Sandra J. Paul

Wat er met Hannah is gebeurd

www.lindco.se

info@lindco.se

Eerste druk, augustus 2024

© Sandra J. Paul, 2024

© Bokförlaget Lind & Co AB, 2024

Dit e-book is uitgegeven door: Bokförlaget Lind & Co AB, 2024

Coverontwerp: Sleepy Fox Studio

Grafisch ontwerp: Katarzyna Rek / Waterbear Graphics

NUR 330

ISBN 978-94-9328-514-9

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

4 augustus

Voor de eerste keer in drie weken tijd is het weer warm in Nederland. Het kwik is de laatste dagen naar een tot nu toe ongekende hoogte gestegen, met een nakende hittegolf als gevolg. Toeristen duiken opnieuw op na een langdurige periode van regen en wind, terrasjes raken plots weer gevuld.

Typisch, denkt Eline, terwijl ze met snelle tred naar het terras van café De Zoete Sandwich in het hart van Breda loopt, waar haar vriendinnen op haar zitten te wachten. Ofwel is het snikheet in dit land, ofwel kletsnat. Iets anders bestaat er niet. En uitgerekend nu, wanneer ze zelf morgen op het vliegtuig naar Curaçao stapt, zal ze het lekkere weer in eigen land mislopen.

Ach ja, haar vrouw Maaike en hun baby Louise zullen er wel bij varen. Zij trekken voor een week naar Zeeland met Maaikes moeder. Dat was de enige voorwaarde waarop Eline naar Curaçao wilde vertrekken. Ze wilde Maaike niet alleen achterlaten in hun stekje in Breda.

Het afscheid valt haar best zwaar. Het zal de eerste keer zijn dat ze haar dochtertje moet achterlaten. Het doet haar nu al pijn dat ze Louise de komende week niet zal kunnen knuffelen, maar wat moet, dat moet. Bovendien zal Louise het zich later toch niet herinneren. Daarmee troost Eline zich.

Toen ze twee maanden geleden haar plan om met Toni, Gwen en Hannah naar Curaçao te reizen, aarzelend aan Maaike voorlegde, kreeg ze er al meteen spijt van. Ze kon het zich eigenlijk niet voorstellen om haar kersverse gezinnetje een dag alleen achter te laten, laat staan een week. Ze had ook gedacht dat Maaike het absurd zou vinden. Toch zei zij tot Elines grote verrassing meteen ja.

‘Ik neem dan ook gewoon lekker vakantie. Je weet dat mijn moeder al maanden zeurt om eens iets samen te doen. Ik plan wel iets in met haar. Zo hebben wij meteen ook wat quality time samen,’ had Maaike geantwoord.

‘Weet je zeker dat je een week met je moeder zal overleven?’

‘Weet jij wel zeker dat je een week Curaçao met die drie gaat overleven?’ was Maaikes antwoord.

‘Ik moet het daar doen, dat weet je, zelfs al leggen Gwen en Toni wellicht de link niet. Hannah wel natuurlijk.’

‘Naar aanleiding van de verhalen die jij me over hen hebt verteld, geloof ik dat zeker,’ had Maaike gezegd. ‘Zij denken niet meer aan het verleden zoals jij, wat in dit geval een voordeel zal zijn. Doe het nou maar, Eline, maak er een einde aan. Alleen dan kan je echt verder met je leven.’

Toch twijfelde Eline nog.

‘Ik kan ook gewoon thuisblijven en proberen om het verleden te begraven. Het is eigenlijk gekkenwerk. Ik begrijp niet eens waarom ik het überhaupt voorstel.’

‘Omdat het moét.’

‘En als het mislukt?’

‘Dan heb je het tenminste geprobeerd. Boek die trip nou maar, zorg dat het achter de rug is. Maar doe geen domme dingen en wees niet te impulsief.’

‘Ik red me wel, dat weet je.’

‘Zeker. Tot het niet volgens jouw plannetje verloopt.’

Ondanks alles moest Eline lachen.

‘Natuurlijk loopt er iets mis, je kent me toch? Hoe zorgvuldig ik dit ook plan, er zullen vast dingen gebeuren die ik niet in de hand heb.’

‘Dan los je die ter plekke op. Maar hoe dan ook, je gaat en je zorgt dat het verleden voorgoed begraven wordt.’ Maaike werd ernstig en nam Eline in haar armen. ‘Ik wil mijn vrouw terug. Degene op wie ik stapelverliefd ben geworden. Degene van voor…’

Maaike stopte, maar Eline wist precies wat ze bedoelde. Degene van voor het trauma, ging ze zeggen. De zorgeloze vrouw die ze was voor de vreselijke gebeurtenissen van afgelopen december, toen hun leven helemaal ondersteboven werd gehaald.

Maaike en Eline moesten toen vlak voor kerst halsoverkop hun flat in Rotterdam verlaten, omdat er in hun gebouw een lijk was gevonden. Het lichaam lag er al enkele dagen, wat voor de nodige onrust zorgde bij politie en de medische diensten. Maaike was immers veertien weken zwanger en had last van een hoge bloeddruk, waardoor men extra bezorgd was om haar en hun ongeboren kind. Gelukkig bleek alles al snel in orde te zijn, maar terugkeren konden én wilden ze niet.

Ze verbleven daarom noodgedwongen een aantal weken bij Maaikes moeder, wat niet altijd even eenvoudig was, maar het hielp hen om niet overhaast een eigen stek te hoeven zoeken. Dat werd uiteindelijk een gezellige, betaalbare flat aan de rand van Breda en het bevalt hun hier prima.

Ze dachten dat alles eindelijk beter ging, maar toen begon Eline nachtmerries te krijgen. De vondst van het lijk bracht haar terug naar de zelfmoord van een studente tijdens haar studietijd met wie ze kamers deelde in Amsterdam.

Jasmine was afkomstig uit Curaçao, een briljante, lieve en bloedmooie studente die ogenschijnlijk uit het niets deze gruwelijke daad had ondernomen. Haar dood was een enorme schok voor iedereen die haar kende.

