan ploffen. ‘Waar ben ik eigenlijk? En wie ben jij?’

Dat kan ik beter aan jou vragen, denkt hij. Ze verzuipt in de badjas. Niet zo vreemd. Jeff is een lange, breedgeschouderde, gespierde man. Haar nog steeds natte haren vallen sluik langs haar smalle gezicht. De uitgelopen make-up geeft een vervreemdend effect. Ze rilt nog steeds van de kou. Maar dan richt ze haar ogen recht op hem: blauw als de lucht boven zee op een koude winterdag. Zijn adem stokt. Haar blik voelt als een mokerslag, een harde stomp in zijn maag. Het zijn de ogen van Luna die hem aankijken.

Ze trekt een wenkbrauw op. Hij moet iets zeggen. Hij stamelt zijn naam.

‘Ik ben Fee,’ zegt ze.

Ze drinkt met een vies gezicht haar koffie. Aandachtig neemt ze de jongen in zich op. Hij is ouder dan zij, maar ook weer niet zo oud. Zijn halflange, donkerbruine haren heeft hij weggestoken achter zijn oren. Hij is langer dan andere jongens die ze kent, mager, maar toch gespierd. Ze neemt nog een slok. Het rillen wordt minder. Ze krijgt weer een beetje kleur op haar wangen. ‘Sorry, voor de overlast,’ zegt ze. ‘Ik was op zoek naar een camping.’

‘Midden in de nacht?’

Haar wangen kleuren rood. ‘Als ik eerst mag douchen ...’ Ze kijkt om zich heen. ‘Mijn rugzak, heb je die ook meegenomen?’

Beduusd kijkt hij om zich heen. Hij kan het zich niet herinneren. Die ligt vast nog buiten. In de nog steeds gestaag vallende regen. Daar zal niets in zitten wat nog droog is. Schuldbewust staat hij op. ‘Als jij alvast onder de douche gaat, ga ik je rugzak halen. En dan moet je hier maar blijven tot je spullen weer droog zijn. Is er iemand die op de camping op je wacht?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat is onderdeel van het verhaal.’

Hij helpt haar naar de badkamer. Terwijl zij doucht, haalt hij de rugzak op. Ondanks de goede kwaliteit blijkt de rugzak niet bestemd tegen de grote hoeveelheid regen die is gevallen. Alles voelt klam. Zonder zich te bekommeren om licht of donker, schoon of vuil, knikkert hij al haar kleren uit de rugzak en stopt ze, samen met de kleren die ze aanhad, in de wasmachine. Daarna maakt hij het bed in Jeffs slaapkamer op. Dan heeft ze in ieder geval een bed als ze nog wil slapen. De camping komt wel, daar kan hij haar naartoe brengen als haar kleren weer droog zijn en zij een beetje bijgetrokken is.

Ze kijkt verbaasd wanneer ze nog steeds alleen een badjas heeft. Op haar gezicht zijn nog sporen van eyeliner te vinden. Tussen de restanten van haar spullen zoekt ze naar make-upremover. ‘Water en zeep helpt niet echt.’

‘Ik heb een bed voor je opgemaakt. Je kleren zitten in de wasmachine. Die zijn straks weer droog, als ze tenminste in de droger kunnen.’ Zelf knikkert hij, net als zijn vader, al zijn kleren in de droger, ondanks Brenda’s tegenwerpingen dat het hun kleding ruïneert en slecht is voor het milieu. Fee haalt haar schouders op.

Aarzelend neemt ze de keuken in zich op: een grote, vierkante ruimte, dezelfde roodbruine tegels als in de bijkeuken, een eettafel met vier stoelen in het midden, aan twee kanten ramen met daaronder een aanrecht en aan de derde zijde de kookplaat met afzuigkap. Het ziet er schoon en opgeruimd uit.

‘Het huis is van mijn vader. Die is een paar maanden op reis. Ik woon hier nu alleen.’

Ze weet niet of dit antwoord haar geruststelt. Onwillekeurig trekt ze de badjas steviger om zich heen. Hij ziet het. ‘Mijn vader wilde de golven van Nazaré zien.’

Ze trekt haar wenkbrauwen in een perfecte boog omhoog. ‘Nazaré?’

Hij staat op, loopt de deur uit naar een andere ruimte en komt terug met een ingelijste poster van een eenzame surfer op een immens hoge golf. Bovenaan staat in kapitale letters de naam Nazaré te lezen. ‘Mijn vader droomt zijn hele leven al van surfen op een golf als deze.’

‘Lijkt me doodeng.’

‘Ik hoop dat hij tevreden is met het zien van de golf.’ Wolf zet de poster tegen een aanrechtkastje, de afbeelding zorgvuldig weggedraaid.

‘Het is een mooie poster,’ zegt ze zacht.

Zijn ogen vlammen vuur.

Ze slaat de hare neer en begint met haar volle aandacht aan een loszittend velletje bij haar nagel te trekken.

‘Wat deed je hier?’ Zijn stem snijdt door de ruimte. Langzaam kijkt ze op. Het velletje heeft ze bijna losgetrokken. Het doet zeer. Een beetje bloed welt op. ‘Het klinkt misschien een beetje stom, maar ik was de weg kwijt.’

‘Midden in de nacht op zoek naar een camping?’

‘Nou ...’ Ze aarzelt. Achteraf voelt het niet erg snugger om weg te gaan van de camping waar ze met Charlotte, Daniëlle en Yvette kampeerde, alleen omdat die tent met jongens iets te dicht bij die van hun kwam te staan. ‘Mijn vriendinnen kregen een iets ander idee bij vakantievieren dan ik.’

Het had een leuke vakantie met vriendinnen moeten worden. Na de rampzalige laatste maanden op school en het gedoe thuis was Fee wel toe aan een verzetje. In de discotheek kwamen ze de jongens tegen. Leuke jongens, niks mis mee. Vrolijk, zelfverzekerd, zongebruind. Ze stonden op dezelfde camping. Ook niks mis mee. Totdat zij de volgende middag terugkwam van een verfrissende duik en de tentjes van Gregor, Boaz en Nick wel erg dicht tegen die van hun aan schuurden en het samenzijn tussen de jongens en haar vriendinnen steeds inniger vormen begon aan te nemen.

