Het krachtige kleitablet

Vijf talenten, vier rampen, één missie

16.10.2041, 08.13 uur

Freddy: Het wordt plan B. Ik regel het dit keer zelf. Jij kunt je geen misstanden meer veroorloven. Richt jij je maar op operatie P, je vliegt morgen naar Amerika.

Joseph: Mijn dank is groot.

Freddy: Als er nog een keer iets misgaat, laat ik je vervangen.

Joseph: Daar ben ik me terdege van bewust, zal je niet teleurstellen.

Eckoo

De BIG5 TRILOGIE

Het krachtige kleitablet, deel 1

Eckoo

1e druk mei 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-80-3

ISBN e-book 978-94-93266-96-4

NUR 285/334

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

PROLOOG

De eerste

Vroeger dacht ik dat ik labiel was. Tegenwoordig noem ik mijn gevoeligheid een talent.

In bepaalde verhalen schuilt de noodzaak om verteld te moeten worden. Zo nu en dan staat er iemand op om die taak te volbrengen. Ik ben Lena van Gool en als ik dit niet met jullie deel, gaan we domweg allemaal de pijp uit.

Een groot deel van de chaos in de wereld bestaat, omdat mensen zichzelf niet de kans geven om hun eigen talent te ontdekken. Het probleem is dat je vaak geen idee hebt dat je erover beschikt. Of wat je ermee moet. Soms lijkt het eerder een last dan een deugd. In dat geval moet je er eerst achter zien te komen wie je bent. Of leren samenwerken met anderen. Dat was bij mij zo.

Ben je ooit een dierbare verloren? Twee achter elkaar? Misschien begrijp je dan hoe ik me als kind voelde.

Toch was het niet alleen verdriet waar ik last van had. Vroeger dacht ik dat er iets mis was met mij. Zeker als ik vermoedde dat ik in de gaten werd gehouden. Leed ik aan achtervolgingswaan?

En ik voelde haar. Overduidelijk, alsof ze nog leefde. Tijdens de Grote Vloedgolf was ze van het ene op het andere moment verdwenen.

Mijn ouders raakten volkomen de weg kwijt. Ik niet. In mijn dromen leefde ze voort. Net voor het in slaap vallen, voelde ik haar. In de daaropvolgende droom herhaalde ik alsmaar dezelfde twee vragen: ‘Sophie, waar ben je? Wat is er gebeurd?’ Antwoord kreeg ik nooit. Precies op dat punt werd ik altijd wakker. Weg was ze weer. Vervlogen.

Anderen kon ik hier niets over vertellen. Mijn moeder zou er geen snars van hebben begrepen. Ze was ervan overtuigd dat Sophie was omgekomen tijdens de Vloedgolf. Morsdood.

Was ik gek? Of juist speciaal, omdat ik gevoelens van anderen opving en begreep? Met een beetje pech liep ik urenlang rond met de ellende van een ander. Wat als ik dat niet meer trok? Hoe kon ik me tegen negatieve gevoelens wapenen? Zou de dood verlossing brengen?

Als deze vragen opborrelden, wist ik hoe laat het was: ieder ogenblik kon ik een blokkade verwachten. Ik kwam gevangen te zitten in mijn hoofd. Bewegen ging niet meer.

Er kwam ook weleens een golf van het tegenovergestelde over me heen: een intens gevoel van liefde voor alles en iedereen, waarbij ik dacht dat ik grootse dingen zou gaan doen in mijn leven. Op zo’n moment voelde ik me gelukkig, slim en sterk.

Mijn moeder noemde dit “wisselvallig pubergedrag van een vijftienjarige”. Zelf had ik de indruk dat ik overgevoelig was. Misschien zelfs een tikkeltje manisch?

Gelukkig weet ik inmiddels beter. Ik was de eerste. Ringo herkende mij direct. Hij was degene die het me liet zien. Ik herinner me dat hij iets in zijn handen had wat eruitzag als een grote steen. Voorzichtig legde hij het op de grond. ‘Ik moet je iets belangrijks vertellen, Lena,’ zei hij in alle ernst.

Vervolgens vertelde hij over de komst van een BIG5: vijf talenten die nodig waren om de wereld van de ondergang te redden.

Ringo had gelijk. Stukje voor stukje kregen we het voor elkaar om een lastige tekst te ontcijferen. Hoe meer duidelijkheid er ontstond, hoe minder aantrekkelijk ons levensverhaal werd. Tegen de tijd dat we dit goed en wel beseften, was er geen weg meer terug.

1

Lena: Vakantiestress

West-RusEuro, 31 juli 2041

Het begon in de zomer van 2041. Mijn moeder stierde dagenlang door het huis. Waarom stressen als je op vakantie mag? Ik begreep er niets van. Vervelend genoeg voelde ik mijn eigen hartslag ook hoog in mijn keel zitten.

‘Lena, wáár is je bikini gebleven?’ Die vraag stelde ze me een keer of vijf, terwijl ze als een gek door mijn koffer graaide op zoek naar ontbrekende kledingstukken.

Ik had al verteld dat ik die in mijn handbagage had gestopt. Zwemkleding in een koffer opbergen tijdens een reis naar het bloedhete Zuid-Afrika was een slecht idee. Wat als het zoekraakte? Zonder bikini wilde ik voor geen goud in Afrika zijn. Ze kon zeuren wat ze wilde, dat ding bleef mooi in mijn rugzak zitten.

‘Nou mam, ik heb er zin in.’ Het kwam er weinig overtuigend uit, maar ik moest toch iets zeggen om de sfeer in huis te verbeteren?

Ze toverde een glimlach op haar gezicht. Weliswaar een geforceerde, maar alles was beter dan die blik op oneindig, die ik dagenlang moest aanzien.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn moeder alleen instemde met die reis, omdat ze Chris niet wilde teleurstellen. Alle bloeddrukverhogende activiteiten die hij bedacht, vond ze geweldig. In eerste instantie. Als puntje bij paaltje kwam, schoot ze in de stress.

Zo stelde Chris eens voor om te gaan strandzeilen. Het leek hem romantisch: “samen over een wit zandstrand heen glijden”. Ik wist van tevoren dat dit een beroerd plan was. Een zenuwenpees in een onstabiele kar met drie wielen en een windzeiltje leek me geen goed idee. Aangezien ik geen zin had in de rol van spelbreker, hield ik wijselijk mijn mond en zoals gewoonlijk ging mijn moeder volop mee in Chris’ enthousiasme. Totdat ze op het strand aankwamen.

‘Je moeder heeft non-stop zitten gillen in die blokart,’ vertelde Chris achteraf lachend. Het voelde nota bene alsof hij trots was op haar gênante gedrag. Ongelooflijk.

‘Zit je PAS al in je handbagage?’ vroeg mijn moeder voor de derde keer die ochtend.

‘Ja ja.’

Haar gezicht was knalrood. ‘Die mag je écht niet vergeten.’

Ik vroeg me af of ze mijn antwoord had verstaan. Is ze doof aan het worden?

‘Zonder je Persoonlijke Alles-in-één Systeem ben je nergens meer in deze wereld. Toen ik jouw leeftijd had, moest ik van alles meenemen als ik de deur uitging: identiteitsbewijs, pasjes, portemonnee, sleutels, een telefoon. Jij hoeft alleen maar aan je PAS te denken.’

Ik schonk haar mijn liefste blik en wees op het voorvakje van mijn rugtas. ‘Ik heb alle belangrijke zaken bij elkaar gehouden: PAS, bikini, zonnebril, teenslippers, tandenborstel en tandpasta.’

Mijn moeder had gelijk met haar opmerking: zonder je PAS ben je nergens. Net vóór onze reis liet ik voor de vijfde keer mijn PASlenzen afstellen. Mijn zicht bleef achteruitgaan. Heel irritant. Op wazige beelden tijdens mijn vakantie zat ik niet te wachten. Met de oortjes had ik meer geluk: van begin af aan was het geluid kraakhelder. Als je niet wist dat ze ooit in je oren waren gestopt, zou je ze niet opmerken. Ze vormen zich precies naar de ruimte in je gehoorkanaal. Daarom is kwijtraken geen optie. Al zou je het willen.