Ze had geen brief nagelaten, en velen stelden zich daarom vragen bij haar wanhoopsdaad, maar Eline weet precies waarom ze zichzelf van het leven heeft beroofd. Voor haar is er geen enkele twijfel mogelijk. Alleen zijn de daders, Gwen en Toni, ontkomen aan enige vorm van straf. Niemand heeft ooit de link gelegd naar die twee, behalve Eline. Het heeft hen uit elkaar gedreven.

Eline ging verder met haar leven, maar ze is Jasmine nooit vergeten. Al die jaren zijn de gebeurtenissen in haar hoofd blijven spoken en de situatie in Rotterdam heeft alles teruggebracht. Alles wat Eline destijds heeft verdrongen, verstoort nu al maanden haar nachtrust. Het gebrek aan slaap heeft intussen grote impact op haar hele leven. Ze kan van niets meer genieten. Ze is lusteloos en voortdurend moe. Iedereen maakt er opmerkingen over. Ze kan ook niet optimaal genieten van Louise.

Ze heeft al van meerdere mensen het goedbedoelde advies gekregen om met een therapeut te gaan praten, ook al is niemand behalve Maaike van het hele verhaal op de hoogte.

Eline is altijd een erg zelfstandige vrouw geweest die nooit veel op hulp van anderen steunde. Ook nu wil ze de mensen in haar omgeving niet tot last zijn. Ze vindt het al erg genoeg dat dit alles een impact heeft op haar gezinsgeluk. Maaike maakt zich zorgen, dat weet ze.

Eline moest iéts doen, dus nam ze het heft in handen.

Op weg naar de brasserie denkt ze aan de afgelopen twee maanden, die haar eigenlijk nog meer stress hebben bezorgd dan ze had gedacht. Het begon met een door haar geïnitieerde reünie in Breda, ondanks het feit dat Louise er nog maar net is en het eigenlijk waanzin is dat ze dit nu doet, maar ze kan niet anders. Hoe langer ze het uitstelt, hoe erger het zal worden.

Ze komen alle vier uit de buurt, zijn hier samen opgegroeid, gingen naar dezelfde basisschool en middelbare school en besloten ook om dezelfde studierichting in Amsterdam te volgen. Jasmine werd toen de vijfde in hun groepje. Was ze dat maar nooit geweest, dan was ze nu misschien nog in leven.

De andere drie waren na hun studie teruggekeerd naar Breda, maar Eline was naar Rotterdam verhuisd, waar ze zich altijd prima voelde. Toen de flat in Breda een optie werd, moest Eline er toch even over nadenken of ze wel weer bij Gwen en Toni in de buurt wilde wonen, maar Hannah woonde er ook en dat gaf de doorslag. Hannah is altijd haar beste vriendin gebleven. Hun contact is nog steeds erg sterk.

Toen ze Gwen en Toni twee maanden geleden voor het eerst weer zag, waren ze beiden erg hartelijk. Ze leken ook gelukkig in het leven te staan, tevreden met de keuzes die ze na hun studie hadden gemaakt. De reünie was zo leuk dat Eline zich zelfs even afvroeg of haar aannames omtrent Jasmines dood dan toch verkeerd waren geweest.

Over Jasmine zelf werd tijdens de reünie niet gesproken. Het leek wel alsof ze niet had bestaan. En dat begon Eline uiteindelijk te storen in de keren dat ze elkaar daarna zagen. Dat, en het feit dat de zogenaamde aardigheid van Gwen en Toni al snel schone schijn bleek te zijn.

Vandaag, twee maanden en een aantal ontmoetingen later, voelt het vaak aan alsof ze nooit echt zijn afgestudeerd. De verhoudingen tussen de vier vrouwen liggen nog steeds hetzelfde als op school en later de universiteit, ook al zijn ze intussen vijftien jaar ouder en heel wat levenservaring rijker. Het is best angstaanjagend om te zien hoeveel er nog is overgebleven van de meisjes die ze ooit waren.

Meermaals heeft Eline zich afgevraagd of ze er wel goed aan heeft gedaan om het venijnige gif van Gwen en Toni terug in haar leven te laten. Ze was beter af zonder hen. Ze bezorgen haar stress en angstaanvallen en ze voelt zich vaak klein in hun gezelschap, zoals al zo vaak gebeurde tijdens hun schoolvriendschap.

‘Waarom heb je eigenlijk opnieuw contact gezocht met hen?’ had zelfs Hannah op een gegeven moment gevraagd toen zij op een avond bij hen kwam eten. ‘Ik begrijp het echt niet. Het is niet dat ze jou gelukkig maken. Wat is er aan de hand?’

‘Niets,’ had Eline afwijkend geantwoord.

‘Kom op, ik ken je door en door, Eline. Je liegt. Er is een reden waarom je dit doet, toch? Heeft het met Jasmine te maken?’

Eline kon het niet ontkennen.

‘Dat dacht ik al. Wat ben je van plan?’

‘Dat weet ik nog niet,’ had ze schouderophalend toegegeven. ‘Het enige wat ik weet, is dat het niet eerlijk is dat zij er ongestraft uit zijn gekomen na wat ze Jasmine hebben aangedaan.’

‘Als je je zo voelt, waarom heb je dat toen dan niet gezegd?’

‘We waren allemaal in shock, weet je nog?’

‘Onzin. Geef nou gewoon toe dat je niet durfde.’

‘Oké dan,’ gaf Eline toe. ‘Ik durfde niet. Ik was bang voor die twee en hun rijke ouders. Het voelde gewoon erg vreemd aan om iets te zeggen op dat moment. Trouwens, hoe had ik het moeten zeggen? Niemand zou het hebben geloofd.’

Hannah kijkt haar ernstig aan.

‘Ik wel, als je niet zoveel jaar had gewacht om het me te vertellen. Als ik het toen had geweten, had ik je kunnen helpen. Omdat ik niets wist, kon ik ook niets doen.’

