De zwarte schim

De zwarte schim

Johan Klein Haneveld

De zwarte schim

Johan Klein Haneveld

Eerste druk mei 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Cornell Göksu

Omslagontwerp: Jeroen Mies

ISBN 978-94-93266-32-2

ISBN e-book 978-94-93266-99-5

NUR 333

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

Conquistador (2017)

Het teken in de lucht (2018)

Plastic Vriend (2019)

Conquistador Extended (2020)

Ruisreizigers (2020)

Hoeder van de vulkaan (2020)

Het denkende woud (2021)

Voor John van Hal,

die zich op social media onvermoeibaar inzet voor het fantastische genre in het Nederlandse taalgebied.

Proloog

Negentien jaar. Zo lang zit ik intussen de ‘zwarte schim’ achterna tussen de gasplaneten en in de uitgestrekte kometenwolk van het A360-stelsel. Zo lang volg ik al de kleinste sporen die mijn tegenstander achterlaat en probeer ik te voorspellen waar hij de volgende keer zal opduiken. In die tijd heb ik voorkomen dat hij kon toeslaan op onverdedigde ruimtebases. Ik heb de computervirussen ontmaskerd die hij uitzond. Ik weerhield hem ervan op rooftocht te gaan naar de binnenplaneten. Steeds wanhopiger werd hij, steeds risicovollere keuzes maakte hij, steeds meer aanwijzingen liet hij achter.

Nu heb ik hem in het nauw gedreven. Hij kan geen kant meer op. Steeds dieper daal ik af in de atmosfeer van de geringde gasplaneet, de derde vanaf de centrale ster. Mijn sensoren voor zichtbaar licht nemen niets waar in de hete waterstofsoep die mij omringt, maar mijn radar staat op scherp. Elk moment kan hij opduiken op mijn scherm en dan heb ik hem te pakken!

Niet dat die negentien jaar voor mij zo lang voelden. Ik lag die hele periode vastgesnoerd in mijn gelbed en de systemen activeerden mijn bewustzijn alleen wanneer dat echt nodig was. Als dat gebeurde, brachten ze me op de hoogte van wat er in de tussentijd had plaatsgevonden. Vervolgens was het aan mij de knopen door te hakken.

Computers kunnen wel kansen berekenen en waarschijnlijkheden aangeven, maar kiezen tussen twee mogelijkheden die beide risico inhouden, komt nog steeds op ons bordje terecht. Vooral als er andere mensen in het spel zijn. Grondstoffen winnen uit asteroïden, kometen van baan laten veranderen, zonnespiegels aansturen, daar zijn wij al millennia niet meer bij nodig. Die houden zich immers allemaal aan de regels. Het zou ook saai werk zijn. Maar jagen op een piraat aan de grens van een zonnestelsel? Dat is voor de algoritmes nog steeds te veel gevraagd. Het Imperium doet voor dat werk een beroep op de agenten van de Ordebewaking, van wie ik er een ben.

Ik zag met eigen ogen hoe grondig computers tekort kunnen schieten, toen ik aankwam in het stelsel van A360. Vijfenveertig jaar waren verstreken sinds ik door het hoofd van de Imperiale Ordebewaking op pad was gestuurd. De situatie was ernstig, had ze gezegd. Ik had mijn schouders opgehaald. Voor minder zou ik immers niet zijn uitgezonden. Toch schrok ik toen ik de beelden van mijn sondes ontving. Maanden voordat ik op mijn bestemming zou arriveren, had ik ze uitgezonden en nu had ik een compleet overzicht. Ik zag in groene lijnen het stelsel voor me geprojecteerd. De twee binnenste planeten, waarvan er een voor mensen bewoonbaar was. De waterplaneet waar fusiematerialen werden gewonnen. En de installaties tussen de komeetkernen op bijna een lichtjaar afstand van de ster, die het ene na het andere brokstuk op pad stuurden, terug het stelsel in. Van elk korreltje groter dan een centimeter kon ik achterhalen waar het vandaan kwam en waarheen het onderweg was. Maar het patroon was veranderd in een bijna onontwarbare kluwen. Overal knipperden lichten tussen rode lijnen en kringen. Vanaf de grens van het zonnestelsel waren kometen op de binnenste planeten afgestuurd en de tot voor kort bewoonde bases op de manen van de gasplaneten stonden nu leeg.

De mensen op de tweede planeet heetten me enthousiast welkom, ook al waren degenen die vijfenveertig jaar geleden de noodoproep hadden verstuurd ondertussen overleden of met pensioen. Ik hield het standaard wervingspraatje en zond ze de gegevens door van het Imperium. Vervolgens haastte ik me naar de plek waar de schim voor het laatst was gesignaleerd: de binnenste planeet, een klomp gesteente die met één kant naar de zon toedraaide, zodat daar een enorme lavazee vloeide. De onderzoeksbasis op de donkere kant van de planeet gaf niet langer antwoord op oproepen. Zij bleek uitgestorven, de koepel gevuld met giftige gassen. Ik volgde het spoor van de piraat naar een complexe supercomputer op het zuidelijke continent van de tweede planeet en kwam net op tijd aan om een ingewikkeld computervirus onschadelijk te maken. Mijn sensoren detecteerden een ionenspoor. Ik volgde het tot bij de eerste gasplaneet, maar daar ging het in rook op.

De ‘zwarte schim’ wist steeds opnieuw aan me te ontkomen. Nooit eerder in mijn carrière bij de Imperiale Ordebewaking had een tegenstander me op zo’n manier getergd. Het enige dat ik met al mijn inspanningen bereikte, was dat de aanvallen op de binnenplaneten stopten.

Ondertussen ontvang ik alweer berichten over een herstellende economie en de lancering van nieuwe ruimtetuigen. De mensen daar gedragen zich alsof ik de schim al heb verslagen! Gelukkig is het onmogelijk dat een enkele piraat in een afgelegen stelsel opgewassen zou zijn tegen een ordebewaker en zijn materieel. Hij bevindt zich nu precies waar ik hem wil hebben. Ik hoef de bevolking van dit stelsel dus niet teleur te stellen.

Mijn algoritmes wezen me op een onverklaarbare turbulentie in de atmosfeer van de derde gasplaneet vanaf de centrale ster. De werveling lag direct in de lijn van enkele deeltjes in de ring rond de planeet die uit hun baan waren geraakt. Niet lang geleden was daar dus iets voorbijgekomen. Ik besloot het spoor te volgen.