‘Komt goed, mam. We gaan er een mooie reis van maken.’

Weer ontving ik die geforceerde glimlach.

Vroeger was ze een stuk relaxter. Toen waren mijn vader en Sophie nog niet dood.

2

Lena: Tess

West-RusEuro, 31 juli 2041

‘Gaan jullie naar Zuid-Afrika? Wat leuk!’ riep Tess toen ik haar over onze vakantiebestemming vertelde. ‘Dan mag je op safari wilde dieren spotten en unieke natuurgebieden bezoeken.’

Zelf wist ik niet wat ik ervan moest denken. Alleen al het idee om mijn beste vriendin drie weken te moeten missen, beviel me voor geen meter.

‘Wacht even Afrika … dan gaan jullie met een ouderwets vliegtuig. Spannend!’

‘Hopelijk heb ik in die Afrikaanse jungle voldoende bereik, zodat we contact kunnen houden. Anders word ik gek. Drie weken lang op pad moeten met ma en Chris slaat nergens op. Ik voel me net zo’n klein kind,’ klaagde ik.

Alleen of met Tess thuisblijven was geen optie, gezien “mijn situatie”. Het liefst hielden ze me constant in de gaten. Een beklemmende gedachte.

Normaal gesproken zagen Tess en ik elkaar iedere dag. Mijn verbondenheid met haar gaat verder dan vriendschap. Op school kan ik met bijna iedereen overweg, aan vrienden en vriendinnen geen gebrek.

Met Tess is het anders. We lijken op elkaar, ook qua uiterlijk. Alleen heeft zij groene ogen – die van mij zijn bruin. Met haar grote ogen, donkere wimpers, donkerblonde krullen en zelfverzekerde houding is ze een opvallende verschijning. Iemand die indruk maakt.

We leerden elkaar kennen via de training “Van kwetsbaarheid naar kracht” voor hypersensitieve kinderen. De hypertraining, zoals wij het noemen. In het begin kon ik die poppenkast niet serieus nemen. Tess ook niet. Zij was degene die achter de rug van de trainer een gekke bek trok, toen ik werd aangesproken op het feit “dat ik op een oester leek”. Daarmee bedoelde de beste man dat ik geen zin had om over de dood van Sophie en mijn vader te praten. Hij begreep niet dat het voor mij verstandiger was om in de schaduw te blijven dan door de duisternis te worden opgeslokt. Ik had geen zin om dat uit te moeten leggen. Trouwens, veel volwassenen die ik kende, inclusief die trainer zelf, verborgen hun gevoelens achter een nepglimlach. Of, nog erger, achter sociaal wenselijke kusjes, knuffels of een net iets te krachtige handdruk.

Tijdens een van de hypersessies vertelde Tess dat ze panisch was voor clowns. Ik herkende dat fenomeen meteen. ‘Griezelige figuren. Beeld en geluid klopt vaak voor geen meter,’ vonden wij. Na die uitspraak probeerde de trainer ons ervan te overtuigen “dat we de pipo in onszelf moesten ontdekken”. Een kansloze actie, want één ding wisten we zeker: om lol te kunnen trappen, hebben wij geen pipo’s nodig. Ook niet die in onszelf.

Zo zijn Tess en ik het vanaf het begin af aan over veel dingen eens. Naast dat we veel van onszelf in elkaar herkennen, delen we een aangeboren allergie voor leugenaars. Tess kan het zien als mensen liegen. Ze hoeft zich alleen te focussen op bepaalde signalen. ‘Je moet goed opletten, Leen. Als de onrust uit hun ogen straalt, ze veel bijzaken aan hun verhaal toevoegen of op een vraag reageren met een andere vraag, weet je dat ze niet eerlijk zijn.’

Knap hoe zij dat doet. Bij mij werkt het anders, ik let niet op signalen. Het enige wat ik doe is voelen. Puur voelen en dan weet ik alles. Moeiteloos.

3

Lena: Sugar Lagoon

West-RusEuro  Zuid-Afrika, 31 juli 2041

Na de Grote Vloedgolf in 2033 ontstonden van de overgebleven stukken leefbare aardbodem vier werelddelen: RusEuro, Amerika, Afrika en Aziestralië. Daarnaast is er het onbewoonbare Antarctica, althans wat daarvan over is.

Onze reis naar het zuiden van Afrika was vooral bedoeld als vakantie, maar werd betaald door het bedrijf waar Chris voor werkte. Als je vroeg wat voor werk hij deed, vertelde Chris, “dat hij als vertegenwoordiger van RusEuro de smeerolie vormde tijdens handelsmissies tussen de werelddelen”. Lekker vaag. Hij was natuurlijk gewoon een zakenman met een vlotte babbel en handelde in van alles en nog wat.

Tijdens ons verblijf had Chris zo nu en dan een afspraak gepland staan om zaken met Afrikaanse contacten door te nemen. Ik vond het prima. Zolang ik kon beeldbellen en Speaky’s kon uitwisselen met Tess of aan het zwembad mocht liggen, hoorde je me nergens over. Ik checkte nog één keer of mijn PAS in mijn rugzak zat. Zonder dat ding kon ik de grens niet over. Letterlijk, omdat ik zonder PAS-identificatie RusEuro niet kon verlaten, en figuurlijk, omdat ik nog geen dag zonder Speaky kon. Als ik enthousiast was over iets, en Tess was op dat moment niet bereikbaar, sprak ik tig Speaky’s achter elkaar voor haar in. Daar zal ik de komende dagen lekker de tijd voor hebben, hoopte ik, terwijl Chris, mijn moeder en ik het vliegtuig instapten.

‘Ik ben benieuwd wat Afrika ons gaat brengen,’ merkte Chris op. Met een soepele beweging klikte hij zijn gordel vast. ‘De handel tussen RusEuro en Aziestralië ontwikkelt zich op dit moment goed. Hopelijk krijg ik die Afrikanen ook zover dat ze vaker zaken met ons willen gaan doen. Dat heeft voor iedereen alleen maar voordelen.’

Mijn moeder knikte geïnteresseerd. Alles wat hij zei, vond ze oh-zo-fascinerend.

Chris vatte haar geknik op als een aanmoediging om door te blijven gaan met het delen van zijn gedachten.

Met weinig overtuiging lachte ik ze toe. Omdat ik geen zin had om me in het gesprek te mengen, richtte ik mijn aandacht op een spelletje op mijn PAS. Een prima tijdverdrijf.

De reis verliep voorspoedig. Precies op het vooraf geplande tijdstip landden we op het vliegveld van Zuid-Afrika. Het viel me op hoe groen het daar was in vergelijking met RusEuro. Brede gordels van bomen en struiken boden talloze schaduwplekken voor moestuintjes. Op school leerde ik dat Afrika van alle werelddelen het minst geraakt was door de Grote Vloedgolf. Alleen de kustplaatsen waren overspoeld. Verder was het binnenland zo goed als intact gebleven.

Andere werelddelen kwamen er minder goed vanaf. Een groot deel van de aarde verdween in één klap onder een allesvernietigende laag zout water. Zodra de eerste golven de kustgebieden bereikten, was het voor de meeste mensen te laat. Vluchten had geen zin. Sommigen deden nog een wanhopige poging om in de auto of trein te stappen en landinwaarts te trekken. Het gros van hen werd overspoeld door een torenhoge golf van water, welke het leven eiste van miljarden mensen.

Op het moment dat we door de uitgang van het vliegtuig liepen, voelde ik mijn PAS trillen in mijn rugzak. Voor mijn lenzen verscheen de melding: “Identificatie akkoord”.

