Het ibis hof

Ellis van Zijll

Het ibis hof

Ellis van Zijll

1e druk mei 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-28-7

ISBN e-book 978-94-93266-98-8

NUR 285/334

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Jan en Riet

Voorwoord

Let op! In dit boek wordt gesproken over seksueel misbruik!

Dit boek is een fictief werk en niet bedoeld om lezers te onderwijzen over Oud-Egyptische volkeren of gebruiken. Voor het schrijven van dit boek is onderzoek gedaan naar en inspiratie gehaald uit Oud-Egyptische mythologieën. Echter, dit verhaal is niet educatief van karakter en dient dan ook niet als zodanig te worden opgevat.

In dit verhaal worden meerdere termen gebruikt. Achter in het boek is een begrippenlijst terug te vinden, die geraadpleegd kan worden.

Hoofdstuk 1

De brandende zon bevond zich op zijn hoogtepunt aan de hemel toen Yanara en haar zus Asenath de zware deuren van de tempel openduwden. Het licht ervan was even oogverblindend als altijd en Yanara moest haar ogen toeknijpen om iets te kunnen zien. Ze knipperde hevig en langzaam maar zeker nam ze het dagelijks leven waar in het stadje waar zij woonde. Omdat alle mannen bij het krieken van de dag naar de bouwplaatsen en akkerlanden vertrokken, liepen er voornamelijk vrouwen op straat. Ze gingen net zoals Yanara en haar zus gekleed in linnen omslagjurken en ze droegen rieten manden met lappen stof of etenswaren met zich mee. Hoewel sommige vrouwen elkaar kruisten, sprak niemand met elkaar. Er hing een gespannen sfeer, zoals altijd. Sinds Setar zich had gekroond tot koning van Opper-Miser, liep de spanning hoog op in het grensgebied, dat vlak bij Yanara’s stadje lag. Het zou niet lang meer duren voor de koning van Neder-Miser Setar de oorlog zou verklaren.

Yanara zuchtte en bekeek de passerende mensen vanaf de verhoging waar de tempel op lag. Ze merkte dat de mensen expres met een boog om de tempel heen liepen en hun blik strak voor zich uit gericht hielden. Alsof de tempel van de Oppergod Ra lucht voor hen was. Yanara kon geen begrip opbrengen voor hun gedrag.

‘Yana,’ wekte de stem van haar zus haar uit haar gestaar.

Een plotseling aanzwellende windvlaag blies haar opvallende, lichtbruine haren in haar gezicht. Ze veegde ze vlug uit haar ogen en keek naar Asenath, die haar een priemende blik toewierp.

‘Je moet het loslaten, Yana,’ sprak ze haar toe, alsof ze haar gedachten had gelezen. ‘De mensen zijn van het pad afgedwaald en dat is hun eigen fout.’

Yanara perste haar lippen op elkaar waardoor ze een dunne streep vormden. Het was de zoveelste dag op rij dat er geen mensen naar het dagelijkse ritueel waren gekomen om Ra te eren. Naast Yanara en Asenath was er enkel hun vader, de Hoge Priester. Hij voerde elke ochtend bij de eerste zonnestralen het ritueel uit om Ra te danken. Ze hielpen hem iedere dag met de taken in de tempel, maar naarmate er minder mensen naar de tempel kwamen, was er ook minder te doen. Het hielp ook niet dat de nieuwe koning Setar zich tegen de goden had uitgesproken. Hij beweerde dat een koning zelf een goddelijke status droeg en de mensen enkel hem dienden te volgen.

‘Ik begrijp het gewoon niet, Asena,’ verzuchtte Yanara uiteindelijk. Haar goudkleurige irissen twinkelden toen ze naar de zon opkeek. ‘Hoe kunnen de mensen niet zien dat de goden er voor hen zijn. Overdag waakt Ra over ons,’ vervolgde ze, knikkend naar de brandende cirkel aan de hemel. ‘En in de nacht neemt Thoths maan het van hem over.’

Ze keek naar Asenath, die aanstalten maakte om terug de tempel in te lopen. In de identiek goudkleurige ogen van haar zus vonkte iets. Een sprankje frustratie, dat erop wees dat ze er net zo over dacht als Yanara. Al zou ze dat nooit laten merken.

Asenath gooide haar diepzwarte haren over haar schouder. ‘Ik weet het, Yana,’ bevestigde ze. ‘Laten we teruggaan naar binnen voor vader denkt dat we aan het luieren zijn.’

Yanara knikte, maar volgde haar niet. Ze keek haar zus na, die heupwiegend de tempel in liep. Yanara kon een steek van jaloezie in haar hart niet onderdrukken. Ondanks dat Asenath en zij tweelingzussen waren, leken ze in geen velden of wegen op elkaar. Waar Asenath gezegend was met mooie vrouwelijke vormen, was Yanara hoekig en recht. Dat de koning en de mensen de tempel minder eten brachten, deed dat ook geen goed. Ze schudde de gedachten uit haar hoofd en wilde net haar zus achternagaan, toen haar iets opviel. De hemel, die zojuist nog blauw en wolkeloos was, was nu volledig bedekt door een grauw, donker wolkendek. Echter bleef de zon er langsheen branden, alsof de wolken zijn stralen ontweken. De windvlaag die met Yanara’s haren had gespeeld kwam terug en was nu nog heviger. Haar linnen jurk danste rond haar enkels.

De mensen op straat merkten de plotse verandering van het weer ook op en keken naar de dreigend schijnende zon tussen de aardedonkere wolken.

Wat gebeurde er? Zoiets als dit had Yanara nog nooit gezien. Er klonk verbaasd gemompel onder de toeschouwers, dat luider werd toen er iets door de lucht schoot. Een zwerm vogels vloog Yanara’s blikveld binnen en cirkelde hoog in de lucht rond. Hun klapperende vleugels maakten veel geluid, dat oorverdovend werd toen de zwerm daalde. Yanara probeerde te onderscheiden wat voor soort vogels dit waren, maar zij vlogen op zo’n hoge snelheid dat het onmogelijk was vast te stellen. De vogels cirkelden grote rondes boven het stadje. Hun patroon veranderde en af en toe schoten vogels uit de zwerm om naar de grond te duiken, alsof ze hun prooi hadden gevonden en toesloegen.

Een angstaanjagend gevoel kroop langs Yanara’s ruggengraat omhoog.

‘Wat gebeurt er toch?’

Er klonk een kreet uit het publiek toen een van de vogels naar de grond voor de tempel dook. De mensen deinsden achteruit toen een reusachtige, zandkleurige vogel op de straat landde. Hij was met gemak net zo groot als Yanara als hij zich volledig oprichtte. Het enorme beest leek op een valk, maar voor iemand het kon bevestigen ging het op in een wolk van stof. Stralend licht priemde tussen het opvliegende stof door en verblindde ieder die te dichtbij stond.

Asenath en vader hadden het tumult ook gehoord en waren naar buiten gekomen. Allen keken ze met open mond toe hoe een gedaante oprees uit het felle, witte licht. Een mannelijke gestalte verscheen vanuit het stof. De bronskleurige huid op zijn ontblote borstkas glom in het zonlicht, evenals het gouddraad dat in de stof van zijn lendenschort was verweven. Zijn imposante lichaam rees ver boven de mensen uit. Wat nog wel het meest in het oog sprong, was de helm die zijn gezicht verhulde. Een uit massief goud vervaardigd masker in de vorm van een valkenkop. Op de plaats van de ogen bevonden zich smalle gaten waar rood licht door straalde. In een van zijn grote handen hield de man een staf. Aan het uiteinde ervan pronkte een eveneens uit goud vervaardigd symbool, een zon waar een valk zijn vleugels boven spreidde. Het was …

‘Ra!’ slaakte vader een kreet, hij liet zich eerbiedig op zijn knieën vallen.

Yanara keek met grote ogen naar de imposante verschijning en kon zich niet verroeren. Was dit echt Oppergod Ra? De god van de zon, de hemel …

Een donderende stem klonk vanonder de valkenhelm.

‘Mensen! Schenk mij uw aandacht!’ riep hij, al was dat overbodig.

Ieder levend wezen in de wijde omgeving keek naar hem.

‘Ik ben gestuurd door Ra, onze genadige Oppergod, om u een boodschap te brengen.’

De mensen in het publiek snakten naar adem, sommigen wierpen zich op hun knieën.

Asenath was ook door haar knieën gegaan en trok aan Yanara’s mouw.

Opschrikkend uit haar verstarde toestand streek Yanara neer. Haar ogen lieten de boodschapper van Ra geen moment los.

De dienaar hief zijn armen en stak de staf hoog in de lucht, waardoor het zonnesymbool hevig blonk.

‘Hoor mij aan!’ vervolgde hij. ‘Ra spreekt tot u allen. Namens hemzelf en alle goden biedt hij zijn welgemeende excuses aan.’

Yanara’s mond zakte open van verbazing. Excuses? Waar zouden de grote goden zich voor moeten verontschuldigen?

Haar vader mompelde iets, maar hij durfde niet te spreken.

‘De goden hebben de mensheid in de steek gelaten. Lange tijd hebben zij slechts toegekeken en niet ingegrepen. Oorlog, ziekte en armoede overheerst de mens en dat spijt de goden. Zij zijn immers door de Schepper verkozen om de mensen te behoeden van alle plagen.’

Nu klonk er vanuit het gehele publiek verward gestommel. Yanara kon haar oren niet geloven, maar wat de dienaar vertelde sloeg werkelijk alles.

‘Om jullie tegemoet te komen nodigt Ra de mens uit aan zijn Hof der Goden. Hij zal enkele afgevaardigden ontvangen, zij mogen bij de goden in de leer.’

De dienaar pauzeerde even, dit was hoogstnodig, want de schok onder de toeschouwers was groot. Als Yanara niet op haar plek bevroren zat, was ze van verbijstering van de trap gevallen. Was dit echt? Dit moest wel een droom zijn, een vreemde onrealistische droom.

