Lena Bivner

De hel die ik liefde noemde

www.lindco.se

info@lindco.se

Oorspronkelijke titel: Helvetet jag kallade kärlek

Oorspronkelijke uitgever: Ordberoende Förlag

Copyright © Lena Birver

Nederlandse vertaling © Sandra J. Paul

Eerste druk, februari 2023

Dit e-book is uitgegeven door Bokförlaget Lind & Co AB 2023

Omslagontwerp: Emma Graves

Grafisch design: Katarzyna Rek, Waterbear Graphics

NUR: 402

ISBN 978-94-9328-501-9

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dankwoord van de auteur

Dit boek heeft tijd gekost om te schrijven. Voor mezelf, natuurlijk, maar ook voor anderen. Ooit miste ik de kans om ten volle te zijn wie ik wilde zijn met mijn kinderen, vrienden en alle anderen die ik liefheb. Zij die leden omdat ik al die uren, weken en jaren bezig was met mijn disfunctionele relatie, maar er wel altijd waren om naar mijn kwellingen te luisteren, ik wil jullie allemaal bedanken.

Lena Bivner, Stockholm, 2018

Dit verhaal is gebaseerd op mijn ervaring van een relatie met een man die mij psychisch en, in sommige gevallen, lichamelijk heeft misbruikt. Deze relatie heeft meer dan vijf jaar heeft geduurd.

Misschien ben je zelf slachtoffer of heb je een vriend of familielid die dat is. Hopelijk krijg je door mijn verhaal meer inzicht in de omstandigheden en wordt het duidelijk hoe moeilijk het is om dit soort relaties te beëindigen. Maar uiteindelijk is het wel altijd mogelijk.

De personages in het boek bestaan echt, maar de namen, en in sommige gevallen leeftijden en andere details, zijn gewijzigd om de betrokkenen te beschermen.

Liefde is niet méér waard wanneer je ervoor moet lijden.

Hij ligt naast je in bed met warme ogen en zachte handen. Hij zegt dat hij van je houdt, om even later helemaal van karakter te veranderen en je te beschuldigen van iets wat je had moeten doen. Of om je te verwijten dat je iets bepaalds níét hebt gedaan.

De volgende dag denk je aan hoe dezelfde persoon, die je gisteren zei dat hij zijn leven met je wilde delen, je nu toeschreeuwt dat je liegt, gemeen bent, of vreselijk onbetrouwbaar.

En hoe dezelfde persoon, die je gisteren zachtjes in slaap streelde, je vandaag stevig vasthoudt en je duwt, terwijl hij schreeuwt dat je een ziek mens bent dat nooit liefde zal kennen, om vervolgens seks met je te willen. Hoe moet je begrijpen dat hij even later zegt dat jij dé vrouw van zijn leven bent en dat hij nog nooit van iemand heeft gehouden zoals van jou?

Inleiding

Ik heb het oude en het kwade voor de laatste keer achter me gelaten, maar de littekens in mijn ziel blijven aanwezig, net als de vragen over hoe ik in deze hel terecht ben gekomen.

Van buitenaf leken we een gelukkig stel. Ik was een onafhankelijke vrouw en hij een zachtaardige en zorgzame man. Samen bouwden we een solide façade op tegenover de buitenwereld, waardoor niemand kon begrijpen wat er werkelijk tussen ons gebeurde. Maar wanneer ik weigerde om seks te hebben of mijn gedachten uitte, of gewoon te veel praatte over de verkeerde dingen, werd ik gestraft.

Hoe kon ik, iemand die van het leven genoot, een goede baan, twee geweldige kinderen en veel vrienden en kennissen had, en die geen gebrek had aan aandacht van andere mannen, zo vastgestrikt raken in een relatie met een persoon die mij meerdere jaren geestelijk, en in zekere mate ook lichamelijk, mishandelde?

Proloog

Lasse kwam binnen en bracht meteen de nodige stress met zich mee. Hij ging graag naar ons zomerhuisje in Stockholms archipel, maar ik haatte het om te gaan, en al zeker op een koude en donkere vrijdagavond in maart.

Ik stond met een zucht op om de gevallen yoghurt en banaan van de kindermaaltijd op te rapen, gooide de stinkende vaatdoek in de gootsteen en deed een poging om mijn man over te halen om ons vertrek uit te stellen tot de volgende dag.

‘Nou, ik weet niet echt of ik vanavond naar het eiland kan gaan,’ zei ik. ‘Ik weet dat we dit hadden afgesproken, maar het brengt gewoon te veel stress met zich mee. Ik was te laat thuis, jij kwam ook laat terug en we hebben nog niet eens gegeten. Ik heb gewoon zin om rustig aan te doen vanavond. Een hapje eten, een glas wijn en vroeg gaan slapen.’ Ik hield mijn hoofd schuin en vervolgde: ‘En kijk eens naar het weer. Het is ongetwijfeld nat en donker buiten.’

‘Nee, we gaan nu weg,’ mompelde Lasse, die zijn pak al had vervangen door andere kleding.

Hij opende de deur van de koelkast, op zoek naar iets wat hij haastig kon eten. Ik probeerde het opnieuw.

‘Als we gaan, doe ik het alleen maar voor jouw bestwil.’

Lasse keek geïrriteerd op terwijl hij een stuk worst in zijn mond stopte.

‘Voor mijn bestwil?! Je bedoelt zeker voor onze bestwil? Je weet net zo goed als ik dat we Anders moeten zien. Hij repareert morgen de verandatrap.’

Ik slaakte een diepe zucht en berekende in stilte dat het minstens anderhalf uur zou kosten om het eiland te bereiken.

‘Ik haal de auto,’ zei Lasse. ‘Zorg jij nu maar dat je klaarstaat als ik terugkom.’

