Rachel Jeffs

Mijn vader de sekteleider

Hoe ik ontsnapte aan polygamie, de FLDS-sekte en mijn vader, Warren Jeffs

Vertaald door Sandra J Paul
lind

www.lindco.se

info@lindco.se

Oorspronkelijke titel: Breaking free - How I escaped Polygamy, the FDLS Cult and my father Warren Jeffs

Oorspronkelijke uitgever: Harper, an imprint of Harper Collins Publishers

Copyright © Rachel Jeffs 2017

Vertaald door: Sandra J Paul

Dit e-book is uitgegeven door: Bokförlaget Lind & Co AB, 2023

via licentie met: Sebes & Bisseling Literary Agency

Omslagontwerp: Henrik Koitz

Grafisch design: Katarzyna Rek, Waterbear graphics

NUR 402

ISBN 978 94 9328 503 3

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit boek is een verslag van mijn ervaringen in de FLDS-sekte, verteld naar mijn beste vermogen en herinnering. Sommige namen zijn veranderd om de privacy van bepaalde personen te beschermen.

Ik draag dit boek op aan mijn kinderen Ember en Majasa, Rulon, Lavinder en Nathaniel, en aan iedereen die moeilijke ervaringen heeft gehad in zijn leven. Je kunt sterk zijn en toch je dromen waarmaken.

Voorwoord van de auteur

Ik ben geen slachtoffer en ik verwacht niemands sympathie. Ik heb dit boek geschreven om anderen te helpen die onder soortgelijke ervaringen hebben geleden. Hetzij in de FLDS-kerk, hetzij in de greep van een andere omstandigheid buiten hun macht om.

Ik wil dat mensen weten dat het niet alleen mogelijk is om deze beproevingen te boven te komen, maar ook dat ze hun moeilijke ervaringen kunnen gebruiken om anderen te helpen.

Het maakt niet uit waar je vandaan komt of wat je hebt meegemaakt, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

Proloog

Een week na mijn huwelijk was ik een wrak. Ik kon niet eten. Mijn huid voelde tintelend aan, alsof ik door duizend onzichtbare naalden werd geprikt. Meervoudige echtgenote zijn, was een nieuwe ervaring voor mij, maar het was ook nieuw voor mijn zustervrouwen om mij erbij te krijgen. Zij hadden er niet om gevraagd om nog een andere vrouw in hun midden te hebben en ik begon te begrijpen dat ze niet echt blij waren dat ik aan de familie was toegevoegd, of dat ik het bed van onze echtgenoot deelde. Ze wisten niet dat ik er alleen maar in sliep en niet eens zo goed ook. Tijdens de nachten dat een van de andere dames het bed van onze man deelde, sliep ik op de bank in de woonkamer. Ik had geen eigen kamer.

Vier weken na mijn huwelijk was ik nog steeds aan het wennen aan mijn nieuwe situatie. Ik hield nog niet van mijn man Rich, maar ik begon hem wel stilaan aardig te vinden. Ik genoot in ieder geval van zijn gezelschap.

Op een middag hielp ik hem met wat werk in de tuin.

‘Rachel, wil je alsjeblieft mijn snoeischaar gaan halen?’ vroeg Rich. ‘Die moet in de kast in mijn kamer liggen.’

Ik legde mijn hark neer en ging het huis binnen. In zijn slaapkamer lag een mooi boeket rozen op het bureau, met een kleine ballon eraan waarop stond: ‘Ik hou van je.’

Er zat ook een klein briefje bij.

‘Lieve Rachel,

Gelukkige vierde week-verjaardag.

Ik hou van je,

Rich.’

Ik had veel gehuild sinds de bruiloft, maar de tranen die nu vloeiden, waren anders. Ik was dankbaar dat Rich er niet was om mijn reactie te zien, omdat ik erom gaf wat hij van me dacht. Ik kon mijn gevoelens niet uitleggen, omdat ik ze zelf niet begreep.

Ik vond de schaar en ging terug naar buiten.

‘Bedankt,’ zei ik, terwijl ik hem de schaar overhandigde.

Rich glimlachte naar me. ‘Ik wilde iets voor je doen.’

‘Ik vind het leuk,’ zei ik en ik meende het.

Een tweetal maanden na ons huwelijk had ik eindelijk voldoende moed verzameld om Rich om een baby vragen. Ik was veel te bang geweest om intiem te zijn met de man die ik pas één dag voor hij mijn echtgenoot werd, had ontmoet. Ik was nog steeds een beetje bang, maar hij had een grote grijns op zijn gezicht toen ik mijn vraag stelde.

‘Weet je hoe je een baby moet maken, Rachel?’ vroeg Rich met oprechte bezorgdheid in zijn stem. De kerk scheidde jongens en meisjes voor ze in de puberteit kwamen. Thuis en op school werden we uit elkaar gehouden. Verliefdheid was niet toegestaan. Daten was niet eens een optie. Het huwelijk was onze eerste kennismaking met intieme relaties.

Toch zei ik: ‘Ja.’

De ogen van Rich sperden zich open en hij hield zijn hoofd opzij alsof hij een hond was die net een onbekend geluid had gehoord.

‘Echt? Hoe weet je dat?’

‘Dat doe ik gewoon,’ zei ik, terwijl ik mijn gezicht van hem afwendde. Ik kon hem niet in de ogen kijken.

Die avond ging ik met hem mee naar zijn kamer. Rich kleedde zich uit. Daarna ontkleedde hij mij terwijl ik op het bed lag.

‘Wil je het zien?’ zei hij, terwijl hij over me heen leunde. Ik kneep mijn ogen dicht.

‘Nee!’

‘Mijn andere dames wilden het zien.’

‘Ik niet. Echt niet.’

In de daaropvolgende nachten begon ik me te ontspannen en het samenzijn met mijn nieuwe man werd makkelijker. Ik ontdekte al snel dat ik zwanger was. Toen ik ongeveer vier maanden ver was, vroeg Rich: ‘Hoe wist je van seks af voordat we getrouwd waren?’

Rich was mijn man en nu ook de vader van mijn ongeboren kind. Ik had dit zo lang geheim gehouden dat ik nauwelijks wist hoe ik hem moest antwoorden. En toen, zomaar, deed ik het.

‘Vader heeft het me geleerd.’

Deel 1

1. Een enorme stamboom

Er is maar één mens op aarde die een directe openbaring van God kan ontvangen en dat is Gods Profeet.

- Warren S. Jeffs

Hildale, Utah, 25 november 1986

‘Rachel, Becky, kom hier.’

Vader stond bij de kist van de Profeet, vooraan in het ontmoetingshuis. De Profeet was Leroy Johnson, de leider van de Fundamentalistische Kerk van de Heiligen der Laatste Dagen (in het Engels: The Fundamentalist Church of Latter-Day Saints – oftewel FLDS), en de enige man op aarde die waardig genoeg was om het woord van God te ontvangen, maar wij kenden hem als oom Roy.

Mijn zus Becky en ik liepen naar de kist. Onze vader was Warren Jeffs en hij was het hoofd van onze kerkschool. Vader nam onze handjes in elk van zijn handen en we hielden elkaar stevig vast. Ik was net drie jaar oud en Becky was twee maanden jonger dan ik. Onze moeders, vaders eerste twee vrouwen, waren zussen en ze waren tegelijkertijd zwanger geweest van Becky en mij.

‘Kunnen we deze meisjes een kruk geven, zodat ze hem kunnen zien?’ vroeg vader aan een van oom Roys vrouwen die in de rij stonden te wachten om hun eer aan hem te bewijzen. Ik kon mensen horen huilen.

Een dame met grijs haar bracht een klein geel krukje en zette het voor de kist. Vader hielp mij er eerst op. Ik had nog nooit eerder een dode gezien. Ik keek bang en nieuwsgierig naar de verdorde, bleke figuur die daar lag. Hij leek helemaal niet op de kale man met de welwillende glimlach die ik alleen nog maar op foto’s had gezien. Hij was zo oud en zijn gezicht zag er wit en nep uit. Hij was heel lang ziek geweest.