Nu bevind ik mij op vele kilometers diepte in de atmosfeer. De druk en de hitte van het gasmengsel zouden een onbeschermd mens meteen fataal worden. Het verbaast me dat mijn tegenstander het op deze diepte zo lang uithoudt. Hij heeft immers niet de nieuwste technologie waar ik over beschik.

Een alarm fluit. Ik schrik op. Op mijn radarscherm is een puntje verschenen. Het is de ‘zwarte schim’, ergens beneden mij in het gas! Ik verleg mijn koers. Mijn tegenstander maakt geen aanstalten te vluchten. Mijn hart begint te bonzen. Is dit het dan? Komt het negentien jaar durende kat-en-muis-spel nu ten einde?

Mijn naderende triomf neemt me zo in beslag dat ik me aanvankelijk niet realiseer dat het voorwerp dat zich onder mij bevindt wel heel klein is. En solide, zonder lege ruimtes waarin een mens zich kan bevinden. Uiteindelijk dringen de afwijkingen tot me door. Nieuwsgierig bekijk ik de metingen. Wat mijn sensoren waarnemen, is geen ruimteschip, maar een sonde. De ‘zwarte schim’ heeft me voor de gek gehouden.

Opeens besef ik dat het apparaat beneden mij niet passief is. Op mijn schermen verschijnt ruis. Mijn instrumenten worden verstoord. Ik neem niets meer waar van verder dan een paar honderd meter. De opwinding gaat over in paniek. In mijn ooghoeken slaan grafieken rood uit en branden waarschuwingssignalen. Ik probeer op te stijgen, de soep van gassen en organische verbindingen te verlaten. Tevergeefs. De sonde heeft mijn systemen al platgelegd. Ik ben als een mug gevangen op vliegenpapier.

Een angstig vermoeden begint bij me op te komen. Ik roep de beelden terug die ik eerder had opgeslagen, die met de banen van alle kometen en asteroïden. Sinds ik het nieuwste spoor van de ‘zwarte schim’ tegenkwam, besteedde ik er geen aandacht meer aan. Beter had ik het wel gedaan. Een aardappelvormig rotsblok dat als een miniatuurmaan om de planeet cirkelde, blijkt uit zijn baan te zijn gestoten. Een snelle berekening laat zien dat hij precies naar deze plek op weg is. Op dit moment moet hij zich al ergens boven mij in de atmosfeer bevinden.

De radar toont een groene vlek. Die groeit met elke seconde. Het metaal om me heen gaat trillen. De kleine maan is als een voet die neerkomt op een insect. Dit overleef ik niet. Het enige wat ik nog kan, is mijn opvolger waarschuwen. Hem alle informatie geven die ik in de afgelopen negentien jaar heb verzameld, zodat hij de jacht op de ‘zwarte schim’ kan voortzetten.

Ik geef de computer opdracht een kopie van mijn geheugen te maken en die te verzenden. Vervolgens zet ik me schrap.

Een klap. Het plafond buigt door. Metalen wanden barsten. Botten breken. Heet gas.

Zwart.

Hoofdstuk 1.

Bran was dood. Angela herinnerde zich dat ze erover had gehoord via de kwantumverbinding. Als ze in staat was geweest haar schouders op te halen, had ze dat gedaan. Werken bij de Imperiale Ordebewaking bracht nu eenmaal risico’s met zich mee. Ze had tegelijk met Bran de opleiding doorlopen, objectief gezien alweer honderden jaren geleden, maar al die tijd hadden ze niet meer dan beleefdheden uitgewisseld. Sindsdien was Angela zijn naam alleen een paar keer tegengekomen in de verslagen van het hoofd van de Ordebewaking. De man had een succesvolle carrière gehad, maar niet beter dan de hare. Natuurlijk kwam zijn plotselinge einde ook voor haar als een schok. Ze ervoer het niet als een persoonlijk verlies. Het onderstreepte echter dat ook Ordebewakingsagenten kwetsbaar waren en dat zij zichzelf niet mocht toestaan overmoedig te worden. 

Brans geheugenkopie bleek te zijn opgevangen door de beschaving van stelsel A360. Ze misten echter de middelen haar te verzenden via hun kwantumverbinding. Aangezien ze nog geen onderdeel waren van het keizerrijk, hadden zij een eenvoudige connectie, die niets kon doorgeven dat complexer was dan 3D-video. Dus moest iemand de bestanden komen ophalen. Van alle agenten bevond Angela zich op dat moment het dichtst bij het stelsel, dus kreeg zij die taak toevertrouwd.

‘Dit is je enige opdracht,’ benadrukte het hoofd van de Ordebewaking in haar boodschap. ‘Zodra je de herinneringen in je bezit hebt, geef je die door en reis je verder naar de kolonie in B70. Hun communicatie wordt namelijk onregelmatig. We hebben berekend dat je met deze tussenstop in totaal maar zeven jaar vertraging oploopt.’

‘En de opdracht van agent Bran in A360?’ had ze gevraagd.

‘Daarvoor sturen we een ander. Jij hoeft je daar niet mee bezig te houden.’

Het was niet aan Angela vragen te stellen bij de prioriteiten van de Imperiale Ordebewaking. Ze had bevestigend geantwoord en vervolgens haar motoren geïnstrueerd op nieuwe momenten aan te slaan. In haar gezichtsveld verscheen tegelijkertijd een cirkel rond een geelwit stipje, niet veel helderder dan de hemellichamen eromheen. Dat was de ster waarheen ze vanaf dat moment op weg was. De centrale ster van B70 dreef in haar beeld steeds verder weg naar opzij.

De koerswijziging lag volgens de scheepsklok ondertussen bijna dertig jaar in het verleden, maar het voelde voor Angela alsof er slechts een paar dagen waren verstreken. Zelfs dat was een illusie. Haar bewustzijn was gedurende die hele periode namelijk geen moment actief geweest. Ze lag in buizen en draden ingekapseld in haar gelbed, zo diep afgekoeld dat haar hersenprocessen volledig tot stilstand waren gekomen. Haar reacties waren overgenomen door automatische systemen. Hun algoritmes waren gebaseerd op haar herinneringen en ze hadden zelfs in haar naam de opdracht van de Ordebewaking geaccepteerd.