‘Wat maak je je druk,’ lachte Yvette, lurkend aan hetzelfde bierflesje als waaruit Boaz net gedronken had. Zijn hand lag op haar platte buik. Gregor en Daniëlle zoenden. Charlotte probeerde met Nick te badmintonnen in een iets te harde wind.

‘Ik dacht dat wij samen op vakantie waren,’ zei Fee beteuterd. Het was niet de reactie van Yvette, maar veel meer de smalende lach van Boaz die haar woest maakte: neerbuigend, overtuigd van zichzelf, terwijl hij Yvette vasthield alsof zij een smakelijk hapje was. Alsof het totaal voor zichzelf sprak dat Yvette bij hem hoorde en niet Boaz, maar Fee het vijfde wiel aan de wagen was.

Zonder iets te zeggen pakte ze haar spullen. Niemand die reageerde, totdat ze haar tent begon af te breken. ‘Draaf je niet een beetje door?’ vroeg Charlotte.

‘Ik heb geen zin in gedoe.’ Stug ging Fee door met het neerhalen van haar tentje. Zorgvuldig vouwde ze het doek op in de hoes en bond hem vast aan haar rugzak. ‘Maak je geen zorgen, ik ga gewoon lekker naar huis.’

Charlotte protesteerde nog wat. Yvette vond het allang best en Daniëlle was intussen met Gregor verdwenen en kreeg niets mee van wat er gebeurde. Pas toen Fee daadwerkelijk aanstalten maakte te vertrekken, greep Charlotte haar bij haar arm. ‘Wat ga je thuis vertellen?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, jouw ouders zullen vreemd opkijken als jij na drie dagen alweer thuis bent. Enne, die van ons ook, eerlijk gezegd.’

Fee dacht na. Charlotte had gelijk. En daarmee verschafte ze haar een perfect alibi om op eigen avontuur te gaan. Een heerlijk, bevrijdend gevoel maakte zich van haar meester. Thuis wachtte niemand op haar.

‘Mijn ouders zijn met Elvira op vakantie naar Zwitserland.’

‘Maar als je mijn ouders tegenkomt? Of die van Yvette en Daniëlle?’

‘Dan zeg ik dat ik heimwee had en dat jullie het prima naar je zin hebben. Als jullie nou ook je mond dicht houden, is er niks aan de hand en hoef je ook niks uit te leggen.’ Fee trok de laatste lus aan en knikte haar vriendin venijnig toe. Met opgestoken veren was ze van de camping vertrokken.

‘Maar je ging niet naar huis,’ trekt Wolf nu de conclusie.

‘Het leek me leuk om een paar dagen op mezelf te zijn.’ Ze gaat met haar hand door haar ravenzwarte haar. ‘Ik had er alleen geen benul van dat het zo slecht weer zou worden.’

Ze had eerst een uurtje op het strand gezeten, bedacht toen om door het bos achter het duin te wandelen. Uit haar kinderjaren herinnerde ze zich de jeugdherberg. Een gebouw als een kasteel, verborgen in een bos, vol door de westenwind kromgegroeide, lage bomen. Een bos dat aanvoelde als een bos uit een sprookje. De wind voelde warm op haar huid. Dat de wolken samentrokken, kwam wel goed uit. Pas toen het begon te bliksemen, bedacht ze dat het zaak werd om een goede schuilplek te zoeken. ‘En toen was mijn telefoon leeg.’

Ze dwaalde tussen de bomen door zonder een idee te hebben waar ze was, overvallen door het noodweer. ‘Ik was eerlijk gezegd best bang. Ik weet dat je niet moet schuilen onder een boom en nu had ik wel erg veel bomen om me heen.’ En toen, tot overmaat van ramp, zag ze ineens in de verte een gedaante opdoemen, waarvan ze geen idee had wat of wie het was.

‘Hij stond midden op het pad.’ Ze schrok, deed een pas opzij, struikelde en gleed weg in een greppel. Toen ze weer wilde opstaan, deed haar enkel ongelofelijk veel pijn.

‘En die gedaante op het pad?’

‘Ik ben een hele tijd blijven liggen.’ De regen doorweekte haar, de wind joeg door de lucht, de bliksemflitsen verlichtten als een stroboscoop het bos en de pijn schoot met eenzelfde regelmaat door haar enkel. ‘Toen ik weer durfde te kijken, was hij weg.’

‘Een weldenkend mens loopt met zulk weer niet door een bos.’ Wolf staat op en zet opnieuw de waterkoker aan. Hij heeft zin in nog een kop koffie.

Met een vies gezicht kijkt ze van haar mok naar het aanrecht. ‘Heb je alleen maar oploskoffie?’

‘Ja, wat is daar mis mee?’

‘Het is smerig.’

‘Je dronk hem anders net wel op. Het kan trouwens een grote grazer geweest zijn. Die struinen daar rond in het bos.’

Vol angst kijkt ze hem aan. Hij lacht. ‘Of een damhert. Al ben ik daar niet helemaal zeker van.’

In de bijkeuken dreunt de wasmachine. Ze slaat haar ogen op. Opnieuw treft het blauw van haar ogen hem. Kippenvel trekt over zijn armen.

‘Eerlijk gezegd zou ik het fijn vinden om te gaan slapen,’ zegt ze zacht. Hij knikt, helpt haar de trap op. Aan de rand van het bed blijft ze staan en wacht tot hij beseft dat hij de deur dicht moet doen en weg moet gaan.

De wasmachine piept als signaal dat de was klaar is. Voor de zekerheid hangt hij haar kleren uit over het wasrek. Beter dat dan er morgenochtend achter komen dat alles in de droger gekrompen is.