‘Maar let wel, slechts enkelen zullen het Hof der Goden vinden, dat zich in de Raeb-woestijn bevindt. Zij die een ware toewijding aan de goden in hun hart dragen komen het tegen. Echter kunnen alleen zij die waardig bevonden worden, binnentreden.’ De boodschapper stak zijn staf voor zich uit en liet deze wijzend over het publiek gaan om zijn boodschap kracht bij te zetten.

Yanara en Asenath verstijfden toen de staf halthield in hun richting.

‘Hopelijk is Ra’s uitnodiging gehoord en hij ziet jullie afgevaardigden tegemoet. Gegroet mensheid, Ra is groots,’ sloot de dienaar zijn aankondiging. Hij liet zijn staf zakken en sloeg driemaal met de pommel op de grond. Een vlaag stof vermengd met zand wierp zich op en kolkte als een tornado rond het lichaam van de dienaar. Nog voor iemand iets kon uitbrengen of vragen, ging de dienaar volledig op in de stofwolk waar wederom oogverblindend licht uitstraalde. De wolk verspreidde zich razendsnel over de open plek.

De toeschouwers sloegen beschermend hun handen voor hun ogen.

Yanara nam een schaduw waar in het opwaaiende stof, die er vervolgens bovenuit brak. Een prachtige zandkleurige valk steeg op en zijn vleugels droegen hem naar de hemel.

‘Ra is groots!’ brulde vader, hij gooide dankend zijn armen in de lucht.

De mensen volgden zijn voorbeeld en juichten.

Naast haar hoorde Yanara Asenath hetzelfde doen, maar Yanara kon geen woord over haar verstijfde lippen krijgen. Ze kon enkel de vogel nastaren, die steeds kleiner aan de hemel werd en uiteindelijk uit het zicht verdween.

Hoofdstuk 2

Nadat Ra’s dienaar was verdwenen, brak er tumult uit in de stad. Er hadden zich meerdere dienaren door de stad verspreid om dezelfde boodschap te brengen. Allen waren ze vertrokken voor iemand hen kon aanspreken. De gebeurtenis maakte grote ontzetting en verwondering los bij de mensen en ze hadden zich daarom direct naar Ra’s tempel gehaast. Ze wilden Ra bedanken en verzochten de Hoge Priester tot Ra te bidden om hem vragen te stellen. Vader had hen allemaal weggewuifd en beloofd dat er in de avond een ceremonieel feest zou zijn op het moment dat Ra en Thoth hun wakende ogen afwisselden. Vader sloot de tempel voor de rest van de dag en hij dirigeerde de meisjes met hem mee te komen.

Nu zaten ze in de kleine woonkamer van hun huisje achter de tempel. In het midden van de kamer was een dieper gedeelte uitgegraven dat als zitplaats diende. Met kussens was het zo comfortabel mogelijk gemaakt. Yanara en Asenath zaten naast elkaar aan de ene kant van het zitgedeelte, maar hun vader weigerde te gaan zitten. Hij ijsbeerde door de kamer. Yanara werd er zenuwachtig van. Vaders donkere wenkbrauwen waren diep gefronst en Yanara begreep niet goed waarom.

‘Vader, waarom bent u zo onrustig? Het is een feestelijke dag. Ra heeft tot ons allen gesproken,’ merkte ze op terwijl ze hem met haar ogen door de kamer volgde.

Vader keek naar haar op, maar ging niet zitten. Hij streek met zijn hand langs zijn korte grauwe baard.

Asenath ging rechtop zitten en vouwde haar handen op haar schoot. ‘Vader vindt dat wij moeten gaan,’ zei ze toonloos. ‘Hij denkt dat we het Hof der Goden kunnen vinden.’

Yanara’s ogen schoten naar Asenath toe, die haar alleen maar aankeek alsof dat allang bekend was.

‘Asenath! Doe niet zo raar!’ riep Yanara verrast uit. ‘Ra’s boodschap is niet voor ons bedoeld.’

Asenath keek haar zwijgend aan. Ze kneep haar ogen iets toe, wat voor Yanara genoeg was om te weten dat ze het niet met haar eens was. Een ongemakkelijk gevoel sijpelde Yanara’s maagstreek binnen toen vader plaatsnam tegenover hen. Hij vlocht zijn vingers ineen voor zijn borst en wierp de meisjes een ernstige blik toe.

‘Ik denk dat de boodschap wel op ons van toepassing is, Yana,’ sprak hij.

Yanara knipperde kort met haar ogen, maar de ernst verdween niet van haar vaders gelaat. Het tekende harde lijnen in zijn gezicht en maakte dat hij er nog ouder uitzag dan hij al leek. De tijd was hem niet genadig geweest en kraaienpoten spreidden zich uit naast zijn donkerbruine ogen.

‘Maar vader!’ sputterde ze tegen.

Ze kon niet geloven dat hij echt verwachtte dat ze kans maakten om het Hof der Goden te mogen betreden.

‘De boodschapper vertelde ons: “Zij die ware toewijding aan de goden in hun hart dragen zullen het tegenkomen, echter zullen alleen zij die waardig bevonden worden kunnen binnentreden”. Ons geloof in de goden is sterk, Yana,’ begon vader. ‘Nooit hebben wij ook maar een dag getwijfeld aan de Oppergod of de andere goden.’

Yanara’s ogen werden zo groot dat ze dacht dat ze uit hun kassen zouden rollen. Hij meende het.

‘U heeft gelijk, vader,’ gaf ze toe.

Het eerste deel van de boodschap was op hen van toepassing. Ze was nooit van het geloof in de goden afgedwaald.

‘Maar het tweede gedeelte dan,’ protesteerde ze. ‘Hoe weten we of we waardig zijn?’

Terwijl Yanara in paniek raakte, staarde Asenath alleen maar naar haar nagels. Zij was blijkbaar niet onder de indruk van dit alles. Haar gezicht was keurig in de plooi, volledig emotieloos.

‘Dat kunnen wij inderdaad niet weten,’ gaf vader toe. ‘Maar we moeten Ra eren door deze proef af te leggen.’

Asenath keek op van haar handen en knikte. ‘Dat vind ik ook,’ stemde ze in en ze verplaatste haar blik naar Yanara. ‘Yana, dit is onze roeping! We hebben ons hele leven gewijd aan de goden. Dit is onze kans ons te bewijzen!’

De indringende toon in Asenaths stemgeluid bracht Yanara van haar stuk. Ze opende haar mond om tegen te stribbelen, maar Asenath pakte haar handen vast. Bemoedigend kneep ze erin en een glimlach krulde rond haar mondhoeken.

‘I-ik … ik ben bang, Asena,’ bekende Yanara met overslaande stem. ‘De tocht door de woestijn gaat verschrikkelijk zijn en als we falen dan …’

Asenath onderbrak haar door nogmaals in haar handen te knijpen.

‘We gaan samen, Yana. Samen kunnen wij dit,’ fluisterde ze haar toe.

Haar ogen sprankelden als vloeibaar goud en ontnamen Yanara de adem. Haar zus was zo dapper, zo toegewijd. Zonder twijfel zou ze aan het aankomende avontuur beginnen. Als er iemand kans maakte om aan het Hof te worden verwelkomd, was zij het wel. Asenath bleef haar geruststellend aankijken, uiteindelijk gaf Yanara toe door te knikken.

‘Maar vader, u kunt toch niet gaan?’ bedacht ze zich ineens.

Zijn ouder wordende lichaam zou de heftige woestijnreis nooit overleven.

‘Nee, meisje. Mijn lot ligt hier. De mensen hebben mij nodig om de tempel van Ra te leiden,’ zei hij tot Yanara’s opluchting. ‘Ik zal jullie tocht voorbereiden. Je hoeft je geen zorgen te maken.’

Hij glimlachte en boog naar voren om zijn hand over haar arm te strijken.

Yanara knikte kort als antwoord. Ze moest dit doen. Asenath had gelijk. Het was hun roeping om te laten zien hoe trouw zij waren aan Ra en de andere goden. Hoewel haar hart vervuld was van angst, stelde het haar gerust dat ze dit samen met haar zus zou doen. Ze zou niet alleen zijn.

‘Kom,’ spoorde Asenath haar uiteindelijk aan. Ze stond op en trok haar zus in een ruk overeind van de kussens. Een stoutmoedige glimlach lag rond haar lippen.

‘We moeten een feest voorbereiden!’

De rest van de middag waren de meisjes bezig met alles gereedmaken voor de ceremonie. Ze hadden muzikanten uit de stad gevraagd om te spelen en hadden etenswaren en luxeproducten verzameld om te offeren. Ook had een marktvrouw hen op haar eigen aandringen een jurk laten uitzoeken om te dragen tijdens het ceremoniële feest. Asenath had een witte jurk gekozen die was verweven met gouddraad waardoor de stof zachtgeel leek op de gloeien. Het stond haar fantastisch en met de gouden ceremoniële diadeem die ze in haar haren droeg, leek zij net een prinses. Yanara had een prachtig azuurblauw gewaad uitgekozen en had bijpassende lapis lazuli kralen in haar haren gevlochten. Nu stonden ze naast hun vader op de houten verhoging, die de buurtbewoners op de open plek voor de tempel hadden geplaatst ter gelegenheid van de ceremonie. De mensen van het stadje verzamelden zich allemaal voor het feest en hadden zich zoveel mogelijk uitgedost. Velen droegen gele, rode of amberkleurige gewaden en tunieken. De kleuren van Ra. Eigenlijk was Yanara de enige in een donkerdere kleur, maar ze besloot zich hier niet druk om te maken. Haar hoofd liep immers al over van het gepieker over de tocht naar het Hof der Goden. Vannacht als het feest was afgelopen, zou ze proberen alles van zich af te schrijven in haar leren boekje, zoals ze dat altijd deed. Haar ogen staarden nietsziend voor zich uit, terwijl haar vader de tweede ceremonie van de avond begon, de verering van Thoth. Hij was de god van wijsheid en schrijfkunst, maar ook van de maan die diende als zijn wakende oog. Daarnaast was hij de rechterhand van Ra.