Nu Angela op haar bestemming was aangekomen, activeerden duizenden precies gerichte geluidsgolven haar zenuwcellen en keerde haar bewustzijn terug. Via een poort achter in haar schedel werd ze voorzien van de herinneringen aan de reis. De informatie werd perfect geïntegreerd in haar geheugen, zodat de handelingen en overwegingen van de computers aanvoelden als beslissingen die ze zelf had genomen. Het was alsof ze werkelijk zelf de motoren opnieuw had geprogrammeerd en onderweg de gegevens over haar nieuwe opdracht had doorgenomen.

Tijdens haar eerste missies had Angela nog moeite gehad met deze technologie. Hoe kon de computer weten welke keuzes ze zou maken? Zou ze inderdaad hetzelfde hebben gedaan als ze wakker was? Maar haar leven stond nu eenmaal in dienst van de Ordebewaking en ze had geen reden om ongehoorzaam te zijn. Bovendien ervoer ze op deze manier geen discontinuïteit in haar bewustzijn. Ze had niet het idee dat de tijd als zand door haar vingers glipte, dat haar bestaan zich alleen afspeelde in korte momenten, door ravijnen van bewusteloosheid van elkaar gescheiden. Zolang het maar voelde alsof ze zelf controle had over haar leven, was dat voor haar voldoende. Er kwam altijd een moment waarop de programma’s het zelf niet meer afkonden en Angela’s eigen inbreng nodig was. Zoals nu.

Licht verdreef de duisternis naar de hoeken van haar gezichtsveld. Angela wist dat haar gelbed zich bevond in een kleine ruimte met metalen wanden en een laag plafond. Dat was echter niet wat ze voor zich zag. Haar eigen ogen functioneerden zelfs nog niet. De visuele centra in haar hersenen kregen hun informatie via de kabel in haar achterhoofd. Brandend witte lijnen vormden om haar heen het skelet van een kubus, met cijfers, grafieken en kaarten op de wanden. Die waren niet donker, zoals het een ogenblik leek, maar doorschijnend. Angela keek in het zwart van het heelal, waartegen de sterren scherp stonden afgetekend, als stippen op een schoolbord. Alle kanten op had ze onbelemmerd zicht. Haar twee kilometer lange ruimteschip was uit haar waarneming gefilterd. Ze keek niet uit op de neuskegel van ijs, die zich vlak voor haar moest bevinden, en zag achter zich niet de brandstoftanks en het schild dat de antimateriemotoren afschermde. Ze merkte ook niet de stellage van metaal op waar die allemaal aan waren bevestigd. Wel nam ze schuin onder zich een fel licht waar, dat diepe schaduwen wierp. Ze kon er niet rechtstreeks naar kijken.

Het was de zon van stelsel A360. De ster was op het oog net zo geel als de zon van de Aarde ooit geweest was. Het spectrum vertoonde wel wat verschillen, had ze gelezen in de haar toegezonden rapporten, maar dat waren details. Een cirkel duidde de locatie aan van Sival, de tweede binnenplaneet van het systeem, de wereld waarvan de bewoners met de Ordebewaking hadden gecommuniceerd. Deze was net iets kleiner dan de oorspronkelijke planeet van de mensheid, met in verhouding meer land en ondiepere zeeën. Maar hij zag er net zo uit als de Aarde op oude opnames: een blauw bolletje met witte wolkenpartijen. Angela voelde daarover geen verwondering. Een wereld was een wereld en ze bevond zich niet in dit stelsel om de toerist uit te hangen. Hoe sneller ze haar taak hier uitvoerde, hoe eerder ze verder kon met haar missie.

Angela was zich niet bewust van haar ledematen, wel hoefde ze er alleen maar aan te denken of haar schip veranderde van richting. Ze zette een koers uit naar de omcirkelde planeet en verzond precies volgens protocol de Imperiale identificatiesignalen. Ze beschikte zelf niet over een kwantumverbinding met deze beschaving en moest dus de tragere radio gebruiken.

Terwijl ze wachtte tot de vertegenwoordigers van het systeem haar oproep beantwoordden, zocht Angela op alle spectra naar communicatie van verderop uit het zonnestelsel. Ze vond opvallend weinig signalen. In de kometenwolk was geen enkel teken van grootschalige mijnactiviteit. Op de waterplaneet bevonden zich nog slechts enkele drijvende kolonies en verder naar binnen in het stelsel telde ze niet meer dan vier ruimtestations. Ook op Sival zelf waren minder zenders actief dan ze verwacht had. Grote gedeelten bleven zelfs helemaal stil. Dit was niet het welvarende en toekomstgerichte zonnestelsel waarheen Bran destijds was afgereisd. Het A360-stelsel bevond zich duidelijk in een neerwaartse spiraal.

De officiële instanties bevestigden de ontvangst van haar identificatie en gaven haar toestemming een baan rond de planeet aan te nemen. Niet dat hun verdediging nog in staat was geweest het haar te weigeren, maar het was voor de diplomatieke relatie beter dat ze de gebruikelijke protocollen volgde.

Angela voegde in een geostationaire baan in boven de grootste stad van het Noordelijke continent, waar de regering van Sival was gevestigd. Vervolgens opende ze een van de lanceerbuizen en vuurde een raket af. De omhulling ervan brandde weg in de atmosfeer. Een pakketje nanotechnologie bleef als enige over. De stofdeeltjes daalden neer op een plein vlak bij het centrum van de stad en begonnen elkaar op te zoeken. Een wolk ontstond, die samenklonterde tot een kleine sonde. Het glanzende apparaat bleef in de lucht zweven, anderhalve meter boven de stoeptegels. Minuscule projectoren sprongen aan en produceerden een hologram van Angela. Ze testte of de meegezonden kwantumverbinding functioneerde en bracht vervolgens haar beleving over naar de sonde. De witte lijnen en de sterren die haar tot op dat moment omringden, vielen weg. In plaats daarvan verschenen in haar gezichtsveld spitse woontorens en wolkenkrabbers onder een zeegroene hemel. Boven de horizon dreven stapelwolken die eerder geel oogden dan wit. De atmosfeer bevatte volgens de sensoren in de sonde sporen van zwavel en andere vervuilende stoffen. Angela trok haar neus op. Gelukkig hoefde ze de lucht niet werkelijk in te ademen.