‘Gaan we door naar het hotel of eten we een hapje op het vliegveld?’ vroeg Chris op het moment dat we via de slurf de glazen aankomsthal binnenwandelden.

‘Wat mij betreft gaan we door,’ reageerde ik snel, voordat mijn moeder iets kon zeggen. Na in een vliegtuig opgesloten te hebben gezeten met zoveel mensen om me heen voelde ik sterk de behoefte aan tijd voor mezelf. Mijn moeder dacht er hetzelfde over. Na mijn woorden voelde ik een vlaag van opluchting door haar heen stromen.

‘Ik wil ook graag naar het hotel,’ antwoordde ze met een diepe zucht. Ze kon niet goed tegen de warmte en zweette zo hevig dat haar make-up ervan was uitgelopen. Zwarte mascarastrepen ontsierden haar rode wangen. Haar lange, donkerbruine haar zat in een slordige knot, die tot in haar nek was uitgezakt. Ze was op van de zenuwen. Ik wist dat ze haar best had gedaan om haar vliegangst te verbergen, maar voelde hoe ze urenlang haar geest had vervuild met gedachten over neerstortende vliegtuigen en andere rampscenario’s. Van ieder geluidje dat het toestel maakte, steeg haar bloeddruk. Ik voelde dat ze er een kloppende hoofdpijn aan had overgehouden.

‘Oké, dan regel ik een taxibusje,’ zei Chris.

Een taxibusje? Ik kon het haast niet geloven. Vanuit het vliegtuigraam kon ik geen netwerk voor CAPs ontdekken. Zouden ze hier nog met auto’s en ouderwets openbaar vervoer reizen? In RusEuro waren de meeste personenauto’s uit het straatbeeld verdwenen. Kort na de Grote Vloedgolf werd in RusEuro een nieuw transportsysteem bedacht, waarbij ronde, twee-, vier- of zespersoonscapsules door ultrakrachtig magnetisme als felgekleurde kogels door de lucht worden geschoten.

Automatisch gingen mijn gedachten terug naar de eerste keer dat ik samen met mijn moeder in een tweepersoons-CAP stapte. Ik kon het me nog helder voor de geest halen. Die CAP was kanariegeel, vanbinnen en vanbuiten. Nadat we erin waren gestapt en mijn moeder een keer of vijf de gordels had gecontroleerd, bleef ze stokstijf zitten. Ze kwam niet verder dan het invoeren van de reisbestemming in de CAP-app. Het lukte haar niet om op de startknop te drukken. Daarmee zou een fractie van een seconde later de magneet, die ons voertuig met tweehonderd kilometer per uur naar zijn bestemming zou trekken, worden geactiveerd. Ik voelde dat ze van plan was om uit te stappen en greep in.

Tijdens het vooruitschieten schrok mijn moeder zo dat ik even dacht dat ze erin bleef. Ze was totaal verstijfd, bracht geen woord uit. Bijkomstig voordeel was dat ze ook niet kon gillen. Daar had ik stiekem op gehoopt, voordat ik op die knop ramde.

Na een rit van anderhalf uur in het taxibusje kwamen we op onze bestemming aan. De glimmende letters “Sugar Lagoon Resort” schreeuwden ons vanaf de ingang tegemoet. Zo honingzoet als de inrichting van ons verblijf eruitzag op haar website, was het in werkelijkheid ook. De outfits van de medewerkers waren lichtroze, de zwemkleding van de zwembadsurveillanten babyblauw en de schoonmaakploeg liep rond in een zachtgeel uniform. Iedereen glimlachte. Ik wist niet precies of ik dit kon waarderen of juist een beetje ziekelijk vond.

De receptionist straalde ons vanachter zijn zalmkleurige balie tegemoet. ‘Welkom bij de Sugar Lagoon. We gaan ervoor zorgen dat jullie hier een geweldige tijd gaan hebben. Ik heb het account zojuist geactiveerd. Als het goed is, staat onze app op jullie PASsen. Daarmee hebben jullie vanaf nu toegang tot jullie kamers en al onze faciliteiten.’

‘Fijn, dank je wel,’ antwoordde Chris namens ons.

Mijn moeder trok het schermpje van haar PAS uit elkaar en opende de activiteitenkalender. ‘Lena, je hoeft je niet te vervelen. Ze hebben een animatieteam, je kunt de hele dag gezellige dingen doen. Lijkt me echt iets voor jou.’

‘Klinkt goed, mam.’

Mijn moeder maakte zich zorgen over het feit dat ik alleen met hen op pad was. Tess en ik namen eerder de moeite haar ervan te overtuigen dat Tess mee moest naar Afrika. Een kansloze poging. Chris zei dat hij dat niet kon maken. Zijn werkgever betaalde dit ook al voor mijn moeder en mij. Een bezwaar waar ik begrip voor had, al helemaal bij het zien van ons vakantieoord. Dat moest goud hebben gekost.

Het gaat vast goed komen, hier.

Bij het binnenlopen van mijn kamer werd ik verblind door pasteltinten: van het linnengoed tot aan de gordijnen, handdoeken, badkameraccessoires, zelfs de toiletpot was in een zoetsappige kleur uitgevoerd. Ik plukte mijn bikini uit mijn rugzak. Het leek me een goed idee om een duik in het zwembad te nemen.

Chris en mijn moeder pakten eerst hun koffers uit en kwamen later ook verkoeling zoeken. Het viel me op dat ze, sinds we uit het vliegtuig waren gestapt, alsmaar kleffer werden. Best schattig. Pas toen ze innig kussend aan de rand van het golfslagbad hingen, besloot ik in te grijpen. ‘Mam, Chris, alsjeblieft. Kunnen jullie je niet een beetje inhouden voor de andere gasten? Of voor mij?’

Nadat ik ze allebei tegelijk duf zag grijnzen, maakte ik me uit de voeten. Eerder had ik drie waterglijbanen gespot. Om de beurt testte ik ze uit. Hierna liep ik terug naar mijn kamer en startte een bombardement van Speaky’s aan Tess.

Zo houd ik het hier voorlopig wel vol, constateerde ik tevreden, nadat ik me op het bed met zachtroze lakens liet ploffen. Relaxed, want ik had geen idee wat me te wachten stond.

4

Yo: Donkerrood

West-RusEuro, 31 juli 2041

Yo Caspers was eraan gewend om het laatste stukje op haar route van huis naar school te voet af te leggen. Het was ongeveer tien minuten lopen. Met een blik op oneindig slofte ze door de stoffige straten van een vervallen middelgrote woonwijk.

Opeens verdween de zon en de brede straat veranderde in een donker gangenstelsel. Wat gebeurt er? Hoe kan dit? Ze kneep met haar ogen. Op die manier kon ze snel afstemmen op de duisternis, in de hoop te ontdekken wat er aan de hand was. De grond onder haar zag er glad uit. Alsof er een laag olie op lag. Net liep ik toch nog op straat? Is dit echt of ben ik in een nachtmerrie terechtgekomen? Een onheilspellend voorgevoel en een koude luchtstroom rond haar benen zorgde ervoor dat ze van top tot teen trilde.

Voorzichtig liep ze verder door een gangetje met aan weerszijden lichtgevend mos. Ik loop door een soort grottenstelsel, realiseerde ze zich. Zodra haar ogen zich hadden aangepast, kostte het Yo normaal gesproken weinig moeite om in het donker te zien. Nu werd ze gehinderd door een laag mist. Hangt dat hier echt in de lucht of zit die wolk in mijn hoofd? In een poging erachter te komen wat ze zag en inademde, drong het tot haar door dat ze een overheersende mannengeur rook. Ze herkende een mix van sinaasappel, grapefruit, munt, kaneel, kruiden, amber en houtkenmerken. Waar komt die geur vandaan? Heeft iemand eau de toilette in de lucht gespoten? Wat idioot.