Haar vader hief zijn handen op naar de maan en riep Thoth aan. Yanara verplaatste haar starende blik naar de maan en deed hetzelfde als haar vader. Asenath volgde. Yanara merkte op dat de maan bijna vol was. Binnen enkele dagen, als het zover was, zouden ze een nachtceremonie houden, zoals altijd. Een steek trok door Yanara’s borstkas toen ze zich realiseerde dat ze er helemaal niet bij zouden zijn. Asenath en zij waren dan in de woestijn. Overgeleverd aan de extreme hitte en droogte. Ze voelde het brandende zand al langs haar lichaam schuren. Huiverend schudde Yanara het uit haar hoofd en ze probeerde zich te concentreren op haar vaders lied. Hij vroeg Thoth om over hen allemaal te waken telkens als de nacht viel. Het maanlicht scheen hypnotiserend in Yanara’s ogen. Het ving haar blik en leek haar gerust te willen stellen. Ze liet zich meevoeren in het moment. In gedachten sprak zij zelf tot Thoth.

Alstublieft, o grote Maangod, waakt u over mij en mijn zus. De reis die we spoedig zullen beginnen, zal gevaarlijk zijn. Behoed ons alstublieft voor de gevaren van de woestijn. U bent de wijste van allen. Het Wakende Oog van de nacht. U geeft mij de inspiratie en kracht om mijn verhalen te schrijven. Ik smeek u, ontferm u over ons tijdens de reis. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn en mijn toewijding is altijd de uwe.

Tranen van wanhoop blonken in Yanara’s ogen, toen haar vader zijn gebed aan Thoth afsloot.

‘O grootse, wijze god van de maan, wij danken u dat u in de nachten over ons waakt. Ook danken wij uw meerdere, Ra, dat hij ons de bijzondere kans biedt onze waardigheid en toewijding te tonen. Ra is groots!’ concludeerde hij zijn preek.

Hierna liet hij zijn armen, die hij de hele tijd geheven had gehouden, eindelijk zakken en glimlachte warm naar de toekijkende mensen. Ze klapten en juichten. Hier en daar werden Ra’s en Thoths namen geroepen.

‘Ik ben zeer verheugd dat jullie allen hier zijn gekomen om met ons de goden te danken, maar voor het feest losbarst, zou ik graag nog een aankondiging doen,’ vervolgde hij, een brede grijns verscheen op zijn gezicht.

De mensen hingen aan zijn lippen toen hij zijn armen spreidde en Asenath en Yanara, die naast hem stonden, naar zich toe trok.

‘Met enorme trots kan ik jullie mededelen dat mijn dochters morgen Ra’s beproeving zullen beginnen. Zij zullen de woestijn in trekken op zoek naar het Hof der Goden, om hen te eren!’

De woorden waren als een bak ijswater die over Yanara’s lichaam werd geplensd. Met grote ogen keek ze op naar haar vader. ‘M-morgen al?’ Haar stem had al zijn kracht verloren en was slechts een fluistering die opging in het gejoel van het publiek.

Ze knikten respectvol naar hen en klapten.

Yanara keek naar Asenath, maar zij glimlachte juist. Als het toonbeeld van de sterke, beeldschone vrouw die ze was, stond ze daar. Ze zwaaide naar het publiek. Vader leidde hen van het podium af.

‘Jullie hebben het fantastisch gedaan, meisjes,’ complimenteerde hij hen.

Yanara keek naar hem, maar zweeg toen ze zag hoe hij gloeide van trots. Ze mocht hem niet teleurstellen. Hij nam hen mee naar het midden van de open plek, waar mensen een vuur hadden ontstoken om hun offers aan de goden te brengen. Hier bevonden zich ook de muzikanten die een lied hadden ingezet, zodra ze van het podium waren gegaan. Ze speelden op luiten en er werd op trommels geslagen, wat een opzwepende melodie voortbracht.

Velen dansten op de vrolijke muziek, maar Yanara voelde zich er niet door aangetrokken. Hoewel haar vader en Asenath zich onder de dansende mensen mengden, bleef zij op de achtergrond. De feestelijke stemming kon niet tot haar doordringen. Haar zorgen hadden een barrière om haar hart opgeworpen en ze vroeg zich af of dit een van de laatste dagen was dat ze in leven zou zijn. Ze glipte bij het vreugdevuur vandaan en baande zich een weg door de drinkende en feestende meute. Eenmaal aan de rand van het feest liet ze zich zuchtend op een houten wijnvat neerzakken. Normaal gesproken was ze wel van de partij bij feesten om de goden te eren, maar ze kon het nu echt niet opbrengen. Haar maag kromp onophoudelijk ineen en haar hart sloeg wild tegen haar borstkas als ze aan morgen dacht. Ze had gehoopt dat ze zich op zijn minst langer zou kunnen voorbereiden op de vreselijke reis. Zo kon het toch niet? Haar ogen vonden de maan, die het feestelijke tafereel gestaag verlichtte.

‘Oh, Thoth. Het spijt me zo,’ fluisterde ze met een brekende stem.

Hoezeer ze ook aan de goden was toegewijd. Het kon de angst voor Ra’s beproeving niet verdrijven. Ze sloot haar ogen en probeerde tot rust te komen. Diep ademde ze in en weer uit. Ze hoopte de rest van de avond hier te kunnen doorbrengen in haar eentje, maar dit mocht niet zo zijn. De mensen herkenden haar als de dochter van de priester. Het meisje dat zo dapper was om de beproeving aan te gaan. Ze grepen haar handen en drukten haar steun op het hart. Ze prezen haar en gaven haar kleine geschenken voor tijdens de zware reis; edelstenen om aan Ra te geven, zakjes met gedroogde dadels voor onderweg, bladeren om in haar mond te leggen tegen de dorst. Knikkend en bedankjes mompelend nam Yanara alles in ontvangst. Ze moest al haar concentratie en innerlijke kracht aanspreken om niet in huilen uit te barsten. Waarom was de dienaar van Ra toch aan hen verschenen, dacht ze gefrustreerd. Bijna zou ze de goden vervloeken, bijna stortte ze in, bijna rende ze weg om aan alle verantwoordelijkheid te ontsnappen. Bijna … maar aan het eind van het feest ging ze toch met haar zus mee haar huis om de nodige slaap te pakken voor de reis.

Hoofdstuk 3

Die nacht kon Yanara de slaap niet vatten. De zorgen om de reis maakten dat ze klaarwakker naar het plafond van haar slaapkamer staarde. Ze woelde en woelde in haar bed, maar slapen bleek onmogelijk. Ze zuchtte en tastte onder haar kussen. Daar vond ze het in leer gebonden boekje waar ze regelmatig in schreef. Al haar lief en leed zette ze om in verhalen die ze uitschreef op de van papyrus gemaakte bladzijden. Haar vader wist hier niets van. Asenath wel, maar Yanara had haar gevraagd er niet over te spreken. Schrijven was een dierbare bezigheid voor Yanara. Al haar fantasieën werden werkelijkheid in haar boekje. Als ze schreef, voelde ze zich altijd op haar gemak, dan waande ze zich in werelden die alleen van haar waren en niet van haar zus, waar ze normaal gesproken alles wat ze bezat mee moest delen. Yanara gluurde naar Asenath in het bed naast haar. Het maanlicht, dat door het open raam de kamer in scheen, verlichtte alles rijkelijk. Asenath zag er vredig uit. Ze lag op haar zij met haar knappe gezicht naar Yanara toe. Haar lange, diepzwarte haren lagen sierlijk langs haar hals gedrapeerd. Haar ogen waren gesloten en haar rustige, regelmatige ademhaling wees erop dat ze sliep. Wederom wenste Yanara dat ze meer op haar zus leek. Langzaam kwam ze overeind in haar bed en zo stilletjes mogelijk stond ze op. Ze wilde haar zus niet wekken.

Voetje voor voetje sloop ze naar het raam, dat zich een stuk boven haar bevond. Yanara klemde het boekje onder haar kin en tastte naar de vensterbank. Soepel als een kat hees ze zich in het kozijn, waar ze plaatsnam met het boekje op haar schoot. Ze vouwde het open en vond het stukje houtskool waar ze haar teksten mee schreef. Haar vingers sloegen de bladzijden om naar een lege. Het licht van de maan scheen haar genoeg bij om te kunnen zien wat ze zou schrijven. Yanara sloot haar ogen en in haar hoofd ontvouwde zich een fantasiewereld waar alles mogelijk was. Ze zette het stuk houtskool op de papyrus en schreef.

In het verhaal dat ze creëerde speelde een arm meisje de hoofdrol. Haar ouders wilden haar verkopen als slavin, omdat ze geen geld hadden. Een bloeddorstige man wilde haar kopen om haar voor zijn plezier aan zijn honden te voeren. Het lot van het meisje leek bezegeld, maar op de vooravond van de overdracht verscheen er een prachtige man aan haar. Hij vertelde dat hij een god was en haar uitkoos om aan zijn hof te dienen. Hij nam haar mee en ondanks dat ze voor hem werkte als dienstmeisje, was ze gelukkig. Ze werden verliefd en trouwden uiteindelijk.

Net voor Yanara het verhaal kon afronden klonk Asenaths stem. ‘Yana, ben je al op?’ vroeg ze slaperig.

Ze schrok op uit haar dromerige gedachten en het boekje viel met houtskool en al uit haar handen. Met een plof viel het op de grond en Yanara dook er achteraan om het te pakken. Ze merkte dat het zwakke ochtendlicht al door het raam naar binnen scheen. Ze was de hele nacht op geweest!

Asenath wreef in haar ogen en keek daarna fronsend naar haar zus. ‘Heb je überhaupt wel geslapen?’

Yanara kwam overeind en wist een glimlachje voort te brengen op haar droge lippen. ‘Geen zorgen, Asena,’ zuchtte ze en ze plofte op haar bed. Ze had geen behoefte om streng te worden toegesproken. Haar stommiteit zou haar in de woestijn wel straffen.

Asenath kwam uit haar bed en rekte zich uit, alsof er niets aan de hand was. Alsof ze niet vandaag aan een levensgevaarlijke reis zou beginnen.

‘Asena, maak je je nou echt geen zorgen?’ vroeg Yanara en ze kon haar frustratie niet uit haar stemgeluid weren.