Op het plein kwamen zweefauto’s voorbij en het geraas van hun motoren overstemde alle andere geluiden. Twee vrouwen in lange jassen, versteld op de ellebogen, kwamen haar kant uit. Plotseling verstijfden ze, hun gezicht krijtwit, hun ogen boven hun mondmaskers wijd geopend. Angela keek naar beneden. Haar lichaam was gehuld in een vlekkeloos wit ruimtepak, met buigzame zwarte kunststof rond de gewrichten en op haar borst en haar rechterbovenarm de insignes van de Imperiale Ordebewaking. Ze probeerde haar vingers te bewegen. Het hologram reageerde ogenblikkelijk. Het was alsof ze daadwerkelijk met haar laarzen in de ondiepe plas op het trottoir stond. Ze zag echter geen rimpels in het olieachtig glanzende oppervlak.

Golven van plezier trokken door Angela’s lichaam. Als ze zoveel tijd in de ruimte had doorgebracht, was het altijd weer een genot grond onder haar voeten te voelen – zelfs al was die sensatie door de computer gegenereerd. Ze had geen helm laten projecteren en de wind leek door haar haren te strijken.

Toen ze zich omdraaide, moest ze haar hand voor haar ogen houden tegen het brandende licht van de zon. Dit alles had ze opgegeven voor haar carrière. De kans een normaal leven te leiden, met de simpele ervaringen die daarbij hoorden. Maar wat ze deed voor het keizerrijk was te belangrijk om lang stil te staan bij dat gemis. Ook nu telde elke seconde. Ze tilde haar hand op en keek naar het gebouw aan de overzijde van het plein. Hier zetelde de regering. Boven het dak stak namelijk een metalen piramide uit, een restant van het eerste ruimteschip dat het A360-stelsel had bereikt. De registratietekens waren zelfs nog zichtbaar. De gevel van het gebouw kon echter wel een nieuw likje verf gebruiken en voor een paar ramen op de derde verdieping waren planken getimmerd. Het wekte een desolate indruk.

Angela rechtte haar schouders en stak, zonder naar links of naar rechts te kijken, de weg over. Het gepiep van remmen klonk en een zweefauto week voor haar uit. De bestuurder draaide zich al om, zodat hij iets tegen haar kon roepen, maar toen had hij kans haar wat beter te bekijken en sloot hij snel zijn mond weer. Hij bukte zich over zijn stuur en zoefde bij haar vandaan. Ondanks zichzelf moest ze grijnzen. Als hij rechtdoor was gegaan, had hij haar geen schade toegebracht, maar het hologram was kennelijk overtuigend.

Angela negeerde de mensen die van een afstandje naar haar staarden en liep de traptreden op. Links van de entree lag een zwerver, gehuld in dikke jassen. Zijn gezicht was bleek en ingevallen.

Angela strekte haar hand uit naar de deur. De sensor boven de deurpost was zo gevoelig dat hij haar kern van nanotechnologie waarnam, en het doorschijnende paneel schoof opzij alsof ze massief was. Ze liep een grote hal binnen. Aan het plafond hingen ijzeren kroonluchters. De meeste lampjes schenen nog. Een paar knipperden ergerlijk. In de hoeken van de ruimte had zich stof verzameld en in de muur links zat een zigzaggende scheur. Niemand had de moeite genomen die te camoufleren. Direct tegenover Angela bevonden zich loketten met vierkante computerschermen, op dit moment onbemand. De wand erachter werd geheel gevuld door een spiegel, waarin ze zichzelf naar haar zag kijken. Met haar meisjesachtige uitstraling voldeed ze niet helemaal aan het stereotype beeld van een ordebewaker. Ze had kort, zwart haar, met pieken op haar achterhoofd, een spitse kin die haar frêle deed ogen en haar huid was licht getint. Onder haar dunne wenkbrauwen glansden amandelvormige ogen met groene irissen. Haar lippen waren echter een dunne lijn, en een strenge groef op haar voorhoofd maakte duidelijk dat er met haar niet te spotten viel. En anders bracht het pulspistool in de holster op haar rechterbovenbeen die boodschap wel over.

Links in de spiegelende wand schoof een deur open. Een lange man in een donkerblauw uniform kwam tevoorschijn. Terwijl hij haar kant uitliep, dreunden zijn voeten opvallend luid op de stenen tegels. Angela’s blik ging onwillekeurig omlaag naar zijn benen. Tussen zijn broekspijpen en zijn plastic schoenen glom metaal. De man bleef vlak bij haar staan en maakte een lichte buiging.

‘Simon Welsig,’ zei hij, met een nauwelijks waarneembaar accent. ‘Hoofd van de ordebewaking van deze stad.’ Vervolgens keek hij haar met zijn lichtgrijze ogen vorsend aan. Hij had een vriendelijk gezicht, met een lok donker haar die speels over zijn voorhoofd viel. Angela realiseerde zich dat ze zijn intelligentie en doortastendheid niet moest onderschatten. Die eigenschappen samen met vriendelijkheid was een combinatie die ze nog niet vaak was tegengekomen. Een aantrekkelijke combinatie.

De man schraapte zijn keel. ‘Als ik het goed heb begrepen, vertegenwoordigt u de Imperiale Ordebewaking?’

Angela knikte. Ze wilde hem al vragen om de geheugenbestanden van Bran, maar hij was sneller.

‘We hebben decennialang niets van het Imperium gehoord. We hadden begrepen dat er elders problemen waren en dat jullie daarom niemand konden sturen om de verdwenen agent te vervangen. Dat we de “zwarte schim” zelf maar moesten bestrijden. Maar nu bent u er dan toch!’

Angela voelde zich voor het blok gezet. Ze representeerde inderdaad het Imperium. Welke indruk zou het maken als ze de problemen in dit stelsel volkomen negeerde? Zou ze daarmee haar opdrachtgevers niet in een kwaad daglicht stellen? Om zichzelf wat meer tijd te gunnen, wees ze naar Simons benen. ‘Is dat ook zijn werk?’