Nadat hij de voordeur dichtsloeg, riep ik naar de kinderen dat ze zich moesten aankleden. Daarna begon ik aan de zware taak om alles in te pakken wat nodig was voor een weekend op het platteland. De gedachte om onze relatie gewoon op te geven, schoot me het afgelopen jaar steeds vaker te binnen. Geen gezeur en ruzie meer. De kinderen in de ene week, vrijheid in de andere.

Ik keek om me heen naar de woonruimte die uit drie delen bestond, met zijn grote erker, grote open haard en prachtige vloer. Hoe zou mijn leven als gescheiden vrouw zijn? En hoe zouden onze kinderen, Oliver van zes en Charlie van vier, een scheiding verwerken?

De gedachten die in mijn hoofd rondspookten, werden onderbroken door het gezoem in mijn zak. Ik onderdrukte mijn irritatie met een geforceerde kalmte.

‘Ja, schat?’

‘Waar heb je de auto gelaten? Ik kan hem niet vinden.’

‘Verderop in de straat, bij Engelbrektsskolan.’

‘Goed. Sta je zeker klaar wanneer ik terug ben?’ vroeg hij.

Ik kreeg nauwelijks tijd om te antwoorden.

‘Trouwens, kun je alles meenemen zodat ik niet terug naar boven hoef te komen? De voorruiten moeten nog sneeuwvrij worden gemaakt en we moeten over vijf minuten vertrekken als we het willen halen.’

‘Dat lukt wel,’ zei ik, waarna ik de kinderen toeriep om op te schieten.

Ze gilden uit protest door mijn ruwe behandeling. Charlies tweede laars zat eindelijk met een plof op zijn plaats. Ik greep boos alles bij elkaar. De handvatten van de dozen sneden in mijn huid. Het gezeur van Lasse sneed in mijn ziel.

Ik keek naar de klok op de kerktoren van Engelbrekts. De wijzers wezen al half zes aan. Zouden we de boot in Vaxholm wel halen, zonder ons leven en dat van anderen te riskeren? Het gevecht van de kinderen om een oud stuk speelgoed van McDonald’s irriteerde me, maar na een tijdje werden ze gelukkig moe. Het monotone gewieg van de auto deed hen in slaap vallen. Ook ik werd rustiger door de duisternis.

Ik wierp een blik op Lasse, die geconcentreerd de auto bestuurde. Hij was niet moe. Zijn passie stuwde hem altijd vooruit, niet in de laatste plaats in zijn carrière. Hij had een mooi pad afgelegd. Na een driejarige opleiding jaar bij de Handels hogeschool in Stockholm had hij gekozen om te werken op de financiële afdelingen van een aantal ondernemingen. Inmiddels was hij CFO bij een middelgrote beursgenoteerde onderneming. Maar zijn werk nam energie weg bij mij en de kinderen. Wat we nu samen hadden, voelde haast meer als een bedrijf aan dan als een gezin.

Ik trok mijn jas strakker om me heen, om zo de ijskoude lucht tegen te gaan die ons op de steiger wachtte. Mijn blik was gericht op een oude boot, waarvan de lantaarns de zwarte Kanholmbaai verlichtten.

Ik volgde het licht van de boot. Wie was er zo laat nog op weg in deze kou? Ik dacht aan de herfstavonden die we hadden doorgebracht in Lasses kleine zeilboot, lang voordat we getrouwd waren en kinderen hadden. Dat was zo gezellig, maar eigenlijk was er niets meer over van dat gevoel.

Ik keek omhoog naar de scherpe toppen van de sparren. De bomen wiegden stil in de wind, verlicht door de ronde maan. Een dun laagje sneeuw lag op de bosbessen- en veenbessenstruiken die het paadje naar het huis omringden. Een geur van brandend hout drong tot me door toen ik naar binnen stapte. Ik liep naar de grote ramen met uitzicht op zee. Rust omhulde me.

Ik werd uit mijn gedachten gewekt door Lasse die over het eten begon. De taken werden snel verdeeld. Dit betekende dat ik in de keuken stond, terwijl Lasse een vuur aanstak en een fles rode wijn ontkurkte. Na het tweede glas begon hij over zijn weekprestaties op het werk, zoals gewoonlijk.

Het feit dat ik hard werkte als persvoorlichter bij een van de grootste bedrijven van Zweden, vond hij niet zo belangrijk. Of beter gezegd misschien: ik had niet dezelfde behoefte om over werk te praten. De kinderen waren al een tijdje voor de televisie in slaap gevallen. Ik luisterde een tijdlang plichtsgetrouw voordat ik diep geeuwde, opstond en de tafel begon op te ruimen.

‘Hé, er is een film op vier die ik graag wil zien. Vind je dat goed?’

Ik wachtte gespannen op zijn protesten. En ja hoor, daar was het al.

‘Kunnen we niet gewoon zitten en praten?’ zei hij. ‘Op andere dagen kunnen we altijd al tv kijken. Doe niet zo saai.’

‘Nou, ik ben bekaf, hoor. Op de bank voor de televisie hangen is ontspanning voor mij. Maar jij mag gerust hier blijven.’

Het werd lente en daarna zomer, en toen we na onze vakantie terugkwamen, voelde het alsof de stad niet meer bij ons paste. Oliver wilde niet in in het Stockholmse stadspark Humlegården spelen en ik wist dat we een nieuwe stek moesten vinden. Misschien was het tijd om naar de buitenwijken te verhuizen, waar het mogelijk was om de kinderen los te laten zonder ze de hele tijd in de gaten te hoeven houden.

Zo gezegd, zo gedaan. We besloten om uit de binnenstad weg te gaan. Na een paar huizen bekeken te hebben, vonden we er een in de wijk Äppelviken.