Ergens halverwege het gangetje zag ze iets wegschieten. Het ging razendsnel. Yo wist zeker dat ze een man had gezien. Zijn gezicht zag ze niet, wel zijn postuur: een lange, slungelachtige figuur met opvallend grote handen en voeten. Voorzichtig liep ze de kant op waar ze hem naartoe had zien flitsen.

In de verte zag ze een nauwe doorgang verschijnen. Achter die kier hoorde ze twee stemmen mompelen. Een daarvan, van een meisje, herkende ze vaag. Ze kon alleen niet plaatsen wie het was. Iemand van school? De andere stem was van een ernstig klinkende jongen met een Zuid-Afrikaans accent.

Ze liep op de doorgang af. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat de slungel hen begluurde. Hij keek kort haar kant op. Haar lichaam verstijfde. Wat is dat voor engerd? Ondanks dat de rillingen over haar rug liepen, dwong Yo zichzelf om in te zoomen op het gezicht van de man en het beeld scherp te stellen. Van de uitdrukking op zijn gelaat las ze af dat hij haar niet kon waarnemen.

Plots verdween het beeld van haar netvlies. Even was daar opluchting. Dit was van korte duur. Na een paar stappen vooruit te hebben gezet, drong het tot haar door wat ze op de grond zag liggen. Nee, laat dit alsjeblieft niet waar zijn. Ik wil dit écht niet. Midden in een donkerrode cirkel schitterde een voorwerp, een ding dat nog vele malen in haar visioenen zou opdoemen. Yo begreep niet waarom, maar herkende het vlijmscherpe mes meteen. Ze wist dat er een verschrikkelijk verhaal aan kleefde.

5

Lena: Crew

Zuid-Afrika, 3 augustus 2041

Twee dagen gingen voorbij. Af en toe had ik het gevoel dat ik werd begluurd. Het was alsof iemand mij gebruikte als studieobject en al mijn activiteiten nauwlettend in de gaten hield. Ik vond het irritant dat ik niet kon uitvogelen wie die persoon was. Of zijn het meerdere? Als ik ogen in mijn rug voelde branden, draaide ik me vlug om, speurde mijn omgeving zorgvuldig af. Zonder succes. Op het resort wemelde het van de mensen. Wat een hoog TOR-gehalte hier. Ik stoorde me er niet aan, maar het viel me wel op. Zoals de meeste overlevenden vielen wij zelf onder de categorie gewone burgers, oftewel “de gewonen”. Daarnaast trof je in iedere windstreek ook “TORren” aan: mensen die lid zijn van de Trots Op Rijkdom-beweging. De meeste leden waren vóór de Grote Vloedgolf al rijk en besloten hun rijkdom na de ramp niet op te geven.

Ik bleef gespannen, hoopte dat het sneeuwkanon voor de nodige afleiding zou zorgen. ‘Koud of extra koud?’ vroeg een computerstem aan het begin van deze vijftienmeterhoge glijbaan.

‘Extra koud,’ antwoordde ik.

De glazen schuifdeur voor de opening schoof open. Kolkend water baande zich een weg naar beneden in de ijzige baan. Ik stapte naar voren en liet mezelf in het water zakken.

Eerder koos ik voor koud. Met een vleugje dennengeur, lichtjes, kerstmuziek en een paar geprojecteerde winterlandschappen stelde dat niet veel voor. Hopelijk is extra koud minder saai.

Het eerste stuk begon kalm: dennengeur, lichtjes, kerstmuziek, een sneeuwlandschap. Wat is het verschil met koud? Dit is toch precies hetzelfde?

Daar waar het landschap verdween, eindigde de rust. Onverwachts gleed ik een stuk loodrecht naar beneden. Mijn rug kwam los van het glijoppervlak. Scherpe bochten van bevroren ijs zorgden ervoor dat ik bang was dat ik uit de baan zou vliegen. Ik gebruikte mijn handen en voeten om af te remmen en grip te krijgen. Wat als ik op die harde tegels hiernaast terechtkom? Loop ik dan een paar schrammen op of breek ik al mijn ribben?

Via twee kanten werd een ijskoude nevel van sneeuw over me heen gespoten. Mijn keel sloeg dicht. Voordat ik de vlokken uit mijn ogen kon wrijven, werd ik vanaf een meter of drie het zwembad in gelanceerd. Wat tof!

Nadat ik voor de derde keer “extra koud” had geroepen en het sneeuwkanon in was gedoken, liep ik terug naar de plek waar ik mijn spullen had weggelegd. Om de paar passen wierp ik een blik over mijn schouder. Ik wist zeker dat mijn gluurder dichter in de buurt probeerde te komen. Jammer genoeg kreeg ik het niet voor elkaar om hem of haar te lokaliseren. Waar houd je je verborgen? Wat wil je van me? Frustratie groeide en tegelijkertijd ebde mijn zelfvertrouwen weg. Ben ik gek aan het worden? Wie moet mij hier nu in de gaten houden? Ik kreeg een hol gevoel in mijn maag. Voor ik het doorhad, werd ik overvallen door de neerslachtigheid die me zo nu en dan plaagde. Ik besloot terug te gaan naar mijn hotelkamer. Tess vrolijkt me wel weer op. Ik droogde me af en trok mijn gele strandjurkje over mijn natte bikini aan. Ik schoot mijn badslippers aan en gooide mijn handdoek over mijn schouders. Duf geworden door de hitte liep ik op een slakkentempo naar boven.

Op het laatste moment zag ik hem. Ik liep net de gang in. Hij kwam mijn kamer uit, de vijfde deur van rechts. In zijn hand hield hij een PAS, van schrik liet ik die van mij uit mijn hand kletteren. De man herkende me, ik voelde het. Hij keek zo fel mijn kant op dat ik automatisch terugdeinsde, waardoor ik bijna struikelde over mijn eigen voeten. Met mijn rechterhand ving ik mezelf op tegen de muur. Met samengeknepen ogen keek hij me aan. Mijn stalker zag er verzorgd uit met kort bruin haar, rond brilletje en een zongebruinde huid. Met zijn beige maatpak en lichtbruine schoenen was hij geen griezelige verschijning. Het was vooral de vreemde blik in zijn ogen die mij acuut angst aanjoeg. Snel boog ik door mijn knieën, graaide mijn PAS van de grond. Met een ferme beweging trok hij de deur van mijn kamer achter zich dicht. Van die paar seconden maakte ik haastig gebruik om me om te draaien en weg te rennen. Op een rustig tempo liep hij achter me aan. Pas toen ik bijna aan het einde van de gang was, trok hij een sprint mijn kant op.

Met een ruk trok ik de deur naar de hal open en gooide die met een flinke klap dicht. Voordat ik op het knopje van de lift kon drukken, duwde de man de deur open. Ik raakte in paniek. Er was geen tijd om op de lift te wachten. Deze man had geen goede bedoelingen. Roerloos bleef ik staan. Hij deed dat ook. Secondelang keken we elkaar aan. Hij zag er niet overdreven sterk uit, was wel een kop groter dan ik. Ik maakte me geen illusies dat ik in een gevecht met hem zou winnen. Wat moet die kerel van mij? Wat heeft hij op mijn kamer gedaan?

Langzaam zette hij een paar passen vooruit. Op dat moment drong het tot me door dat hij geen woord had uitgebracht. Ik wist dat ik twee dingen kon doen: hard gillen óf de trap naar beneden pakken. Mijn ogen gleden door de hal, ik besloot de trap te nemen. Het waren drie etages naar beneden om op de begane grond uit te komen; daar hoorde ik de aantrekkelijke geluiden van nietsvermoedende hotelgasten vandaan komen.

Als een bezetene vloog ik naar beneden, waarbij ik de laatste vijf treden oversloeg. Hij achtervolgde me. Vanuit de hal op de begane grond hoefde ik slechts een paar stappen te zetten om de deur naar de entree te kunnen openen. Aan de rechterkant bevond zich de ontvangstbalie. Hopelijk zit de receptionist op zijn post. Ik sloeg de deur open.