‘Wat zou het voor zin hebben gehad om dat te doen? Het had niets gewijzigd.’

‘Je had meer op me kunnen steunen.’

Eline haalde haar schouders op. ‘Ik dacht dat het wel voorbij zou gaan. Rouwen is een normaal proces, dat maakt iedereen door, toch? Trouwens, jij treurde ook om Jasmine.’

Hannah schudde het hoofd. ‘Niet zoveel als jij. Misschien als ik bij jullie in het studentenhuis had gewoond, want dan had ik jullie ook buiten de colleges om veel meer gezien. Logisch dat jij zo emotioneel was over het gebeuren. Jij was er veel meer bij betrokken. Ik vond het zielig, dat klopt, maar ik kende Jasmine niet zo goed als jij, dus ik stond er anders in.’

Dat was waar, moest Eline toegeven. Van de vier vriendinnen zag zij Hannah in die tijd het minste. Het was zelfs zo dat Jasmine op een of andere vreemde manier Hannahs plaats leek in te nemen. Zij verving haar door gewoon aanwezig te zijn.

‘Het spijt me,’ had Eline gezegd. ‘Ik weet dat jij het ook niet leuk vindt om met die twee om te gaan en eigenlijk vraag ik me ook af het slim was om jou daarbij te betrekken. Ik had beter niets tegen je kunnen zeggen en het alleen hebben gedaan.’

‘Nee,’ was Hannahs reactie. ‘Dit kan je niet alleen. Je hebt mij nodig om mentaal op te steunen, al is het maar om niet gek te worden van de arrogantie van die meiden. Ik blijf aan jouw zijde staan, wat er ook gebeurt. Maar ik wil wel weten wat je gaat doen.’

‘Wanneer ik het zelf ook weet, zal ik het je als eerste vertellen,’ had Eline geglimlacht. Alleen wist ze dat toen nog niet.

Nu wel. Ze is er klaar voor. Zodra ze haar plannetje voorlegde aan haar vrouw Maaike, wist ze dat dit zou kunnen lukken. De reis naar Curaçao móét een einde maken aan het verleden. Een andere optie is er niet. Als ze haar leven weer wil oppikken en gelukkig wil zijn met vrouw en kind, dan moet ze iets ondernemen. Ze verhoogt haar pas in de richting van de brasserie.

Het is druk in de stad, ook al is het nog behoorlijk vroeg in de middag. Tientallen mensen zitten al te genieten van een heerlijke vroege lunch, een kop koffie, een drankje of iets fris. Het lijkt wel of het centrum van Breda plots is open gebloeid. Wat een lekker zonnetje al niet kan doen.

Eline is een vaste klant in de brasserie en wordt hartelijk begroet door de eigenares, die haar drie klinkende zoenen geeft.

‘Hé Eline, hoe gaat het? Ik heb je vaste stek voor je gereserveerd, zoals je had gevraagd. Je bent de laatste, je vriendinnen zijn er al.’

‘Leuk,’ zegt Eline glimlachend. ‘En ook fijn dat we eindelijk weer eens op het terras kunnen zitten, zeg.’

‘Nou, weer of wind houdt ons nooit tegen, hoor, dat weet je. Je vriendinnen zitten hier al even trouwens. Ze hebben al een glas wijn op.’

Eline trekt een gezicht. ‘Ik ben veel te laat, ik weet het.’

‘Joh, wat maakt het uit? Het is hier toch gezellig? Zal ik alvast een wit wijntje brengen? Je vaste merk?’

Eline kijkt naar haar drie vriendinnen en knikt. ‘Doe anders meteen maar een fles. Iets zegt me dat zij nog wel zin hebben in een glaasje.’

De eigenares glimlacht. ‘Het lijken me wel dat soort types, ja. Komt er zo aan.’

‘Dank je.’

‘Hoe ken je die dames eigenlijk? Ik heb jullie al een paar keer eerder mogen ontvangen, maar jullie zijn echt compleet verschillende mensen als ik het vanaf een afstandje bekijk?’

‘Dat is ook zo,’ geeft Eline grif toe. ‘We studeerden alle vier Communicatie- en Informatiewetenschappen in Amsterdam, maar ik ben de enige die er nog daadwerkelijk iets mee doet.’

‘Is dat zo?’

Eline aarzelt. Ze weet niet of het relevant is om nog iets te zeggen, maar wat maakt het uit?

‘Hannah is patissier. Ze heeft een extra opleiding gedaan na haar studie en is daarna met haar baksels bekend geworden via sociale media. Ze heeft maar een jaar of drie als journaliste gewerkt voor ze haar echte passie vond.’

‘Wacht eens? Zij staat toch vaak in de kranten? Volgens mij heb ik haar boek zelfs gekocht. Het bakboek van het jaar, toch?’

‘Klopt,’ zegt Eline met een glimlach, want ze is erg trots op haar beste vriendin.

‘En de andere twee?’

‘Die werken beiden niet. Rijk getrouwd, en zo. Ze worden onderhouden door hun partner.’

‘Bestaat dat dan nog in deze tijd?’

Eline glimlacht. ‘Zeker. Ik kan het me niet voorstellen om zoveel rijkdom te bezitten dat ik nooit zou hoeven werken. Eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik dat zou willen. Dan moet het leven toch ontzettend saai zijn?’

‘Nou, dat weet ik niet, hoor. Ik draai shiften van twaalf uur per dag, dus mij hoef je dat niet te vragen.’

Eline glimlacht. ‘Nou, ik hoop dat deze dienst mee zal vallen. Ik zal ervoor zorgen dat er geen ophef is aan onze tafel, dat is toch al een goed begin?’

‘Jij maakt nooit ophef. Nou, geniet van je lunch. We komen zo langs voor jullie bestelling.’