Verhuizen loste echter onze problemen niet op. De liefdesstrubbelingen bleven en na een jaar of wat in het nieuwe huis verzamelde ik de moed om Lasse te vertellen hoe de zaken ervoor stonden. En dat ik wilde scheiden.

Hoofdstuk 1

Een jaar later waren de papieren getekend en begonnen we aan het moeizame proces van uit elkaar gaan. Ondanks het verdriet om de scheiding genoot ik van mijn nieuwe leven als ‘alleenstaande vrouw’. Het was alsof ik weer wat van die jeugdige, zorgeloze geest van vroeger terugkreeg.

Maar na een paar maanden begon ik ook de keerzijde van het nieuwe vrije leven te voelen. Een sluipend verlangen naar liefde overviel me. Misschien was het wel tijd om op zoek te gaan naar die nieuwe liefde waar iedereen het alsmaar over had. Ook waren er nu nieuwe manieren om de liefde van je leven te ontmoeten, manieren die de zoektocht wat konden vergemakkelijken.

Eerst stond ik er afkerig tegenover, maar na enige overredingskracht van enkele ervaren vrienden, maakte ik een profiel aan op een datingwebsite. Zo begon de voorzichtige zoektocht: via klikken en berichten.

Tijdens de lange, monotone fietsrit van mijn werk naar huis, vulde ik mijn tijd met gedachten over ware liefde. De mix van opwinding en afwachting deed mijn maag nerveus omkeren. Was er vandaag iets gebeurd op de datingsite? Wat stond me te wachten?

Ik parkeerde de fiets naast de deur van het flatgebouw, ging naar binnen, kleedde me om en zette de computer aan. Nerveus logde ik in. Er wachtte een boodschap op me van een man die Peter heette. Zijn profiel leek in orde en hij zag er goed uit, dit in tegenstelling tot de mannen die ik tot nu toe had ontmoet. Hij werkte in de informatica. Hij praatte niet uitvoerig over sport. Wat hij schreef, was leuk.

Na een paar weken van berichten heen en weer sturen, besloten we om elkaar in het echt te ontmoeten. We spraken af bij Gateau in Ålsten.

We omhelsden elkaar en gingen naar binnen, waar we koffie bestelden. Ik bestudeerde hem. Hij was lang en slank, grijs liep door zijn donkere haren. Hij had mooie, bruine ogen en een charmante glimlach.

Zijn kledingstijl was een beetje rockachtig door een geruit hemd met korte mouwen en een spijkerbroek. Hij leek ook dat eigenzinnige gevoel voor humor te hebben dat ik leuk vond bij mensen. Ik merkte dat hij mank liep. Later kwam ik erachter dat hij in zijn jeugd een ernstig motorongeluk had gehad.

We spraken over relaties en over onze kinderen, terwijl ik luisterde naar zijn relaas en probeerde uit te vissen wie ik voor me had. Hij leek aardig, maar het vonkte niet echt. De tijd ging echter wel snel voorbij in zijn gezelschap. Al gauw moest ik opstaan om naar de manege even buiten de stad te rijden, waar ik een dressuurcursus volgde.

Het voelde altijd moeilijk aan om afscheid te nemen na een eerste, korte date. Peter was de vijfde man die ik via deze datingsite had ontmoet. Hij wilde me opnieuw zien, bij voorkeur op woensdag. Ik aarzelde, omdat ik dacht dat ik het zwaar zou krijgen vóór mijn vakantie, die in die week zou beginnen. Bovendien was het vrijdag midzomerfeest. Zonder echt iets besloten te hebben, omhelsden we elkaar met de belofte dat we contact zouden houden.

Eenmaal in de stallen namen de paarden al mijn aandacht in beslag en dacht ik niet meer aan een nieuwe afspraak, maar toen ik na de lessen mijn telefoon aanzette, had hij me een berichtje gestuurd. Zijn woorden maakten me blij. Hij zei dat hij het geweldig had gevonden met me en dat wond me op. Ik wist niet eens echt waarom, maar iets van wat hij me zei, gaf me een goed gevoel. En plots, tijdens een vergadering op mijn werk de volgende dag, moest ik aan hem denken. Ik stuurde hem een bericht: Misschien moeten we toch nog voor de feestdagen afspreken?

Ik stelde donderdag voor in plaats van woensdag, wat hij prima vond. Peter stelde zijn reis naar het eiland Utö uit, waar hij met enkele vrienden het midzomerfeest zou gaan vieren.

Ik parkeerde de motor bij De Tweeling, een bar op een boot die bij Strandvägen lag. We omhelsden elkaar. Hij bestelde een biertje en ik een glas witte wijn, en we begonnen aan een voorzichtig, verkennend gesprek. Ergens wist ik al hoe deze nacht zou eindigen, dus toen ik Peters hand op mijn been voelde, liet ik dat gewillig toe. Hij kuste me zacht, wat ik beantwoordde.

Binnen een paar seconden veranderde de zoen in een hartstochtelijke kus, wat resulteerde in een plotse verliefdheid die me overviel. Het was die intense manier waarop hij me aankeek en aanraakte, en me meteen naar hem deed verlangen.

De dag ging over in midzomeravond en toen de bar sloot, stonden we op de verlaten Strandvägen. Wat moesten we nu doen? Beschonken en verliefd besloten we naar de stad te wandelen. We stonden al snel voor Riche, een andere bar. Binnen vonden we een verlaten hoekje, waar we verdergingen met wat we waren begonnen. Maar ook Riche zou spoedig sluiten, wat betekende dat we moesten beslissen of we een nieuwe plek wilden zoeken om onze prille romance voort te zetten.