Ze slaapt tot ver in de volgende ochtend. Wolf besluit polshoogte te nemen, heel voorzichtig, alleen zijn hoofd om de deur. De badjas ligt naast het bed op de grond. Haar ademhaling is rustig. Blijkbaar heeft ze niets opgelopen van die nacht in de regen, behalve een zere enkel. Wolf vult Desi’s voederbak en checkt of het decor droog genoeg is, zodat Brenda en Ivo het kunnen ophalen. Het voelt nog een beetje plakkerig. Hij zet er een paar ventilators bij en stuurt Brenda een appje dat zij en Ivo het pas vanmiddag kunnen halen. Het voelt ook beter om de vriendin van zijn vader en haar broer niet vanochtend al over de vloer te hebben, al zal Brenda niet blij zijn dat het decor pas vanmiddag geïnstalleerd kan worden. Hij weet als geen ander hoe Brenda alleen maar vorsend hoeft te kijken om te snappen dat de situatie in huis veranderd is, of hoe Ivo in zijn enthousiasme binnen no time de boel op zijn kop kan zetten. Hij loopt terug naar de keuken, zet thee, smeert snel een beschuitje met jam, omdat zijn moeder dat altijd deed als hij ziek was en brengt het naar Fee.

Ze is wakker. Met half geloken ogen staart ze in het niets. Ze reageert zelfs niet wanneer hij met zijn voet de deur openduwt en bijna het dienblad laat vallen. Pas wanneer hij zijn keel schraapt en goedemorgen zegt, schrikt ze op en veert overeind. Een beetje onbeholpen zet hij het dienblad naast haar neer. ‘Misschien heb je honger?’

Aarzelend knikt ze. Ze neemt een hap van het beschuitje. Kijkt hem aan. Weer die blauwe ogen, bijna violet nu, een intense blik. Hij probeert haar blik te ontwijken, pulkt aan een korstje op zijn arm. Deze twee ogen zijn genoeg om al zijn beschermingsmechanismen in gang te zetten. De deur gaat wat verder open. Desi sluipt de kamer in, piept zacht en strekt zich uit naast het bed. Fee glimlacht, steekt haar hand uit naar de hond en aait haar over de kop. ‘Wat ben je mooi. Jij hebt me gevonden, hè, lief beest.’

Wolf kucht. ‘Hoe is het met je enkel?’

‘Die doet nog pijn. Maar ik kan hem wel bewegen.’ Ze trekt haar knie op en raakt voorzichtig haar enkel aan. ‘Eigenlijk doet hij best veel pijn. Ik heb hem gisteren verzwikt, denk ik.’

Ze hijst zich overeind tot ze rechtop tegen de kussens zit. Tersluiks kijkt ze hem aan, slaat dan haar ogen neer. Opnieuw treft hem de gelijkenis met dat andere paar ogen, ogen die hij nooit meer zal zien, waarvan de aanblik op foto’s hem nog steeds zo verschrikkelijk pijn doet, dat Jeff ze heeft weggestopt. Wolf weet waar ze liggen. Hij weet ook dat hij de moed niet heeft het kistje met de foto’s te openen.

Hij staat op. ‘Ik kan een rekverband om je enkel doen,’ mompelt hij. Met grote stappen beent hij de kamer uit, met Desi op zijn hielen. In de keuken gooit hij een plens koud water in zijn gezicht. Zijn handen trillen. Desi gaat op zijn voeten liggen, schurkt zich met haar grote lijf tegen hem aan. ‘Ze moet hier weg, Dees,’ fluistert hij. ‘Ze kan hier niet blijven, het doet zo’n pijn.’ Hij kijkt op de klok. Zodra haar kleren droog zijn, kan hij haar naar het station brengen. Brenda heeft de sleutel. Hij hoeft niet op haar te wachten. Desi schuift van zijn voeten en gaat rechtop zitten. Ze piept zachtjes, kijkt trouwhartig naar hem op, drukt haar kop tegen zijn benen. Hij kriebelt haar achter haar oren, schrikt dan op van het geluid van de telefoon. Uit automatisme neemt hij op en hoort de vrolijke stem van Brenda. ‘Hey schat, hoe is het? Kan ik het decor echt niet eerder ophalen?’

Brenda is de enige die hem schat noemt. Al duurde het lang voordat hij het wilde accepteren. Gelukkig is ze nooit zijn juf geweest. De gêne was al groot genoeg toen hij als net zestienjarige tijdens een logeerpartij bij zijn vader onverhoeds diens slaapkamer inliep en haar naakt in bed aantrof. Brenda trok razendsnel het laken over zich heen. Jeff kwam onder de douche vandaan met niets meer dan een handdoek om zich heen geslagen. Wolf wist niet waar hij kijken moest, bij zijn vader en Brenda knalde het plezier van hun gezichten.

‘Misschien had ik je iets moeten vertellen,’ zei Jeff.

‘Dit doen we niet dagelijks,’ vulde Brenda aan.

‘Maar wellicht is het handig om voortaan te kloppen voordat je binnenkomt?’ Zijn vaders stem klonk licht en zorgeloos, heel anders dan wanneer Wolf zijn moeder betrapte op iets van intimiteit met Maurice.

Met het laken nog om haar lichaam gewikkeld stak Brenda haar hand naar hem uit. Een mooie, slanke hand met veel ringen en groengelakte nagels. ‘Ik hoop dat je niet al te veel geschrokken bent. Ik ben Brenda en af en toe kom ik hier langs.’

Verward keek Wolf van haar naar zijn vader.

‘Ze is mijn vriendin, Wolf. Maar we hebben allebei ook een eigen leven, met werk en interesses. Bren woont in de buurt en we zien elkaar vaak, maar echt niet elke dag.’ Jeff had speels aan Wolfs toen al halflange haar getrokken.

Alles is achteraf, maar Wolf gelooft nog steeds dat die zomer bij zijn vader de mooiste zomer in zijn leven was.

Nu brengt Brenda’s heldere stem hem helemaal van zijn stuk. Als zij praat, klinkt het alsof ze zingt. Wolf hakkelt, stamelt, struikelt over zijn woorden. Brenda lacht. ‘Het lijkt of je me niet wilt zien vandaag?’

‘De verf plakt nog. Ik heb de ventilators erop staan nu. Ik denk dat het vanmiddag wel droog is.’