Ik had oom Roy niet ontmoet toen hij nog leefde, maar ik wist dat hij zelfs voordat mijn vader was geboren al de leider van de kerk was.

Vader leunde tegen me aan, plaatste zijn mond naast mijn oor en zei zachtjes: ‘Oom Roy was de beste man op aarde. Rachel, ik wil dat je nooit vergeet wat een voorrecht het is dat je de Profeet hebt gezien.’

De belangrijkste regel in de FLDS-religie is deze: stel nooit vragen aan de Profeet. Zelfs na de dood van oom Roy bleef Vader elke dag zijn preken aan ons voorlezen. Om zes uur ’s ochtends, nog vóór het ontbijt, voordat we iets anders deden. Deze lezingen werden als essentieel beschouwd voor onze spirituele groei.

Oom Roys lessen waren zeer specifiek. Mensen in onze kerk moesten zich nederig en gehoorzaam gedragen – naar de kerk toe, maar ook naar onze ouders en naar onze mannen toe. Vrouwen moesten lange jurken dragen met mouwen tot aan de pols en rokken tot aan de enkels. Jongens mochten voor het huwelijk niet eens de arm van een meisje aanraken. De Profeet bepaalde met wie en wanneer iemand moest trouwen.

Met het overlijden van oom Roy nam mijn grootvader van vaders kant, Rulon T. Jeffs, het ambt van Profeet van de FLDS over. Toen grootvader Rulon nog leefde, preekte vader haast elke dag tegen ons over de Profeet, vanaf de tribune in het ontmoetingshuis en vanuit zijn stoel in de woonkamer.

‘God en de Profeet doen goed,’ zei vader.

Als afstammeling van een Profeet was je een soort van koning in de FLDS. Sommige van mijn broers en zussen, en ik, hadden profetenbloed geërfd langs beide kanten van de familie.

Oom Roy was Profeet sinds 1949, drie jaar voordat hij onze kerk uitriep tot een volledig gescheiden eenheid van de Kerk van de Heiligen der Laatste Dagen in Salt Lake City (gekend als de Mormoonse Kerk). Vóór dat schisma beschouwde onze kerk zichzelf als een filiaal van de hoofdkerk in Salt Lake, maar in werkelijkheid was de onafhankelijkheidsverklaring van oom Roy slechts een formaliteit. Onze mensen waren al uit de traditionele LDS-kerk geëxcommuniceerd sinds 1935, omdat ze weigerden polygamie op te geven.

In die tijd was de Profeet John Y. Barlow, wiens oudere broer Ianthus Barlow mijn overgrootvader van moeders kant was. Ianthus verliet de kerk toen zijn broer Profeet werd, omdat hij zijn jongere broer niet wilde volgen, maar Ianthus bleef polygamie uitoefenen en aan zijn familie bijbrengen.

Meer dan vier decennia later, in 1978, trad de zoon van Ianthus, Isaac Barlow, tevens de vader van mijn moeder, met zijn gezin toe tot de kerk. Tegen die tijd was oom Roy de Profeet. De Barlows bleven maar een paar jaar, maar dat was lang genoeg voor Isaacs dochter Annette, en drie jaar later ook voor zijn dochter Barbara, om te trouwen met een jonge schoolmeester genaamd Warren Jeffs. Beide meisjes waren zeventien jaar oud ten tijde van hun huwelijk.

Ik ben geboren in Salt Lake City in 1983 als oudste kind van vaders tweede vrouw, Barbara Barlow. Daarmee was ik het eerste kind dat in zijn polygame gezin werd geboren, zijn eerste meervoudige kind. Mijn zus Becky, die samen met mij naar de kist van oom Roy werd geroepen, werd geboren uit de oudere zus van Barbara, Annette, waardoor Becky technisch gezien zowel mijn nicht als mijn zus was, hoewel we er nooit zo over dachten. Het was immers niet ongewoon dat zussen trouwden met dezelfde man.

Vlak na mijn moeders huwelijk met vader verlieten haar familieleden, de Barlows, de kerk weer. Ze maakten er bezwaar tegen dat mijn moeder haar man niet mocht kiezen, maar oom Roy had tegen mijn moeder gezegd dat ze met mijn vader moest trouwen en zo gebeurde het dus ook. De Barlows namen al hun andere kinderen mee toen ze vertrokken, en lieten Annette en Barbara aan hun lot binnen de kerk over.

Volgens de FLDS-kerk is weggaan het meest verdorvene dat je kunt doen en vader leerde zijn jonge echtgenotes dat ze toch ‘o zo gezegend’ waren dat ze met hem getrouwd waren, omdat de hele familie Barlow in de hel terecht zou komen en alleen zij tweeën goed genoeg waren bevonden om aan de verdoemenis te ontsnappen. Ik weet niet of dit de reden was waarom moeder Annette en moeder Barbara geen affectie toonden naar hun kinderen toe. Ik wist dat mijn moeder van me hield, maar ze was moeilijk te benaderen en ze praatte niet veel. Ze zou nooit zonder reden een van haar kinderen omhelzen, zo was ze gewoon niet.

Moeder Annette was precies hetzelfde met Becky en haar andere kinderen. Vader zei soms dat hij zowel moeder als vader voor ons moest zijn, alsof het zijn rol was om dicht bij de kinderen te staan, maar de moeders die later kwamen en die uit gezinnen in de kerk afkomstig waren, toonden wel genegenheid naar hun kinderen toe.

Zo groeide ik op in Sandy, Utah, een voorstad van Salt Lake City, in de wetenschap dat we anders waren dan alle anderen. Onze families waren groot, we kleedden ons bescheiden, ons haar moest op een bepaalde manier worden gevlochten. We behoorden tot een kerk die de buitenwereld niet leek te begrijpen.

‘Het is goed om anders te zijn,’ zei vader vaak tegen alle kinderen. ‘Als we waren zoals iedereen in de wereld, zouden we heel slecht zijn, net zoals zij.’

‘Daarom zijn jullie kinderen zo bijzonder,’ zei hij. ‘Omdat jullie het voorrecht hebben de Profeet te kennen, de grootste man ter wereld. Hij leert ons dingen die rechtstreeks van de Hemelse Vader afkomstig zijn.’

Als directeur van onze private kerkschool, Alta Academy genaamd, bezat vader volledige controle over wat we leerden. Elke ochtend aan het begin van de schooldag was er de ochtendles, die in de vergaderzaal werd gehouden en door alle leerlingen samen werd bijgewoond. Vader leerde ons dan over de kledingvoorschriften, over het bedekt houden van ons lichaam, en dat jongens geen meisjes mochten aanraken en omgekeerd. Daarna gingen we allemaal in de rij staan om naar onze verschillende klassen te gaan. De jongens en meisjes zaten samen tot en met het vijfde leerjaar, tot we elf werden. Daarna werden we van elkaar gescheiden gehouden en hadden de meisjes geen communicatie of sociaal leven meer met de jongens.

Geen van de leraren op de kerkschool had verder gestudeerd. Ook vader niet, toch was hij een goede leraar. Hij had zichzelf geleerd om computers te programmeren en hij kon wiskunde tot en met trigonometrie uitleggen. We kregen ook les in lezen, wetenschap, geschiedenis en Engels, en dit tot we veertien jaar oud waren, wat ons negende schooljaar was.

Daarnaast werden we ook geschoold in de geschiedenis van de Mormoonse Kerk (althans, zoals de FLDS die zag). We leerden dat Joseph Smith een uitverkoren Profeet van de Heer was, en dat de mormonen in de negentiende eeuw waren vervolgd en uit hun land werden verdreven. Ons werd geleerd dat de wereld altijd tegen ons was en altijd tegen ons zou zijn. Onze enige bescherming daartegen was het gehoorzamen van de Profeet. En als we ooit de kerk zouden verlaten, zouden we verdoemd zijn, en van alle engelen in de hel zouden we de meest ellendige zijn. Als we goed waren en lief bleven, zouden we gezegend zijn.