We namen een taxi naar mijn huis en haalden de taxichauffeur over om mijn fiets in de auto mee te nemen. Thuis grapte ik dat we gewoon naast elkaar zouden slapen, niets meer of minder dan dat, maar we wisten allebei dat het daar niet bij zou blijven.

We douchten en kropen in mijn bed. Daarna duurde het maar een paar seconden voor we elkaars lichaam leerden ontdekken. We gaven toe aan de passie. Het gevoel van passie en begeerte stroomde door mijn aderen, waarna ik al snel verslaafd raakte aan de kick van verliefdheid.

De kinderen en ik gingen op vakantie naar het eiland Sandhamn, Peter vertrok naar Spanje. Het verlangen naar zijn lichaam was groot en ik miste hem. Om de pijn te verzachten, hielden we contact via berichtjes vol verlangen en gemis.

Hoofdstuk 2

Ik vertelde mijn vrienden over Peter en over hoeveel ik nu al van hem hield. Ze wilden alle details horen, nu een van hun bende verliefd was geworden.

Vertel me meer, vertel me meer.

Hoe voelt het aan? Wat ben je aan het doen?

Heeft hij leuke vrienden?

Het deed haast pijn toen ik eindelijk weer bij hem was. Zijn glimlach was prachtig en zijn mooie, bruine ogen staarden diep in de mijne. De manier waarop hij me aanraakte, bracht een verlangen met zich mee om hem altijd dicht bij me te hebben, en dat veroorzaakte dan weer een haast onmenselijke behoefte die fysiek pijn deed. Ik kon er niet genoeg van krijgen om naar Peter te kijken. De gedachte alleen al dat wij vandaag niet samen zouden zijn, deed het bloed in mijn aderen stollen.

We kregen niets nuttigs gedaan wanneer we elkaar zagen. We zaten meestal gewoon, en staarden en raakten elkaar aan. We grepen elke kans die we kregen om tijd met elkaar door te brengen en de liefde te bedrijven. Ik wilde genieten van het nieuwe gevoel van liefde.

We genoten van de drie weken die we samen hadden na onze respectievelijke vakanties. Mijn kinderen waren bij Lasse, Peters twee kinderen waren bij hun moeder. Overdag werkten we, ’s avonds genoten we van elkaar.

De nazomerhitte bleef intussen aanhouden. Op een vroege septemberochtend liepen we hand in hand naar het treinstation in Stuvsta. Om wat extra tijd samen te hebben, hadden we besloten dat we allebei zouden uitstappen bij het centraal station. Hij ging met me mee naar mijn werk op Sveavägen en zou dan weer op de trein stappen naar Solna, waar hij werkte. Met zijn zachte stem bracht hij me zoals altijd weer in vervoering.

‘Ik wil vandaag niet naar mijn werk, ik wil de hele dag bij jou zijn,’ zei hij zacht en hij gaf me een zoen die mijn hele lichaam deed trillen.

‘Ik kan niet wachten tot vanavond,’ antwoordde ik, terwijl ik gretig in zijn hand kneep.

Plotseling schrokken we door het afremmen van de trein en de mededeling dat we waren aangekomen. Op het perron moesten we ons tussen alle andere pendelaars door wringen. We tuurden naar het felle licht dat ons begroette toen we de duistere tunnel verlieten.

Op de Sveavägen in de binnenstad passeerden we de reisbureaus die daar allemaal naast elkaar lagen: Fritidsresor, Ving en Apollo. De reclames in de etalages weerspiegelden het gevoel van vreugde, warmte en liefde dat me al een hele tijd overspoelde. We kwamen al snel bij mijn werk aan, waar het zoals altijd weer erg moeilijk was om afscheid te nemen.

We kusten elkaar intens, alsof het de laatste keer zou zijn dat we elkaar zouden zien. We wilden elkaar niet loslaten. Hoe graag ik hem ook bij me op kantoor zou willen hebben, we realiseerden ons dat dit onmogelijk was.

‘Dit is zo moeilijk. Ik wil niet gescheiden zijn vandaag,’ zei hij.

Ik keek hem diep in de ogen. ‘Ja, ik weet het.’

Spoedig stonden we weer te zoenen, hoewel ik mezelf dwong om me in te houden. Buiten het werk elkaar kussen vond ik geen probleem, maar voor de ingang van mijn werk, waar een gestage stroom van collega’s voorbijkwam op deze vroege nazomerse ochtend, wilde ik niet intens met hem zoenen. Dat voelde ongemakkelijk aan.

Ik duwde hem zachtjes weg.

‘Laten we een eindje weglopen,’ zei ik. ‘Ik voel me er niet goed bij om uitbundig te zoenen op de plek waar mijn collega’s naar binnen gaan.’

Peter verstijfde. Mijn zintuigen, die al overgevoelig geprikkeld waren tijdens onze korte tijd samen, vingen meteen zijn reactie op. Hij deed een paar stappen opzij. Ik liep nerveus en vragend achter hem aan, om te ontdekken waarom hij zo reageerde.

Na een tijdje stonden we aan de andere kant van Sveavägen. Zijn blik was gericht op het asfalt. Zonder op te kijken, gromde hij me geërgerd toe: ‘Schaam je je voor me?’

Een fractie van een seconde vroeg ik me af of dat mogelijk zo was, maar het antwoord op die vraag was nee. Ik antwoordde oprecht.

‘Nee, echt niet, maar ik wil dit gewoon niet in de buurt van mijn kantoor doen. Ik kneep mijn ogen dicht door de zon en probeerde zijn hand vast te pakken, maar hij rukte zich boos los.

‘Je doet vreemd,’ zei hij zuur.