‘Oké, dan komen Ivo en ik vanavond. Misschien eind van de middag, ik weet niet wanneer hij precies tijd heeft.’ Ze klinkt kordaat als altijd, maar nog steeds met die twinkel in haar stem. Wolf begrijpt precies waarom zijn vader verliefd op haar is geworden.

Vakkundig legt hij een drukverband om Fees enkel aan. Vergeleken met de andere enkel is hij inderdaad dikker. Hij verbaast zich erover hoe dun Fee verder is. Lange, slanke benen, scherp uitstekende sleutelbeenderen, polsen waar hij zijn vingers omheen kan sluiten. De rest van haar lichaam zit opnieuw goed verstopt in de badjas. Goedkeurend strekt ze haar been. ‘Dat doe je beter dan mijn moeder.’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Cursus EHBO, zo moeilijk is dit niet.’

Ze neemt hem aandachtig op. ‘Wat doe jij als je niet thuis bent?’

Hij trekt een wenkbrauw op. Langzaam herhaalt hij de vraag. Ze schiet in de lach. ‘Studeer je? Heb je werk?’

‘Mijn vader en Ivo hebben een surfschool. In de zomer help ik hen daarmee. Wat administratiedingetjes. En soms schilder ik wat.’

‘Huizen?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Schilderijen. Of ik maak een sculptuur.’

‘Een wat?’

‘Een beeld. Meestal uit hout. Op het erf staat mijn atelier. Eigenlijk is het een loods. Daar werk ik. Nu staat er een decor voor een schoolmusical. Ivo komt dat straks ophalen.’

‘Wie is Ivo?’

Ze gaat in de kussens liggen. Donkere, kleine sproetjes vormen een spoor over haar bleke gezicht, dat vreemd contrasteert met het diepzwarte haar. Helder zonlicht lijkt door die bruine puntjes te zijn geabsorbeerd.

Hij plukt aan het dekbed. ‘Ivo is de broer van Brenda en Brenda is de vriendin van mijn vader. En de schooldirecteur voor wie ik het decor heb gemaakt.’

Ze zwijgt. Stilte hangt als een klamme deken tussen hen in. Bruusk staat hij op. De stoelpoten schrapen over de houten vloer.

‘Ben je boos?’

‘Je vraagt zoveel. Vertel liever wat jouw plannen zijn. Naar welke camping wil je? Of ga je liever naar huis? Ik ga kijken of je kleren droog zijn.’

Ze schrikt van zijn snauwende, bijna bijtende toon. Haar ogen vullen zich met tranen.

Zijn maag krimpt en zet weer uit, krimpt en zet nog verder uit tot een grote, vaste bol vol uitsteeksels die hem bijna dubbel doet slaan. ‘Sorry.’ Hij wappert met zijn handen, alsof hij daarmee de woorden weg kan wuiven.

Een eenzame traan rolt over haar wang langs haar mondhoek naar haar kin om daar traag over haar hals verder naar beneden te zakken. Gekwetst kijken haar violetblauwe kijkers hem aan.

‘Zo bedoelde ik het niet.’ Onbeholpen staat hij met de deurklink in zijn handen. ‘Laat maar, het komt wel. Sorry, het komt wel goed.’ Nog voor ze iets kan zeggen, rent hij zowat de kamer uit, haar verbijsterd achterlatend.

Ze roept. Hij komt niet. Ze roept nog een keer, probeert dan uit bed te komen en op haar enkel te staan. Het lukt niet. Met moeite wurmt ze zich weer in de badjas. Zich vasthoudend aan het bed hinkt ze naar de muur en vandaar naar de deur. In de verte hoort ze de hond, een husky met een witte vacht, doorschoten met zwart en een beetje grijs en met helblauwe ogen. Ze glimlacht. Ze heeft niet veel op met honden, maar dit is een zeldzaam lief exemplaar.

Ze kijkt om zich heen, ziet een ruime overloop waar zes deuren op uitkomen. De vloer is gelegd met houten planken. De deuren zijn glanzend wit gelakt, de muren en het plafond zijn eveneens wit. De trap, waar ze niet vanaf durft met haar wankele enkel, is weer gewoon hout. Ze roept opnieuw. Nu reageert hij wel. Met zijn armen vol wasgoed – háár wasgoed – komt hij aanlopen en kijkt het trapgat in.

‘Het lukt nog niet.’ Ze wijst op haar enkel. Hij komt de trap op, dropt het wasgoed op haar bed en komt terug om haar te ondersteunen. ‘Lijkt me een beetje onzinnig om nu naar een camping te gaan,’ bromt hij. ‘En ik kan je ook moeilijk op de trein zetten in deze toestand.’

Haar hand glijdt over het stapeltje kleren. Een paar hemdjes en T-shirts, een trui, twee korte broeken en een spijkerbroek, zes slipjes en een bikini. Ze kan zich in ieder geval aankleden.

‘Als jij het niet erg vindt dat ik nog een nachtje blijf?’

De heesheid in haar stem is verdwenen. Ze heeft iets meer kleur. Hoe oud zal ze zijn? Hij is slecht in het schatten van leeftijden. De meiden die bij de surfschool rondhangen, schat hij stuk voor stuk ouder in dan ze zijn. Ligt dat aan die meiden of aan de manier waarop Ivo met hen omgaat, de populaire surfleraar die vooral graag zijn eigen leeftijd wil vergeten?

‘Is er iemand die jou mist?’

Haar hand blijft stil liggen op een zwart hemdje. Langzaam schudt ze haar hoofd. Haar vriendinnen zullen niets zeggen. Haar ouders zijn met haar zusje op vakantie. Haar grootvader is dood. Nee, er is niemand die haar mist.