Haar zus stond met haar rug naar haar toe en draaide zich naar haar om. Een vastberaden blik lag in haar goudkleurige ogen, zo fel dat het Yanara angst aanjaagde.

Ze schudde haar hoofd en nam plaats naast Yanara op het bed. Asenaths ogen lieten de hare niet los.

‘Ik heb een gevoel …’ begon Asenath, alsof ze iets op ging biechten. ‘Sinds Ra’s dienaar aan ons verschenen is, voel ik iets diep vanbinnen. Een roep …’ Ze wendde haar blik af, die nu ondoorgrondelijk werd. ‘Het is alsof iets mij roept. Het voelt als een plicht. Ik moet dit doen, Yana.’

Zo had Yanara haar zus nog nooit gezien. Ze leek tegelijkertijd zowel onzeker als standvastig. Yanara legde haar hand op Asenaths onderarm. Asenath bleef haar blik ontwijken. Haar volle lippen bewogen zich van elkaar om iets te zeggen, maar het leek of ze niet goed wist hoe.

‘Wat bedoel je?’ vroeg Yanara vriendelijk. Ze begreep niets wat van Asenath zei. Het klonk alsof ze gedwongen werd om de beproeving te doen. ‘Bedoel je dat je je verplicht voelt omdat vader het graag wil? Ik denk dat als wij beiden naar hem toe stappen en het uitleggen, hij het uiteindelijk heus zal begrijpen. Als wij echt niet willen, neemt hij dat ons vast niet kwalijk,’ redeneerde Yanara op Asenaths zwijgen. Ze hoopte zo dat haar zus er ook tegenop zag. Als ze beiden niet wilden gaan zou hun vader dat respecteren, dat wist ze zeker. Religie was belangrijk voor hem, maar het geluk van zijn dochters ook.

Asenath schudde haar hoofd en Yanara beet hard op de binnenkant van haar wang. ‘Ra …’ fluisterde ze bijna onhoorbaar. ‘Hij roept mij, Yana.’

Verward knipperde Yanara met haar ogen. ‘Bedoel je dat je Ra’s stem hoort?’ Ze kon zich niet voorstellen dat een god rechtstreeks tot een mens sprak, ook al was diegene nog zo toegewijd. Goden communiceerden meestal in tekens of veranderingen in de omgeving. Dat was uiteraard tot Ra’s dienaar aan hen verscheen.

Asenath opende haar mond weer om te antwoorden, maar voor ze dit kon doen werd er op de slaapkamerdeur geklopt.

‘Meisjes, zijn jullie wakker?’ klonk de verheugde stem van hun vader.

‘Ja, vader,’ antwoordde Asenath meteen en ze stond op van het bed.

Yanara’s hand, die geruststellend op Asenaths arm had gelegen, viel slapjes terug in haar schoot. Ze keek er beduusd naar.

De kamerdeur vloog open en vader verscheen in de deuropening. Hij ging gekleed in een van zijn mooiste priestergewaden, gemaakt van linnen in een zachtgele kleur. Hij droeg een gordel om zijn middel die was verweven met carneool kralen. Alleen al de manier van kleden liet zien hoe belangrijk deze dag voor hem was. De dag dat zijn dochters zich aan de goden overleverden. In zijn handen droeg hij een keramieken schaal met gesneden fruit en dadels. ‘Goedemorgen meisjes,’ zijn lippen weken uiteen in een grijns die Yanara alle tegenspraak die in haar op kon komen ontnam. Hij was zo trots …

‘Goedemorgen,’ mompelde Yanara afwezig.

Haar terneergeslagen stemming leek niet tot vader door te dringen. Met zijn vrije hand wenkte hij hen beiden naar de woonkamer. ‘Komen jullie ontbijten? Ik zal jullie meteen laten zien wat ik voor jullie reis geregeld heb.’

Angst en spanning sloten zich als een grote vuist om Yanara’s keel. Ze wilde het helemaal niet zien. Ze wilde met haar vader en zus naar de tempel gaan en het ochtendritueel voorbereiden zoals ze dat altijd deden.

Asenath volgde haar vader zonder enig protest de woonkamer in, maar Yanara kon zich niet verroeren. Ze staarde verslagen naar haar boekje dat ze op haar schoot had gelegd. Ze kon dit niet …

‘Yana!’ spoorde Asenaths stem haar aan.

Een beverige zucht ontsnapte Yanara’s lippen en uiteindelijk stond ze op van het bed. Haar beenspieren voelden ineens stijf, alsof ze langzaamaan in steen veranderden.

Toen ze de woonkamer betrad, zag ze haar vader en zus op de kussens in het lagere gedeelte van de ruimte zitten. Haar vader hield twee witte gewaden met lange mouwen op om aan Asenath te tonen.

Asenath knikte tevreden. ‘Dank u wel, vader.’

Yanara nam zwijgend naast Asenath plaats en haar oog viel op de schaal met fruit die te midden van hen stond. Er waren stukjes meloen, druiven, dadels en schijfjes appel. Normaal gesproken zou Yanara watertanden bij zo’n heerlijk ontbijt, maar nu was haar eetlust ver te zoeken.

‘Ik heb ook lederen waterzakken gehaald en buideltjes met gedroogde dadels,’ ratelde vader, terwijl hij hen verschillende voorwerpen toonde.

Yanara lette er niet op. Ze liet haar ogen traag door de kamer gaan, rond en rond. De realisatie daalde in dat ze hier waarschijnlijk nooit meer zou terugkeren.

Uiteindelijk wist Yanara een paar stukjes fruit naar binnen te werken en hesen zij en Asenath zich in de wijde reisgewaden. Ook had hun vader doeken voor hen gehaald waarmee ze hun haren en gezicht bedekten en stevige leren sandalen die tot hun knieën reikten. Vader had hen geboden enkel mee te nemen wat van levensbelang was, dus zouden ze hun persoonlijke eigendommen moeten achterlaten. Yanara stak toch het lederen boekje in haar gewaad. Haar schrijfwerk voelde als een onmisbaar deel van haar leven.

Gepakt en bezakt liepen de meisjes naar de rand van de stad. Hun vader begeleidde hen erheen.

Yanara gluurde naar Asenath, die een stukje voor haar liep, naast vader. Zoals ze eruitzag, volledig gesluierd, herkende ze haar zus amper. Met lood in haar schoenen slofte Yanara achter hen aan.

‘Daar zijn ze,’ wees vader.

Yanara keek op en zag een stukje verder op twee gezadelde kamelen staan, klaar voor vertrek. Nu ging het dan echt gebeuren …

Asenath en vader hadden de kamelen bereikt. Vader legde een hand op Asenaths schouder. ‘Ik ben zo dankbaar, zo trots,’ zei hij tegen haar. ‘De Schepper heeft mij de mooiste en dapperste dochters van de wereld gegeven.’

Asenath sloeg haar armen even kort om vader heen en bedankte hem. Hierna hielp vader haar op een van de wachtende kamelen.

Yanara kon alleen maar als versteend toekijken. Hoe kon Asenath zo eenvoudig afscheid nemen van vader? Besefte ze niet dat ze hem misschien nooit meer zou zien? Haar onbegrip dreigde uit te monden in woede. Dit werd echter direct een halt toegeroepen toen haar vader haar naam riep.

‘Yana!’

Stap voor stap naderde Yanara haar vader. Nu ze dichterbij kwam, zag ze naast trots ook verdriet glinsteren in zijn ogen. Hij vocht tegen zijn tranen, net als zij tegen de hare. In een opwelling sloeg ze haar armen stevig om zijn borst. Ze zou hem kwijtraken, voor altijd …

Yanara kon haar tranen niet langer bedwingen en in stilte biggelden ze over haar wangen. De sterke armen van haar vader drukten haar stevig tegen zich aan.

Hij bracht zijn lippen naar haar oor en sprak haar sussend toe. ‘Yanara, wees maar niet bang. Ra zal goed voor jullie zijn, dat weet jij ook.’

Een snik ontsnapte uit Yanara’s keel.

‘Jullie zijn mijn prachtige dochters. De goden zullen jullie verwelkomen.’

Yanara rukte zich los uit haar vaders greep. ‘Hoe kunt u dat weten?’ snikte ze en ze merkte dat woede en onmacht wederom de overhand over haar probeerden te krijgen.

Liefkozend streek vader met zijn duim de tranen van haar wangen. Een vreemde, veelbetekenende glimlach lag om zijn lippen, alsof hij iets wist. Meer wist dan zij. ‘Zoek mama daar,’ fluisterde hij. Hij legde een hand op haar rug en dirigeerde haar naar de andere kameel toe.

Yanara was te verbluft door zijn woorden om haar hakken in het zand te zetten. ‘W-wat bedoelt u, vader?’ vroeg ze zwakjes.

Haar vader schudde slechts zijn hoofd en zette haar op de geknielde kameel. Vervolgens gaf hij de kameel een klopje op zijn schouder wat voor het dier het teken was om op te staan.

Door het onverwachte opstaan viel Yanara bijna van het dier af. Ze greep zich onhandig vast aan het zadel en keek naar haar vader. Haar ogen waren wijd opengesperd van paniek. Ze stond op het punt aan een levensgevaarlijke reis te beginnen, ze zou haar vader nooit meer zien en nu zei hij haar dit? Waarom zou haar moeder bij de goden zijn? Zij was gestorven in het kraambed toen ze van hen beviel.

Vader legde bemoedigend een hand op haar been en keek naar haar op. Zijn ogen spraken enkel eerbied. ‘Het ga jullie goed, meisjes. Het Hof der Goden wacht.’

Yanara hapte naar adem en wilde iets zeggen, maar haar tong verslapte in haar mond toen Asenath haar kameel aanspoorde. Yanara schonk nu pas aandacht aan het gigantische zandlandschap dat zich voor hen uitstrekte. Kilometers aan geelkleurig zand was alles wat het oog zag. Nee … stamelde Yanara in gedachten. Ik kan dit niet. Ze wilde zich van haar rijdier werpen en wegrennen. Tegen haar vader schreeuwen dat hij haar moest beschermen in plaats van de brandende woestijn in sturen, dat hij zich nader moest verklaren over zijn bewering. Echter deed ze geen van dit alles. Ze staarde naar haar vader en in haar ogen buitelden tientallen emoties over elkaar.