‘Waarom dan? Is het zo raar dat ik niet wil zoenen vlak voor mijn kantoor? Waarom moeten we zelfs zoenen in het bijzijn van mijn collega’s? We kunnen net zo goed een paar meter verderop lopen, toch?’

‘Ik vertrek,’ zei hij en hij begon naar de trein te lopen zonder afscheid van me te nemen. Met een bezorgde blik zag ik hem gaan, maar ik liep hem niet achterna.

In de lift naar mijn verdieping dacht ik na over wat er zonet was gebeurd. Maar hoelang ik er ook over nadacht, ik kon Peters reactie niet peilen. Hij was een volwassen man, maar tegelijkertijd begon een schuldgevoel aan me te knagen. Misschien was ik te star, te traditioneel?

We hadden deze ochtend zo’n leuke tijd gehad en nu voelde het helemaal niet goed. Ik besloot om me die avond extra in te spannen om aan hem te laten blijken hoe leuk ik hem vond.

Hoofdstuk 3

Die avond liet ik zien dat ik hem begreep, dat hij het recht had om boos te zijn. Hij keek me aan met zijn droevige, bruine ogen. Hij leek zo breekbaar, klein en kwetsbaar, en ik wilde hem alleen maar troosten. Eerst probeerde ik om met hem te praten, maar het gesprek eindigde ermee dat ik me moest verontschuldigen omdat ik hem zo verdrietig had gemaakt.

De weken daarna verliepen zoals gewoonlijk en zonder enige problemen, wat betekende dat we elkaar elke avond na het werk zagen. Het belangrijkste was niet wat we deden, maar dat we samen waren. Zo vertelden we elkaar.

Om de week waren de kinderen bij Lasse en konden wij elkaar zien. We logeerden om beurten bij hem en bij mij, en deze zaterdag hadden we bij Peter geslapen. Zondagochtend had hij een idee. Hij keek me glimlachend aan.

‘Zullen we met de auto naar de plaatsen gaan waar ik ben opgegroeid? Ik wil je mijn kindertijd laten beleven.’

Zijn glimlach werd alsmaar breder. Ik keek toe hoe het laatste stukje van zijn sandwich met mozzarella en pesto tussen zijn lippen gleed. Hij at gretig door.

Omdat bijna alles wat hij voorstelde wel goed aanvoelde, beantwoordde ik de vraag gedwee met ja, terwijl ik tegelijkertijd de neiging bedwong om de overtollige olie van de pesto die op zijn kin glinsterde, weg te kussen. Hij pakte me vast en gaf me een kus die al snel veranderde in een hartstochtelijke aanraking.

‘Dit is het beste wat er is. Jij en ik, en een hele dag voor onszelf,’ zei hij zachtjes.

Hij schoof zijn hand onder mijn hemd en streelde een van mijn borsten. Het duurde niet lang voor ik mijn eerste orgasme van de dag had. De helft van de zondag werd vervolgens besteed aan het rondrijden in de wijk Tumba. Het voelde een beetje gek om in zijn oude cabriolet te zitten. Ik hield mijn haren tegen die door de wind wapperden, terwijl hij me wees op plekken die veel voor hem hadden betekend toen hij een kind was. De winkel, de school en het huis waar hij opgroeide waren zulke plekken. Het waren kleine vierkante woningen op nette percelen, geen grote, luxueuze huizen zoals in Äppelviken.

Ik probeerde een beeld van Peter en zijn familie te krijgen. Wie was hij geweest en wie was hij geworden? Hijzelf vond dat hij een goede opvoeding had gekregen en hij benadrukte meermaals de geweldige relatie die hij met zijn vader had gehad. En dan was er nog de idyllische moeder die thuis was gebleven tot Peter naar school ging. Hij was, naar eigen zeggen, een product van liefde.

Na een uurtje of wat rondgereden te hebben, parkeerden we de auto bij de boerderij van Hågelby en gingen we daar op een picknickkleed liggen. Ik nam de geur van gras in me op. Hij ging dicht tegen me aan liggen. Ik voelde zijn harde geslacht.

‘Beviel het je hier in Tumba?’ vroeg ik, terwijl ik de gevoelige plekken van zijn lichaam streelde. Hij kneep zijn ogen dicht tegen de zon.

‘Ja, het was hier klein en vertrouwd. Ik heb een goede opvoeding gehad. Ik hield van oriëntatielopen, waardoor het perfect voor me was om hier te wonen,’ vervolgde hij, terwijl hij me kuste.

Ik knikte en probeerde me in te beelden hoe hij in het bos had rondgelopen met een kompas in zijn hand. Ik glimlachte en wierp een blik op zijn horloge. Het was al vier uur. Shit! Ik was alle gevoel van tijd verloren.

‘Hé, ik heb Lasse beloofd om de kinderen om vijf uur op te halen, hij vertrekt vanavond,’ zei ik.

Ik begon onze spullen te pakken, te gestrest om de lichte verandering in Peters humeur meteen op te merken. Hij bleef nonchalant op het kleed liggen. Was hij niet van plan om op te staan? Ik keek hem vragend aan.

‘Hé, we hebben haast.’

Hij staarde me wezenloos aan. Zonder antwoord te geven, stond hij uiteindelijk op. We wandelden terug naar de parkeerplaats. Mijn angst dat ik hem van streek had gemaakt, vermengde zich met de stress van te laat aankomen bij de kinderen.

Hij schudde wat gras van zich af, voordat hij moeizaam in de auto stapte. De magie die we eerder hadden gevoeld, was definitief verdwenen. Ik probeerde iets te zeggen, hij bromde alleen maar.

‘Hé, ben je kwaad of hoe zit het?’ vroeg ik zacht.

‘Nee, ik ben niet boos,’ antwoordde hij nonchalant.