We woonden in een prachtig gebied aan de monding van Little Cottonwood Canyon, zo’n negen kilometer ten oosten van het centrum van Sandy, en vader nam ons vaak mee de berg op aan de overkant van de straat. Het huis was een onopvallende stenen constructie die in de jaren zeventig werd gebouwd. Er waren acht slaapkamers, één voor elke moeder. De kinderen deelden hun kamer met de broers en zussen die het dichtst bij hun eigen leeftijd lagen. Jongens en meisjes deelden niet alleen geen kamers, maar mochten ook nooit elkaars kamer betreden.

Becky en ik mochten een paar kinderfilms kijken toen we klein waren – zo herinner ik me Bambi en Assepoester – op een videorecorder in de slaapkamer van onze grootmoeder. We kregen ook een paar kinder- en schoolboeken, waaruit we leerden lezen. Boeken uit de buitenwereld, oftewel ‘heidense’ boeken, werden streng gecontroleerd. Vooral romantisch getinte boeken waren verboden. Het was immers onfatsoenlijk om zelfs maar aan een jongen te denken, laat staan om er een leuk te vinden.

We hadden weinig geld – vader verdiende niet veel als directeur van onze kerkschool. Het grootste deel van het gezinsinkomen werd gegenereerd door moeder Barbara, die thuis geld verdiende met naaiwerk. We hadden verschillende grote industriële naaimachines in de familiekamer staan. Soms hielpen wij kinderen moeder met het knippen van de draden en het binnenstebuiten keren van de afgewerkte producten. Maar met zoveel mensen om te onderhouden, was er nooit genoeg geld. Vader weigerde te leven van de overheid, dus hadden we geen voedselbonnen, medische verzekering, of een van de andere soorten hulp waarop andere FLDS-gezinnen vertrouwden wanneer ze dat nodig hadden.

Daardoor kwamen al onze meubels en beddengoed uit tweedehandswinkels. Niets paste bij elkaar. Er lag lelijk erwtgroen tapijt door het hele huis en onze afzichtelijke tweedehands banken waren vernederend. Ik vond het heerlijk om af en toe iets nieuws te kopen bij Kmart of een andere discountwinkel. Ik droomde van een mooi huis met bijpassende banken in de woonkamer, bijpassende vloerkleden en handdoeken in de badkamer, en mijn eigen slaapkamer waar de meubels en de inrichting bij elkaar pasten.

Er waren verschillende badkamers, maar er was er één die niemand ooit gebruikte, tenzij je jezelf onder dreigde te plassen. Die badkamer lag naast de bijkeuken, en we noemden deze de bijkeuken-badkamer. Het was er altijd rommelig en de wc-bril was altijd ijskoud. Omdat niemand die kamer graag gebruikte, was dit een perfecte plek om je te verstoppen en een heidens boek te lezen, als je er een te pakken kon krijgen.

Elke ochtend maakte vader een lijst met taken voor ons en niemand werd daarbij vergeten. Hij zette een moeder en enkele kinderen in de keuken om de maaltijden te bereiden en op te ruimen, terwijl een andere moeder en enkele kinderen het huis moesten schoonmaken. Nog een moeder en wat oudere kinderen moesten voor de jongere kinderen zorgen.

Elke dag moest één moeder en één van ons meisjes de was doen, en dat duurde de hele dag. Dit was een enorm karwei en ik haatte het wanneer ik aan de beurt was. Er waren geen wasmanden, dus lagen er altijd grote stapels kinderkleren op de vloer. De stapel wasgoed van het hele gezin leek wel een berg voor mij, en deze moest gesorteerd en gevouwen worden in ieders individuele mand. Een moeder hoorde me klagen over al dat vouwen en stuurde me de kelder in.

‘Je mag pas naar boven komen als het klaar is!’

Klagen werd beschouwd als een zonde, mijn straf had dus eigenlijk nog veel erger kunnen zijn.

We hadden een mooie keuken, maar vooral lege kasten. Het leek wel alsof er nooit genoeg eten was, en wat er was, vonden wij kinderen behoorlijk vies. Er waren jaren dat we niet veel melk of vlees aten, en we hadden nooit suiker of andere bewerkte granen, of snoep. De moeders haalden emmers rauwe honing als ze zich dat konden veroorloven. Meestal leefden we van zelfgebakken volkorenbrood, pap, bonen, groenten die we in de zomer zelf verbouwden en veel zilvervliesrijst.

In andere opzichten verschilde onze jeugd niet zoveel van wat kinderen buiten de kerk meemaakten, behalve dan dat wij een groter gezin waren dan de meesten. Ik was de derde van zeven meisjes op een rij, voordat vaders eerste zonen werden geboren. Mijn zus Becky en ik waren praktisch een tweeling. We deelden een slaapkamer, geheimen, alles. Toen we vijf waren, liet vader ons beginnen met vioollessen bij Jennifer Wall, die zeer getalenteerd was en het leren leuk maakte voor ons. (Zij trouwde later met vader.) We speelden met onze poppen, fietsten en gingen elke donderdag zwemmen in het zwembad van onze oom Wallace. Vader leerde ons allemaal zwemmen toen ik zeven was. Hij nam extra tijd voor me en leerde me alle verschillende slagen en hoe ik moest duiken.

Elke vrijdagavond moesten we een voor een voor de familie gaan staan en een liedje of een toneelstukje opvoeren. Vader nam ons elke zomer minstens één keer mee uit vissen. Als hij thuiskwam van een drukke werkdag, vroeg hij aan ons kinderen om toneelstukjes voor hem op te voeren. Soms deed hij mee en haalde hij gekke capriolen uit om ons aan het lachen te maken. Hij gaf de voorkeur aan de meisjes en bracht veel meer tijd met ons door om leuke dingen te doen, dan met de jongens.

Meestal was onze verbeelding ons favoriete vermaak. Dankzij de paar films en boeken die we hadden gelezen, konden we urenlang doen alsof. Als we niet naar school gingen of geen taken hadden, verzonnen we verhalen en avonturen om onszelf te vermaken. Er was ook een grote voortuin en een klein bos met bomen in de achtertuin – we noemden dit ‘Het woud’ – waar Becky en ik naartoe gingen om weg te zijn van alle anderen. Daar bouwden we hutten of boomhutten. Het was onze gelukkige plek.

Er was ook een grote tuin waar in de lente en zomer allerlei soorten groenten werden geplant. Elke dag werd een van de meisjes aangesteld om water te sproeien en onkruid te wieden. Er was een kleine boomgaard met fruitbomen – appelen, pruimen, peren, perziken en abrikozen – en we aten vaak van het onrijpe fruit. Er stond ook een prachtige collectie van rozen bij het voorportaal. De struik die het dichtst bij de voordeur stond, was mijn favoriet: een vredesroosstruik, waaraan grote roze en gele bloemen groeide.

Dit Eden van ons werd omringd door een betonnen muur van twee meter hoog, een typisch kenmerk van elk huis waar ik woonde. Als kind dacht ik dat deze muren bedoeld waren om de boze wereld buiten te houden. Maar na verloop van tijd realiseerde ik me dat ze er net zo goed stonden om ons binnen te houden.

2. De Zonden van de Vader

‘Rachel, vader wil even met je bellen,’ zei moeder Annette op een dag in de zomer van 1992.

Ik reikte naar de telefoon.

‘Rachel, kom naar mijn kantoor,’ zei vader.