Eline bestudeert haar drie vriendinnen terwijl ze naar hen toe loopt. Hannah draagt een fleurige, lange zomerjurk zonder mouwen. Haar glanzende, donkere lange haren hangen losjes op haar rug. Af en toe wordt ze door iemand herkend, maar nooit zal ze arrogant doen als dat gebeurt. Ze neemt het bekend-zijn erbij, maar fijn vindt ze het niet altijd.

‘Ik ben zo jaloers op jouw baan, El,’ zei ze vorige week nog. ‘Jij kunt je ding doen zonder dat iemand je herkent. Heerlijk moet dat zijn.’

Als web journalist heeft Eline werk zat, maar niemand weet wie de vrouw achter de artikels is, wat ze heerlijk vindt. Ze wordt er prima voor betaald én kan haar baan van thuis uit beoefenen. Heerlijk toch?

‘Jij toch ook, als je dat zou willen?’ had Eline gezegd. ‘Je kunt best patissier zijn zonder al die bekendheid, hoor.’

‘Dat was ook de bedoeling, maar wist ik veel dat mijn boek zoveel teweeg zou brengen? Ik dacht dat het gewoon het zoveelste boek zou zijn tussen de rest, maar mijn ideeën bleken zo hard aan te slaan dat er geen stoppen meer aan was. Ik hoop alleen dat de aandacht ook weer wat uitdooft, zodat ik me weer kan concentreren op het bakken zelf.’

‘Aangezien je met een nieuw boek bezig bent, lijkt me dat lastig. Waarom open je geen eigen zaak in Breda?’

‘Omdat dit te veel druk op me legt. Ik wil geen zware financiële verantwoordelijkheden op me nemen. Nee, laat mij maar van thuis uit bakken en samenwerken met andere partijen, dat gaat prima. Trouwens, Mark en ik hebben het er al over gehad. Zijn zaak loopt fantastisch en ik kan gewoon mijn ding doen. Perfect, toch?’

Mark is de eigenaar van twee goedlopende tearooms in de stad, waar Hannah gebak voor aanlevert. De twee zijn al een jaar of tien goed bevriend. Hij is naast haar ouders en Eline de belangrijkste persoon in haar leven, al hebben ze geen romance.

‘Hey!’ zegt Hannah vrolijk wanneer Eline in hun beeld verschijnt. Ze staat op en zoent haar hartelijk. ‘Hoe gaat het?’

‘Goed, hoor, en met jou? Wat zie je er leuk uit!’

‘Dank je. Dit is mijn nieuwe lievelingsjurk, denk ik,’ reageert Hannah. ‘Jij draagt anders ook een leuke outfit, hoor. Heerlijk om die zomerkleding weer tevoorschijn te halen, toch?’

Eline werpt een vluchtige blik op het losse T-shirt en de fleurige broek die ze haastig uit de kast heeft gerukt. Ze draagt altijd hetzelfde, maar dan in verschillende varianten. Ze is niet zo met kleding bezig, het moet gewoon gemakkelijk en losjes rond haar lichaam zitten. Uiterlijkheden zijn niet aan haar besteed.

Gwen en Toni begroeten haar nauwelijks. Zij zitten gezellig samen te kletsen zonder al te veel aandacht voor Hannah en Eline.

Elines blik glijdt af naar Toni, die een short en supersmalle top draagt die bedoeld is voor tienermeisjes. Het doet haar er als een twintiger uitzien in plaats van iemand van vijfendertig. Ze zweet geen enkele druppel, alsof de zomerhitte haar niets kan deren. Haar haren zijn samengebonden in een hoge, losse dot op haar hoofd. Ze draagt een grote zonnebril met zwarte glazen die haar pupillen volledig bedekken, iets waar Eline een hekel aan heeft. Ze wil mensen in de ogen kunnen kijken tijdens een gesprek, zodat ze hen kan peilen. Beroepsmisvorming.

Toni is niet de kwaadste. Maar in Elines ogen is ze gemakkelijk te manipuleren door mensen zoals Gwen, omdat ze graag mee wil met hun levensstijl, al heeft ze vaak niet de middelen om tot het uiterste te gaan. Toni’s vriend is welgesteld, maar niet superrijk, waardoor ze haar limieten heeft. Ze laat dit echter niet altijd aan de buitenwereld zien.

Toni kan heel fel over iets tekeergaan, om dan met de wind mee te draaien als iemand een andere mening heeft. Soms zegt ze zulke rare dingen dat Eline niet goed weet hoe te reageren. Ze vindt haar onvoorspelbaar.

En in vele opzichten een tikje arrogant, maar niet zo erg als Gwen. Zij slaat echt alles.

Gwen is een klasse apart, een typische zelfingenomen vrouw die alles wat ze doet belangrijk vindt. Ze zit niet op sociale media, maar ze heeft die aandacht ook niet nodig om op te vallen.

Ze werd geboren in luxe en is getrouwd in luxe. In haar dure, korte, mouwloze zomerjurk ziet ze er zoals altijd rijk, koel en afstandelijk uit. Haar kost het geen enkele moeite om elegant te ogen bij een hittegolf. Haar haren zijn perfect gecoiffeerd. Haar zonnebril is een duur model van een of ander trendy modemerk. Alles aan haar schreeuwt rijkdom, maar niet op een leuke manier. Ze verbloemt niet eens dat ze hautain is.

Gwen is nog precies dezelfde als vijftien jaar geleden, met al haar scherpe kantjes zichtbaar aanwezig. Zij is degene die Eline het meeste irriteert en het liefst zo ver mogelijk uit haar leven zou houden, maar ze kan in dit geval niet anders. Zonder Gwen is de wraakactie niet compleet.

‘Zo,’ zegt Gwen uiteindelijk en bekijkt Eline snel van kop tot teen. ‘Wat zie je er weer mooi uit, echt retro. Is dat het resultaat van al dat thuiswerken?’ vraagt ze met een vals klinkend lachje.

Eline voelt meteen dat ze vuurrood wordt. Altijd weer raakt Gwen haar met venijnige uitspraken die haar tot diep in het hart treffen, ook al zou het nu, op de gezegende leeftijd van bijna vijfendertig jaar, niet meer mogen uitmaken. Ze vraagt zich voor de duizendste keer af hoe ze ooit “vriendinnen” zijn geweest.