‘Ik heb het gevoel dat je dat wel bent.’

‘Stop ermee, ik heb het recht om stil te zijn,’ was zijn antwoord.

‘Het voelt zo raar dat we het de ene seconde heel gezellig hebben en dat dan ineens je stemming omslaat,’ zei ik.

Ik wrong zenuwachtig mijn handen in elkaar. Hij verhoogde de snelheid in stilte. Het landschap werd wazig door de vaart waarmee hij nu reed.

‘Ik breng je nu naar huis en dan zien we wel wat er hierna komt,’ zei hij.

Zijn antwoord raakte me vol in de maag. Wat bedoelde hij daarmee? Dat hij het ging uitmaken met me?

Peter parkeerde achteloos en zette de motor af, met zijn blik voor zich uit gericht en in stilte. Door die stilte sloeg het onbehagen in mijn maag snel over naar mijn borst. Ik deed een nerveuze poging tot fysiek contact, maar mijn geklungel werd alleen maar beantwoord omdat hij over me heen kroop, om de deurknop aan mijn kant te zoeken. De deur ging open en hij zei droogjes ‘tot ziens’, terwijl hij me iets te ruw uit de auto duwde. Zo hard dat ik mijn voet tegen de autodeur moest zetten om mijn tas te kunnen pakken.

Vernederd en verdrietig keek ik toe hoe zijn gele auto over de Alviksvägen verdween. Allerlei gedachten gonsden in mijn hoofd, maar ik had nu geen tijd meer om aan hem te denken. Gestrest rende ik de laatste meters naar Lasses huis en drukte hard op de deurbel. Het geschreeuw van de kinderen vulde de hal meteen.

De overdracht was stressvol. De kinderen kletsten als Knabbel en Babbel door elkaar. Ook al had ik ze een week niet gezien, ik had niet de energie of de tijd om met hun enthousiasme om te kunnen gaan. Peter was het belangrijkste en ik moest zo snel mogelijk naar huis om hem te bellen.

Eenmaal thuis gooide ik de tassen in de kinderkamer en ging meteen naar de keuken om de telefoon te pakken.

‘Jongens, waarom pakken jullie alvast niet een beetje uit? Ik moet even snel naar mijn werk bellen,’ zei ik.

Nerveus wachtte ik af. Toen hij niet antwoordde, probeerde ik het opnieuw. Na drie signalen hoorde ik eindelijk zijn stem. Die was zwak, vol verwachting en met het typisch monotone Stockholmse dialect.

‘Hoi.’

‘Hoi.’

Er volgde een stilte die te lang duurde.

‘Ben je goed thuisgekomen?’ vroeg ik.

‘Ja.’

‘Het was mooi vandaag, vind je niet?’

‘Hm.’

‘Niet dan?’ Zijn kille stem maakte me zo verdomd nerveus.

‘Goed dan. Het was mooi.’

‘Ik heb het gevoel dat je boos bent. Is dat zo?’

Lange stilte.

‘Hé, ben je daar nog?’ vroeg ik.

‘Ja.’

‘Maar waarom doe je zo raar? Eerst bent je heel lief voor me en hebben we het fijn samen, maar wanneer we uit elkaar gaan, doe je ineens afstandelijk en raar. Heb ik je iets aangedaan?’

Stilte. Daarna klonk hij anders.

‘Nee, ik ben niet boos. Ik heb gewoon het gevoel dat ik dit soort onvolwassen relaties niet kan hebben. Ik wil nabijheid en echte liefde voelen.’

‘Maar ik begrijp niet helemaal wat je bedoelt,’ zei ik. ‘Wat is er dan mis met onze relatie?’

‘Het voelt niet goed aan,’ antwoordde hij.

‘Waarom niet? Een relatie die daarnet nog gezellig was, kan niet plots shit zijn omdat één partner bij zijn kinderen moet zijn. En je wist dat ik de kinderen zou ophalen vandaag.’

‘O, onzin. Ik merk gewoon dat je nog niet klaar bent voor een relatie en dat je daaraan moet werken.’

‘Ik begrijp er niets van,’ zei ik. ‘Kan je het niet uitleggen zodat we erover kunnen praten?’

Stilte. ‘Je bent een volwassene. Ik moet nu ophangen.’

Klik.

Het gesprek liet me achter met een enorme brok in mijn keel. In plaats van tijd door te brengen met de kinderen, die ik een week niet had gezien, bracht ik mijn avond door met nadenken over wat er was gebeurd. Maar hoe ik ook nadacht en kleine dappere pogingen deed om erachter te komen of het iets was wat ik had gezegd of gedaan dat hem zo kwaad maakte, ik kwam nergens.

Ik ijsbeerde door het appartement terwijl mijn gedachten in mijn hoofd rondtolden. Peter was zelf gescheiden en had twee kinderen, Isaac en Albin, die al ouder waren. Hij zou dus moeten begrijpen dat dit soort dingen nu eenmaal gebeurden.

Maar toen herinnerde ik me plotseling wat het kon zijn: hij was duidelijk teleurgesteld dat hij vanavond niet bij me was. En hij durfde me die teleurstelling niet te tonen. Ik besloot dat dit een duidelijk teken was van Peters emotionele rijpheid.

Ik was niet meer geërgerd of teleurgesteld. Ik zag plots een man voor me die in staat was om zijn gevoelens, zijn teleurstelling en zijn eerlijke kijk op de liefde te uiten. Ik voelde me bijna schuldig omdat ik me zo kinderachtig had gedragen. Natuurlijk was hij verdrietig geweest, en ik begon het zelfs lief te vinden omdat hij het zo sterk aan me liet merken. Hoe kon ik zo stom zijn geweest om zo kwaad te worden? Hij had waarschijnlijk gelijk: ik was vermoedelijk niet zo ver gevorderd in de moeilijke taal van de liefde als Peter dat was. Ik werd haast jaloers op zijn volwassenheid.