Hij knikte slechts. Zijn glimlach even bemoedigend als hij de rest van de ochtend was geweest.

‘Yana, kom nou!’ klonk Asenaths opdringerige roep.

Yanara’s ogen vlogen heen en weer tussen haar zwijgende vader en Asenath die steeds verder de woestijn in reed. Ze had geen keuze en dat wist ze. Diep ademde ze in en ze liet haar longen vollopen met droge lucht tot ze leken te knappen. Toen deed ze het. Met een klak van haar tong spoorde ze de kameel aan en het dier kwam direct in beweging. Zijn lange benen droegen Yanara sneller dan ze wilde de zandvlakte op. Ze wierp een blik over haar schouder en zag haar vader in de verte naar haar zwaaien. De verwarrende, rondrazende gevoelens in haar hart hielden haar echter verstijfd in het zadel. Verdriet en woede spanden haar spieren tot het uiterste aan. Haar geliefde vader verdween langzaam maar zeker uit het zicht, haar geliefde vader die haar in de laatste seconden van hun samenzijn een gewichtige taak op de schouders had gelegd.

Hoofdstuk 4

De woestijn was al het vreselijke wat Yanara ervan verwacht had en meer. Ze waren slechts een paar uur onderweg en nu al plakte haar gewaad aan haar bezwete rug. Ook was er een wind opgestoken die in onverwachte vlagen zand tegen hen aan blies. Het schuurde over hun blote handen en Yanara probeerde ze zoveel mogelijk in de mouwen van haar gewaad te verstoppen. In de wijde omgeving was geen teken van leven te bespeuren. Enkel geelkleurig zand, overal waar ze keek. De woorden die vader haar had toegefluisterd, spookten nog steeds door Yanara’s hoofd. “Zoek mama …” Maar mama was niet meer in leven! Asenath had meerdere keren geprobeerd een gesprek met Yanara aan te knopen over het Hof der Goden. Ze was opgewekt en leek er vrij zeker van dat ze het Hof in ieder geval zouden vinden, omdat hun toewijding zo groot was. Yanara wilde er niets van weten. Hoe meer Asenath speculeerde over hoe het Hof eruit zou zien of hoe de goden zich zouden tonen, hoe meer Yanara ervan overtuigd raakte dat het brandende zand haar graf zou worden. Ze besefte echter wel dat ze vaders woorden niet voor zich moest houden. Asenath moest het ook weten, misschien wist zij meer.

Ze reden naast elkaar op hun kamelen. Yanara pakte de teugels en stuurde haar kameel iets dichter naar die van Asenath toe, zodat ze elkaar konden verstaan. ‘Asena, papa zei me iets, voor we vertrokken,’ ze besloot er geen doekjes om te winden.

Asenath had net een van de lederen waterzakken losgemaakt van het zadel en nam er een slok uit. Ze keek schuin naar Yanara en trok vragend een wenkbrauw op.

Yanara haalde diep adem voor ze verder ging. ‘Papa zei dat we mama moeten zoeken aan het Hof.’

Seconden ging voorbij waarin Asenath in stilte voor zich uit staarde. Alsof ze ter plekke in steen was veranderd. De waterzak hield ze krampachtig in haar handen.

Yanara begon zich net af te vragen of haar zus haar niet verstaan had, maar toen kwam er eindelijk reactie.

‘Mama?’ vroeg ze ongelovig. ‘Mama is dood.’

Yanara knikte. ‘Ja, dat weet ik. Daarom is het ook zo vreemd dat hij dat zei.’

De zusjes hadden hun moeder nooit gekend omdat ze vlak na de bevalling overleden was, althans dat is wat vader altijd beweerde. Blijkbaar was dat niet waar.

Asenaths wenkbrauwen waren omlaag gezakt in een nadenkende frons. Met toegeknepen ogen staarde ze in de verte. ‘Nee,’ besloot ze uiteindelijk. ‘Mama kan niet aan het Hof der Goden zijn. Niemand heeft het ooit kunnen vinden omdat mensen er niet welkom waren. Nu Ra het Hof openstelt, zullen wij het vinden, maar zij kan er niet zijn.’

Yanara liet haar hoofd hangen en staarde naar de leren teugels in haar handen. Ze wist dat Asenath gelijk had, maar er bleef een onrustig gevoel in haar maagstreek dwalen.

‘Waarom zei vader dan zoiets?’ wierp ze hardop tegen.

Asenath haalde haar schouders op, wat nauwelijks zichtbaar was onder het wijde gewaad.

‘Misschien hoopt hij dat we Osiris, god van de dood, ontmoeten. Hij wil denk ik dat we hem naar mama vragen.’

Nu was het Yanara’s beurt om haar wenkbrauwen te fronsen. ‘Dat kan niet. Volgens de verhalen heeft Osiris een eigen paleis waar hij de doden ontvangt voor ze naar de Doeat kunnen. Dat is niet aan het Hof der Goden.’

‘Precies,’ stemde Asenath in en ze stak Yanara de waterzak toe. ‘Niet vergeten te drinken, Yana,’ wendde ze van het onderwerp af.

Yanara pakte de waterzak dankbaar aan en nam een slok. Het water was flink opgewarmd en de leren zak gaf het een muffe smaak. Ze was echter nog niet uitgesproken over haar vaders bewering. ‘Vader weet ook dat Osiris niet aan het Hof woont.’

Weer haalde Asenath haar schouders op. Ze zocht er blijkbaar niet veel achter. ‘Papa was gewoon verward, denk ik. Het was een moeilijk moment voor hem, om afscheid van ons te nemen. Hij was emotioneel en zei denk ik daarom zoiets,’ giste ze. ‘We zullen het nooit zeker weten.’

Yanara knikte en dacht aan het verdriet dat in haar vaders ogen had weerspiegeld. ‘Ik ga hem erg missen,’ verzuchtte ze en ze voelde haar hart ineenkrimpen in haar borstkas.

Asenath hield haar kameel in, waardoor Yanara’s kameel ook stopte. Ze keek Yanara aan, haar goudkleurige ogen waren dof geworden van weerspiegelende pijn. ‘Ik ook, Yana,’ zei ze met een gekrenkte stem. Ze stak een hand naar haar uit en Yanara pakte die aan.

Ze gaven elkaar een bemoedigend kneepje en Yanara zag dat Asenath het zwaar had. Met veel moeite kon ze haar opkomende tranen wegslikken. Haar vingers sloten zich nog steviger om Yanara’s hand. Blijkbaar had het afscheid van vader haar toch meer gedaan dan ze had laten merken.

‘We hebben elkaar, Asena,’ probeerde Yanara haar iets op te beuren, maar zelf proefde zij ook onophoudelijk het bittere gemis op haar tong.

Asenath knikte haar toe. ‘L-laten we stoppen. De zon komt straks op zijn hoogtepunt. We moeten onze beschutting opzetten.’

Yanara stemde mompelend in en beiden lieten ze hun kamelen knielen om af te stappen.

Asenath haalde een grote deken en stukken touw uit de zadeltas van haar rijdier.

Yanara bond een aantal lange stokken los van het zadel van haar kameel. Samen bouwden ze snel en behendig een schuilplek tegen de zon die de komende uren te fel zou schijnen om verder te kunnen reizen. Yanara groef de stokken gedeeltelijk in in het zand zodat ze stevig stonden. Ook plantte ze een dikke stok in de grond waar ze de teugels van de kamelen aan vast maakte.

Asenath bond de deken met het touw over de andere stokken. Uiteindelijk zaten ze beiden onder de gespannen deken gehurkt en staarden ze naar de felle zonnestralen, die het zand buiten hun schuilplaats flink opwarmden. Asenath had een lederen buideltje tevoorschijn gehaald en reikte Yanara gedroogde dadels aan.

Eigenlijk had Yanara geen honger maar ze nam de dadels toch aan en knabbelde er zwijgend op. Ze zouden er zuinig mee moeten doen, met alles wat ze aan eten en drinken hadden. Wie weet hoelang ze in de woestijn zouden zijn. Misschien wel voor eeuwig …

Beiden namen ze nog een slok water uit een van de waterzakken, waarna Asenath zich achterover liet zakken in het zand. Haar hand streek langs Yanara’s arm.

‘Yana, rust uit. We kunnen voorlopig nog niet verder. Pas als de zon zakt,’ spoorde Asenath haar aan.

Met tegenzin ging Yanara naast haar zus liggen. Een angstig gevoel raasde door haar aderen en maakte dat ze niet durfde te gaan slapen. Misschien werden ze wel niet meer wakker. Er mochten hier dan wel nauwelijks roofdieren zijn, de woestijn kende veel andere gevaren. Yanara probeerde het zich gemakkelijk te maken in het zand, maar het lukte amper. Hoewel ze volledig gesluierd ging, kwam het zand tussen haar kleding en schuurde haar huid. Ze kon een mistroostige zucht niet onderdrukken. Ergens hoopte ze dat dit alles slechts een boze droom was. Dat ze morgen wakker werd in haar eigen bed en hun vader hen zou meenemen naar de tempel, zoals altijd. Dat haar grootste zorg was dat haar zus zich niet al haar haarspeldjes en kralen toe-eigende. Yanara sloot haar ogen en dacht aan thuis. Herinneringen speelden als toneelstukken af voor haar ogen. Hoe haar vader haar les gaf in het schrift en haar altijd complimenteerde omdat ze het het zo snel oppakte. Hoe ze samen met Asenath ’s morgensvroeg altijd de tempeltrappen moest vegen en Asenath dan naar de voorbijgaande jongens gluurde. Ze zei dan vaak dat ze hoopte dat er ooit een rijke koopman om haar hand kwam vragen, of een prins. Asenath was eigenlijk altijd de ambitieuze geweest van de twee zussen. Misschien speelde dat ook wel mee in haar gewilligheid om het Hof der Goden te zoeken. Yanara draaide zich op haar zij en zag dat Asenath al in slaap was gevallen. Haar ademhaling was het enige wat te horen was en het viel Yanara nu pas op hoe stil het was in de woestijn. De stilte was zowel vredig als beangstigend. Yanara bleef naar Asenath kijken en putte troost uit dat haar zus bij haar was. Uiteindelijk werden haar oogleden zwaar en haalde de tol van de vermoeiende reis haar in. Ze viel in een onrustige slaap en droomde over haar verre thuis.