Hij was onlangs begonnen met speciale aandacht aan mij te besteden. Hij nodigde mij uit om tijd met hem door te brengen zonder de andere kinderen erbij. Wij waren toen met zeven meisjes en drie jongetjes van drie jaar en jonger. Ik had geen idee waarom hij mij boven alle anderen verkoos. Hij nam me mee voor een ritje of om boodschappen te doen, of om in een restaurant te gaan eten. Alleen wij tweeën. Maar meestal liet hij me bij hem op kantoor zitten. Daar las ik dan een van de boeken die hij had liggen, of ik hielp hem met opruimen of met een klusje dat hij me opdroeg.

Toen ik die dag aankwam, was het licht in het kantoor erg schemerig. De jaloezieën waren dichtgetrokken, zodat alleen een klein stroompje middagzonlicht door de lamellen scheen. Vader zat in de stoel achter het bureau.

‘Kom binnen, Rachel. Kom dichterbij,’ zei hij en wenkte me naar hem toe.

Hij trok me op zijn schoot, bewoog zijn handen onder me, schoof me van zijn schoot en draaide me om met mijn gezicht naar hem toe. Zijn broek was los en zijn geslachtsdelen lagen bloot. Ik snakte naar adem. Ik had nog nooit de private delen van een man gezien, alleen die van mijn kleine broertjes wanneer ik hun luiers moest verschonen. Vader had ons altijd geleerd dat onze lichamen heilig waren en dat het een zonde was als iemand ze onbedekt zag.

Vader nam mijn hand en legde die op zijn penis. Ik probeerde me terug te trekken, maar hij hield mijn hand stevig vast en legde zijn hand over de mijne. Hij begon mijn hand open en dicht te knijpen.

Ik sloot mijn ogen en draaide me weg, maar met zijn vrije hand pakte hij mijn kin en draaide mijn gezicht weer naar hem toe.

‘Rachel, kijk. Zo ziet een man eruit.’

Ik was zo bang. Ik wilde wegrennen. Ik wilde schreeuwen. Ik wilde brullen. Maar dat durfde ik niet. Strikte gehoorzaamheid aan onze vader en moeder was de op een na belangrijkste regel, na nooit de Profeet in twijfel trekken. Ik was bang voor wat vader met me zou doen als ik niet gehoorzaamde.

‘Rachel, zie je hoe een man hard wordt als je hem aanraakt? Draai niet weg, kijk.’

Waarom laat hij me dit doen? Dit is slecht. Vader zelf leert ons dat. Doet vader dit omdat ik acht jaar oud ben? Er werd ons aangeleerd dat acht de leeftijd was waarop we verantwoording moesten afleggen, wanneer we verantwoordelijk zouden worden voor onze eigen zonden.

Naarmate zijn ademhaling sneller werd, leek het gevoel van schaamte in mijn hart aan te sterken en me te verlammen.

Die namiddag liep ik van zijn kantoor naar huis en voelde me een echte zondaar. Ik had iets vreselijks gedaan en ik was bang dat mijn moeders en broers en zussen zouden zien wat er in vaders kantoor was gebeurd. Toen ik thuiskwam, ging ik meteen naar mijn slaapkamer. Ik kon niet met mijn familie eten, ik werd overmand door schuldgevoelens. Uiteindelijk, toen mijn zussen naar bed kwamen om te slapen en de duisternis de slaapkamer vulde, huilde ik stilletjes in mijn kussen tot ik in slaap viel.

De volgende ochtend en elke dag daarna deed vader alsof er niets was gebeurd.

‘Meisjes, laten we gaan wandelen!’ zei vader toen hij op een warme dag in juli door de voordeur kwam. We zochten haastig onze schoenen en sokken bij elkaar, aangezien we in de zomer zoveel mogelijk op blote voeten liepen om koel te blijven. Omdat we lange jurken en lang ondergoed moesten dragen, waren blote voeten onze enige houvast. Er was één toegewezen sokkenmand voor het hele gezin en daar moesten we doorheen graven om een gepast paar te vinden. Die dag droeg ik een blauwe en een zwarte sok die te groot was, waardoor de hiel tot aan mijn enkel kwam.

Toen ik de veranda op liep, zag ik vader met enkele van mijn zussen en onze hond Sunny – een van de Duitse herders die we in de loop der jaren hadden gekregen – al naar de weg rennen om die over te steken en naar de berg te gaan. Ik rende om hen in te halen. Terwijl we in onze overduidelijk kerkelijke jurken en vlechten stonden te wachten tot alle auto’s voorbij waren zodat we konden oversteken, toeterde de bestuurder van een rode auto en schreeuwde uit het raam. Dat gebeurde vaak, dat heidenen naar ons lachten en wezen.

Het eerste deel van de wandeling was een gemakkelijk stuk over het zandpad naar de watertank. Vanaf daar werd het pad steiler. Vader en Sunny leidden de weg over het hertenpad naar de heuvelrug. Af en toe kwam Sunny naar beneden om ons meisjes te controleren. We bleven achter, pratend, lachend en vermoeid.

‘Meisjes, als jullie energie willen besparen, moeten jullie stil zijn en een constant tempo aanhouden,’ zei vader. We werden stil en liepen verder.

Op de top klommen we over de kam aan de andere kant van de berg, naar wat we Lookout Rock noemden. We klauterden naar de top en keken uit over Bell’s Canyon en een prachtig beekje dat door de vallei diep onder ons kronkelde. Het was makkelijk om even de lelijke dingen te vergeten.

‘Wie het eerst bij de beek is!’ zei vader en hij rende weg.

We gingen hem achterna. Terwijl ik rende, blies de koele klooflucht tegen mijn gezicht; het voelde als vrijheid.

Ongeveer halverwege stopten Becky en ik bij Bell’s Cave, een verlaten mijngrot, uitgegraven in de zijkant van de berg.

‘Durf je daar naar binnen te gaan?’ vroeg ik aan Becky.

‘Ik weet het niet. Het is zo donker,’ zei ze. ‘Durf jij?’

Becky hield de rok van mijn jurk vast en ik de mouw van de hare. We namen een paar voorzichtige stappen, totdat de duisternis drukkend aanvoelde.

‘Ik heb er nu niet echt zin in,’ zei ik, terwijl ik probeerde om niet bang te klinken.

‘Nee, ik ook niet.’

Toen hoorden we een geluid aan het einde van de grot. Ik greep Becky’s arm, waarna we ons allebei omdraaiden en wegrenden.

De andere meisjes, vader en Sunny waren al bij de beek toen we daar aankwamen.

‘Waar waren jullie?’ vroeg vader met een licht opgetrokken wenkbrauw.

‘We probeerden dapper te zijn en de grot in te gaan,’ zei ik.

‘Haal wat te drinken uit de beek voordat we naar huis gaan,’ zei hij.

We stopten onze handen in het ijskoude water en dronken tot we voldoende hadden, een traktatie op zo’n warme dag.

Toen we terug de berg af gingen in de richting van ons huis, liepen vader en Sunny vooruit, maar Becky en ik namen rustig onze tijd. Plotseling hoorden we een luid gekrijs, gevolgd door geschreeuw. In de verte zagen we vader naar de weg voor ons huis rennen. Becky en ik begonnen te rennen om hem in te halen.

‘Ga direct naar huis,’ zei vader. ‘Blijf weg.’

Maryanne had samen met vader gewandeld en ze hielp ons jongere meisjes met het oversteken van de straat, maar ze huilde.

‘De dame in de auto zag Sunny de straat niet oversteken,’ zei Maryanne. Sunny’s achterbeen was tijdens het ongeluk eraf gerukt. Terwijl wij in de hal zaten te huilen, ging vader iemand halen om Sunny uit zijn lijden te verlossen.

‘Ik ben verdrietig vanwege Sunny, maar ik ben ook blij dat het niet een van jullie meisjes was die werd overreden,’ zei hij toen hij weer binnenkwam.

Die avond hadden we na het avondeten een gezinsgebed en vader dankte zijn hemelse Vader dat wij allemaal veilig waren. Toen omhelsde hij ons, wenste ons allemaal een goedenacht toe en stuurde ons naar bed.