Het was deze gedachte die ervoor zorgde dat mijn gevoelens veranderden. Ik was bereid om alles te doen wat in mijn macht lag om hem gerust te stellen, zelfs wanneer ik dacht dat hij het mis had.

Hoofdstuk 4

Mijn week met de kinderen zag er zo uit: ophalen, wegbrengen, in bed leggen en koken, maar ik was er telkens met mijn hoofd niet bij. Zes van de zeven dagen dat ik hen had, waren nu voorbij, wat betekende dat het nog maar een dag en nacht zou duren voordat ik Peter weer kon omhelzen. Vanavond zouden de kinderen en ik naar mijn vader gaan.

‘Jongens, tijd om te gaan nu!’ riep ik. Geen reactie. ‘Hé, ik ga zonder jullie als jullie niet komen!’

‘We komen eraan.’

‘Maar nu sta ik hier al vijf minuten! Opa wil niet te lang wachten, hoor.’

In de auto dacht ik aan mijn familie en aan wat Peter had gezegd over het liefdeloze gevoel in mij. Ik dacht aan mijn relatie met mijn vader. Hoe was die echt geweest en hoe had het me beïnvloed? Toen we klein waren, was het eigenlijk alleen op de verjaardagen van mijn broer en mij dat we papa zagen. Wat ik me herinner, is dat ik daar dan nerveus zat en blokkeerde. Ik was immers bang en onzeker voor de man in de leunstoel die een pijp rookte en zich papa noemde. De man die helemaal niet geïnteresseerd leek in mijn broer of mij.

Ondanks mijn angsten en onzekerheden over mijn vader, wilde ik dat hij me aardig zou vinden. Ik dacht altijd dat, als ik aardig en volgzaam zou zijn, het misschien beter zou gaan tussen ons. Dan zou papa aardig zijn en net als andere papa’s zijn kinderen knuffelen, lachen en vragen hoe het met ons ging. Maar dat is nooit gebeurd.

Toen ik het had over mijn familie en het gebrek aan liefde van mijn vader tijdens mijn jeugd, had Peter dat onmiddellijk opgepikt. Hij maakte er een punt van hoe dit mij moest hebben beïnvloed. Hij zei soms dat er iets met mij was. Iets aparts, iets wat uit mijn kindertijd moest komen. Toen Peter merkte hoe makkelijk ik reageerde op zijn opmerkingen, ging hij alsmaar verder.

Ik was een ‘hopeloos geval’. Want door mijn opvoeding en mijn huwelijk met Lasse, kon ik niet weten wat liefde was.

Een nieuwe week. Onze week. Ik zat op mijn werk en keek een deel van de namiddag naar de auto’s die op de rotonde voor het culturele centrum Kulturhuset stonden te wachten.

Pling!

Het geluid trok mijn blik van het uitzicht naar de telefoon die op mijn bureau lag. Het was een bericht van Peter. Ik lachte van geluk, wat ik altijd deed wanneer ik een bericht van hem kreeg. Maar de letters op het scherm veroorzaakten een ongemakkelijk gevoel in me.

Hé, ik heb ergens aan zitten denken. Ik wil niet dat je met mijn emoties speelt.

Niets meer. Zijn bericht keerde mijn maag om. Ik las de woorden opnieuw, die samen deze vreemde zin vormden. Had ik met zijn gevoelens gespeeld, of wat bedoelde hij nou echt?

Dat vertrouwder wordende gevoel dat hij me emotioneel in de war wilde maken, groeide. Ik staarde verbijsterd naar het grote glazen beeld dat voor Kulturhuset stond. Misschien was het Peter wel die emotioneel toondoof was en niet ik. Hoe kon hij de liefde niet voelen die ik hem gaf? Hoeveel liefde had hij nog nodig om dat te begrijpen?

Verschillende gedachten raasden door mijn hoofd. Ik besloot om hem te bellen.

Hij kon mijn voorzichtige vragen niet echt beantwoorden. Na een tijdje waren we het erover eens dat we eens goed met elkaar moesten praten, vooral over hoe hij zich voelde en hoe ik me moest gedragen om hem een veilig gevoel te geven. Hij zou die avond bij me komen eten.

Op de fiets naar huis dacht ik na over wat hij had geschreven. Kon het zijn dat ik de dag daarvoor had gezegd dat ik naar het eiland Sandhamn zou gaan om Irene te bezoeken, waardoor hij dacht dat ik met zijn emoties speelde? Maar dat kon het niet zijn, toch? Je moest je vrienden toch blijven zien, zelfs tijdens een relatie? De gedachte dat hij altijd degene was met wie we rekening moesten houden, voelde huiveringwekkend aan. In onze kleine fantasiewereld had ik al snel door dat we nooit rekening hielden met mijn behoeften.

Ik was net met de maaltijd begonnen toen hij aanbelde. Even later stond hij in een hoek van de keuken, met zijn armen strak over zijn borst gekruist. Ik bestudeerde hem bezorgd. Het moest nu gebeuren, dacht ik, en terwijl ik de kaarsen op de tafel aanstak, keek ik hem aan. Hij zag er zo kwetsbaar uit zoals hij daar stond. Hij was sterk en zwak tegelijkertijd. Misschien was het wel die mix die mijn verlangens sterker maakten. De liefde die ik op dat moment voor hem voelde, voelde zo intens en onbeantwoord aan, dat ik er fysiek uitgeput van raakte.

‘Voelt dit niet goed aan?’ vroeg ik onzeker.