Hoofdstuk 5

Enkele uren later schrok Yanara wakker. Ze voelde beweging bij haar voeten. Iets streek langs haar scheenbenen. Naar adem happend schoot ze overeind en haar blik vloog alle kanten op. Ze verwachtte een jagende groep jakhalzen die hen als prooi hadden bestempeld of rovers, die hen aan hun benen zouden meesleuren. Er was echter niets te bekennen. Wel had de drukkende stilte van de woestijn plaatsgemaakt voor een aanhoudend geruis. Vlagen zand waaiden op en dansten rond hun schuilplaats. Yanara’s hart stond abrupt stil in haar borstkas, toen ze zich realiseerde wat dit betekende. ‘Een zandstorm!’ piepte ze.

Naast haar lag Asenath nog te slapen. Yanara greep haar schouders vast en schudde er flink aan, waardoor ze met een schok wakker werd.

‘Asena, er komt een zandstorm aan!’

Even leek Asenath gedesoriënteerd, maar daarna kwam ze direct overeind. Haar ogen namen het nog lichtjes opstuivende zand kort waar, waarna er een flits van paniek in haar irissen weerspiegelde.

Yanara’s maag leek te worden geplet in haar buikholte door opkomende angst. De meisjes hadden veel vaker zandstormen meegemaakt, maar dan waren ze altijd veilig in het huis van hun vader. Met alle luiken dicht, in het duister wachtend tot het voorbij was. Nu hadden ze amper beschutting!

‘Kom, Yana. We moeten snel zijn!’ spoorde Asenath haar aan.

Hoewel ze het hoofd koel probeerde te houden, weerklonk de spanning in haar stem. Buiten de schuilplaats zwol het ruisende geluid aan. De zandstorm was in aantocht en zou hen snel bereiken. Asenath kroop hun schuilplaats uit en Yanara volgde haar aarzelend. Ze kon het amper geloven. Ze waren nog geen dag op de zandvlakte en nu al strafte de woeste natuur hen. Eenmaal uit de schuilplaats gekropen sloeg de wind als een onzichtbare muur op hen in. De vlagen grepen hun gewaden en maakten dat ze wild om hun enkels bewogen. Het zand vloog al op tot hun gezichten en vlug sloegen de meisjes hun sluiers voor hun gezicht. Ze moesten snel handelen.

‘De palen!’ gilde Asenath over het geloei van de wind heen en ze begon de stokken verder het zand in te duwen.

Op die manier kwam de schuilplaats lager te liggen en zouden ze als het ware onder de deken liggen. Daar zouden de opstuivende korrels, die hen anders zouden zandstralen, hen niet kunnen bezeren, op voorwaarde dat de deken het hield onder de gierende wind.

Yanara pakte ook een van de palen vast en duwde met alle macht. De stok zakte dieper het zand in, maar de wind werkte de meisjes tegen. Hij rukte aan Yanara’s sluier en zandkorrels prikten in haar ogen als kleine naaldjes.

‘Yana! Schiet op!’ klonk Asenaths schreeuwende stem boven het steeds luider worden lawaai uit.

Ze had een van de vier palen de grond in gewerkt en was nu met de tweede bezig. Het ging Yanara een stuk minder goed af, gezien zij minder sterk was dan haar zus. De wind beukte op haar in en toen ze opzij keek zag ze het: een donker gordijn, volledig bestaand uit opgeworpen zand. Als een gigantische schaduw zoog het alle licht uit de omgeving op. Het naderde hen in een akelig snel tempo en zou hen verstikken als ze geen dekking zochten. Adrenaline flitste als stroomstoten door Yanara’s aderen en ze duwde het laatste stuk van de stok het zand in. Ze moest opschieten! Rennend begaf ze zich naar de vierde en laatste paal en Asenath kwam haar tegemoet. Samen duwden ze uit alle macht. Ze gooiden hun gewicht in de strijd en schokkend verdween de paal in het zand.

Asenath gooide zich op haar knieën en tilde de deken een stukje op. Het kon nu niet ver meer omhoog en ze zouden zich eronder moeten wurmen. Asenath wenkte Yanara driftig. Ze riep iets, maar dat werd overstemd door het gebulder van de zandstorm die nu nog slechts enkele meters van hen verwijderd was.

Yanara wilde neerhurken om onder de deken te kruipen, maar de wind sloeg op haar in als onzichtbare vuisten. Door de enorme kracht verloor ze haar evenwicht en viel achterover. Een windvlaag rukte de sluier van haar hoofd en gezicht en blies hem buiten haar handbereik. Direct pinden honderden zandkorrels zich in haar ontblote gezicht, als minuscule glasscherven prikten en sneden ze haar huid. Yanara wilde het uitgillen van de pijn, maar kon de neiging net onderdrukken. Als ze haar mond zou openen zou deze vollopen met zand.

Asenath was half onder de deken gekropen en stak haar hand naar Yanara uit.

Yanara moest haar hand te pakken zien te krijgen, anders zou het met haar gedaan zijn. Met haar laatste kracht reikte ze naar haar zus, maar op dat moment viel het zandgordijn over hen heen. Alsof iemand de zon had uitgedoofd, ontnam het duister haar het zicht. Duizenden kilo’s aan zandkorrels leken op haar neer te vallen en haar te omsingelen. Alsof ze met haar gezicht naar beneden op de zandbodem was gevallen en niet meer overeind kon komen. Paniek ontstak als een laaiend vuur in haar hart. Het donderende geluid van de wind vulde haar oren en maakte haar doof voor alles om haar heen. Ze kon geen kant op en als ze haar lippen bewoog, zou de verstikking alleen maar sneller komen. De woestijn werd haar dood, zoals ze dat voorspeld had. Ze liet Asenath in de steek …

Ze had het er nog geen dag uitgehouden en nu al zou ze aan het Dodenpaleis van Osiris ontboden worden. Misschien dat ze mama daar wel zou vinden …

Ineens voelde Yanara een strakke greep zich om haar pols sluiten. Lange nagels boorden zich in haar vlees, toen ze naar voren werd getrokken. De wind trok terug, maar de kracht die Yanara wilde toe-eigenen gaf niet op. Ze vochten om haar. Langzaam maar zeker werd Yanara verplaatst. Ze voelde de bodem onder haar lichaam veranderen en ineens sloeg het messcherpe zand niet langer op haar in. Het oorverdovende gebulder was er nog, maar twee armen sloegen zich beschermend om haar heen. Yanara meende gefluister te horen boven de herrie.

‘Het is al goed.’

Asenath … dacht Yanara afwezig. Ze kon haar ogen noch haar mond openen. De pijn van haar schrale huid liet haar geen beweging of moment om na te denken toe. Yanara wist enkel dat ze veilig was, dat was voor nu genoeg. Het vuur van paniek in haar hart zwakte af tot een klein, gestaag brandend vlammetje en ze durfde weer adem te halen.

Pas na bijna een dag was de zandstorm gaan liggen en konden de meisjes hun reis voortzetten. De rauwe huid op Yanara’s gezicht pijnigde haar voortdurend, maar gelukkig had vader hen ricinusolie meegegeven. Hier kon ze haar huid mee insmeren, wat de pijn verzachtte.

De zussen trokken verder naar het westen, waar de zandvlakte gedeeltelijk overging in rotslandschap. Er was nog steeds geen spoor te bekennen van het Hof der Goden en Yanara was de wanhoop nabij. Het voedselvoorraadje dat de meisjes hadden meegekregen begon schaars te worden, evenals het water in de waterzakken. Ze reisden nu bijna een week door de woestenij en dit begon zijn tol te eisen bij Yanara. Het zuinig aan doen met eten en drinken hakte in op haar tengere lichaam als een kapmes. Ook de weinige slaap die ze kreeg van het rusten tijdens het heetst van de dag sloopte haar. Dit alles maakte dat ze nu als een zak zout op haar kameel zat.

Ze waren net weer een paar uur onderweg na het heetst van de dag, maar Yanara voelde dat ze het niet lang zou volhouden. Elke spier in haar lichaam gilde het uit, maar rust leek die pijn niet te kunnen verdrijven. Dit was anders. De zon die straks onder ging, scheen gemeen in Yanara’s toegeknepen ogen. Ze mocht van geluk spreken dat ze nog wat linnen doeken mee hadden om de sluier te vervangen die verloren was geraakt in de zandstorm. Echter was het op dit moment niet genoeg om haar tegen de zon te beschermen. Een duizeligheid ontsproot in haar hoofd en vulde deze met een dichte mist. Ze probeerde het eruit te schudden en zich op de omgeving te concentreren. Haar kameel droeg haar over een licht omhoog hellende grond. Zouden ze aan het einde van de woestijn zijn? Was er überhaupt iets anders dan dat? Met haar ogen knipperend nam ze nog meer van dezelfde grote rotsblokken, als die ze de afgelopen tijd al gezien had, waar. Ze waren allemaal roodbruin van kleur en leken te gloeien door het licht van de ondergaande zon. Overweldigende amber- en roodtinten straalden uit de rotswanden en werden steeds feller. Gloeiden ze echt?

Haar maag kantelde elke keer als de kameel een voet verzette. Ze begon zich aan het rijdier te ergeren. Liep hij met opzet zo te zwaaien op zijn benen of …?

Voor Yanara’s in hun kassen verzonken ogen begon de wereld te schommelen. Het begon met deinen, maar uiteindelijk sloeg alles om haar heen over de kop. Yanara voelde gal in haar keel branden en wilde zich aan het zadel vastgrijpen, echter waren de spieren in haar handen slap. Ze bezat geen enkel greintje kracht meer.

‘Ase…’ begon ze, maar haar mond was net zo krachteloos als de rest van haar lichaam. Yanara voelde haar lichaam wegglijden. Ze schoof opzij in het zadel en in een duikeling viel ze naar de grond.