Drie dagen later zat ik met Becky op de schommels toen ik vader ‘Rachel!’ hoorde roepen vanaf het pad dat naar school leidde. Er ging een rilling door me heen – ik had hem de afgelopen week gemeden, om te voorkomen met hem alleen te zijn, sinds mijn laatste bezoek aan zijn kantoor. Ik gleed langzaam van de schommel en liep naar hem toe, mijn ogen op de grond gericht.

‘Kom mijn kantoor schoonmaken,’ zei vader toen ik naderde. ‘Wil je dat voor me doen?’

Ik wist dat ‘Ik wil niet’ zeggen hem kwaad zou maken, hoewel dat precies was wat ik wilde doen. Hij verwachtte mijn gehoorzaamheid.

‘Ja,’ zei ik en ik liep een paar passen achter hem mee.

‘Rachel, waarom loop je niet naast me?’

Ik wist dat hij wist waarom, maar ik haalde hem in, hield mijn armen gevouwen om elk contact te vermijden en probeerde mezelf ervan te overtuigen om het slechte gevoel dat ik hierover had, te negeren.

Toen we de school bereikten, ging ik achter hem aan de trap op naar zijn kantoor. Hij stak de sleutel in de deur die altijd op slot was, of hij er nu was of niet. (Zijn zus Rachel, de assistente van de directeur, was de enige andere persoon die ook een sleutel had.)

Ik besloot om vaders kantoor zo snel mogelijk schoon te maken en weg te gaan voordat er iets vreemds kon gebeuren. Ik haalde de schoonmaakproducten tevoorschijn en begon de ramen te wassen. Vader nam plaats op de bank terwijl ik werkte. Mijn handen trilden toen ik de telefoon en de papieren op zijn bureau opruimde. Ik stofzuigde de vloer, zette de stoelen op hun juiste plaats bij het bureau en toen was ik klaar.

‘Rachel, kom hier.’

Ik keek naar hem. Zijn broek was los en zijn penis was zichtbaar.

‘Kom hier,’ zei vader opnieuw.

Doodsbang liep ik langzaam naar hem toe. Toen ik dicht genoeg bij hem was, nam hij mijn arm en trok me naast hem op de bank. Hij legde mijn hand op zijn stijve penis en begon die op en neer te bewegen. Na een paar minuten stond hij me op, tilde mijn jurk op en trok mijn onderbroek naar beneden. Hij zette me op zijn schoot, legde mijn hand terug op zijn penis, stak zijn hand tussen mijn benen en begon te wrijven. Hij zei geen woord terwijl hij deze dingen deed.

Vader was niet alleen mijn vader, hij was de zoon van de Profeet, de directeur van onze kerkschool, de man die belast was met de geestelijke opvoeding van alle kinderen, vooral die van hemzelf.

Toen hij klaar was met mij, zei vader: ‘Je kunt naar huis gaan.’

De zon op mijn rug gaf me wat verlichting toen ik terugliep naar ons huis.

‘Rachel, kom je avondmaal eten,’ zei moeder Annette toen ik binnenkwam, alsof ze wist dat ik van plan was om meteen weer naar mijn kamer te gaan. Ik ging zitten op de plaats die voor me was vrijgemaakt en mijn mond werd droog. Het diner die avond was een gerecht dat we ‘cheesy business’ noemden en het bestond uit opgeklopte aardappelen, maïs, spaghettisaus en kaas. Meestal hield ik van kaasachtige gerechten, maar het zag er niet aantrekkelijk uit. Ik dwong mezelf elke hap door te slikken tot ik klaar was, zodat ik niet ongehoorzaam leek.

Die avond, toen ik in bed lag, probeerde ik mezelf ervan te overtuigen dat vader hoogstwaarschijnlijk nooit meer zulke rare dingen met me zou doen, dat hij zich gewoon anders voelde deze laatste week. Maar het werd alleen maar erger.

Die zomer riep vader me telkens opnieuw naar zijn kantoor, minstens twee of drie keer per week. Elke keer was hij nog meer vastberaden om me zover te krijgen dat ik hem vrijwillig aanraakte, zonder dat hij mijn hand hoefde te pakken en me zo dwong. Ik weigerde. Ik trok mijn hand terug en keek weg, terwijl hij bleef zeggen: ‘Rachel, leg je hand hier.’ Uiteindelijk moest hij mijn hand op hem leggen en hij weigerde om me zijn kantoor te laten verlaten voordat hij zijn zin had gekregen.

Toen hij op een dag in zijn kantoor op de bank zat en zich aan mij blootstelde, zei hij opnieuw: ‘Ik wil dat je me aanraakt.’ Hij pakte mijn arm vast en bleef dit keer op keer zeggen. ‘Rachel, ik wil dat je me aanraakt.’ Ik besefte dat hij me niet zou laten gaan tot ik hem gehoorzaamde, dus deed ik wat hij van me vroeg.

De volgende dag nam vader me mee voor een ritje in zijn auto om te gaan winkelen voor de school.

‘Je bent gisteren niet geslaagd voor je test,’ zei vader terwijl hij reed. Ik keek hem verward aan. Welke test? ‘Ik vroeg je om me aan te raken om te zien of je dat zelf wilde en je deed het. Dat bewijst dat je immorele gedachten en verlangens hebt.’

Eerst draagt hij me op om hem te gehoorzamen en nu beweert hij dat hij me gewoon aan het testen was?

Ik zei geen woord tegen hem, draaide mijn hoofd om uit het raam te kijken en huilde stilletjes.

‘Becky, laten we doen alsof we kamperen op de berg,’ zei ik tegen mijn zus toen we op een middag in de tuin speelden. ‘Ik zal vader zijn en jij bent mijn vrouw. Melanie, Shirley en Angela, onze kleine zusjes, kunnen onze dochters zijn.’ Ik moest Vader spelen omdat ik het oudste meisje was dat speelde. Trouwens, we hadden geen grote broers, alleen kleintjes, die nog te jong waren om mee te spelen.

Becky ging onze zussen halen en ik begon ‘kampeerspullen’ te verzamelen voor onze avonturen, zoals een oude rugzak, wat speelgerei en een deken. Bijna elke keer dat we deden alsof, besteedden we meer tijd aan de voorbereidingen dan aan het eigenlijke avontuur. Het maakte niet uit. We vonden het leuk en we bleven de hele middag buiten, totdat Moeder Gloria, Vaders derde vrouw, ons binnenriep voor het avondeten. Ik haatte het om naar binnen te gaan en de betovering van een ‘normale’ jeugd te verbreken.

‘Rachel, wil je met me meerijden?’ vroeg vader. Tegen die tijd had ik genoeg ervaring om aan te voelen dat hij dat bizarre gevoel weer over zich had, maar ik was bang om hem te trotseren. In het verleden, wanneer ik hem niet gehoorzaamde, strafte hij me, of ontnam hij me privileges. Hij kon mijn zussen en broers meenemen op een uitje en tegen mij zeggen: ‘Rachel, je mag niet mee.’ Mijn broers en zussen namen dan aan dat ik iets stouts had gedaan en ze behandelden me daardoor slecht. Dat deed meer pijn dan wat vader deed, het was haast onmogelijk om te verdragen, dus moest ik een keuze maken. Om de goodwill en genegenheid van mijn familie te behouden, moest ik aan vaders goede kant blijven en doen wat hij zei. Het was het me waard om de goedkeuring van mijn zussen te blijven behouden, ook al hadden ze geen flauw idee wat ik doormaakte.

Vader nam me die dag mee naar de top van de berg. Toen hij de auto stopte, zei hij: ‘Ik moet naar het toilet. Ik ga tussen de bomen staan. Jij moet de wacht houden.’ Hij zei waar ik moest staan en liep een eindje weg.

‘Rachel! Rachel! Kom hier!’ riep vader nog geen minuut later.

Met een vreselijke angst die mijn voeten leken te verankeren, moest ik me stap voor stap naar hem toe slepen. Ik stopte een meter bij hem vandaan. Hij stond met zijn rug naar me toe, maar ik kon zien dat hij onbedekt was.