‘Je weet toch dat ik graag losse kleding draag,’ antwoordt ze snel en ze probeert stoer te klinken.

‘Ik hoop dat je voor de komende reis ook wat feestelijkere kleding hebt ingepakt? Anders ga ik niet met jou op stap, hoor.’

‘Je hebt een vlek op je broek,’ merkt Toni koeltjes op, die zoals altijd wil meedoen met haar vriendin. ‘Een luier ververst?’

Eline kijkt naar haar broek en glimlacht kort.

‘Ja, zoiets, sorry. Ik had geen tijd meer om iets anders aan te trekken. Het is druk.’

‘Ik begrijp echt niet waarom jullie geen nanny inhuren,’ zegt Gwen hoofdschuddend. ‘Dat zou het leven toch een stuk gemakkelijker maken?’

‘Weet je wel hoeveel die kosten?’ zegt Eline. ‘Niet iedereen eet goud als ontbijt, hoor.’

Gwen reageert bits. ‘Nou, nou, dat doe ik ook niet. Goudstukken zijn te hard om op te bijten. Ik gebruik wel een gouden lepel.’

Toni schiet hartelijk in de lach. ‘Ik zou er niet van opkijken als je dat echt doet. Om je rijstepap te eten?’

‘Dat doen ze alleen maar in de hemel en wie zegt er dat Gwen daar terechtkomt?’ reageert Hannah, wat Eline doet glimlachen. Touché.

Gwen kijkt Hannah koel aan. ‘Ha ha, wat ben jij opeens ad rem. Komt vast door het plotse, onverwachte succes van je boek, Wat een geluk heb je toch gehad dat je bakboek op het juiste moment uitkwam met iets waar kennelijk veel vraag naar was op dat moment. Ik vraag me af of je dit een tweede keer zal lukken.’

‘Tja, dat zal de tijd moeten uitwijzen,’ merkt Hannah fijntjes op. ‘Ik heb al wel wat ideetjes.’

‘O? Misschien kan je die eens met ons delen? Sommige dingen in het eerste boek waren best wel bijzonder. Het zal moeilijk zijn die te evenaren.’

Hannah reageert verbaasd. ‘Sinds wanneer ben jij een bakexpert?’

‘Dat heb ik toch niet gezegd? Ik maak af en toe iets uit je boek klaar, zo onkundig ben ik niet, hoor.’

‘Leuk om te horen, maar had jij geen privékok, of zo? Jij maakt je handen toch niet vuil, Gwen?’

Opnieuw touché. Eline kan haar amusement nauwelijks verbergen. Zelfs Toni moet lachen.

‘Daar heeft ze wel een punt, Gwen,’ reageert ze. ‘Jij bent nou niet bepaald een keukenprinses. Trouwens, ik vind het echt wel cool wat Hannah heeft verwezenlijkt. Je moet het maar doen, van niets op één komen in de boekenverkoop. Respect, hoor.’

‘Dank je,’ zegt Hannah.

‘Toegegeven, het is bijzonder wat je hebt gedaan,’ zegt Gwen. ‘Ik heb er ook respect voor, hoor, net zoals ik bewondering heb voor alle vrouwen die erin slagen om iets van hun carrière te maken. Ik heb eigenlijk ook respect voor alle vrouwen die noodgedwongen moeten werken om brood op de plank te brengen.’ Daarbij kijkt ze naar Eline.

‘Tja, niet iedereen is rijk geboren,’ zegt zij. ‘Het is een zwaar leven als je moet werken voor elke cent. Daarom gaat dit weekje Curaçao ook wat rust brengen.’

‘Nou, zo zwaar is je leven ook weer niet, toch? Je verdient geld met je passie én je werkt van thuis uit,’ zegt Gwen.

‘Dat wil nog niet zeggen dat ik niet hard werk.’

Eline gaat zitten, net wanneer de ober de gevraagde fles wijn aan tafel brengt. Hij schenkt vier glazen in zonder te vragen of iemand wil proeven.

‘Dank je,’ zegt Eline glimlachend.

‘Ik kom zo terug om jullie bestelling op te nemen.’

‘Prima.’

Wanneer hij weggaat, kijkt Gwen boos. ‘Nou, dat is ook niet beleefd. Ik mag zelfs niet kiezen wat ik drink.’

‘Dat heb ik al gedaan,’ zegt Eline. ‘Dit is de beste wijn die ze hebben én degene die we altijd nemen. Zo dames, zullen we dan eerst toasten op onze vakantie?’

Hannah heft ook het glas. ‘Prima idee,’ zegt ze. ‘Op Curaçao.’

‘Op Curaçao,’ zegt ook Toni. ‘Het gaat leuk worden, toch? Een lekkere vakantie met ons vieren. Wie had dat een jaar geleden ooit gedacht?’

‘Ik niet,’ zegt Gwen. Ze trekt een gezicht, alsof ze het haast erg vindt dat ze meegaat. ‘Nou ja, Carl leek het ook een goed idee te vinden, al vraag me ik wel af of dat komt omdat hij dan vrij spel heeft thuis, letterlijk en figuurlijk.’

Eline kijkt weg. Ze weet nooit goed hoe te reageren op Gwens open relatie met Carl, iets waar ze het al meermaals in geuren en kleuren over heeft gehad.

De twee zijn naar eigen zeggen bewust kinderloos gebleven en hebben een vrije relatie, waardoor ze beiden met verschillende mensen naar bed gaan. Soms delen ze ook iemand.

Gwen doet er erg nonchalant over en maakt van elke gelegenheid gebruik om erover op te scheppen, alsof het doodnormaal is om met verschillende mensen te vrijen terwijl haar partner ervan weet.