De ordebewaker wierp een blik omlaag alsof hij niet wist wat ze bedoelde en schudde vervolgens van nee. ‘Dat is nog van voor zijn tijd. Tegenwoordig zouden onze doctoren dit niet meer voor elkaar krijgen. Mijn benen zijn met nanotechnologie naadloos aan mijn lichaam verbonden. Of beter kun je zeggen dat de rest van mijn lichaam op de nanotechnologie is aangesloten. Het zorgde niet alleen dat ik weer kon lopen, maar het had ook andere voordelen.’

‘Een langer leven,’ raadde Angela. ‘Dezelfde technologie beschermt mij tegen allerlei vormen van straling.’

‘Ik vond al dat u jong oogde voor iemand die tientallen jaren op reis is geweest naar ons stelsel.’

‘Het grootste deel van die tijd sliep ik. Ik denk dat u meer jaren werkelijk hebt geleefd dan ik.’

Simons blik vertroebelde. ‘Te veel als je het mij vraagt. Ik moest getuige zijn van de ondergang van deze kolonie. Ik heb gezien hoe de “zwarte schim” systematisch onze systemen verstoorde en onze welvaart vernietigde, als een kat die zijn prooi zo lang mogelijk laat lijden.’

‘Agent Bran is zo’n dertig jaar geleden om het leven gekomen,’ zei Angela. ‘Wat is er in de tussentijd allemaal voorgevallen?’

De half mechanische ordebewaker zuchtte. ‘De “zwarte schim” liet er geen gras over groeien. Zonder jouw collega had hij vrij spel aan de rand van ons zonnestelsel. Hij bracht de mijninstallaties zware slagen toe. Geen enkele van onze verdedigingsmaatregelen had enig effect. Binnen enkele jaren kwam de stroom van ijs en grondstoffen naar de binnenplaneten stil te liggen. Onze economie stortte in. Er waren demonstraties, aanslagen op grote bedrijven. We hadden geen mankracht over om ons nog op de schim te richten. Hij maakte daarvan gebruik door verder naar binnen te reizen in ons stelsel. Op Zil beroofde hij de belangrijkste laboratoria. Toen ging hij verder naar de ruimtestations en stal hun krachtbronnen. Tegelijkertijd lanceerde hij de ene virusaanval na de andere. Onze beveiliging was er niet tegen opgewassen. Al snel werden de belangrijkste van onze netwerken onbruikbaar en konden we geen nanotechnologie meer produceren. Grote delen van Sival hebben in het geheel afscheid moeten nemen van computers. Op die continenten is de beschaving teruggekeerd naar het niveau van verbrandingsmotoren en vaste telefoonlijnen. Hier hebben we de infecties nog binnen de perken weten te houden. Het lukt ons zelfs nog onze ruimtebases te bevoorraden. Onze technici en wetenschappers werken dag en nacht om de aanvallen van de “zwarte schim” het hoofd te bieden, maar het is vechten tegen de bierkaai. Binnen enkele jaren zal dit stelsel geen menselijke beschaving meer kunnen onderhouden.’ Simon liet een veelbetekenende stilte vallen. ‘Zelfs mijn nanotechnologie kan mij dan niet langer beschermen.’

Angela gaf enkele programma’s aan boord van haar schip de opdracht op basis van het verhaal van de ordebewaker en haar eerdere waarnemingen een economische berekening uit te voeren. Toen het antwoord kwam, vertrok ze haar gezicht. Zelfs wanneer in dit stelsel mensen wisten te overleven onder primitieve omstandigheden, zou het meer dan drie eeuwen duren voor een nieuwe wereldmacht was ontstaan. De grondstoffen waren te ver uitgeput geraakt en het milieu te zeer vervuild om een sneller herstel mogelijk te maken. Deze ramp was alleen te voorkomen als de ‘zwarte schim’ werd uitgeschakeld, zonder enig uitstel.

Angela begreep nog steeds niet waarom zij volgens de oproep die ze had ontvangen, de taak van Bran niet mocht overnemen. Het enige wat ze als verklaring kon verzinnen, was dat het hoofd van de Imperiale Ordebewaking niet de meest recente gegevens bezat. Waarschijnlijk had ze dertig jaar geleden de toestand op B70 als ernstiger ingeschat en was het niet de bedoeling geweest dat Angela’s aankomst daar te veel vertraging zou oplopen. Haar opdrachtgevers hadden in de tussentijd vast al een andere agent met een minder belangrijke opdracht naar het A360-systeem gestuurd. Maar die zou hier op zijn vroegst pas over vijftien jaar arriveren en dat was voor deze beschaving te laat. Die ordebewaker zou op Sival slechts rokende puinhopen aantreffen.

Angela bevond zich echter op dit moment in het stelsel. Niets ondernemen, druiste in tegen haar rechtvaardigheidsgevoel. Veel tijd hoefde het niet te kosten het A360-systeem voor de ondergang te behoeden, vooral niet als ze de herinneringen van haar gestorven collega kon gebruiken. Twee of drie jaar. Niet meer. Haar oorspronkelijke opdracht zou niet eens veel extra vertraging oplopen. En was dit niet waarom ze als agent van de Imperiale Ordebewaking een zekere mate van zelfstandigheid had gekregen? Zodat ze in dit soort gevallen haar eigen afwegingen kon maken? 

Angela legde haar hand op Simons arm. Zij voelde het in de simulatie, maar hij gaf geen teken dat hij iets van haar aanraking merkte. Het was, ook al had ze niet anders verwacht, een teleurstelling. ‘Wees gerust,’ verklaarde ze. ‘Het Imperium heeft het beste met jullie voor. De “zwarte schim” zal merken dat hij de verkeerde heeft uitgedaagd. Ik zal hem voor jullie verslaan.’

De ordebewaker keek naar haar op. ‘Dank je wel. Ik begon er al aan te twijfelen. Je leek om de hete brij heen te draaien.’

‘Het wordt nog heet genoeg,’ zei ze snel. ‘Aan de hulp van het Imperium zijn namelijk strenge voorwaarden verbonden.’

‘Ik kan me nog herinneren dat je voorganger ons daarover vertelde.’ Simons gezicht was vlak geworden. ‘Maar we moeten de andere volksvertegenwoordigers er waarschijnlijk nog eens aan herinneren. Kom mee, ze wachten al op je.’