‘Yana!’ klonk Asenaths geschrokken roep.

De pijn van de val was slechts dof en verspreidde zich als een inktvlek door Yanara’s lichaam vanuit haar rug. Ze dacht op haar rug te zijn neergekomen, maar kon niet vaststellen wat onder of boven was. Haar zicht werd wazig en als ze nog enige energie had, zou ze in paniek zijn geraakt. Ze kon helemaal niets. Het zand voelde warm in haar nek en onder haar slappe vingertoppen. Donzig zelfs. Een schaduw viel over haar heen en Yanara voelde haren over haar gezicht strijken.

‘Grote goden! Yana!’ schreeuwde een stem.

Het klonk zo ver weg.

Yanara wilde haar mond openen om te zeggen dat ze oké was, ook al was ze dat niet, maar er kwam geen beweging in haar lippen. Alles voelde gedempt. Ze nam vaag aanrakingen op haar huid waar. Haar armen werden vastgepakt en ze werd overeind getrokken. Yanara merkte er weinig van. Haar bewustzijn dreef van haar weg. Ze reikte er verwoed naar maar kon er niet bij. Het gleed bij haar vandaan als een lichtstraal die verdween bij het ondergaan van de zon. Het werd donker voor Yanara’s ogen en ook in haar hoofd verdween het licht.

Toen ze bijkwam lag ze wederom op haar rug. Ze voelde echter geen zand onder haar vingers. Haar handen tastten langzaam over een ruwe stof, die over een hard oppervlak lag. Yanara wilde haar ogen openen. Zodra ze haar oogleden bewoog stak een fel oranjekleurig licht in haar netvlies. Ze kreunde toen een knallende pijn zich openbaarde in haar schedel. Wat was er gebeurd?

Er klonk geschuifel vlak naast haar en iemand streek bij haar neer.

‘Ben je wakker, Yana? Je moet echt drinken,’ constateerde de stem.

Direct voelde Yanara een hand onder haar hoofd die haar ondersteunde. Ook voelde ze water tegen haar lippen. Yanara opende ze en was verbaasd door de heerlijke verkoeling die haar mond binnen stroomde. Gulzig dronk ze tot ze niet meer kon. Yanara kon haar tong, die voorheen als een droge lap leer in haar mond lag, eindelijk weer gebruiken. ‘Asenath?’ vroeg ze met een krakende stem. Ze durfde haar ogen niet te openen, bang dat het licht haar weer zou martelen. Ze vond een vleugje kracht in haar armspieren en reikte haar hand voor zich uit. Twee kleine ruwe handen pakten de hare aan en streelden de rug van haar hand. Een duim maakte sussende cirkeltjes op haar huid en zorgde dat Yanara zich op haar gemak voelde.

‘Ik ben bij je,’ hoorde ze de stem van haar zus tot haar spreken.

Een flauwe glimlach speelde om Yanara’s droge lippen. Oh, wat voelde ze zich zwak.

‘W-wat is er gebeurd?’ stamelde ze.

‘Je was uitgedroogd, maar nu is alles goed,’ stelde Asenath haar gerust.

Yanara wilde knikken, maar dat ging niet als ze zo lag. Een krachtopwelling gaf haar de controle over haar lichaam terug. Ze spande haar verzuurde buikspieren aan en wilde een poging doen om overeind te komen. Asenath hield haar tegen.

‘Nee, je bent nog te zwak om op te staan. Blijf maar liggen, oké?’ drong haar zus aan.

‘Maar het Hof,’ protesteerde Yanara, maar ze voelde de opgekomen kracht net zo snel weer uit zich vloeien als het gekomen was. Haar ledematen voelden aan alsof ze van gom gemaakt waren.

‘Dat kan wachten. Eerst ga ik iets te eten voor ons zoeken,’ kapte Asenath haar af.

Yanara wist haar oogleden iets op te tillen en dit keer deed het licht haar geen zeer. Haar ogen toonden haar Asenath. Haar beeldschone zus. Ze hing boven haar en werd omringd door prachtig amberkleurig licht. Als een stralende krans lag het om haar heen. Het deed Yanara glimlachen.

‘Asena, je bent zo net een godin,’ grinnikte ze sufjes.

Asenaths gezicht was verwrongen tot een bezorgde grimas, maar bij het zien van Yanara’s blijdschap verzachtten haar trekken. Ze kon een lachje niet onderdrukken. ‘Gek kind,’ plaagde ze haar zus, waarna ze opstond. ‘Zoals ik net zei, ik ga wat te eten voor ons zoeken. Blijf hier, oké?’

Yanara gluurde naar Asenath, die een reus leek nu ze stond. Het vermiljoenkleurige licht deed haar nog steeds stralen alsof ze rechtstreeks van het Hof der Goden kwam. Ze had haar sluier afgedaan. Haar zwarte haren kregen een rode glans en haar ogen schitterden als vloeibaar goud.

‘Niet weggaan,’ vervolgde Asenath nadat Yanara haar geen antwoord gaf. ‘Ik ben zo direct weer terug. Hopelijk met iets te eten.’

Yanara toonde haar fonkelende zus een instemmende grijns. Kon ze maar zien wat ik nu zag, dacht Yanara.

Asenath glimlachte haar nog even toe en verdween toen.

Het geluid van haar voetstappen klonk steeds verder weg. Yanara grijnsde nog altijd. Ik lijk voor geen meter op mijn zus, dacht ze schaapachtig. Mijn zus, de Zonnekoningin. Hierna kwam de slaap haar weer halen om haar in zijn donkere afgrond mee te sleuren.

Hoofdstuk 6

Een ijzige wind streek over Yanara’s rustende lichaam en blies dwars door haar gewaad. Een hevige rilling trok langs haar ruggengraat en wekte haar. Kreunend graaide ze om zich heen, op zoek naar iets om zich mee te bedekken. Haar tastende handen vonden niets. Was de deken van haar bed afgegleden en op de grond gevallen? Yanara opende met tegenzin haar ogen. Een donkere met sterren bezaaide hemel begroette haar. Verdwaasd ging ze rechtop zitten. Haar verbaasde blik werd naar de maan toe getrokken, die haar als een reusachtige heerser van de hemel liet baden in bleek, wit licht. Thoth …

De maan was vol en leek zo dicht bij de aarde te staan dat Yanara het oppervlak zou kunnen strelen als ze haar hand uitstrekte. Als een groot hypnotiserend oog keek hij op haar neer. Het leek of hij haar iets wilde zeggen.

Met wijd opengesperde ogen keek Yanara ernaar. Ze liet de schoonheid van de volle maan op haar inwerken, hij spoelde over haar heen als een golf warm water. Yanara wilde haar mond openen om tegen de maan te spreken, ineens schoot haar iets te binnen. ‘Asenath!’ Van haar eerdere zwakke toestand was geen spoor meer te bekennen. Adrenaline joeg als een troep jakhalzen door haar aderen. Haar ogen schoten wild zoekend om haar heen. Ze zag dat ze zich op een soort hoger gelegen rotsplateau bevond. Hier stonden enkele palmen en was er een kleine poel met zwart spiegelend water. Asenath was nergens te bekennen. Yanara lag op de deken dat hen enkele dagen geleden tegen de zandstorm had beschermd. Ze zocht om zich heen. Naast haar op de deken lag haar lederen boekje, maar verder was er niets, ook geen spoor van de kamelen. Yanara was alleen.

Struikelend kwam ze overeind. Haar van schrik verdoofde gedachten begonnen langzaam te ratelen. Waar was Asenath? Yanara herinnerde zich vaag dat ze zei dat ze eten zou gaan zoeken, maar dat was uren geleden. Toen ze vertrok, scheen de zon nog en nu was de maan al over zijn hoogtepunt heen. Over twee of drie uur zou de zon weer opkomen. Asenath was al die tijd nog niet teruggekomen. Was er iets met haar gebeurd? Yanara’s razende hart sloeg een slag over. Asenath zou haar nooit zolang alleen achterlaten. Een akelige gedachte kroop haar hoofd binnen en joeg haar doodsangst aan. Wat als Asenath Yanara voor dood had achtergelaten? Ze had alle spullen met zich meegenomen en zowel haar eigen kameel als die van Yanara. Nee! Ze zou niet … ze zou nooit …

Yanara wilde het niet denken, wilde het niet geloven, maar Asenath was zo gebrand op het vinden van het Hof der Goden. Al vanaf dat Ra’s dienaar verschenen was. Misschien vond ze het wel van groter belang dan het leven van haar eigen zus.

‘Nee!’ snauwde Yanara hardop en schudde het idee uit haar hoofd. Het kon gewoonweg niet. Ze hadden elkaar beloofd dit samen te doen. Samen zouden ze het Hof zoeken en de barre reis ernaartoe afleggen. Tranen prikten in Yanara’s ooghoeken. Betekende het dan Asenath iets overkomen was? Misschien waren er rovers gekomen en hadden ze haar en al hun eigendommen meegenomen, hadden zij Yanara voor dood achtergelaten, omdat ze te zwak was om te reizen. De gedachte alleen al maakte dat haar maaginhoud zich in haar keel omhoog werkte. Ze kokhalsde en kon zich er maar net van weerhouden om over te geven. Als Asenath iets overkomen was, moest Yanara haar vinden! Ze kon haar zus niet laten verhandelen door een of andere roversbende.