‘Zal hij je vertellen met hoeveel mensen hij seks heeft gehad?’ vraagt Toni. ‘Ik weet niet hoe je het doet, hoor. Ik zou dat nooit kunnen verdragen. Udo en ik hebben een stabiele relatie met respect voor elkaars werk, hobby’s en vrienden. Ik kan me echt niet voorstellen dat je de hele tijd rekening moet houden met meer dan één partner. Hoe krijg je dat zelfs allemaal gepland?’

‘Jij hebt dan ook een tienerzoon, Toni,’ zegt Gwen. ‘Hoe jij in godsnaam in staat bent geweest om een baby op te voeden op je twintigste, gaat dan weer mijn petje te boven.’

Eline houdt haar adem in. Gwen en Toni zijn zogenaamd beste vriendinnen, maar het is al meermaals opgevallen dat de twee graag en vaak naar elkaar sneren. Ze hebben dan ook twee uiteenlopende levens opgebouwd, wat sinds de reünie pijnlijk duidelijk is geworden. En dat terwijl ze ooit twee handen op één buik waren.

‘Carl en ik doen waar we zin in hebben,’ zegt Gwen. ‘Wat is daar mis mee? Hij mag seks hebben met wie hij wil terwijl ik op Curaçao zit, net zoals ik dat doe als hij op zakenreis is.’

‘Is geen van jullie dan ooit jaloers op de ander?’ vraagt Eline nieuwsgierig.

‘Nee, ben je gek?’ zegt Gwen lachend. ‘Zo werkt dat niet, hoor. We doen elk ons ding en we zeggen het ook tegen elkaar. Dat kan trouwens best opwindend zijn. Als iemand van jullie interesse heeft om eens met hem te –’

‘Nee, stop maar,’ protesteert Hannah. ‘Ik hoef het niet te weten.’

Eline stelt zelf ook wel vraagtekens bij het hele verhaal. Hoe kan je nou met iemand slapen zonder dat je partner jaloers wordt? Dat is toch onmogelijk?

‘Wat zijn jullie preuts, zeg. Er zijn duizenden mensen die zo leven,’ zegt Gwen stoïcijns. ‘De apps staan er vol van.’

‘Apps?’

‘Ja, je weet wel, dating apps voor polykoppels.’

‘Poly-wat?’

‘Mensen die van verschillende partners tegelijkertijd houden.’

Toni schudt het hoofd. ‘Ik weet dat je houdt van seks, en zo, maar deze kant van jou begrijp ik niet, zoals je wel weet. Dus hou de pikante details voor je.’

‘Prima. Ieder zijn ding, toch?’ zegt Gwen koel.

De kille afstandelijkheid tussen Gwen en Toni valt Eline steeds meer op. Ze vraagt zich af of die twee daadwerkelijk nog echte vriendinnen zijn. Het kriebelt bij haar om hier meer over te weten te komen, want het zou wel eens een hulpmiddel kunnen zijn bij haar plan.

Ze weet wel dat er vijftien jaar geleden behoorlijke wrijvingen waren. Voor en na Jasmines dood waren Toni en Gwen twee handen op één buik, maar alles veranderde toen Toni zo’n drie maanden na Jasmines dood zwanger bleek na een onenightstand met een medestudent. De vader in kwestie koos al snel het hazenpad, waardoor Toni er alleen voor kwam te staan.

Toni’s ouders wilden niet dat ze het kind hield. Toen Toni aangaf dat ze het daar niet mee eens was, verbraken ze alle contact met haar en weigerden ze om haar studie verder te betalen.

Gwen vond Toni maar dwaas. Eline herinnert zich nog goed het gesprek dat ze erover voerden waar ook Hannah en zij getuige van waren.

‘Je bent te jong om je leven zo te verknoeien,’ had Gwen gezegd. ‘Laat het kind weghalen en ga verder met je studie. Wat ga je anders financieel doen zonder steun van je ouders?’

‘Gemakkelijk voor jou om te zeggen,’ was Toni’s antwoord. ‘Ik wil het houden. Ik houd nu al van mijn kindje.’

‘Hoe kan je verliefd zijn op iets wat maar een paar millimeter groot is op dit moment?’

Gwens woorden hadden Toni geschokt. ‘Mooi is dat. Ik had tenminste wat steun van jou verwacht, maar ik zie dat ik daar niet op hoef te rekenen.’

‘Je kent me toch? Dan weet je hoe ik hierover denk, Toni. Dit is dwaas. Je zet je hele toekomst op het spel. Ik dacht dat wij twee hetzelfde waren?’ had Gwen oprecht verbaasd gereageerd.

Maar dat bleek niet op alle vlakken zo. Tot ieders grote verbazing gaf Toni daadwerkelijk alles op voor haar zoon Tommy. Ze stopte met haar studie, ging werken, zodat ze geld had, zette haar kind op de wereld en leidde een tijdlang een zeer bescheiden bestaan. Ze verbrak ook alle contact met hen, inclusief Gwen.

Enige tijd later kwam Toni’s huidige man Udo in haar leven. Met zijn geld kwam de arrogantie van vroeger ook weer helemaal terug. Op een gegeven moment moeten Gwen en Toni weer toenadering hebben gezocht, want volgens hun eigen uitleg zien ze elkaar al jaren weer regelmatig. Toni heeft Gwen vergeven voor haar woorden, dat kan niet anders. Of misschien toch niet helemaal? Eline kan er alleen maar naar raden.

Terwijl ze de menukaart bekijken, spreekt Hannah Eline aan. ‘Is Maaike al vertrokken?’

‘Ja, vanochtend. Die zitten intussen al in Zeeland.’

‘Goed, dan hoef je je daar morgenochtend alvast geen zorgen over te maken. Beter zo, toch?’

Eline trekt een gezicht. ‘Ja, deze nacht alleen overleef ik wel.’

Gwen kijkt haar verwonderd aan. ‘Ga je nou echt zeggen dat jullie elkaar zelfs geen ene nacht kunnen missen?’

‘Zo hoort het toch te zijn in een relatie?’ zegt Eline zacht. ‘Zij is mijn zielsverwant.’