Aan het eind van de middag – Wolf denkt na over wat ze die avond moeten eten, terwijl Fee het gebrek aan slaap van de afgelopen nacht inhaalt – rijdt een azuurblauw geverfd bestelbusje met daarop een surfer hangend aan een bontgekleurd zeil luid toeterend het terrein op. Een jonge dertiger met rastahaar, vastgeknoopt in een dikke staart, springt naar buiten. Het grint spat op onder zijn voeten. Als een speer rent Wolf naar buiten. Hij wil niet dat Ivo binnenkomt en met zijn scherpe blik iets van de aanwezigheid van Fee opmerkt. Joviaal meppen ze elkaar op de schouder, zoals ze altijd doen. Ivo ruikt nog naar zee. Zo te zien aan zijn short en hemd is hij gelijk na de laatste surfles deze kant op gereden. Zonder iets te zeggen loodst Wolf hem naar het atelier, waar het decor wacht. De ventilators hebben hun werk goed gedaan. Vol bewondering kijkt Ivo naar het doek. De verschillende tinten blauw van de lucht, het dreigende grijs van het kasteel, de diversiteit aan kleuren groen om het bladerdak van de bomen weer te geven, de rode hoedjes van de kabouters die her en der opduiken uit het wuivende gras en verborgen in een hoekje van het decor, maar zichtbaar voor wie het wil zien, de wachtende paarden.

‘Je hebt er een kunstwerk van gemaakt!’

‘Als de musical voorbij is, exposeren we hem.’ Wolf lacht kort. Voorzichtig voelt hij nogmaals aan het doek. Ja, de verf is nu echt droog. Hij knikt naar Ivo. ‘Wat denk je, lakens eroverheen of krijg je het onbeschadigd overgebracht?’

‘Lakens. Te mooi om risico te nemen.’

Het decor bestaat uit vijf panelen. Ze dragen ze een voor een naar het bestelbusje. Ivo verwacht dat hij het met hulp van Brenda wel redt om ze de school in te dragen en ze in de aula aan elkaar vast te zetten. ‘Als het goed is, is ze er al.’ Tevreden wacht Wolf tot Ivo de deur van de laadruimte afsluit en op de voorstoel plaatsneemt. Hij start de motor, steekt zijn hand op en rijdt weg. Opgelucht haalt Wolf adem.

Maar nog geen minuut later rijdt het busje weer terug het erf op. Voor Wolf het in de gaten heeft, staat Ivo in de deuropening van de keuken. ‘Zeg Wolf, over de boekingen van volgende week …’

Het flesje bier in Wolfs hand klettert op de grond en rolt tegen de plint. Ivo fronst zijn wenkbrauwen. ‘Beetje schrikachtig vandaag?’

‘Ik had je niet aan horen komen. Wat zei je?’

Geduldig herhaalt Ivo zijn vraag. Hij drentelt door de keuken. ‘Ik vergat te vragen naar de boekingen voor volgende week. Wil jij ergens in die week een dagje vrijhouden voor me? Leuk dat je vader van zijn vakantie geniet, maar ik krijg een beetje genoeg van al die surflessen in mijn eentje.’ Hij stopt een reep gesneden paprika in zijn mond. ‘Zo jammer dat jij nooit hebt willen leren surfen.’

Gelaten haalt Wolf zijn schouders op. Een discussie die nooit eindigt. Boven zijn hoofd hoort hij wat gerommel en het gekraak van planken. Ivo hoort het ook. ‘Heb je bezoek?’

‘Ach welnee, man! Dat zal Desi zijn. Ik loop de reserveringen na en laat het je straks weten, oké? Breng jij dat decor nou maar weg.’

Ivo propt nog een stuk paprika in zijn mond, steekt zijn hand op en loopt terug naar het busje, voor de zekerheid gevolgd door Wolf. Bij het busje draait Ivo zich om en richt zijn blik naar boven, naar het raam van Jeffs slaapkamer. Wolf doet hetzelfde.

Het huis strekt zich in al zijn glorie uit: de witte baksteen, de blauwe regen die zich langs de tegen de muur gespijkerde latten omhoog trekt, de donkergrijze, metalen kozijnen, het rood van de dakpannen. Vaak genoeg hoort Wolf langsfietsende toeristen zeggen dat het zo’n sprookjesachtig huis is. Maar nu valt zijn blik op het bollende gordijn voor de slaapkamer en aan Ivo’s reactie merkt hij dat het Ivo ook opvalt. ‘Weet je zeker dat je daarboven niemand hebt verborgen?’

Een duidelijk zichtbare hand die het gordijn vasthoudt en zich schielijk terugtrekt. Misschien ziet Ivo die hand niet, kan Wolf eromheen kletsen. De lichte bolling van het gordijn wordt niet veroorzaakt door de wind, want het raam is gesloten. Wolf fluit in de hoop dat Desi vanuit het huis naar hem toestormt, maar dat doet ze niet. Ze komt vanuit de tuin, blaft, springt tegen Ivo op en gaat vervolgens aan Wolfs voeten liggen.

‘Wolf?’

Wolf schuifelt met zijn voeten in het grint. Ivo kijkt hem afwachtend aan, een vette grijns op zijn gezicht. Zijn donkerbruine ogen twinkelen bij het vooruitzicht dat Wolf vrouwelijk gezelschap heeft.

‘Mijn nichtje logeert hier een paar dagen.’ Hij flapt het eruit, denkt er niet bij na.

‘Je nichtje?’

Ivo schatert het uit. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek, zijn rastastaart zwiept heen en weer. ‘Man, wat een smoes! Jij hebt helemaal geen nichtje.’

‘Jawel.’ Wolfs hersenen kraken, hoe redt hij zich hieruit? ‘Ze is een nichtje van Luna, van haar moeders kant.’

Bingo! Het duistere gedeelte, het gedeelte waar Ivo nooit op durft door te vragen. Ivo kent Luna’s kant van de familie niet, net zomin als Brenda. Alleen zijn vader zou zijn vraagtekens hebben, maar die heeft zich met zijn surfplank afgezonderd in Portugal.

‘Maar waarom duikt dat nichtje nu ineens op? Je hebt in al die jaren dat je hier woont nog nooit iemand van die familie gesproken of gezien.’ Ivo laat zich niet zomaar afpoeieren. Mocht Wolf denken dat Ivo zich alleen maar bezighoudt met surfen, lesgeven en vrouwen versieren, dan heeft hij het bij het verkeerde eind. Er wordt tussen Ivo, zijn vader en Brenda wel degelijk familiegedoe besproken. Waarom verzint hij van alles wat hij had kunnen verzinnen nu uitgerekend een nichtje? Oliedom wicht daarboven; was gewoon bij het raam weggebleven!