Ze griste de deken van de grond en sloeg die om haar schouders tegen de bijtende vrieskou, die in de woestijn overheerste. Haar boekje stak ze weer in haar gewaad. Het leer was koud tegen haar huid. Ze zou het nooit van haar leven achterlaten. Voorzichtig begaf ze zich naar de rand van het plateau. Het uitzicht toonde haar de woeste zandvlakte, die de meisjes de afgelopen dagen hadden getrotseerd. Het bleke maanlicht verkleurde het normaal gelige zand. De vlakte leek nu te bestaan uit miljoenen lapis lazuli kraaltjes, net zoals die in Yanara’s haren waren gevlochten. Ze sprankelden in het witte licht en deden haar denken aan een donkere oceaan met de zandduinen als hoog oprijzende golven. Yanara kreeg het gevoel dat ze zich op een eiland bevond, aan het einde van de wereld. Een beverige zucht ontsnapte haar lippen. Hoe zou ze Asenath ooit kunnen terugvinden? Als rovers haar echt hadden meegenomen was ze nu mijlenver van Yanara verwijderd en welke kant ze op waren gegaan, wist Yanara ook niet. Bovendien zou Yanara haar te voet achterna moeten reizen, zonder kameel, zonder eten of drinken …

‘Ik zal sterven,’ fluisterde Yanara, toen de situatie tot haar doordrong. Het had geen enkel nut om haar zus te gaan zoeken. Ze zou haar nooit levend vinden. Zonder eten en drinken zou Yanara het op zijn best drie dagen uithouden in de meedogenloze woestijn. Het had geen zin. Verslagen liep ze weg van het plateau en schuifelde naar de poel die zich achter haar bevond. Ze had er al die tijd vlakbij gelegen, maar had er nog amper aandacht aan geschonken. Zuchtend liet ze zich op haar knieën zakken. De poel was klein, er zou zeker geen boot in passen en het water was intens donker. De volle maan weerspiegelde op het inktzwarte wateroppervlak, Yanara’s enige troost. Ze staarde ernaar en tranen welden op in haar ooghoeken. Als brandende straaltjes stroomden ze over haar koude wangen. Was dit het dan? Was dit het einde van haar hachelijke zoektocht naar het Hof der Goden? Bijna een week lang had ze gezocht, maar er was geen spoor van te bekennen.

‘Ben ik niet toegewijd genoeg?’ vroeg Yanara de weerspiegeling van de maan.

Ergens was het misschien ijdel van haar, maar ze kon zich niet voorstellen hoe een mens zich meer kon toewijden aan de goden dan zij had gedaan. Elke dag bad ze, meerdere malen en hielp ze haar vader met de rituelen. Ze schreef zelfs over de goden. Toch was het niet genoeg. Een vonk woede ontstond in Yanara’s borstkas en deed haar knarsetanden. De goden waren meedogenloos, oneerlijk! Nog meer tranen biggelden over Yanara’s wangen en gleden langs haar kin naar haar hals.

‘Ik heb alles gegeven!’ schreeuwde ze tegen het spiegelbeeld van de maan. ‘Mijn leven heb ik aan u gewijd! Deze barre tocht heb ik voor u afgelegd! Nu ben ik mijn zus kwijt en zal ik sterven zonder te weten waar ze is! Of ze veilig is!’ Ziedend van woede liet ze haar handen neerkomen op het roerloze wateroppervlak. Koude waterdruppels spatten op haar armen en gewaad. Heet traanvocht maakte haar gezichtsveld troebel. Ze nam echter iets waar, een verandering op het wateroppervlak. Het donkere water rimpelde hevig dus het was lastig te zeggen of het gezichtsbedrog was, maar het leek of Yanara de weerspiegeling van de maan zag groeien. Alsof de maan dichterbij kwam. Met een ruk draaide ze haar hoofd, maar de maan was onveranderd. Hij was nog altijd onverklaarbaar dichtbij, maar zijn positie was hetzelfde. Nu zie ik ook al dingen, dacht Yanara gefrustreerd. Haar handen balden zich tot vuisten en haar nagels sneden in haar handpalmen. Uit alle macht probeerde ze te stoppen met huilen. Ze wilde Thoth niet laten zien hoe zwak ze was, maar de tranen bleven komen. Ze had gefaald. Haar hart was verwrongen van verdriet en pijnigde haar bij iedere slag. Ze vreesde voor Asenaths leven, nog veel meer dan voor dat van haarzelf.

‘Mijn zus!’ riep ze tegen de weerspiegeling van de maan, die nu bijna de hele poel leek te vullen. ‘Vertel me dat ze veilig is, alstublieft?’ Smekend strekte ze haar handen naar het wateroppervlak uit. Haar vingers trilden, terwijl Yanara ze naar de weerspiegeling reikte. ‘Alstublieft, Thoth. Ik smeek het u,’ snikte ze wanhopig. Ze kneep haar ogen stijf dicht en hoopte zo vurig dat er antwoord kwam. De stilte van de woestijn teisterde haar als een zandstorm.

Toen gebeurde het. Iets wat Yanara niet verwacht had echt te krijgen, een antwoord.

‘Kom,’ schalde een stem over het plateau. De stem was mannelijk, maar niet erg diep.

Verbijsterd knipperde Yanara met haar ogen. De weerspiegeling van de maan was nu net zo groot als de poel. Het heldere witte licht deed het wateroppervlak hevig fonkelen.

‘Huh?’ was het enige stompzinnige wat Yanara kon uitbrengen. Ze gaapte naar de weerspiegeling en zwoer dat ze nog nooit zoiets had gezien. Staken haar uitdrogingsverschijnselen de kop weer op? Ze voelde zich immers net iets beter na ruim een dag bewusteloos en doodziek te zijn geweest. Het moet mijn verbeelding zijn.

Net toen ze dat wilde vaststellen sprak de stem weer. ‘Kom, mens,’ beval hij.

Het water van de poel straalde nu zelf wit licht uit. Alsof ze naar de daadwerkelijke maan keek. Gebiologeerd staarde Yanara ernaar. Hij ving haar blik als een vlinder in een net. Prachtige witte lichtbanen streelden de huid van haar gezicht en hals. Lichtvlekken dansten over haar lichaam.

Gehypnotiseerd liet Yanara haar vingers over het oppervlak gaan. Het water was niet langer koel, maar voelde nu aangenaam onder haar vingertoppen. Wat zou ze er graag in baden. Bevangen door het licht liet ze haar hand het water in glijden. Het sloot zich heerlijk warm om haar ijzige huid en ze glimlachte dromerig.

‘Kom.’ Daar was de stem weer. Kwam het uit de poel zelf? Hij klonk verre van vriendelijk, maar leek ook zeker geen kwaad in de zin te hebben.

‘Ja,’ fluisterde Yanara gehoorzaam. Plotseling voelde ze beweging in het water. Iets wat aanvoelde als huid streek langs haar vingers. Yanara schrok zich wild en probeerde tevergeefs haar hand terug te trekken.

Een ferme greep sloot zich razendsnel om haar pols. Een gil borrelde op in Yanara’s keel, maar voor ze deze kon slaken werd ze naar beneden getrokken. Een enorme kracht sleurde haar van de oever en trok haar de poel in. Het warme water omarmde haar als een alles omringende deken, echter liet de greep die Yanara’s pols omklemde haar niet los.

Hoofdstuk 7

Duisternis, er was enkel allesverterende duisternis. Hij sloot Yanara in en maakte dat ze zich niet durfde te bewegen. Ze durfde ook geen adem te halen. Haar ogen waren geopend, maar waren blind voor haar omgeving. Verstard vroeg ze zich af waar ze in Ra’s naam beland was. Ze kon zich de poel herinneren, iets dat haar vastgreep onder het wateroppervlak. Of was het iemand geweest?

Minuten verstreken en Yanara draaide traag haar hoofd. Ze kon niets ontwaren in de omgeving. Voorzichtig zette ze een stap naar voren. Haar schuivende voetstap veroorzaakte een echoënd geluid. Ze constateerde dat ze in een holle, afgesloten ruimte moest zijn. Was ze hier alleen? Ze veegde haar klamme handen aan haar gewaad af.

‘H-hallo?’ vroeg ze. Haar stemgeluid was zacht, maar de holle ruimte liet het vele malen luider klinken. Het geluid verplaatste zich schokkend tot het uiteindelijk wegstierf. Van het ene op het andere moment was er licht. Oogverblindend vulde het de ruimte en Yanara moest haar handen voor haar ogen slaan omdat het haar netvlies zou schroeien.

‘Wie is daar?’ klonk een stem zo donker en luid als rollende donder. Het betrof niet dezelfde stem als die haar de poel ingelokt had.

Yanara’s spieren versteenden ter plekke en haar tong lag roerloos in haar mond. Waar was ze toch? Toen ze sprakeloos bleef, klonk de stem opnieuw.

‘Wie waagt zich aan de poorten van mijn Hof?’ bulderde het.

Mijn Hof? Was dit dan …

De stem had zo bevelend geklonken dat ze wel moest antwoorden.

‘Y-yanara, dochter van de Hoge Priester van Ra’s tempel,’ antwoordde ze piepend.

Ze had totaal geen controle over haar stemgeluid en kwam waarschijnlijk over als een dwaas.

‘Oh ja?’ vroeg de stem, die zo diep was dat hij bovennatuurlijk klonk.

Yanara liet eindelijk haar hand voor haar ogen zakken en wat ze te zien kreeg was ontzagwekkend. Ze bevond zich in een metershoge ruimte waarvan de zandstenen muren waren beschilderd met prachtige taferelen, waarin de goden steeds de hoofdrol speelden. De gedetailleerde afbeeldingen reikten tot aan het plafond. Het meest indrukwekkende was nog wel wat zich voor Yanara bevond. Gigantische sculpturen torenden als reuzen boven haar uit. De toeziende ogen van godenbeelden keken op haar neer. Yanara liet haar wijd opengesperde ogen langs de pracht dwalen. Ze herkende Osiris, de god van de dood met zijn twee staffen, Hathor de godin van muziek met de grote hoorns op haar hoofd, Thoth de god van de maan, wijsheid en schrijvers met een boek in zijn ene hand en een ganzenveer in de andere. Recht voor haar bevond zich een beeld dat groter was dan de rest, die er met kop en schouders bovenuit stak. Een gespierde man met een valk op zijn brede schouder. Zijn vrije arm had hij boven zijn hoofd gestrekt en in zijn hand droeg hij de stralende zon.

‘Ra …’ stamelde Yanara vol ontzag. Ze liet zich op haar knieën vallen en strekte haar armen voor zich uit op de vloer om haar eerbied te tonen.

‘Dat heb je goed geraden,’ schamperde de stem, afkomstig van Ra’s imposante standbeeld.

Yanara kromp ineen op de vloer. Ze was dus echt aan het Hof der Goden!