Zachtjes hoorde ik de man vlak achter me iets zeggen. ‘Als je slim bent, Lena van Gool, zwijg je hierover. Dan valt er verder niets te vrezen.’ Hij klonk opvallend kalm en toch kwam het er dreigend uit.

Ik kon het niet laten om achterom te kijken. Zijn blik was bloedserieus. Iets in mij zei dat het niet verstandig was om nu schreeuwend naar de receptionist te rennen. Behoedzaam liep ik op de zalmroze balie af, op de voet gevolgd door mijn stalker. Hij deed alsof er niets aan de hand was en stapte me voorbij zodra we de receptionist passeerden. Door met een stevige pas tussen een groep met hotelgasten door te lopen, verdween hij uit zicht.

Met stomheid geslagen ging ik op zoek naar mijn moeder. Die vent mag dan gezegd hebben dat ik mijn mond moet houden, ik ben toch echt van plan om deze ervaring te delen. Na eerst het zwembad te hebben afgezocht, vond ik haar samen met Chris op een tweepersoonsligbed in de relaxruimte ernaast.

Met haar bezorgde blik observeerde ze mijn gezicht. ‘Wat is er gebeurd?’

Ik twijfelde eraan of het een goed idee was om haar met dit verhaal op te zadelen. Los van die bedenking vond ik het nodig om in ieder geval íets te vertellen. ‘Ik liep net naar boven en zag een man mijn kamer uitkomen. Van schrik zette ik het op een lopen, maar hij rende achter me aan. Gelukkig was ik hem te snel af. Bij de entree aangekomen, deed hij opeens alsof er niets aan de hand was. Bizar. Ik was oprecht bang voor die kerel.’ Om de een of andere reden besloot ik niet te vertellen wat hij tegen me had gezegd.

Mijn moeder keek me aan alsof ze water zag branden.

Het was Chris die reageerde. ‘Dat zal een medewerker zijn geweest van de Sugar Lagoon Crew. Die inspecteren de kamers regelmatig op ongedierte of andere mankementen. Je had die man simpelweg kunnen begroeten. Waarom heb je niet gewoon gevraagd wat hij in je kamer deed? Hij vond het natuurlijk raar dat jij wegrende. Ik kan me voorstellen dat hij daarom achter je aan ging. Zo vreemd is dat toch niet? Weet je wat, laten we voor de zekerheid met je meelopen om te kijken of er iets uit je kamer verdwenen is.’

Door Chris’ woorden ging ik aan mezelf twijfelen. Heb ik de situatie verkeerd opgevat en me als een angsthaas gedragen?

Bij het binnenstappen van de kamer voelde ik een eigenaardige spanning in mijn onderbuik. Over de stoel naast het bed hing mijn witte nachtjapon. Op het nachtkastje lag mijn zonnebril. Verder zaten alle spullen nog in mijn koffer en handbagage. Na een korte inspectie van de inhoud daarvan stelden we vast dat de persoon in ieder geval geen dief was. Niet dat ik zelf een seconde had gedacht dat het hier om een inbreker in een maatpak ging, die op zoek was naar tweedehandsjurkjes en een oude zonnebril. Voor mijn moeder was het in ieder geval een prettig idee dat er geen dief op het resort rondliep. Voordat de tortelduifjes weer naar hun eigen kamer vertrokken, doorzocht ik de kamer nog een keer op veranderingen.

Om de tijd te doden en wat af te koelen, stapte ik onder de douche. In opgefriste staat luchtte ik mijn hart bij Tess. Dat hielp. Langzaam maar zeker verdween zo de ergste onrust uit mijn hoofd.

Die nacht sliep ik slecht. De vloeren onder en boven me kraakten. Elk moment verwachtte ik dat er iets in mijn kamer zou opdoemen. Met mijn ogen wijd open lag ik in bed. Mijn PAS liet ik als lampje branden en mijn oren waren gespitst op ieder geluidje. De hele nacht werd ik wakker gehouden door stemmen op straat en het gebrabbel van hotelgasten. Mijn geest draaide overuren, zeker als ik terugdacht aan die merkwaardige woorden: ‘Als je slim bent, Lena van Gool, zwijg je hierover. Dan valt er verder niets te vrezen.’ Dan valt er verder niets te vrezen! Wat is dat voor uitdrukking? Waarom zou iemand van de Sugar Lagoon Crew zoiets zeggen? Opeens herinnerde ik me iets: hij liep in een beige maatpak. Crewmembers lopen in lichtroze dienstkleding rond. Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht?

6

Lena: Tic

Zuid-Afrika, 4 augustus 2041

Het klimaat schommelde alle kanten op. Na een warme zomerdag kon het sneeuwen of hagelen. Al ruim vóór de Grote Vloedgolf was er sprake van weersveranderingen. Die lijn zette zich voort met heftige regenbuien en langdurig natte periodes. Met onweer, dat dagenlang aan kon houden, leek de aarde soms te veranderen in een spookwereld. Tot overmaat van ramp waren er in de zomer perioden van extreme hitte die duizenden slachtoffers eisten. Dit zorgde ervoor dat het – zeker in Afrika – normaal was om na twaalf uur ’s middags niet meer buiten te komen. Met temperaturen van boven de vijfenvijftig graden Celsius was dat onverantwoord.

Chris stond erop dat we naast het relaxen ook op avontuur zouden gaan en plande een safaritocht.

Voor mij hoefde dat niet zo nodig. ‘Prima. Wat jij wil. Wilde beesten ontmoeten, echt iets voor mama.’ Mijn stem mocht dan een tikkeltje sarcastisch klinken, stiekem vond ik het best leuk om een keer op safari te gaan. Hopelijk zouden we leeuwen spotten. Als ik een leeuw op mijn PAS voorbij zag komen, was ik altijd gefascineerd. Ze hadden iets machtigs, alsof ik iets van mijn eigen karakter in hen herkende. Als ik daar te veel over nadacht, vond ik dit nogal dwaas van mezelf. Vooral omdat er nog iets anders gebeurde als ik leeuwen zag. Iets wat ik liever verborg en waar ik niet met anderen over sprak. Zelfs niet met Tess.

Ik hoopte dat ik er tijdens een live ontmoeting geen last van zou hebben – vanuit mijn onderbuik wist ik dat ik die hoop moest laten varen. Wat er ook zou gebeuren het belangrijkste was dat ik, als het de kop opstak, rustig bleef. Ik moest er koste wat het kost voor zorgen dat de rest het niet opmerkte.

Om vóór de ergste hitte terug te zijn bij de Sugar Lagoon vertrokken we die ochtend om vijf uur op safari in het nabijgelegen Nationale Park. Ik vond het gruwelijk vroeg, maar onze gids, de vrolijke Ringo met zijn fleurige safarihemd, zorgde ervoor dat ik dit snel vergat. Voordat we in het safaribusje stapten, had ik al doorgehad dat hij oké was. Door de manier waarop hij naar me glimlachte en me de hand schudde, voelde ik het: Ringo was een soort mannelijke versie van Tess. Zonder twijfel. Hij vertelde ons dat het zijn levensdoel was om mensen blij te maken. ‘Wilde dieren stralen vrijheid in de puurste vorm uit. Ik zie het als een eer om anderen deze bron van geluk te mogen laten ervaren.’

Aan Chris vroeg hij: ‘Weet jij hoe belangrijk jij bent voor je vrouw?’

Een treffende vraag. Hij kon immers niets weten over ons, laat staan over onze situatie.

Chris gaf geen antwoord, klapte dicht. Ik zag hem naar mijn moeder grijnzen.

‘Goed om af en toe bij stil te staan, Chris,’ mompelde Ringo. Vervolgens vuurde hij een doordenker op mij af. ‘Wat denk jij, Lena? Wat weegt zwaarder: wijsheid of kennis?’