De ordebewaker liep voor Angela uit en hield de deur voor haar open. Hij maakte een kleine buiging, terwijl ze hem passeerde. Iets in zijn uitdrukking suggereerde dat zijn eerbetoon niet volledig oprecht was en dat ze op haar beurt iets had waar te maken als ze eisen ging stellen aan zijn volk. Wie op een voetstuk ging staan, liep het risico een eind te vallen.

Ze liep door een korte gang. Er waren grijze deuren aan beide kanten, maar alleen die aan het eind stond open. Daarachter bevond zich een vergaderzaal met aan de muren bewegende 3D-schilderijen. In het midden stond een tafel van kunsthout, eigenlijk net wat te groot voor de ruimte. Aan de zijkanten waren de nagemaakte jaarringen nog zichtbaar, het blad was echter in de loop van de jaren zo verkleurd dat het patroon geheel verdwenen was.

Uit de kamer klonk geen enkel geluid, behalve de kuch van iemand die probeerde zijn hoest te onderdrukken. Toen Angela naar binnen stapte, keken de mannen en vrouwen die aan de tafel zaten naar haar om. De meesten duwden hun met pluche beklede stoelen naar achteren en stonden op. Hun buigingen waren duidelijk wél gemeend.

Aan het verre uiteinde van de tafel bleven een paar van de aanwezigen zitten. Ze hadden hun armen demonstratief over elkaar geslagen. Een man in een gifgroen jasje met een kaalgeschoren schedel en een grijze ringbaard fronste. De vrouw naast hem droeg een nauwsluitende roze uitrusting en had glanzende implantaten op haar slapen. Ze had haar vingers in elkaar gehaakt om haar nervositeit minder te laten opvallen. Het trillen van haar linkerneusvleugel kon ze echter niet verbergen. Ze keek van de man met het baardje naar Angela en terug. De derde was een jonge kerel met een lege blik en slap hangende mondhoeken. Hij bevond zich in een heel andere wereld, waarschijnlijk door de computer gegenereerd. Kortom, een nietsnut.

Bij de hoek het dichtst bij Angela stond een lange vrouw in een rood gewaad, met opgestoken blond haar en opvallende make up. Ze boog een tweede keer en wist daarbij zelfs te glimlachen. ‘Het is een grote eer dat we opnieuw een agent van het Imperium mogen ontvangen.’

De vrouw gebaarde naar de tafel, waar glazen, een karaf met een doorschijnende vloeistof en een schaal met naar suiker ruikende lekkernijen stonden, met daarnaast een zwart blok waarop groene lichtjes brandden. ‘De herinneringen van uw collega,’ zei ze, duidelijk hopend dat ze Angela daarmee gunstig kon stemmen. ‘Opgeslagen in ons meest stabiele geheugenmateriaal. Kan ik in de tussentijd misschien iets te drinken voor u inschenken?’

Bijna had Angela bevestigend geantwoord. Het was makkelijk te vergeten dat ze slechts als projectie in de kamer aanwezig was. Haar lichaam werd door de systemen in het ruimteschip onderhouden en tekorten aan voedsel en water werden meteen aangevuld. Dat wilde niet zeggen dat ze geen trek had in lekker drinken of eten. Als ze het zou aannemen, zou het echter op de grond storten. Ze kon het niet eens proeven.

Angela zag dat de vrouw moeite had haar teleurstelling te verbergen. Ze probeerde de moed te verzamelen om de Imperiale ordebewaker nogmaals aan te spreken.

Op dat moment schraapte Simon zijn keel. Hij was achter Angela de zaal binnengekomen en had zich opgesteld naast de deur. ‘Ze heeft al beloofd dat ze de “zwarte schim” voor ons onschadelijk zal maken.’

‘Dat is mooi.’ De lange vrouw zuchtte. ‘Sommigen van ons dachten dat het Imperium ons voortaan links zou laten liggen.’ Ze wierp een donkere blik naar het drietal aan het andere eind van de tafel.

De man met het opvallend groene jasje fronste nog dieper. De vrouw in het roze vertrok haar gezicht. De jongen bleef niets ziend voor zich uit staren. De andere mannen en vrouwen gingen weer zitten en schoven hun stoelen aan.

‘Dit zijn de belangrijkste ministers die zich met de veiligheid van ons stelsel bezighouden,’ zei Simon vlak bij Angela’s oor. ‘Samen met de vertegenwoordigers van de grootste politieke partijen. Ons stelsel is georganiseerd volgens democratische principes. President Sandra Neveel heeft echter, gezien de noodsituatie tijdens haar bewind, extra bevoegdheden gekregen.’

Angela keek de vrouw in het rood aan. Ze deed haar best niet opschepperig te klinken. ’Ik ben opgeleid om terroristen en piraten uit te schakelen. Daarvoor beschik ik over een eigen ruimteschip met de allernieuwste opsporingstechnologie en wapens. In dit stelsel bevindt zich geen schip dat zo snel of krachtig is als het mijne. Bovendien stellen mijn meerderen me via mijn kwantumverbinding op de hoogte van de meest recente innovaties in het keizerrijk. Al die middelen zet ik in om jullie van die schim te verlossen.’

Blikken vol ontzag waren de reactie op haar woorden. Twee mannen begonnen met elkaar te fluisteren. Angela stond het zichzelf toe te glimlachen. Simon wist gelukkig niet dat het hoofd van de Imperiale Ordebewaking haar had verboden de opdracht van Bran over te nemen. Dat ze haar hulp aan het A360-stelsel dus niet in officiële hoedanigheid aanbood. Deze mensen zouden, als ze dat te weten kwamen, het Imperium waarschijnlijk een stuk minder positief gezind zijn.

Het geroezemoes nam toe. Ze hief haar handen op voor ze zichzelf niet langer verstaanbaar kon maken. ‘Jullie moeten je wel realiseren dat mijn inzet niet vanzelfsprekend is. Zelfs de Imperiale Ordebewaking heeft geen onbegrensde capaciteit. Slechts een beperkt aantal agenten is beschikbaar om te worden uitgezonden naar de buitenstelsels. We kunnen daardoor onmogelijk op alle hulpverzoeken uit deze regio’s ingaan. Dat een tweede agent zich buigt over jullie probleem is hoogst ongebruikelijk.’