‘Rachel, kom hier.’

Ik deed nog een kleine stap voorwaarts, dicht genoeg voor hem om mijn arm te grijpen en me voor hem te trekken.

‘Er zitten een hoop muggen op me hier,’ zei vader, die naar zijn genitaliën wees. ‘Je moet ze van me af halen.’

‘Nee, alsjeblieft,’ zei ik, terwijl ik probeerde weg te kijken.

‘Jawel, je moet dit doen.’ Hij duwde mijn hoofd naar zijn geslachtsdelen. Ik was klein genoeg om niet diep te hoeven bukken. ‘Haal ze weg.’

Ik trok me weg, maar hij rukte me weer naar zich toe. ‘Daar, haal ze eraf.’

Ik begon te huilen, maar probeerde mijn gezicht weg te draaien, zodat hij dit niet zou zien. Ik wilde niet dat hij het wist. Rachel, als je dit achter de rug wilt hebben, moet je doen wat hij zegt. Doe het nou maar en het is klaar. Ik opende mijn ogen. De intieme delen van mijn vader bevonden zich vlak voor mijn gezicht.

‘Er zijn geen muggen!’ zei ik.

‘Toch wel.’

Vader zou me niet laten gaan tot ik hem op de een of andere manier zou aanraken, dus deed ik alsof ik de muggen wegveegde.

Toen ik tien was, begon vader me mee te nemen naar boekwinkels en bibliotheken om me pornografie te tonen. Hij zette me dan neer op de kinderboekenafdeling, vertrok vervolgens naar de achterkant van de winkel waar de ‘volwassen’ boeken stonden, koos wat hij me wilde laten zien en bracht het naar mij. Voor andere klanten leek het alsof een liefhebbende vader zijn kind voorlas.

‘Rachel, kijk wat mannen en vrouwen samen doen.’ Of: ‘Kijk wat mannen en vrouwen zichzelf aandoen.’

Als het op de kinderboekenafdeling te druk was, liet vader me hem volgen naar een andere afdeling van de winkel, waar bijvoorbeeld tuinieren of natuurwetenschappen stond, waar haast geen klanten waren, zodat hij me in detail kon uitleggen hoe baby’s werden gemaakt en geboren.

‘Vader, ik wil dit niet zien.’

‘Ik wil dat je naar deze foto’s kijkt.’

Vader legde zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd en dwong me om te kijken. Ik schaamde me ervoor dat andere mensen in de winkel konden zien dat ik niet wilde kijken naar wat hij me wilde tonen, dus uiteindelijk gehoorzaamde ik hem altijd. Vaak nam hij me mee naar zijn kantoor, kleedde ons beiden uit en liet ons, zonder de eigenlijke penetratie, dan de standjes nadoen van de foto’s die hij me net had laten zien.

Telkens wanneer vader een nieuwe vrouw kreeg was ik blij, want na elk nieuw huwelijk liet hij me een paar maanden alleen. Vader trouwde met zijn vierde vrouw, Brenda Jessop, in het voorjaar van 1993. Nadat hij in september van 1995 met zijn vijfde vrouw, Monica Sue Jessop, trouwde, liet hij me zes heerlijke maanden alleen. Ik hield van die zes maanden vrijheid en ik hield van Moeder Monica omdat ze hem bezighield.

In die maanden bracht ik veel tijd door met mijn zussen, die deden alsof we kampeerden in het ‘woud’ in onze achtertuin.

Op een dag zei ik tegen Becky: ‘Laten we spelen alsof we heidenen zijn. Melanie is jouw dochter, en Shirley en Angela zijn mijn meisjes. Levi’ - de oudste van onze kleine broers - ‘kan de prediker zijn die ons overtuigt om onze levenswijze aan te passen.’

We stroopten allemaal onze mouwen en leggings op om onze ledematen te ontbloten zoals de heidenen dat deden. We maakten ‘huizen’ door kleine hutten te maken van takken en we deden alsof onze fietsen auto’s waren voor vervoer.

‘Laten we samen op vakantie gaan,’ zei ik. We stapten op onze fietsen en reden rond het huis. Toen we bij de glazen deur kwamen, stapten we af en bewonderden we onze blote armen en benen in de weerspiegeling. Het kwam niet in ons op dat iemand in het huis ons kon zien. We stapten weer op onze fietsen en keerden terug naar onze hutten in de bossen.

Twee minuten later kwam moeder Barbara naar buiten. ‘Vader wil dat jullie je pyjama aantrekken omdat jullie blote armen en benen hebben.’

‘Maar moeder,’ zei ik, ‘we stonden op het punt om bekeerd te worden. Levi ging ons leren over het evangelie.’

‘Doe wat vader zegt.’

We gingen naar binnen en trokken onze pyjama’s aan. Terwijl we ons omkleedden, beantwoordde moeder Barbara een telefoontje. ‘Vader wil dat jullie naar zijn kantoor lopen,’ zei ze.

‘Alsjeblieft, nee!’ zeiden we. Er waren veel mensen in de school. Het was nazomer en de leraren maakten hun klaslokalen klaar. We zouden worden vernederd door zo midden op de dag rond te paraderen in onze pyjama’s.

Maar zoals altijd was ongehoorzaamheid geen optie.

Vaders oudere broer, Leroy Jeffs, was in zijn kantoor toen we aankwamen. Ik schaamde me dat oom Leroy ons in onze pyjama zag.

‘Ga zitten,’ zei vader, terwijl hij naar de stoelen voor zijn bureau wees. ‘Ik ga jullie straffen omdat jullie weten dat wat jullie deden, verkeerd was. Waarom zou je ooit als de heidenen willen zijn? Ze zijn smerig en immoreel. Daarom lopen ze naakt rond.’

Vader pakte een meetlat en sloeg mij als eerst omdat ik de oudste was, daarna volgden Becky en Melanie.

‘Je moet dankbaar zijn dat je deel uitmaakt van het priesterschap,’ zei vader toen hij klaar was.

3. Mind games

‘Opstaan, meisjes!’ zei vader op een ochtend, terwijl hij het licht in onze slaapkamer aanknipte en daarna verder door de gang liep.

‘Maar we zijn zo moe!’ zei Becky. We vielen allebei meteen weer in slaap.

Vader kwam een paar minuten later terug en zag dat we nog in bed lagen. Hij reikte naar het lichtknopje en deed het zonder iets te zeggen weer uit.

Goed, dan kan ik wat langer slapen, dacht ik.

Na een paar minuten stond Becky op en deed het licht weer aan. ‘We kunnen beter opstaan, Rachel. We moeten naar school.’ We zaten op dat moment in het vierde leerjaar.

Vader liep weer langs en deed het licht uit.

‘Oké, dan denk ik dat we wel wat langer kunnen slapen,’ zei Becky al geeuwend en ze ging weer liggen.

Na nog eens tien minuten was het mijn beurt om op te staan en het licht aan te doen. Maar vader kwam meteen weer terug om het opnieuw uit te doen.

‘Misschien is er vandaag geen school,’ zei ik en ging weer liggen.

Becky en ik waren allebei weer in slaap gevallen toen moeder Barbara onze kamer binnenkwam. ‘Meisjes! De school is al begonnen! Jullie zijn te laat!’

Ik wreef de slaap uit mijn ogen. ‘Vader deed steeds het licht weer uit, dus we dachten dat hij wilde dat we verder sliepen.’

‘Je kunt dan tenminste opstaan om me te helpen met de vaat,’ zei moeder Barbara.

We kleedden ons aan en gingen naar de keuken, waar we snel het aanrecht afveegden en de vaatwasser inlaadden. De dag zag er verleidelijk zonnig en warm uit, en we wilden zo snel mogelijk naar buiten.

De telefoon ging. Moeder nam op, zei een paar keer ‘Ja’ en ‘Nee’ en hing op.