‘Ze is ziek geweest. Ik ken haar ook niet goed. Haar moeder belde of ze mocht komen logeren. Ze heeft gezonde zeelucht nodig.’

‘En jij zei uit de goedheid van je hart: maar natuurlijk! Alsof er niks is gebeurd.’

Wolf slaat met zijn vlakke hand tegen het busje. Desi springt op en blaft. Wijdbeens blijft Ivo staan, zijn armen over elkaar, zijn hoofd een beetje schuin.

‘Lazer op, Ivo! Breng dat decor weg. Je zus staat te wachten.’ Desi gaat liggen. Ze piept zacht. Haar staart krult langs haar lijf.

Langzaam komt Ivo in beweging, stapt in het busje en start. Nog een keer kijkt hij naar het raam, waar het gordijn nu roerloos neerhangt.

‘En hoe heet dat nichtje van Luna dan?’

‘Fee, ze heet Fee.’

Ivo knikt. Hij sluit het portier, knikt nogmaals en rijdt plankgas weg. Het grint spat onder de wielen vandaan. Hoofdschuddend verkast Wolf naar binnen, op de voet gevolgd door Desi.

MAANDAG 5 JULI – DINSDAG 6 JULI

Ze hinkt door de kamer. Haar enkel doet al een stuk minder pijn, het drukverband helpt goed. In de verte hoort ze het busje pruttelen. Blijkbaar een goede vriend van Wolf, zoals ze elkaar begroeten. Ouder dan hij, waarschijnlijk die partner van zijn vader. De reactie van Wolf verbaast haar. Waarom zegt hij niet gewoon wie ze is en hoe ze hier is beland? Aan de andere kant bevalt het haar wel dat hij haar als nichtje bestempelt. Iemand die haar de rol van familie toedicht, zal haar niet snel proberen te versieren. Ze hoort voetstappen op de trap, bonkend, boos. Wolf gooit de deur open en vraagt nors wat haar bezielde.

‘Was dat Ivo?’

‘Ivo, de zakenpartner van mijn vader.’ Wolf slaat met zijn vuist in zijn andere hand. ‘Zakenpartner is een groot woord voor dat surfschooltje van hem en mijn vader. Ivo, levensgenieter, broer van mijn vaders vriendin.’ Hij spuwt de woorden uit.

Fee knikt. Dat klinkt lekker positief.

‘Hij heeft je gezien. Ik heb gezegd dat je mijn nichtje bent, dat je ziek bent geweest.’

Ze steekt haar voet omhoog. ‘Zo gek klinkt dat niet.’

‘Echt ziek, Fee, zo ziek dat je zeelucht en rust nodig hebt om te herstellen.’

Haar ogen lichten op. Het lukt haar slecht om kennis uit boeken in haar hoofd te krijgen, maar ze is een snelle denker. Dit verhaal biedt perspectief om langer te kunnen blijven. Heeft Wolf het daarom genoemd?

‘Ik was aan het koken toen Ivo kwam.’ Wolf schuift verlegen met zijn voet over de vloer. ‘Kun je naar beneden komen om te eten of blijf je liever op je kamer?’

Klinkt goed: je kamer. Ze kijkt om zich heen. Ze zou het hier best een aantal dagen uit kunnen houden. En het is comfortabeler dan een camping. Eerlijk gezegd ziet ze zichzelf niet in haar eentje kamperen en ze weigert om met hangende pootjes terug te keren. Alleen thuis zijn is ook zo saai. Het zou anders zijn geweest als opa er nog was en ze hem kon helpen met zijn moestuin. Maar opa is er niet meer en haar grootmoeder heeft de huur van de moestuin twee maanden geleden opgezegd. ‘Dan heeft iemand anders er nog iets aan deze zomer.’

Fee wikkelt een haarlok om haar vinger, kijkt naar de zwarte kleur alsof die compleet nieuw voor haar is. ‘Ik kom wel naar beneden.’ Achter Wolf aan hinkt ze de trap af, haar ene hand stevig om de leuning, de andere op de traptrede die achter haar ligt, zodat ze niet uitglijdt.

In de keuken schuift ze aan tafel met haar voet op een stoel. Aan het aanrecht snijdt Wolf een courgette in stukjes. Niet veel later snuift ze verrukt de geur op van gebakken ui, paprika en courgette. In een andere pan bakt hij lange, dunne worstjes.

‘Pasta of rijst?’ vraagt hij.

‘Kan ik kiezen?’ Haar stem zingt zijn oren in.

Ze is gewend dat er een bord vol voedsel voor haar neus wordt neergezet dat ze maar heeft te nuttigen. Haar ouders kunnen goed koken, maar gunnen zichzelf door de week te weinig tijd en compenseren dat in het weekend met te exquise smaken, waarvan ze verwachten dat hun dochters dat waarderen. Elvira kan er een eind in meegaan, Fee vindt het eten van al te vreemde smaken knap lastig.

‘We kunnen jou nooit meenemen naar een goed restaurant,’ klaagde haar moeder regelmatig. ‘Alsof ik daar behoefte aan heb!’ katte Fee dan terug. Voor haar verjaardag kiest ze steevast een pizzeria uit. Nu gaat ze voor de rijst, terwijl Wolf kerrie over de groenten strooit.

Niet veel later prikt Fee bedachtzaam in haar eten. ‘Dus nu ben ik jouw nichtje. Een ziek nichtje. Waarom heb je dat in vredesnaam bedacht? En heet ik nog wel Fee?’

Hij prikt voorzichtig een courgette aan zijn vork. ‘Ik dacht er niet bij na.’

Ze monstert hem. ‘Wil je dat ik wat langer blijf, is dat het?’

Zijn ogen lichten op. ‘Ivo is een gezellige gozer, maar onberekenbaar met vrouwen. Ik wil geen gedonder met hem.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Hij is veel te oud.’

‘Dat valt wel mee, tweeëndertig. En ik weet niet eens hoe oud jij bent.’

‘Zeventien.’

Hij peinst. Twee jaar jonger dan Luna en Sterre. Ouder dan Sterre ooit is geworden. Hij kijkt weg van de blauwe ogen van Fee, hoort in zijn hoofd de schaterlach van zijn zusje.