‘We zijn u zeer erkentelijk,’ zei president Neveel bijna overdreven vleiend. ‘We weten dat ons systeem eigenlijk niet onder de verantwoordelijkheid van het Imperium valt. Maar de “zwarte schim” is voor ons echt te sterk.’

‘Dat is precies waarom jullie je bij het Imperium moeten aansluiten,’ betoogde Angela. ‘Tot nu toe gaven jullie meer om zelfstandigheid dan om veiligheid, maar kijk waartoe die houding heeft geleid. Als jullie tot het rijk waren toegetreden, was meteen een van de agenten van de Ordebewaking in dit systeem gestationeerd. Die had jullie beschermd tegen aanvallen van buiten. De schim had onder die omstandigheden geen schijn van kans gehad.’

‘Volgens de historische bestanden zei uw collega hetzelfde toen hij in ons systeem aankwam.’ De president keek opzij naar Simon, die weer een stap naar achteren had gedaan. Hij knikte. Kennelijk omdat hij er destijds zelf getuige van was geweest. De lange vrouw haalde diep adem. ‘Hij zou de “zwarte schim” verdrijven als ons stelsel beloofde daarna deel te worden van het Imperium.’

‘Ik vraag van jullie hetzelfde,’ zei Angela.

De mannen en vrouwen leken allemaal op hetzelfde moment hun adem in te houden.

Aan het andere einde van de tafel stond de man met de groene jas op en hij streek over zijn baardje. ‘Laten we niet voorbarig onze trouw beloven. Het is een grote prijs die we moeten betalen: onze vrijheid. Zodra we bij het Imperium horen, kunnen we niet langer zelf kiezen hoe we de energie van ons stelsel inzetten.’

‘Dat klopt,’ erkende Angela. ‘Maar het keizerrijk heeft bijna een miljoen jaar ervaring met het tot bloei brengen van sterren en planeten. De kennisverdelers in de centrale bibliotheken zullen zorgen dat het meest effectieve model ook hier wordt toegepast. Er zal niets verloren gaan.’

‘Behalve de 40 procent van de opbrengsten die wij aan de keizer moeten afdragen.’

Angela liet zich niet van de wijs brengen. ’Daar zullen jullie uiteindelijk ook van profiteren. Een sterk keizerrijk maakt al zijn onderdanen sterk. En wat overblijft, is nog steeds meer dan waar jullie nu over beschikken.’

De vrouw met de implantaten op haar slapen duwde ook haar stoel naar achteren en kwam overeind. ‘Onze voorouders zijn niet voor niets naar de grenzen van de bekende ruimte gereisd. In het Imperium konden ze niet aarden. Daar gelden namelijk wetten over de expressie van afwijkende identiteiten. Alleen een select aantal uitingsvormen is toegestaan. Minderheidsopinies worden stelselmatig onderdrukt.’

‘Het is aangetoond dat discussies over meningen en overtuigingen onze systemen minder efficiënt maken,’ zei Angela. ‘Alleen als iedereen naar zijn of haar volle vermogen bijdraagt, bereikt het Imperium zijn maximale productiviteit. De wensen van het individu vallen nu eenmaal in het niet bij de behoeften van het rijk.’

Het leek alsof de vrouw nog iets wilde zeggen. Angela deed haar best een tegenargument voor te zijn.

‘Jullie weten hoe kwetsbaar de mensheid is. Het heelal is een onpersoonlijke plek, waar ons voortbestaan voortdurend gevaar loopt. Individuen, zowel mensen als planeten, hebben geen kans op lange termijn een post-schaarsheidssamenleving gaande te houden.’ Ze leunde voorover en steunde met haar handen op het tafelblad. Een voor een keek ze de verzamelde functionarissen aan. ‘Alleen samen kunnen we zeker zijn van onze overleving. Maar dat gaat niet zonder offers te brengen. Doen we dat niet, dan krijgen chaotische machten zoals deze “zwarte schim” uiteindelijk de overhand.’

‘We zijn heel dankbaar voor de hulp die het Imperium ons schenkt,’ verklaarde president Neveel, ‘ook al zijn we slechts een onbetekenend buitenstelsel. Als het u lukt de “zwarte schim” te verdrijven, maken we prioriteit van onze aansluiting bij het Imperium. Dat beloof ik u.’

De vrouw met de implantaten trok bleek weg. ‘Dat kunt u niet zomaar voor ons beslissen! We moeten eerst het volk raadplegen …’

De president keek haar boos aan. ‘Daar hebben we geen tijd voor! Elke dag neemt de chaos toe! Wat als de agent ons weer verlaat zonder iets tegen de schim te doen? We weten wat er dan met ons stelsel gebeurt: een totale ineenstorting. Onderwerping aan het Imperium betekent in elk geval voor de meerderheid op deze planeet een comfortabel bestaan!’

Angela zuchtte en keek de kring rond. ‘Ik doe op mijn reizen heel wat werelden aan. Bijna overal zijn er mensen die beweren dat de rekencentra en kunstmatige intelligenties van het Imperium hun vrijheid inperken. Maar dat is een leugen. Onze potentie wordt in het systeem juist volledig tot expressie gebracht. Ikzelf ben daarvan het levende bewijs.’

De jongen met de glazige ogen gaf voor het eerst een teken dat hij naar haar had geluisterd. ’Propagandistische praatjes,’ zei hij hees, alsof hij zijn stembanden te lang niet had geolied. ‘We weten hoe de agenten van de Imperiale Ordebewaking worden gekweekt, hoe ze vanaf een jonge leeftijd worden gehersenspoeld …’

‘Mijn vader en moeder hebben me inderdaad al toen ik klein was aan de zorg van het Imperium toevertrouwd.’ Angela keek de jonge man strak aan. ‘Ze zagen in dat de Imperiale Ordebewaking een onvervangbare rol vervult in het keizerrijk. Ik weet niet wie ze waren en of ik naast hen nog andere familie had, broers of zussen, ooms of tantes. Hoe dan ook zijn ze allen al vele eeuwen dood. Maar ik ben mijn ouders nog steeds dankbaar voor het offer dat ze brachten. Daardoor ben ik nu in staat van planeet naar planeet te reizen en overal vrede te brengen. Zonder het Imperium zou ik net als jullie door een zwaartekrachtput zijn gevangen. Ook jullie zullen tot bloei komen als de keizer en zijn systemen de controle krijgen. Een boom draagt immers de meeste vrucht wanneer hij wortelt in de juiste grond.’