‘Vader wil dat jullie twee naar school gaan.’

‘Maar we zijn nu te laat. Waarom deed hij steeds weer ons licht uit?’

‘Ik weet het niet, maar pak je boeken nou maar en maak dat je wegkomt.’

Ik kon zien dat Moeder Barbara het erg vond voor ons, maar ze was net zo bang om vader ongehoorzaam te zijn als wij.

Op weg naar school had ik een idee. ‘Laten we heel langzaam lopen, Becky, zodat we er pas zijn wanneer het tijd is voor de pauze. Dan kunnen we naar binnen glippen en onze boeken in onze bank leggen, waardoor het zal lijken alsof we er al die tijd al waren als iedereen weer binnenkomt.’ We treuzelden dus en stopten om naar de honden in de kennels en de kippen in het hok te kijken. Vijf minuten voor de pauze haastten we ons naar het klaslokaal. Onze lerares, Ora Steed Jeffs, was daar een leerling aan het helpen met huiswerk. Ora was een van grootvaders vrouwen en ze was erg mooi. Vader was erg op haar gesteld en vroeg haar vaak om naar zijn kantoor te komen voor lange privébijeenkomsten. (Nadat grootvader stierf, ongeveer acht jaar later, trouwde vader met haar en met een aantal andere vrouwen van grootvader.)

‘Waarom gaan jullie niet naar buiten om met de andere kinderen te spelen?’ vroeg mevrouw Jeffs.

Op het grasveld achter de school speelden onze klasgenoten het spel ‘Steel de Vlag’. We deden meteen mee, maar binnen de kortste keren kwam mevrouw Jeffs ons weer halen. ‘Jullie vader wil jullie zien.’

We volgden mevrouw Jeffs naar boven, vaders kantoor in.

‘Ik wil dat je deze meisjes vandaag een onvoldoende geeft voor hun houding en gedrag,’ zei vader tegen haar. Tegen ons zei hij: ‘Jullie zijn de dochters van het schoolhoofd en zouden een goed voorbeeld moeten geven aan de andere leerlingen, maar vandaag gaven jullie een heel slecht voorbeeld door te laat te komen.’

We zeiden allebei ‘Oké’ en volgden mevrouw Jeffs naar buiten. We waren nauwelijks terug in de klas toen vader ons opnieuw naar zijn kantoor riep.

‘Jullie worden van school gestuurd. Jullie waren niet alleen te laat en gaven een slecht voorbeeld, maar jullie doen ook niet alsof jullie het erg vinden. Pak jullie schoolboeken en ga naar huis. Jullie mogen niet terug naar school totdat ik het zeg.’

Vader denkt niet goed na, dacht ik. Ik durfde dit niet tegen Becky te zeggen, maar ik had het gevoel dat zij hetzelfde dacht.

Diezelfde nacht was er brand in het huis van oom Ron Rohbock en vader werd weggeroepen om de familie te helpen. Ik had het gevoel dat de afleiding en het gebrek aan slaap in ons voordeel zouden werken, en met dat in gedachten zei ik de volgende ochtend tegen Becky: ‘Ik wed dat vader vergeten is dat hij ons heeft geschorst. Laten we gewoon naar school gaan.’

Becky en ik zaten stipt om kwart over zeven aan onze banken en de school ging verder alsof er nooit iets was gebeurd.

De volgende keer dat vader me naar zijn kantoor riep tijdens schooltijd, was het om me te vermanen voor iets heel anders. ‘Je leraar vertelt me dat twee jongens in je klas speciale aandacht aan je besteden. Je mag dit niet aanmoedigen. Het ergste wat er kan gebeuren, is dat een jongen je aanraakt. Begrijp je dat?’

‘Ja, Vader,’ zei ik.

Iemand tilde me uit mijn bed. ‘Wat gebeurt er?!’

‘Stil maar, Rachel, je bent in orde,’ zei vader terwijl hij me omhoogtrok. Ik kon hem nauwelijks zien in de duisternis. Normaal gezien was het zijn beurt om de nachtwacht te doen voor grootvader. De andere meisjes sliepen nog.

‘Kom mee,’ zei vader. Hij pakte mijn arm en leidde me naar de hal en naar boven, naar de woonkamer. Het huis was stil.

‘Je gedraagt je de laatste tijd alsof je je niet goed voelt,’ zei vader terwijl hij me op de bank zette en mijn handen in de zijne nam. ‘Ik dacht dat ik je het beste even kon inwrijven.’ Hij legde me op de vloer en tilde mijn nachtjapon op.

Iets in mijn hart brak.

‘Je kunt terug naar bed,’ zei vader, toen hij klaar was met wat hij met me van plan was. Ik vluchtte naar mijn moeders kamer, waar ik wist dat ik veilig was. Ik ging voorzichtig op de rand van haar bed zitten in een poging haar niet te storen, maar ik begon te huilen en ze werd wakker.

‘Wat is er gebeurd? Waarom huil je zo?’

Ik durfde het niet aan haar te vertellen. Ik kon me niet voorstellen wat vader zou zeggen, of wat hij haar of mij zou aandoen.

‘Rachel, vertel me wat er is gebeurd.’

Ik snakte naar adem door het vele huilen. Alles wat ik eerst kon zeggen was: ‘Vader…’

‘Heeft hij je pijn gedaan? Vertel het me!’

Ik kalmeerde eindelijk voldoende om haar te vertellen dat hij me alsmaar aanraakte en me dingen liet doen bij hem. Ik wist niet eens hoe ik het moest beschrijven.

Mijn moeders lippen trokken samen, ik kon zien dat ze woest was.

‘Dit is niet oké,’ zei ze. Ze stapte uit bed en liep de kamer uit. Ik hoorde haar naar beneden gaan, naar vaders slaapkamer. Ik lag die hele nacht wakker op moeders sofa en luisterde naar de geluiden in huis. Moeder kwam pas ’s ochtends terug en toen ze dat deed, deed ze haar routine zoals gewoonlijk. Ze sprak nooit meer over wat ik aan haar had verteld en ik ben er nooit achter gekomen wat vader tegen haar had gezegd. Maar wat het ook was, het was voldoende om haar het zwijgen op te leggen.

Ik bleef de hele dag dicht bij Becky en we bouwden steden, wegen en bergen in de zandbak.

Ik bleef ongeveer een week gespaard van vaders aandacht, voordat hij me weer ontbood. Het enige verschil was dat hij vanaf dat moment zei: ‘Je hoeft je moeder, of wie dan ook, hier niets over te vertellen.’

Op een dag, toen ik elf jaar oud was, had vader me naakt in zijn kantoor terwijl hij me betastte. Hij zei: ‘Rachel, kijk je wel eens naar jezelf in de spiegel wanneer je uitgekleed bent?’

Ik keek hem aan, met zijn handen tussen mijn benen. Na een paar stille seconden zei ik: ‘Ja, natuurlijk.’

‘Ik weet zeker dat je nieuwsgierig bent naar hoe je lichaam verandert en hoe het eruitziet, maar het is verkeerd voor een meisje om in de spiegel naar haar veranderende lichaam te kijken,’ zei vader. ‘Je lichaam is niet van jou. Je lichaam is heilig en het verandert alleen maar zodat je moeder kunt worden. Je moet jezelf nooit in de spiegel bekijken als je uitgekleed bent.’

Ik negeerde hem en bleef in de spiegel naar mijn ontklede lichaam kijken. Het was moeilijk om dat niet te doen, aangezien het bad recht voor de spiegel stond.

Soms nam hij me mee naar de schoolbibliotheek in plaats van naar zijn kantoor. Hij kleedde me dan uit en liet me omdraaien, zodat hij naar me kon kijken en me overal kon aanraken. Dan zei hij: ‘Zie je, Rachel, ik zou je nooit pijn doen.’