‘Geen idee,’ antwoordde ik weifelend. Om de een of andere onverklaarbare reden bleef zijn vraag me nog dagenlang bezighouden.

We zaten nog geen twintig minuten in het busje, en Ringo vertelde net dat het niet meeviel om die schuwe dieren te ontdekken, op het moment dat de eerste leeuw achter een bos met struiken vandaan kwam.

Ik voelde het gelijk: een allesoverheersend gevoel van verbondenheid. Hierdoor wist ik dat ik de grip op mezelf ging verliezen. Klam zweet brak uit op mijn voorhoofd. Het begon met de onbedwingbare drang om met mijn linkerhand in mijn hals te wrijven. Daarna begon het likken. Eerst op die linkerhand. Hierna was mijn rechterhand aan de beurt en nam ik beide onderarmen mee in mijn likritueel. Alsof dat nog niet genoeg was, hoorde ik mezelf ook een zacht grommend geluid produceren. Ik klonk als een op hol geslagen kat. Wat bezielt me? Mijn moeder en Chris waren zo onder de indruk van de leeuw dat ze het niet doorhadden.

Ringo wel, met zijn donkerbruine kijkers staarde hij me aan.

Het gebrul van de leeuw ging door merg en been. Ik voelde hoe opgewonden hij was. Zijn staart zwiepte rustig heen en weer, zijn oren lagen plat op zijn kop, iets naar achteren gekanteld, en met zijn indringende ogen staarde hij mijn kant op. Alles in mij wilde terugbrullen, hem laten weten dat ik ook opgetogen was om hem te zien.

‘Gaat het goed?’

Door Ringo’s vraag lukte het me om een brul in te slikken en me uit mijn trance los te rukken. ‘Ja hoor, prima.’

Het ietwat arrogant ogende roofdier stond op zijn gemak naar ons te kijken.

‘Oh, wat een indrukwekkend beest!’ riep mijn moeder.

Hij stapte een stukje naar voren. Vervolgens verschenen twee leeuwinnen uit de struiken.

‘Oh, kijk! Er zitten er daar meer in de bosjes verstopt. Foto!’

Ik zag mijn moeder driftig met haar linkeroog knipogen en foto’s schieten met haar lens. Vervolgens keek ze mijn kant op om te zien of ik haar enthousiasme deelde. Met een vaag lachje en een knikje in de richting van de leeuwen probeerde ik de focus van mezelf af te halen. Door het verschijnen van die twee leeuwinnen, voelde ik opnieuw mijn likdrang opzwellen. Mijn linkerhand ging weer naar mijn hals, als een tic waar ik geen grip op had.

Ringo liet me uit deze krankzinnige situatie ontsnappen. ‘Kom, we rijden een stukje verder. Als een leeuw een stap naar voren zet en er duiken meer familieleden op, kun je beter niet stil blijven staan. Het zijn schitterende dieren, maar het zijn nu eenmaal roofdieren. Als we geluk hebben, komen we verderop nog een andere troep tegen. We gaan eerst door naar de badplaats voor olifanten: een spectaculaire plek waar je die reuzen van dichtbij kunt bewonderen.’

Mijn redder in nood gaf flink gas en het mosgroene busje schoot zo goed als geluidloos weg. Aan de ene kant was ik opgelucht, aan de andere kant voelde het raar om afstand te nemen van die leeuwen. Bijna tegennatuurlijk.

Na afloop van de safaritocht dronken we met Ringo een glas verse ijsthee in een restaurant aan de rand van het Nationale Park. Chris bestelde twee injera pannenkoekjes met vegagehakt en rode linzen. Mijn moeder en ik hadden door de hitte geen zin in eten. Op die pannenkoeken zat ik al helemaal niet te wachten.

Een paar weken voordat we op het vliegtuig naar Afrika stapten, had mijn moeder – om thuis alvast in de Afrikaanse stemming te komen – zelf injara’s gebakken.

‘Wat heb je daar nou doorheen gegooid? Azijn?’ vroeg ik. Bah! Het liefst had ik die zure hap met één beweging in de kliko gegooid. Omdat ik me ervan bewust was dat ze ontzettend haar best had gedaan, kon ik dat niet over mijn hart verkrijgen. Puur op basis van doorzettingsvermogen heb ik er met suiker en een dikke laag stroop twee naar binnen gewerkt, waarbij ik bij iedere hap moeite moest doen om de boel niet terug op mijn bord te spugen.

Mijn moeder was bepaald geen keukenprinses. Ringo’s ma bleek die titel juist wel te verdienen. ‘Ze is altijd met eten in de weer,’ vertelde hij. ‘In de vroege ochtend gaat ze naar de markt voor verse producten. Na het inslaan begint ze met de voorbereidingen. Marinades moeten drie dagen lang in de tofu trekken, voordat ze verder kan. Eten is bij ons altijd een feest. Ma vindt het belangrijk dat alle zintuigen worden geprikkeld. Het geheim van haar kookkunst is dat ze altijd de smaken zoet, zuur, zout en bitter in een subtiele verhouding in één gerecht bij elkaar brengt. Zo haalt ze iedere week een zak met citroenen in huis, want ze gooit bijna overal een scheut citroensap doorheen.’

‘Overal citroensap doorheen? Wat bijzonder,’ vond mijn moeder.

‘Ja, “zonder citroenen kun je niet koken, Ringo,” is een van haar favoriete uitspraken. Ze is stellig van mening dat een goed gerecht naast de vier basissmaken minimaal vier kleuren moet bevatten. Daarnaast serveert ze er altijd iets knapperigs bij.’

Mijn moeder en ik hingen aan zijn lippen. Chris had weinig aandacht voor ons gesprek. Hij werkte de laatste happen van de pannenkoeken naar binnen en screende ondertussen het nieuws uit RusEuro op zijn PAS. ‘In Afrika barst het van de vruchtbare grond en grondstoffen. De boeren hebben hier nog genoeg te doen. Afrika en RusEuro staan op het punt een nieuwe handelsdeal met elkaar te sluiten: wij leveren drones, robots en een groep technisch geschoolde mensen en vanuit hier sturen ze vrachtschepen vol grondstoffen onze kant op. Mooi!’

Mijn moeder knikte instemmend naar Chris. Zijn woorden riepen bij mij allerlei vragen op. Van Tess had ik gehoord dat de Afrikanen bang waren voor onze tekorten aan grondstoffen in combinatie met die technologische voorsprong. Zou deze deal onder druk worden gesloten? Of hebben ze hier echt behoefte aan robots, geavanceerde apps of een CAP-infrastructuur? Het is hier misschien niet zo slecht gesteld als in Aziestralië en Amerika, ook in Afrika zijn er nog altijd groepen mensen die nauwelijks iets te eten hebben. Waarom zouden ze hun broodnodige grondstoffen willen inleveren voor technologische snufjes? Ik had geen zin om die gedachten te delen. Liever hield ik de sfeer positief.

Na de ijsthee en Chris’ vroege lunch bracht Ringo ons terug naar de Sugar Lagoon. Nadat ik verkoeling had gezocht in het golfslagbad stuurde ik Tess een lading Speaky’s. Zal ik haar iets vertellen? Ik twijfelde. Mijn reactie op die leeuw was te idioot voor woorden. Ik hield mijn mond.

7

Lena: Blokkade

Zuid-Afrika, 17 augustus 2041

Met Ringo was het vriendschap op het eerste gezicht. Na de safaritocht spraken we twee weken lang iedere dag iets af. Meestal ’s middags of ’s avonds, in de vroege ochtend reed hij met toeristen rond. Chris vond onze afspraakjes geen fijn idee. Hij vond dat Ringo “te oud” was voor mij. Onzin! Ringo was net achttien geworden. Wat Chris bedoelde, was dat hij hem te oud vond om mijn vriendje te mogen zijn. Hij was bang dat ik direct als een kip zonder kop bij hem in bed zou springen. Die gedachte was op niets gebaseerd. Ringo voelde als een goede vriend. Niets meer en niets minder. Mijn moeder begreep dat. Als het om mij ging, had zij gelukkig het laatste woord.