Gwen lacht hardop. ‘Die onzin bestaat toch niet? Jullie moeten echt wat meer dingen apart doen, hoor. Wat meer mensen leren kennen, en zo. Dat zal jullie relatie alleen maar ten goede komen.’

‘Er is niets mis met onze relatie,’ zegt Eline rustig. ‘Ik ga Maaike en Louise volgende week hartstikke missen. Daar schaam ik me ook niet voor.’

‘Dat hoeft ook niet,’ zegt Hannah snel. ‘Trouwens, ik ga ook wel dingen missen, hoor, dat doe ik altijd op vakantie.’

‘Dingen? Je bedoelt je twee katten,’ reageert Toni lachend.

‘Mijn katten én mijn cavia’s.’

‘Zullen de katten de cavia’s niet hebben verslonden tegen de tijd dat je thuis bent?’ zegt Gwen.

‘Ze zitten apart,’ zegt Hannah koel.

‘Dat was een grapje, schat, neem het niet zo ernstig op.’

‘Ik hou niet van dat soort grapjes. Het is niet omdat jij geen moer geeft om iets of iemand dat ik dat niet mag doen.’

‘Chill out.’ Gwen zucht en drinkt van haar glas wijn.

‘Zullen we dan maar bestellen?’ zegt Eline.

‘Tja, veel goeds staat er niet op de kaart, maar goed, ik neem wel een slaatje,’ zegt Gwen.

Eline probeert haar irritaties te verbergen en wenkt de ober. Ze wil niet denken aan de slechte dingen die deze vakantie ongetwijfeld met zich mee zullen brengen. Een week maar en dan is het voorbij. Dat houdt haar overeind.

‘Dames, nog even een nieuwtje,’ zegt Gwen dan. ‘Straks komt er een journalist langs om over de reis te praten.’

‘Hè, waarom?’ vraagt Hannah verrast.

Ook Eline staat perplex.

‘Heb ik dat niet gezegd?’ zegt Gwen onschuldig.

‘Wat gezegd?’ reageert ook Toni.

‘Ik ga onze hele reis verslaan voor de krant, in samenwerking met een journalist. Hij gaat niet mee, ik zal de bevindingen noteren en aan hem doorsturen.’

‘Euh, wat?’ stamelt Eline.

Gwen haalt de schouders op. ‘Nou ja, ik liet het hele verhaal van onze reüniereis vallen tijdens een diner vorige week met een aantal belangrijke mensen. Erik, de journalist dus, vond het zo leuk dat hij er iets mee wil doen. Hij wil er een heel reisverslag van maken voor de zomerkrant. Stel je voor: het relaas van vier vriendinnen die elkaar na vijftien jaar weer vinden en hebben besloten om gezellig samen op reis te gaan naar Curaçao in een poging hun ellendige levens voor een week achter zich te laten. Dat van die ellendige levens is maar een grapje, of in elk geval bij mij. Ik kan uiteraard niet voor jullie spreken.’

Eline is verbijsterd. Hannah trekt bleek weg, maar ook Toni is not amused.

‘Meen je dat nou? Jij beslist even voor iedereen dat je van onze reis samen een reeks in de krant wil maken zonder ons hierover te raadplegen?’ zegt Toni op boze toon.

‘Doe niet zo gek,’ zegt Gwen. ‘Het is toch fijn? We leiden allemaal heel uiteenlopende levens en toch vinden we elkaar weer terug. Dat is voer voor interessante artikels.’

‘En wat als wij nee zeggen?’ reageert Eline. ‘Want ik ben hier niet mee akkoord.’

Gwen haalt haar schouders op. ‘Dan zeg je nee en doe ik het niet, maar ik vind het wel een gemiste kans om een verhaal te vertellen dat uniek is. Geloof me, mensen smullen van dit soort materiaal. Dat zou jij toch moeten begrijpen, Eline? Ik bedoel, jij bént journaliste. Jij weet als geen ander hoe je een goed verhaal moet schrijven. Misschien is dit voor jou wel de uitgelezen kans om mensen kennis te laten maken met de warme vrouw achter de schermen.

Eline wil protesteren, maar wat moet ze zeggen? Gwen kijkt intussen naar Hannah en gaat verder.

‘Voor jou is het alleen maar goeie reclame. Misschien kan je wel wat exotische inspiratie in je nieuwe boek verwerken?’

Gwen richt haar pijlen op Toni. ‘En voor jou is dit dé kans om eindelijk eens een start te maken met jouw carrière. Je spreekt toch al jaren over een start als zzp’er? Dit is het uitgelezen moment.’

‘O ja? Hoe dan?’

‘Ik wil graag dat jij mee aan het stuk schrijft. Ik zal je als coauteur op het stuk laten zetten, beloofd. Als Erik het resultaat prima vindt, zal hij misschien wel een goed woordje voor je doen bij zijn bazen.’

‘Je meent het?’ zegt Toni verrast.

Gwen glimlacht. ‘Zeker. Jij verdient het om na al die jaren eindelijk eens iets te doen met dat natuurtalent van je. Tommy is oud genoeg om voor zichzelf te zorgen en Udo kan ook best eens meehelpen in het huishouden, dus eigenlijk heb je geen excuses meer.’

‘Nou, ik weet het niet, hoor.’

‘Ik wel. Het is tijd dat je iets leuks doet voor jezelf.’

‘En jij?’ vraagt Eline achterdochtig. ‘Wat heb jij hierbij te winnen?’

‘Niets.’

‘Dat geloof ik niet.’

Gwen glimlacht koel. ‘Dat is dan jammer. Ik doe Erik een plezier met dit verslag, meer hoeft er toch niet achter te zitten.’

‘Ah, Erik is niet alleen maar een journalist, of wel soms?’ merkt Hannah op. ‘Laat me raden: hij is een van je bedpartners?’

‘Wat anders?’

‘Dat moet dan wel een interessant diner zijn geweest vorige week,’ zegt Hannah smalend. ‘Maar goed, ik vrees dat je je vriendje zal moeten teleurstellen, want ik ben het hier niet mee eens. Veto.’