‘Misschien is productiviteit niet het belangrijkste om naar te streven,’ begon de man met het grijze ringbaardje. ‘Want wie ervan profiteert …’

De president maakte een ongeduldig handgebaar. ‘Al onze plannen en ambities worden in de kiem gesmoord als de “zwarte schim” nog langer zijn gang kan gaan. Ons aansluiten bij het keizerrijk is de enige optie die we hebben. Verder discussiëren is zinloos.’

Een paar van de andere mannen en vrouwen knikten.

President Neveel richtte zich tot Angela en plooide haar lippen tot een glimlach. Die bereikte echter niet haar ogen. ‘Kunnen wij u helpen hem tot staan te brengen?’

Angela stuurde een paar van de deeltjes van haar sonde naar het zwarte blok op tafel. Haar schip liet haar weten dat er verbinding was gemaakt met het geheugenmateriaal. Het apparaat van het A360-systeem was gebaseerd op oude technologie van het Imperium. In de tussenliggende millennia was die verder doorontwikkeld, maar niet zo veel dat haar deeltjes er geen wijs meer uit konden worden. Ze gaf opdracht de herinneringen van Bran te kopiëren naar haar eigen geheugenbanken. Haar hologram knipperde niet eens bij de afname van de rekencapaciteit, zo krachtig was de nanotechnologie waarmee ze was uitgerust. ‘Ik heb toegang nodig tot uw databases,’ zei ze ondertussen tegen de lange vrouw in het rood. ‘Verder moet ik mijn voorraad antimaterie aanvullen en basisstoffen inslaan voor de printers van mijn schip.’

De president was een en al hulpvaardigheid. ’Daar gaan we voor zorgen. Ik geef ons dichtstbijzijnde ruimtestation opdracht uw schip te bevoorraden. Voor de antimaterie moet u naar de derde planeet van ons stelsel, Zil.’

‘De waterplaneet.’ Angela zag links onder in haar gezichtsveld een balkje oplopen. Ze keek nog één keer de kring rond. ’Dank jullie wel voor jullie aandacht. De bestanden van mijn voorganger zijn al bijna naar mijn systemen overgebracht. Ik zal die schim van jullie laten merken dat hij niet had moeten spotten met agenten van de Imperiale Ordebewaking.’

Er werd instemmend gemompeld. De ministers en volksvertegenwoordigers keken elkaar opgelucht aan. Alleen de drie aan het andere einde van de tafel leken teleurgesteld. Of in elk geval de twee van wie ze de gezichtsuitdrukking kon lezen.

Angela draaide zich om naar Simon. Hij stond tegen de muur met zijn schouders recht, zijn benen een eindje uiteen, zijn handen op elkaar. Ze wees naar de deur. Gesis klonk, en een geluid als een nagel die over een muur wordt getrokken. Het rechterbeen van de ordebewaker zwaaide naar voren. Hij vertrok zijn gezicht. ‘Dat gebeurt steeds vaker als ik me een tijdje niet beweeg.’

‘Wanneer jullie tot het Imperium behoren, krijgen jullie ook meteen de beschikking over onze nieuwste nanotechnologie.’

Zijn been bewoog zich verder soepel en Simon ging haar voor de zaal uit. In de grote hal bleven ze staan. Achter hen klonk geroezemoes.

De ordebewaker boog zich wat naar voren. ’Je wilde iets met me bespreken?’

‘Het gaat over die drie.’ Angela wees over haar schouder. Meer zou hij niet nodig hebben om te weten wie ze bedoelde. ’Ze vormen een destructieve factor. De keizer verwacht dat iedereen in zijn rijk de belangen dient van het Imperium. Ik heb hen vandaag echter alleen maar kritiek horen uiten. Dat wordt in het Imperium niet geaccepteerd.’

‘Wat wil je dat ik met ze doe?’ vroeg Simon. Hij klonk oprecht, maar ze zag een harde glinstering in zijn ogen.

‘Ze mogen in geen geval nog inspraak hebben in het bestuur. Stel ze ergens te werk waar hun inzet nog iets oplevert. Liefst ver van andere mensen verwijderd. Ontneem ze de kans hun subversieve meningen te verspreiden onder de bevolking.’

‘Ik moet ze hun vrijheid ontnemen, alleen omdat ze het niet met jou eens zijn? Omdat ze je zo-even weerwoord gaven?’

‘Dat is het niet.’ Angela hief verdedigend haar handen op. ‘Maar de wetten van het Imperium …’

Simon schudde zijn hoofd. De onbuigzame trek die ze eerst in zijn blik had waargenomen, had zich over zijn hele gelaat verspreid, alsof hij uit marmer was gehouwen. ‘Die gelden niet in ons stelsel. A360 is een democratie. Dat zijn we gebleven zelfs nadat de aanvallen van de “zwarte schim” begonnen. Economische instortingen, natuurrampen en falende techniek hebben dat niet veranderd. De bevolking regeert zichzelf, stelt zelf vast wat ze belangrijk vindt, kiest haar eigen toekomst.’

Angela ging op haar tenen staan, zodat ze hem recht in de ogen kon kijken. ‘Zodra ik de schim heb verslagen, wordt dat allemaal anders, dat weet je toch wel?’

‘Tegen die tijd praten we verder,’ zei hij ernstig. ‘Ons stelsel is voor de toekomst van jou afhankelijk, dat staat vast. Dus als je ons hebt verlost van onze vijand, schaar ik me net als de president achter de wil van jouw keizer. Dan doe ik alles wat je me in zijn naam opdraagt. Niet eerder.’

Het was duidelijk dat Angela Simon niet van haar gelijk kon overtuigen. Maar ze wilde niet met ruzie afscheid van hem nemen. Als ordebewaker was hij immers haar collega en bovendien een die zijn taak serieus nam. Ze moest het daarom over een andere boeg gooien. Ze liet haar ogen langs zijn lichaam op en neer gaan. Er was niets mis mee, in elk geval niet met het deel dat niet mechanisch was. Ze knikte goedkeurend. ‘Alles wat ik je beveel, verstond ik dat nou goed? Dat is geen slecht vooruitzicht.’