Het verbaasde me niets dat Tess ook een klik had met Ringo. Urenlang hadden we contact en als Tess niet bereikbaar was, stuurden we haar Speaky’s, foto’s en filmpjes. In Afrika noemen ze ons “zware gevoelsmensen” en bij ons in RusEuro worden we bestempeld als “hypersensitieven”. Eén ding wist ik vanaf onze kennismaking zeker: deze lieve Afrikaan was er ook een. Het maakte niet uit over welk onderwerp we spraken, hij zorgde er altijd voor dat er diepgang in een gesprek zat.

Met een paar dagen vakantie in het vooruitzicht stelde Ringo dat het de hoogste tijd was om mij voor te stellen aan zijn familie. We zochten verkoeling onder de airco van mijn hotelkamer. Ringo lag met zijn handen achter zijn hoofd leunend tegen de achterwand van het bed en ik zat in kleermakerszit naast hem, plukte een paar loszittende pluizen van de zachtroze lakens af.

‘Mijn moeder wil jou graag ontmoeten. Zullen we morgenmiddag bij mij thuis afspreken?’

‘Ja leuk!’

‘Doe stevige schoenen aan. Ik wil je gelijk iets in de omgeving laten zien.’

Het viel me op dat hij het altijd over zijn moeder, broer en zusjes had. Nooit over zijn vader. ‘Is er iets met jouw vader gebeurd?’ gokte ik. Tijdens het stellen van die vraag voelde ik onmiddellijk een golf verdriet door Ringo heentrekken.

Hij glimlachte weemoedig. Langzaam veerde hij op, kwam naast me zitten. ‘Mijn vader is tijdens de Grote Vloedgolf verongelukt. Een golf kolkend water kreeg hem, en nog ruim honderd andere hulpverleners, te pakken en sleurde hen de zee in.’ Hij was even verdiept in zijn eigen gedachten, voordat hij verder ging. ‘Die hele groep was kansloos.’

‘Mijn vader leeft ook niet meer.’

‘Is hij ook omgekomen tijdens de ramp?’

‘Nee.’ Ik was bang dat hij zou doorvragen. Dat deed hij niet. Ringo keek me aan, sloot kort zijn ogen en maakte een respectvol knikje met zijn hoofd. Ik besloot hem verder in vertrouwen te nemen.

‘Het is niet iets waar ik graag over praat, maar sinds de dood van mijn vader heb soms last van een rare afwijking.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ Hij keek naar me, afwachtend.

‘Kort na mijn vaders begrafenis werd ik overvallen door mijn eerste bewuste blokkade.’

‘Blokkade?’

‘Ja, ik denk dat het een psychische stoornis is. Tijdens de uitvaart van mijn vader, heb ik geen traan gelaten. Daar was geen tijd en ruimte voor, mijn hoofd draaide overuren. Onafgebroken staarde ik naar het lichaam in de doodskist. Ik zag een grauw, opgeblazen omhulsel zonder de warmte waaraan ik mijn vader normaal gesproken herkende. Heel onwerkelijk.’

Ringo knikte. Hij bestudeerde me zorgvuldig, terwijl ik sprak.

‘De meeste mensen waren in shock en bedroefd. Een enkeling was boos op mijn vader. Dat laatste durfden ze niet aan mij en mijn moeder te laten merken, wat zich vertaalde in ongemakkelijke blikken of gezichten die zich van ons afdraaiden.’

Ringo zweeg. De seconden tikten voorbij, waarna ik vervolgde. ‘Zoveel emotie in één ruimte bij elkaar, het bleef die dag bij mij naar binnen stromen. Ik had er geen grip op. Vooral aan het einde van de dienst, toen iedereen een voor een langs zijn lichaam in de kist liep, voelde ik hoe overstuur de mensen waren in de aula van het uitvaartcentrum. Men vond het “dapper dat ik me zo groot hield”. Geen idee wat ze daarmee bedoelden. Mijn hoofd en hart sloegen op tilt en blijkbaar had niemand dat door.’

‘Dat moet vreselijk voor je zijn geweest, Lena.’

‘Gek genoeg kon het nog erger. Na mijn vaders afscheidsceremonie mochten we genieten van een kop koffie met koek. Ik dacht dat ik krankzinnig werd. Eerst zoveel leed en daarna – geen vijf minuten later – was het de bedoeling dat we gezellig een praatje maakten met elkaar. Wie heeft dat ooit zo verzonnen? Ik vond het ziekelijk, liet alles maar over me heen komen.’

‘Nu snap ik waarom je het net over een blokkade had. Je zat als kind op dat moment helemaal vast in je emoties. Dat herken ik. Zelf heb ik ook zoiets ervaren. Hoe graag ik ook mijn moeder wilde steunen, het was alsof ik verdoofd rondliep op mijn vaders begrafenis. Iedereen was zo lief, maar ik kon gewoon een reactie geven.’

Ik zocht naar de juiste woorden. ‘Ik bedoel eigenlijk iets anders. Tussen mijn vaders begrafenis en de eerste, bewuste blokkade zat ongeveer een week tijd. Het was heel raar. Als achtjarige was ik in geen enkel opzicht voorbereid op wat me die ochtend te wachten stond.’

‘Wat gebeurde er toen?’

‘Ik kan me herinneren dat het een normale schooldag was en dat meester Thomas van groep vier zoals gewoonlijk bleef doorzagen over het belang van jezelf controleren, voordat je een antwoord op je PAS invoerde. Later in de ochtend hadden we gymles en oefenden we de handstand.

Kort na de gymles gebeurde het. Ik herinner me elk detail. We hingen onze jassen aan de kapstok en liepen het klaslokaal binnen. Thomas stond op het punt om te vertellen wat er op het middagprogramma stond. Daarna zou hij ons een fijne lunchpauze wensen. Ik liet mezelf net op een stoel zakken, toen het gezicht van mijn vader in gedachten oppopte. Glashelder. Zijn ogen straalden zoveel liefde uit.’ Mijn stem trilde. ‘Er kwam een herinnering naar boven die zo echt was dat het leek of ik dat moment daadwerkelijk opnieuw beleefde.’

‘Gaat het?’ Ringo legde zijn warme hand zacht op de mijne.

Ik keek naar zijn hand, daarna in zijn ogen. Zijn begripvolle blik stimuleerde me om door te gaan. ‘Er gingen op dat moment allerlei gedachten door mijn hoofd: papa is dood. Hij komt nooit meer terug, want hij heeft iets verschrikkelijks gedaan. Het begon met het doorbreken van mijn tranen en ontwikkelde zich tot een lawine van verdriet. Het werd alsmaar erger, de pijn door alle herinneringen vloog me naar de keel. Ik proefde een metaalachtige smaak in mijn mond en het voelde alsof er een ijskoude plens water over mee heen stortte. Vanaf dat moment zat ik vast.’

Ringo trok zijn donkere wenkbrauwen op. ‘Bedoel je dat letterlijk?’

‘Ja, ik voelde mezelf bevriezen, kon me niet meer bewegen en geen woord uitbrengen. Hoe hard ik ook probeerde, de controle was weg. Het leek alsof mijn lichaam in een onzichtbare gevangenis terecht was gekomen. Beter kan ik het niet uitleggen.’

‘Dus je kon nog wel denken en voelen, maar niet meer bewegen?’

‘Klopt, in gedachten zag ik weer al die huilende mensen langs zijn kist schuifelen. Mijn moeder snikte zachtjes op een stoel vooraan in de aula. Het klonk hartverscheurend. Ik wist dat ze liever wilde krijsen. Ze hield zich in voor de andere mensen. En voor mij.’

‘Kon je je omgeving nog wel zien en horen?’ vroeg Ringo.