‘Dat is jammer.’

‘Inderdaad.’

Gwen is duidelijk niet gelukkig met Hannahs woorden, maar Eline is er trots op dat Hannah haar mening zo openlijk geeft. Dit is al een hele vooruitgang tegenover vroeger, toen ze nog schuchter in het leven stond.

‘Ik ga het toch doen, hoor.’

‘Dan ga ik niet mee. Ik blaas de hele reis af,’ zegt Hannah beslist.

‘Dan gaan we toch lekker met zijn drieën?’ zegt Gwen koel.

De twee vrouwen zitten als kemphanen tegenover elkaar. Eline voelt zich koud worden. Als de reis niet doorgaat, was alles voor niets. Maar zonder Hannah wordt het nog erger dan het al is. Ze heeft haar nodig, net zoals ze Gwen en Toni nodig heeft.

‘Hannah, wat kan het eigenlijk voor kwaad?’ zegt Toni. ‘We kunnen haar toch gewoon haar dingetje laten doen? Het gaat maar om een verslag van onze reis.’

‘En jij wilt met naam en toenaam én alles wat we gaan doen in de krant staan?’ merkt Hannah koel op. ‘Ook als het daar uit de hand loopt?’

‘Wat zou er kunnen gebeuren?’ zegt Toni schouderophalend.

‘Seks, drugs en rock-’n-roll. Wedden dat iemand van ons in bed eindigt met een onbekende?’

‘Ik ongetwijfeld wel,’ zegt Gwen rustig.

Op de een of andere manier maakt die opmerking Eline aan het lachen. Plots ziet ze hoe Gwen in het leven staat: onbezorgd, maar ook onbenullig. Ze heeft niets of niemand in haar leven om wie ze ook maar één moer geeft, dus vult ze haar leegtes met seks. Als dit het leven is dat zij met Carl deelt, een man die altijd weg is voor zaken, dan is het best triest.

‘Wel, ik niet. En ik ben gesteld op mijn privacy,’ zegt Hannah fel.

‘Ja, dat had ik al door intussen. Je bent een kleine naïeveling, weet je dat, Hannah? Jij hebt een boek geschreven dat door de pers én het grote publiek werd opgepikt. Als jij denkt dat je verder in de anonimiteit kunt blijven bestaan, dan ben je nog dommer dan ik dacht.’

‘Wat ik al dan niet doe met mijn leven en hoe ik met dit alles omga, is jouw probleem niet,’ reageert Hannah bits, ‘maar als je zomaar aanneemt dat mijn bekendheid voor jou een extra reden is om mij te dirigeren, dan heb je het ook mis. Ik doe niet mee.’

Hannah staat op en pakt haar handtas vast. ‘Het spijt me, Eline, maar ik kan dit niet. Ik ga naar huis.’

‘Hé, wacht nou,’ zegt Toni. ‘Doe nou niet zo. Ga zitten.’

‘Nee. Sorry.’

Hannah wil weggaan, maar Eline houdt haar tegen. ‘Ik heb een voorstel,’ zegt ze.

De drie anderen kijken haar aan.

‘Hannah, luister naar me en dan mag je beslissen of je meegaat of vertrekt. Hoe dan ook zal ik je beslissing respecteren.’

‘Dan moet het wel een heel goed voorstel zijn,’ zegt Hannah stuurs. ‘Ik begrijp niet dat jij hierin meegaat.’

‘Dat doe ik ook niet. Mijn voorstel is heel eenvoudig: Gwen mag haar artikel schrijven, samen met Toni of alleen, dat maakt me niet uit. Maar, ze mag jou én mij niet vermelden, noch dingen vertellen over wat wij doen op Curaçao. Als het artikel af is, lezen wij het als eerste. En ik zet dit op papier. Inzage in het eindresultaat én geen vermelding van onze activiteiten, noch onze namen.’

‘Nou nou, wat een eisen,’ zegt Gwen koel.

‘Take it or leave it. Anders annuleer ik vandaag nog alles,’ zegt Eline. ‘Je weet dat je fout bent geweest om dit te regelen zonder ons eerst te vragen, Gwen. Zo werkt het leven niet. Je mag je man dan wel domineren, maar ons niet.’

‘En als ik nee zeg?’

Eline haalt haar schouders op. ‘Zoals gezegd: dan annuleren we gewoon alles en eindigt het hier. Dan ga ik toch lekker ook naar Zeeland?’

‘Je weet toch dat deze reis behoorlijk duur is?’

‘Klopt. Maar daar had je dan eerder aan moeten denken.’

Gwen reageert hoofdschuddend. ‘Ik begrijp echt niet waarom jullie hier zo’n gedoe van maken, maar goed, ik ga akkoord met de eisen. Het verhaal zal alleen over Toni en mij gaan.’

‘Dan ga ik ook akkoord,’ zegt Hannah, na een blik op Eline. ‘We houden je hieraan, Gwen.’

‘Prima. Whatever.’

De vrouwen schudden elkaars hand, alsof het om een zakelijke deal gaat. Eline voelt Gwens blik op haar rusten, maar ze reageert niet. Ze concentreert zich op de menukaart en het plaatsen van de bestelling, terwijl ze haar trillende lichaam tot rust dwingt.

Want Eline weet wat er in Gwens hoofd omgaat, wat ze zelfs niet met Toni deelt: waarom heb je weer contact met ons gezocht? Waarom gaan we na amper twee maanden samen op vakantie? Wat heb je te verbergen? Dat is Gwens drijfveer om mee op vakantie te gaan.

En dat is net wat Eline nodig had om haar daarheen te lokken. Met Gwen in haar broekzak was Toni meekrijgen een koud kunstje.

Eline leunt achterover, bestelt een pasta en ontspant zich. Vannacht zal ze geen oog dichtdoen, maar morgen rond deze tijd zitten ze in het vliegtuig naar Curaçao. En dan gaat het spel beginnen.