Naarmate ik ouder werd, stond vader er steeds vaker op dat ik me voor hem uitkleedde in plaats van dit door hem te laten doen, maar ik weigerde meermaals en dan kleedde hij me zelf uit. Op een keer, in zijn kantoor, nadat hij me had gedwongen om me uit te kleden en hij zich daarna zelf ook had uitgekleed, dwong hij me om met mijn achterwerk omhoog en mijn gezicht naar beneden op de vloer te gaan liggen. Hij lag naakt boven op me. Ik was doodsbang dat hij ‘overspel’ met me ging plegen, maar hij was en wilde die grens niet overschrijden. Hij ging nooit met zijn penis in me, alleen met zijn vingers.

De mensen rondom vader begonnen zich af te vragen waarom hij veel meer van mijn gezelschap hield dan van dat van de andere kinderen. Moeder Annette zei tegen me: ‘Rachel, waarom vraag je vader niet om eens een paar andere meisjes mee te nemen in plaats van altijd jou?’

Op een avond in mei 1995 vroeg vader aan moeder Brenda of zij voor de kinderen wilde zorgen terwijl hij zijn andere vrouwen meenam naar een laat diner dat op school werd geserveerd. Mijn oudere zussen, Maryanne en Sandra, zouden de maaltijd helpen serveren, wat betekende dat ik, het oudste kind, in huis zou zijn. Dit was niet de eerste keer dat vader zijn andere dames meenam naar een bijzondere plek en moeder Brenda thuis achterliet. Ze kon niet protesteren bij vader, dus reageerde ze het af op ons. Die avond, nadat vader en de andere moeders waren vertrokken, besloot ik dat het verstandig was om bij moeder Brenda uit de weg te blijven.

Zodra we klaar waren met opruimen na het eten, trok ik Becky opzij. ‘Laten we in het bos gaan spelen.’

We smokkelden onze kussens mee naar buiten en klommen in de hoogste boom in de tuin. We zaten elk op een hoge tak die reikte tot boven de muur die ons terrein omringde en gebruikten onze kussens om op de takken te zitten.

‘Ik vind het hier geweldig,’ zei ik. ‘Je kunt alles zien.’

Terwijl mijn zussen Angela, Shirley en Melanie allemaal in de boom achter ons probeerden te klimmen, hoorde ik Brenda vanuit het huis roepen: ‘Meiden! Kom uit die boom! Kom binnen voor het familiegebed. Het is bedtijd.’

‘Het lijkt veel te vroeg om naar bed te gaan,’ zei ik. ‘De zon is nog op.’

‘Laten we hier nog wat langer blijven,’ zei Becky.

We spraken over de bergen en de buurjongen die met zijn bal verderop in de straat speelde en genoten van de wind in onze haren.

‘Ik ga vader vertellen dat je ongehoorzaam bent!’ schreeuwde moeder Brenda.

‘Ik denk dat ze behoorlijk kwaad is,’ zei ik. ‘We kunnen maar beter naar binnen gaan.’

We klommen met onze kussens naar beneden en gingen naar binnen, renden naar de woonkamer en gingen in een kring op onze knieën zitten om te bidden. De strenge blik op moeder Brenda’s gezicht vonden we best grappig. We sloten onze ogen zoals de bedoeling was, maar we hadden moeite om niet te giechelen toen ze het gebed begon op te zeggen. Plotseling rende onze broer Mosiah de woonkamer in, sprong in het midden van de kring en liet een flinke scheet. Dat was te veel voor ons, vijf onnozele wichten, en we begonnen natuurlijk meteen te giechelen. Ik deed alsof ik moest hoesten om mijn lachen te verbergen. Ik hoorde Becky haar keel schrapen om dezelfde reden. Ik durfde haar niet aan te kijken, uit angst dat ik in lachen zou uitbarsten.

Moeder Brenda beëindigde het gebed zonder ‘Amen’ te zeggen. Ze keek woedend de kring rond en greep Becky bij haar nek. ‘Iedereen nu meteen naar bed!’ Ze sleurde Becky mee naar onze kamer. Ze was altijd het hardst voor Becky, ook al waren we allemaal even schuldig aan het gebrek aan respect voor haar. (Ik begreep pas toen ik zelf in een polygaam huwelijk zat dat Brenda waarschijnlijk jaloers was op moeder Annette omdat zij vaders eerste vrouw was, dus reageerde ze dat af op Annettes dochter.)

De rest van ons volgde gedwee. Ik voegde me bij Becky, en Melanie en Shirley gingen naar hun kamer, terwijl Angela op het bed in de kamer van moeder Annette ging liggen. Becky opende ons raam, nam een boek met gezangen, stak haar hoofd naar buiten en begon ‘When Upon Life’s Billows’ te zingen. Shirley opende hun raam, stak haar hoofd naar buiten en begon mee te zingen met Becky. Toen deden Melanie en ik ook mee.

Ondertussen ging Moeder Brenda bij Angela kijken en trof haar aan de telefoon aan. Zij probeerde vader te bellen om te klagen dat we zo vroeg naar bed waren gestuurd. Toen hoorde Brenda ons zingen. Toen we bij het refrein kwamen, gingen we er echt voor:

Tel je zegeningen, noem ze een voor een…

Tel je zegeningen, zie wat God heeft gedaan

Brenda kwam onze kamer binnengestormd, greep Becky bij haar haren en trok haar ruw mee. Ik sprong op mijn bed voordat ze me kon grijpen. Brenda stak haar hoofd uit het raam en riep naar Shirley, die uit haar slaapkamerraam hing: ‘Ik ga je een pak slaag geven!’ Toen richtte ze haar aandacht weer op ons, duwde Becky naar haar bed en gaf haar een klap in haar gezicht. ‘Vader gaat hierover horen,’ snauwde ze.

Becky speelde stoer en weigerde te huilen, maar dat deed ik wel.

‘Ik haat je!’ schreeuwde ik.

Moeder Brenda keek me geschokt aan. Ik was niet het soort kind dat zoiets zou zeggen, maar op dit moment meende ik het voor wat ze Becky had aangedaan. Ik kon zien dat moeder Brenda mijn woorden duidelijk in haar hart voelde door de blik op haar gezicht toen ze zich omdraaide om onze kamer uit te lopen.

Vader riep de volgende ochtend de hele familie bij elkaar.

‘De Heer zei: wanneer je in het openbaar zondigt, moet je in het openbaar worden gestraft. Ik heb bericht gekregen dat jullie gisteravond in het openbaar hebben gezondigd door ongehoorzaam te zijn aan de moeder die ik hier achterliet om voor jullie te zorgen, waarna jullie respectloos en onbeleefd waren. Ik wil dat alle moeders en kinderen zien hoe verkeerd jullie bezig waren.’

Vader pakte een meetlat.

‘Becky, jij krijgt als eerste je straf omdat je het meest ongehoorzaam was. Kom hier.’

Becky stapte naar hem toe en hij begon op haar benen te slaan. Ze weigerde te huilen, waarna vader haar nog harder sloeg. Toch wilde ze nog steeds niet huilen.

‘Je speelt de stoere meid? Nou, we zullen eens zien.’ Vader bleef haar harder en harder slaan totdat KRAK! de meetlat brak. Maar Becky gaf nog steeds niet toe.

Moeder Annette begon te huilen en liep de kamer uit. Ik draaide mijn hoofd om uit het raam te kijken, zodat ik niet hoefde te zien hoe vader Melanie, Shirley en Angela in volgorde van leeftijd een pak slaag gaf. Toen draaide vader zich naar mij om.

‘Ik ga je niet slaan, want je bent nu te oud om dat te doen, maar ik wil dat je beseft hoe teleurgesteld ik in je ben.’

Voor de familie kwam het waarschijnlijk over alsof ik zijn voorkeur had, aangezien Becky en ik even oud waren, maar ik wist diep vanbinnen dat het kwam door wat hij mij in het geheim aandeed. Vader bewaarde zijn straf voor mij voor als ik ongehoorzaam was voor die momenten.