‘Ja, ik hoorde Thomas smeken of ik hem een teken van leven kon geven. Ik voelde zijn onrust, vond het vervelend voor hem, maar het lukte me niet om te reageren. Ik zat vast en zag tig kinderogen staren. Achteraf hoorde ik van een klasgenoot dat ik er dom had uitgezien. Mijn mond was opengevallen en mijn ogen fixeerden zich op iets vlak boven me. Het leek alsof ik luisterde naar iemand die iets ingewikkelds vertelde. Ik baalde ervan dat dit op school gebeurde, schaamde me rot.’

‘Dat moet vreselijk voor je zijn geweest. Wat gebeurde er daarna? Ben je vanzelf weer uit die blokkade gekomen?’ Ringo hield mijn hand nog wat steviger vast.

‘Wat ik me ervan herinner is dat Thomas de twee net op school gearriveerde overblijfsurveillanten erbij haalde. Een van de twee kwam op ons af: een oudere dame met rood piekhaar. Ze stonk naar koffie en zweet en legde haar klamme hand in mijn hals. De andere surveillant, een magere gestalte met witte snor en krullen, bleef op afstand. Ondertussen hadden we een heel publiek om ons heen verzameld. Ik zag dat er ook kinderen uit andere groepen het klaslokaal binnenkwamen. Omringd door al die gapende koppen zat ik onderuitgezakt in mijn stoel. De meesten maakten zich zorgen; er waren er ook die het sensationeel vonden. Zij grinnikten of maakten flauwe opmerkingen.’

‘Wat moet jij je machteloos hebben gevoeld,’ prevelde Ringo.

Ik keek op en glimlachte bedeesd. ‘De emotiegolf zorgde ervoor dat mijn armen en benen aanvoelden alsof ze voor altijd verstijfd zouden blijven. Ik was bang nooit meer normaal uit die stoel op te kunnen staan. Bij de overblijfmevrouw die naast me zat, voelde ik de spanning groeien. Daarom verbaasde het me niets dat ze opeens opsprong en naar het publiek om ons heen begon te schreeuwen dat iedereen moest ophoepelen. Zo kregen we meer ruimte om ons heen. Dat hielp.’

‘Kwam je toen weer tot jezelf?’

‘Nee. Uiteindelijk arriveerde mijn moeder. Ik vond dit het meest vervelend voor haar. Ze had al zo’n wolk van verdriet om zich heen hangen, daar kwam toen ook nog deze rare toestand met mij bij. Ik hoorde hoe de overblijfsurveillant, de witte, magere krullenbol die net voorbij de deurpost was blijven steken haar aansprak. Hij vertelde haar dat ik was ingestort.’

‘Dat moet heel heftig zijn geweest voor je moeder’.

‘Ja …’ Een ogenblik ging voorbij, terwijl ik mijn gedachten op een rijtje zette. ‘Met hulp van piekhaar kreeg mijn moeder het voor elkaar om mijn verstijfde buitenkant over te brengen naar het West-RusEuro Zorgcentrum. Onze huisarts haalde me door de scantunnel voor een check van al mijn lichaamsfuncties. Kort daarna kwam ze met goede resultaten. Hersenen, hart, overige organen, bloedwaarden, botstructuur: alles was honderd procent in orde. Zelfs de urine in mijn blaas en de opgehoopte substantie in mijn darmen bleek van uitstekende kwaliteit te zijn,’ lachte ik. ‘Zo kwam de huisarts tot de conclusie dat ik lichamelijk gezien niets mankeerde. Verder wist ze niet wat ze met me aan moest. Wel legde ze de link tussen mijn gesteldheid en de dood van mijn vader. En wat op dat moment nog bepalender was: ze kreeg het met haar vriendelijke woorden voor elkaar dat mijn moeder rustiger werd. Daardoor werd ik het ook.’

‘Hoe lang heb je uiteindelijk zo vastgezeten?’

Ik dacht even na. ‘Mijn eerste bewuste blokkade duurde alles bij elkaar bijna een uur. Deze verdween als sneeuw voor de zon. Ik was weer een vrolijk meisje dat van het ene op het andere moment zin had om koekjes te bakken. Weg verlamming, weg gevangenis. Mijn moeder snapte er niets van, was zo opgelucht dat ik weer normaal deed, dat ze me vijf koeken achter elkaar naar binnen liet proppen. Gewoonlijk kreeg ik er hooguit twee,’ glimlachte ik.

‘Ik hoorde je net zeggen dat dit je eerste bewuste golf was … dat snap ik niet helemaal. Wat bedoel je met bewust?’

‘Achteraf vertelde mijn moeder dat ik als baby ook aanvallen had, waardoor ik in het Zorgcentrum belandde. Daar analyseerden ze me van top tot teen. Mijn moeder vond het vreselijk dat ze buiten haar gehoorsafstand over me spraken en kreeg de zenuwen van alle medelijdende blikken en gefronste wenkbrauwen. Zelf kan ik me er niets van herinneren.’

We zwegen, keken in elkaars ogen. Ringo verbrak als eerste de stilte. ‘Ik denk niet dat je aan een psychische stoornis lijd, Lena. Emotie is kracht. Jij beschikt over meer kracht dan je zelf kan beteugelen. Daardoor blokkeer je. Wat zou er gebeuren als je jezelf zou trainen om hier grip op te krijgen?’

Zijn vraag overviel me. ‘Geen idee. Hoe train je zoiets dan?’

‘Stel, je mediteert eerst samen met Tess en vervolgens ga je met je gedachten voorzichtig naar de herinneringen aan je vader. Voordat de blokkade toeslaat, ga je verder met je meditatie. Als dat niet lukt, is Tess erbij om je te helpen. Zo zoek je steeds verder je grenzen op.’

Nadat ik daarover had nagedacht, besloot ik dat ik dit een goed idee vond. Terug in RusEuro zou ik het plan voorleggen aan Tess.

8

Lena: Grot

Zuid-Afrika, 18 augustus 2041

Ringo woonde, vanaf het Sugar Lagoon Resort gezien, een paar straten verderop. Om vier uur, na de ergste hitte, haalde hij me op. Nadat we naar de tortelduifjes hadden gezwaaid, liepen we via de kleurrijke tuin het goed onderhouden terrein af. Net voorbij het luxe resort begon het gewone leven. Het was alsof ik een ansichtkaart binnenwandelde. Kleine, gekleurde huisjes met platte daken en geplaveide straten zagen er schilderachtig en tegelijkertijd primitief uit. Het straatbeeld in RusEuro oogde zo anders, daar was alles grauw met veel hoogbouw. Tijdens de wederopbouw zijn reusachtige grijze woonblokken met op en naast elkaar gestapelde maisonnettes gebouwd. Die tweelaagse wooneenheden werden binnen een mum van tijd volledig geautomatiseerd en voorzien van zonnepanelen. Ruseuropese maisonnettes hadden weliswaar een piepklein balkon, maar daar zag je zelden iemand zitten. Het leven thuis speelde zich binnen af. In Zuid-Afrika zagen die platte huisjes met fleurige tuintjes er onwerkelijk uit. Het idee dat de mensen daar zo leefden, vond ik fascinerend.

‘Film!’ Ik knipoogde twee keer snel met mijn linkeroog en nam de kleurrijke omgeving een halve minuut op. Die beelden wilde ik met Tess delen. Ze zal het prachtig vinden.

‘Eet je vanavond mee, Lena?’ was het eerste wat Ringo’s moeder aan mij vroeg op het moment dat ik de bontgekleurde woonkeuken binnenstapte. Er hing een zoete lucht, die ik niet kon thuisbrengen. Het aanrecht stond bomvol met potten, schalen en pannen. ‘We eten chili met tuinbonen, gele paprika en bruine rijst met versgebakken cassave en zoetzure komkommersalade. Als toetje heb ik kokosijs met chocoladesnippers.’