‘Hoog, Wolf, hoger!’ Hij duwde de schommel waarop ze zat, de schommel die hun vader voor hen aan de boom had bevestigd. Haar blonde haar wapperde in de wind, haar lach verwijderde zich en kwam weer terug met elke zwieperd die hij aan de schommel gaf. De zon piepte tussen de bladeren door op zijn gezicht en hij kneep zijn ogen tot spleetjes. Hij genoot ervan om Sterre tot steeds grotere hoogten te duwen. Tot hun moeder naar buiten stormde. ‘Stoppen, ze gaat veel te hoog! Stoppen, Wolf, dit is gevaarlijk!’

Zijn twee zusjes, twee hartsvriendinnen. Dit meisje zou best een nichtje geweest kunnen zijn.

‘Eigenlijk ben ik pas net zeventien geworden.’ Haar stem piept een beetje. Ze houdt haar hoofd een beetje schuin. ‘Hoe oud ben jij dan?’

‘Tweeëntwintig. Ook nog niet zo lang.’

Vijf jaar verschil, dat valt haar mee. Opnieuw neemt ze hem in zich op. Ze is nog nooit verliefd geweest. Op de basisschool speelde ze het liefst met de jongens uit haar klas: lekker een beetje rouwdouwen, voetballen, in bomen klimmen en skeeleren. Op de middelbare school kijken de jongens niet naar haar. Zij is gewoon Fee, niet spannend genoeg om achteraan te gaan, niet stom genoeg om haar het leven echt zuur te maken. Hoe zou het voelen, verliefd zijn? Ze schudt geërgerd haar hoofd. Dat ze erover na moet denken, zegt al genoeg.

‘Als Ivo de broer is van de vriendin van je vader, dan kent hij jouw familie toch ook?’ Snel verandert ze van onderwerp. Haar stem schiet de lucht in.

‘Ivo kent die kant van de familie niet. Misschien heeft Brenda er weleens van gehoord, maar zij heeft ook nooit iemand gezien.’

Nu fronst ze haar wenkbrauwen. ‘Hoe stevig zit die familie van jou in elkaar?’

Resoluut legt hij zijn mes en vork neer. Het lijkt alsof in één klap de temperatuur een aantal graden daalt. Donkere ogen kijken haar strak aan, zijn mond is een smalle streep. ‘Waag het niet iets van mijn familie te vinden.’

Beduusd legt zij eveneens haar bestek neer. ‘Sorry, ik bedoel er niks mee. Ik vroeg me alleen af, als zij jouw familie goed kennen, dan weten ze toch dat ik jouw nichtje niet ben.’

‘Niet mijn nichtje, het nichtje van Luna.’

‘Wie is Luna?’

‘Mijn stiefzusje.’

Alsof dat de boel verklaart. Ze eet een paar hapjes. Wolf schrokt zijn eten naar binnen. Ze vraagt zich af of hij dat doet vanwege dit gesprek of omdat hij nooit geleerd heeft fatsoenlijk te eten.

‘Maar als ik ziek ben, moet ik er natuurlijk ook ziek uit zien.’

Hij staart haar onfatsoenlijk lang aan. ‘Je bent bleek en je bent bijna nog dunner dan een spijker.’ Boos draait ze haar hoofd weg. Hij lacht spottend. ‘Ivo weet echt niet hoe een nichtje van Luna eruit ziet.’

Ze schuift haar bord van zich af. Nog niet de helft heeft ze opgegeten. Hij kijkt van haar bord naar haar gezicht. Ze bloost. ‘Het voelt gewoon een beetje raar. Alsof we iets verborgen houden.’ Ze verheft haar stem. ‘Ik wil geen geheim zijn. Ik wil gewoon kunnen rondlopen, naar het strand gaan, dingen doen.’

Hij staat op van tafel en haalt haar bord weg. Driftig schraapt hij het overgebleven eten in de pedaalemmer. ‘Dat kan nu toch ook? Ik zorg er alleen voor dat Ivo zich niets in zijn hoofd haalt.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Misschien kan ik beter weggaan.’

‘Waar wil je dan naar toe?’

‘Dat weet ik niet. Gewoon, weg. Op zoek naar een camping of anders naar huis.’

Hij gaat weer zitten, plant zijn ellebogen op tafel met zijn handen onder zijn kin. Langzaam neemt hij haar in zich op. ‘Je kunt een paar dagen blijven. Tot je enkel beter is. Daarna zien we wel weer.’

Ze glimlacht. Ze heeft een lieve lach. Hij hoopt dat ze de eyeliner in haar toilettas laat. Hij vindt haar mooier zonder die troep op haar gezicht.

Later op de avond verschuilt hij zich achter zijn laptop. Zijn vader heeft een mailtje gestuurd: hij wil nog wat langer in Portugal blijven. Goede golven, leuke mensen, geen reden om verder te trekken. Wolf verbaast zich er nog steeds over dat zijn vader niet op Brenda heeft gewacht. Over een paar dagen begint de schoolvakantie. Misschien heeft ze niet de volle zes weken vrij, maar vier weken zeker. Hij heeft geen idee wat haar plannen zijn. Misschien reist ze Jeff alsnog achterna. Dat scheelt een hoop vragen van haar kant. Hij ziet haar er niet voor aan dat ze zich net zo gemakkelijk om de tuin laat leiden als haar broer.

Met een zucht sluit hij de computer af, trekt zijn laarzen aan, roept Desi en loopt met haar springend en dartelend naast zich een ronde over het terrein. Voorbij de schuur, langs de nu afgesloten loods. Door de regen van de afgelopen nacht liggen er nog steeds plassen en modder die in het donker lastig te zien zijn. Hij loopt verder, langs het stenen muurtje waar Fee schuilde voor het noodweer. Iets verderop staan de opstallen die zijn vader heeft omgebouwd tot caravanstalling – ‘iedere Zeeuw verdient geld aan het toerisme, dus ik ook’ – en het houten huisje dat soms dienst doet als vakantiewoning. Deze avond slaat hij het weiland over. Hij wacht aan de rand tot Desi klaar is met dollen en met de tong uit haar bek naar hem terugrent.