‘Nou, ik weet het niet,’ zei hij.

‘Wat weet je niet?’

‘Dat weet jij best.’

‘Nee, dat weet ik niet,’ zei ik wanhopig.

Tot op dat moment had ik gedacht dat beide partijen een verantwoordelijkheid en een gedeelde ambitie hadden om een relatie goed te laten verlopen, maar hij liet doorschemeren dat de kans op slagen alleen van mij zou afhangen.

Hij rekte zich uit en zei terloops: ‘Ik heb het gevoel dat je niet weet hoe je een relatie moet ontwikkelen.’

Ik glimlachte licht beschaamd.

‘Waar lach je om?’ snauwde hij boos. ‘Is er iets wat je verbergt?’

Ik schudde kordaat het hoofd.

‘Nee, echt niet. Voel je niet hoeveel ik van je hou? Is dat niet genoeg?’

‘Hou op!’

Ik stopte mijn handen in mijn zakken, deed een stap naar hem toe en hield mijn hoofd een beetje schuin.

‘Gaat dit over waar we het eerder over hadden, over vrienden zien en dat ik misschien Irene ga bezoeken?’

Hij keek naar de vloer. Was een beetje te lang stil.

‘Kan je niet antwoorden?’ vroeg ik dof.

Peter keek op. Met een geïrriteerde stem gaf hij zijn mening over vrienden en relaties.

‘Praten over hoe belangrijk vrienden zijn, voelt niet volwassen aan. Ik wil geen tijd meer besteden aan zo’n relatie. Ik ben daar al lang geleden overheen gegroeid.’

Om me echt te overtuigen, bleef hij monotoon uitleggen hoe hij meisjes en hun vriendschap zag.

‘Het sulligste wat je kan meemaken, is wanneer een meid zegt dat ze haar vrienden nooit in de steek zal laten voor een jongen. Hoe verdomd kinderachtig is dat niet?’

Ik vroeg me heel even af in welke, en in hoeveel situaties hij een meisje dit had horen zeggen. Het bleef in mijn gedachten rondzweven.

‘Daar ben ik het niet mee eens,’ zei ik. ‘Ik zie geen probleem in het hebben van een relatie en tegelijkertijd ook vrienden te ontmoeten.’

Hij probeerde me spijt te doen krijgen van mijn woorden.

‘Probeer je politieke gedoe niet op mij uit, dat werkt niet. Ik heb het recht om te voelen wat ik voel,’ zei hij geïrriteerd, terwijl hij een paar stappen verder weg ging staan.

‘Ja, natuurlijk wel, maar ik wil gewoon uitleggen hoe ik dit zie,’ probeerde ik dof.

Maar hij wilde het me niet laten uitleggen. Hij weerlegde al mijn pogingen tot een dialoog.

‘Je bent niet zoals andere vriendinnen die ik had. Ze wilden de hele tijd bij me zijn en dat voelde goed aan. Jij bent anders. Dat komt vast omdat je al zo lang een relatie hebt zonder liefde en daarvoor was er natuurlijk ook nog de relatie met je vader. Natuurlijk heb je daar last van,’ reageerde hij.

‘Ik weet dat ik niet de meest liefdevolle opvoeding ter wereld heb gehad,’ zei ik, ‘maar dat heeft toch niets te maken met het feit dat ik soms vrienden wil zien? Ik denk eerder dat het raar aanvoelt om met een man te zijn die geen vrienden heeft.’

Peter wilde het maar niet begrijpen. In plaats daarvan schopte hij met zijn voet in de lucht en sloeg hij zijn armen om zijn borst, terwijl hij sprak.

‘Ik vind dat deze discussie lelijk begint te worden. Ik denk zoals ik denk en dat zul je moeten accepteren. Als je geen ware liefde kunt voelen, dan is dat jouw probleem, niet het mijne!’

Ik keek uit het raam. De grote, bloeiende boom blokkeerde het uitzicht. Ik draaide me naar hem toe.

‘Maar natuurlijk wil ik ware liefde voelen. Ik begrijp niet goed waarom je dat zegt,’ antwoordde ik, onzeker omdat ik mezelf moest corrigeren na zijn retorische antwoorden.

Hij gaf me een slecht, verloren gevoel door zich het recht te gunnen om mij te beleren over hoe mijn relatiedoelen moesten zijn. Tegelijkertijd wilde hij niet luisteren of tegemoetkomen aan mijn argumenten.

Peter draaide zijn hoofd weg en zei wat ik het minst wilde horen.

‘Hier zijn we dan. Jij hebt jouw kijk op een relatie en ik heb mijn visie daarop. Ik denk dat we volwassen genoeg moeten zijn om elkaar het nodige respect te tonen.’

Een gevoel van machteloosheid verspreidde zich door mijn lichaam. Was hij nou aan het dreigen dat we niet meer samen konden zijn, enkel en alleen omdat ik wat vrienden wilde zien? Dit voelde echt niet goed aan. Was dit het soort man en de relatie die ik wilde? Nee, maar tegelijkertijd kon ik ook niet helder denken. Om het ongemakkelijke gevoel dat hij bij me veroorzaakte te verlichten, drukte ik zachtjes mijn lichaam tegen het zijne, waarna ik wachtte op een reactie, die al snel kwam. Het duurde niet lang of we stonden in de keuken te zoenen in plaats van te praten over wat we nou moesten doen.

Later zou ik begrijpen dat mijn manier van vergeven, van het opgeven van de dialoog tussen ons, zeer effectief was in mijn tweestrijd en het toegeven, zodat ik kon helen wat bij hem oude wonden deed openrijten. De passie tussen ons verlamde geleidelijk aan mijn geest en deed me elke vorm van kritisch denken verliezen.