Aan de rechterzijde van het weiland staat het huis waar Ivo woont, vlakbij de groepsaccommodatie die Jeff in het voorseizoen verhuurt aan scholen waarvoor Jeff en Ivo een surfweek organiseren. In de zomer doet Jeff er vreemd genoeg weinig mee. ‘Ik moet er niet aan denken dat ik naast lesgeven ook nog een huis moet bijhouden, laat staan een groepsaccommodatie.’ Ivo wil misschien wel, want Ivo kan de inkomsten goed gebruiken, maar ze weten allemaal dat Ivo niet de schoonmaak en alle verdere rompslomp voor zijn rekening neemt. Heel soms wordt de accommodatie in september en oktober nog verhuurd aan gezelschappen, mits deze er zelf voor zorgen dat het weer schoon en fris wordt opgeleverd. Wolf heeft als taak de laatste check te doen. ‘Omdat jij de enige bent die weet hoe een schone badkamer eruitziet,’ grijnsde Jeff, toen Wolf tegensputterde.

Desi springt tegen hem op. Geërgerd veegt hij de modderpoten van zijn broek, pakt haar in haar nekvel en wrijft zijn neus tegen haar vacht. Ze blaft kort. ‘Wat moet ik met dat meisje, Dees?’ Ze blaft opnieuw, wringt zich los en rolt zich aan zijn voeten op. Hij richt zich op en staart in de verte, waar de maan boven de bomen uitkomt en vaalgeel schijnt. In het huis brandt alleen beneden nog licht. Blijkbaar is ze al naar bed gegaan. Ze moet een gelukkig mens zijn als ze zo gemakkelijk in slaap valt.

Langzaam loopt hij terug, Desi drentelt achter hem aan. In de bijkeuken trekt hij zijn laarzen uit en werpt een blik op het surfpak dat Jeff heeft laten hangen. ‘Voor het geval je besluit het een keer te proberen.’ Wolf weet dat hij dat niet zal doen.

Hij probeert te slapen. Het lukt niet. Hij sluipt naar Jeffs kamer en kijkt om het hoekje van de deur. Ze ligt in diepe rust, een toefje zwart haar steekt boven het laken uit. Op zijn tenen loopt hij de trap af naar de keuken, waar Desi hem lodderig aankijkt voor ze haar kop op zijn voeten laat rusten. Met zijn vingers trommelt hij op het tafelblad. Iets in zijn lijf vertelt hem dat dit helemaal fout kan gaan. Dit jonge meisje hier in huis, dat niet staat te popelen om weg te gaan. Waarom niet? Zou hij in haar plaats zomaar iemand vertrouwen die hij helemaal niet kent? Ach, hij kent het antwoord al vanaf toen hij zelf zeventien was.

Hij staat op en gaat naar zijn eigen kamer. Desi sloft achter hem aan en vleit zich voor zijn bed, haar vaste plek wanneer hij een poging doet tot slapen. Vermoeid sluit Wolf zijn ogen. Hij valt warempel in slaap, zo onrustig dat Desi hem met haar kop zacht probeert om te duwen, zodat hij wakker wordt voor de nachtmerries beginnen. Hij probeert het geen tweede keer. Snel trekt hij zijn spijkerbroek en een shirt aan en gaat naar zijn atelier. Op de schildersezel zet hij een leeg doek klaar en zonder verder na te denken knijpt hij er een tube verf op leeg. Helderblauw, zoals de ogen van Luna, de ogen van Fee, ja, zelfs zoals de ogen van Sterre. De zon is nog niet eens opgekomen.

Rond een uur of negen loopt hij terug. Het huis oogt leeg. Ongerust rent hij de trap op. De deur van haar kamer staat open. Haar bed is rechtgetrokken en ziet eruit alsof het niet beslapen is. In de badkamer hoort hij gerommel. Hij wacht op de overloop tot ze eruit komt. Opgelucht haalt hij adem wanneer de deur opengaat. Ze kijkt hem bevreemd aan. ‘Is er iets?’ Ze moet een potje wax in haar rugzak hebben gevonden, want haar zwarte haren staan in pieken overeind. Ook heeft ze haar ogen aangezet met eyeliner. Ineens lijkt ze niet meer het meisje van gisteren. De make-up en het punkachtige haar stralen uit dat ze iedereen op afstand wil houden. Ook hem, want waarom zou ze zich zo uitdossen als ze nergens naartoe gaat? Ze lijkt harder, afstandelijker, minder kwetsbaar. Ze heeft een korte spijkerbroek en een zwart hemdje aan. Nu ze rechtop staat, komt ze bijna tot zijn schouder, wat lang is voor een meisje. Ze is spichtig. ‘Er zit amper vorm aan,’ zou Ivo zeggen. Des te beter; Ivo houdt van borsten en billen, hij zal zich niet snel met haar bemoeien. Al vermoedt Wolf dat deze versie van Fee hem niet eens zal toestaan in haar buurt te komen.

‘Nee, er is niets.’

Ze loopt nog steeds een beetje mank, al gaat het beter, zegt ze. Ze kan zelf de trap af, gaat aan de eettafel in de keuken zitten en kijkt om zich heen. ‘Laat je me straks de rest van het huis zien?’

Ineens voelt hij zich verlegen. Zwijgend zet hij de kaas, vleeswaren en hagelslag op tafel en roostert wat brood in de broodrooster. Ze hoeft geen koffie, drinkt liever thee. Hij probeert de zwart omrande ogen te ontwijken. Ze lijken zo anders dan die van Luna nu.

Ze voelt het. Bij alles wat ze doet, brood smeren, kaas erop leggen, een slok thee nemen, kijkt ze hem strak aan. Praten doet ze niet veel, wat hem plezier doet. Jeff staat aan zodra hij wakker is, wil altijd meteen de dag doornemen. Dit meisje is net zo stil en rustig als hijzelf, al oogt ze kwieker. Hij kan zich niet voorstellen dat ze lang blijft. Misschien dat hij haar vanmiddag al op de trein zet.